Chapter 9
skunanuحتی صدای بسته شدن در هم آلفایی که روی تخت دراز کشیده بود و توی افکارش غرق بود رو تکون نداد. بازوهاش زیر سرش و به سقف خیره شده بود، چشم‌هاش دور و خالی.
«به خاطر تمرین زود رفتی؟ یا از پرنس نانی دوری می‌کردی؟»
جمینای پرسید و کنار برادرش دراز کشید.
اسکای همون لحظه جواب نداد. کمی سرش رو چرخوند تا نگاهی به جمینای بندازه، بعد نگاهش رو به سقف برگردوند انگار چیزی اون بالا ممکنه به جای اون توضیح بده.
«چطور پیش رفت؟»
اسکای بالاخره پرسید.
جمینای لحظه‌ای ساکت موند.
سکوت بینشون غلیظ بود، ناخوشایند نه، اما سنگین با فکرهای ناگفته.
«شاه ناوین گفت قبل از هر تصمیمی، اول با پرنس حرف می‌زنه.»
جمینای بالاخره جواب داد.
اسکای کمی سرش رو تکون داد. انتظارش رو داشت.
بعد از یه لحظه، اسکای دوباره حرف زد.
«فکر می‌کنی ممکنه کسی که مسخره‌ت کرده فقط برای حفاظت از تو خودش رو توی خطر بندازه؟»
جمینای پلک زد، گیج به نظر رسید.
«منظورت چیه؟ فکر می‌کردم فیزیکی بهت آسیب رسونده، فقط کلامی بوده؟»
اسکای این بار درست به برادرش نگاه کرد، نگاهش ثابت بود.
«نه. اون هیچوقت دست روی من بلند نکرد.»
اسکای آروم گفت.
«حتی سعی نکرد بهم نزدیک بشه. فقط از کلمات استفاده کرد. تیز، برنده. فقط همین بود.»
جمینای اخم کرد.
«پس چرا این‌قدر ازش متنفر بودی؟»
اسکای آه آرومی کشید، چشم‌هاش دوباره به سقف برگشت.
«حتی نمی‌دونم ازش متنفر بودم یا نه. شاید آسیب دیده بودم. کلمات می‌تونن زخم‌های عمیق‌تری از مشت ایجاد کنن. و راستش گاهی وقتا تعجب می‌کردم که شاید فقط از وجودم متنفر بود.»
جمینای چند ثانیه ساکت موند، حرفای برادرش توی ذهنش می‌چرخید.
«...پس هنوز نمی‌دونی چرا این کار رو کرد؟»
جمینای پرسید.
«یه نظریه دارم»
اسکای خشک جواب داد.
«اما هیچ‌کدوم واقعاً معنی نمیدن. نه هنوز.»
«چی فکر می‌کنی؟»
جمینای پرسید.
اسکای همون لحظه جواب نداد. چشم‌هاش به سقف موند در حالی که خاطره‌ها به ذهنش هجوم می‌آوردن.
«اون کل دبیرستان هیچ توجهی بهم نکرد، به جز سال آخر.»
صداش آروم‌تر شد.
«ریو و باندش، بدترین قلدرهای آکادمی بودن. همه ازشون می‌ترسیدن. هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد علیه‌شون باشه. بعد، یهویی و از ناکجاآباد، نانی به ریو نزدیک شد. کل مدرسه راجع بهشون حرف می‌زد، هردوشون قدرتمند. هاله قوی، رتبه بالا اما برای من مهم نبود.»
جمینای ساکت موند، اجازه داد برادرش حرف بزنه.
«بعد یه روز، با چشمای خودم دیدم. ریو پشت سالن ورزشی قرص‌های غیرقانونی می‌فروخت. به معلم گزارش دادم. من فقط کار درست رو انجام دادم. اما یکی از اعضای باند فهمید. و بعد از اون، قلدری شروع شد.»
با یاداوری خاطرات، اخم ریزی بین ابروهاش به وجود اومد.
«هرچند هیچوقت فیزیکی نشد. چون نانی همیشه اونا رو متوقف می‌کرد. هر بار که ریو می‌خواست بهم مشت بزنه، نانی جلو می‌اومد. نه برای دفاع از من، نه. اون منو مسخره می‌کرد. با حرفایی مثل اینکه جای من تو دنیای اونا نیست. که به عنوان کسی که تو خاندانی با خون سلطنتی امگا متولد شده، باید از 'کارهای آلفا گونه' دور بمونم. از کلمات برای تحقیر کردنم استفاده می‌کرد اما، بهرحال جواب داد.»
لب‌های اسکای به لبخند تلخی خم شد.
«و وقتی ریو می‌دید کلمات چقدر بهم آسیب می‌زنه، متوقف می‌شد. هر بار.»
جمینای سعی کرد اتفاقات گذشته رو هضم کنه.
«فکر می‌کنی نانی برای حافظت از تو این کار رو کرد؟»
جمینای بالاخره پرسید.
اسکای بی‌صدا خندید.
«نمی‌دونم. شاید روش پیچیده‌ش برای دور نگه داشتن ریو از من بود، بدون اینکه خودش ضعیف به نظر برسه.»
بعد از حرفش، سکوت سنگینی به دنبالش اومد.
«هیچوقت این رو به کسی نگفتی.»
جمینای زیرلب گفت.
«نمی‌خواستم قبول کنم»
اسکای آروم گفت.
«نمی‌خواستم قبول کنم کسی که تحقیرم کرد درواقع ممکنه همون کسی باشه که نجاتم داد.»
جمینای متفکرانه هوم کشید.
«این یکی از دلیل‌هایی بود که پیشنهاد ازدواج رو قبول کردی؟»
اسکای فوری جواب نداد. نگاهش به سقف ثابت موند.
«به جواب نیاز دارم»
اسکای بالاخره گفت.
«اگر این ازدواج تنها راه نزدیکی به اونه، تا بفهمم واقعاً کیه، آره. ریسک رو قبول می‌کنم.»
جمینای توی تخت جابه‌جا شد، روی یه آرنجش تکیه داد.
«بازی خطرناکی رو شروع می‌کنی، اسکای. اگر واقعاً تغییر نکرده باشه چی؟ اگر فقط پشت اون لبخند ملایم پنهون شده باشه؟»
لب‌های اسکای به پوزخند کم‌رنگی خم شد، هرچند سرگرمی‌ای پشتش نبود.
«اونموقع بهش یادآوری می‌کنم منم کی‌ام. که دیگه اون پسر بی‌دفاع نیستم.»
جمینای لحظه‌ای در سکوت چهره برادرش رو بررسی کرد، قبل از اینکه دوباره روی تخت دراز بکشه.
«قرار نیست عاشقش بشی، مگه نه؟»
جمینای با کمی شوخی پرسید.
اسکای پوزخند زد.
«اون می‌تونه بدترین اشتباهی باشه که انجام میدم.»
اما هیچ‌کدوم بعدش چیزی نگفتن. و هیچ‌کدوم اشاره نکردن که اسکای واقعاً به اون سؤال جواب نداده.
«کنجکاوم که قلدری چطور تموم شد؟»
جمینای پرسید.
اسکای سعی کرد خاطره رو یاد بیاره، چشم‌هاش کمی تنگ شد در حالی که یادش میومد.
«یه روز توی آکادمی موندم تا به معلم کلاس کمک کنم مواد درسی رو آماده کنه. هوا تاریک شده بود وقتی ریو و باندش منو به زمین فوتبال بردن»
اسکای با صدای آرومی شروع کرد.
«بارون شدید می‌بارید، فیلم زودتر رفته بود خونه، ازش خواسته بودم به مامان بگه دیر میرسم و راننده رو ساعت ۸ بفرسته. آکادمی درست روی مرز بین نروویا و سلورین بود، پس رسیدن خونه زمان زیادی نمی‌برد.»
مکث کرد.
«بعد اونا شروع کردن به کتک زدنم. لگد، مشت، و من فقط می‌تونستم جمع بشم و سعی کنم از خودم حفاظت کنم.»
تلخ خندید.
«و بعد نانی اومد.»
ابروهای جمینای کمی بالا رفت.
«ریو تا اونو دید متوقف شد. اما بعد ادامه داد، به دو تا پسر گفت منو نگه دارن و بعد با توپ فوتبال مستقیم به شکمم لگد زد.»
اسکای با یاداوری اون روزها، نفس عمیقی کشید، صداش حالا آروم‌تر بود.
«یادمه روی چمن افتادم اما وقتی ریو توپ رو برای ضربه دیگه‌ای بالا برد، صدا رو شنیدم اما دردی رو حس نکردم.»
جمینای پلک زد، حالا بیشتر از قبل کنجکاو بود.
«بعد چی شد؟»
جمینای پرسید.
«وقتی بالا رو نگاه کردم»
اسکای گفت و صورتش رو مالید.
«نانی جلوم وایستاده بود. خودشو انداخته بود بین من و توپ. خودش ضربه رو گرفت.»
آروم گفت و نفس لرزونی کشید.
«بعد از اون، بهم نگاه کرد و گفت دیگه نمی‌خواد من رو توی آکادمی ببینه. ریو اذیتش کرد، داد زد، اما نانی تکون نخورد. فقط همون‌جا وایستاد، با اون چشم‌های سرد بهم نگاه کرد.»
اسکای چشم‌های خودش رو لحظه‌ای بست، اون نگاه رو یه یاد اورد.
«گفت از اینکه کسی به ضعیفیِ من باعث عصبانیت ریو شده متنفره. و بعد لبخند زد. نه مهربون. از اون لبخندهایی که حس می‌کنی چقدر تحقیر شدی. انگار حتی لیاقت وجود داشتن رو نداری.»
آه بلندی کشید، چند لحظه سکوت کرد.
جمینای حرفی نزد، اما نگاهش نشون می‌داد که حالا داستان گذشته و نانی رو با دید کاملاً متفاوتی می‌بینه. لحظه‌ای طولانی سکوت بینشون کش اومد، چشم‌هاش دوباره به سقف برگشت. وزن داستانِ اسکای سنگین بینشون آویزون بود.
«اما...»
جمینای آروم گفت.
«اگر واقعاً ازت متنفر بود، چرا خودشو سپر تو کرد؟ چرا به جای تو ضربه توپ رو گرفت؟»
فک اسکای سفت شد.
«این همون چیزیه که هنوز نمی‌فهمم.»
بلند شد، از خستگی دستش رو توی موهاش کشید.
«اون با کلمات تحقیرم کرد. مسخره کرد، طوری نگاهم کرد انگار من هیچی نبودم. اما توی اون لحظه ازم مراقبت کرد. معنی نمیده.»
«شاید بیشتر از تو، از خودش متنفر بود»
جمینای متفکرانه زیر لب گفت.
اسکای به سمتش چرخید.
«منظورت چیه؟»
جمینای شونه بالا انداخت.
«نمی‌دونم. به نظر می‌رسه بین دو راهی گیر کرده بود، سعی می‌کرد تصویرش با باند ریو رو نگه داره در حالی که سعی می‌کرد کار درست رو انجام بده. و شاید از نظر اون آسیب زدن با کلمات و روشش برای دور نگه داشتن ریو، از آسیب جسمی بهتر بوده.»
اسکای پوزخند زد، هرچند کاملاً بی‌مهر نبود.
«پس میگی نقش شرور رو بازی کرد برای اینکه از من محفاظت کنه؟»
«فقط میگم، دیگه هیچ چیز راجع به پرنس نانی ساده به نظر نمی‌رسه.»
جمینای گفت.
اسکای به سقف نگاه کرد. چشم‌هاش ثابت موند، گمشده توی چرخش خاطره و احساسات.
«به حقیقت نیاز دارم.»
اسکای آروم گفت.
«اون بعد از حادثه غیبش زد. دیگه به آکادمی برنگشت. و بعد از اون، ریو تا زمانی که فارغ‌التحصیل شد دیگه دست روی من دراز نکرد، قلدری متوقف شد.»
جمینای ابروش رو بالا برد.
«و اگه دونستن حقیقت بهت آسیب بزنه چی؟»
لب‌های اسکای به چیزی نزدیک به لبخند خم شد، اما به چشم‌هاش نرسید.
«اونموقع حداقل می‌دونم. و شاید اونم بالاخره بفهمه چه حسی داره. اینکه کسی باشه که زخمی بمونه.»
جمینای آه بلندی کشید و دوباره دراز کشید، بازوهاش رو به پشت سرش تکیه داد.
«دوتاتون مثل آدمایی به نظر میرسین که خودشون رو برای گذشته‌ای که هیچ‌کدوم واقعاً نمی‌فهمن مجازات می‌کنن.»
اسکای جواب نداد. فقط زمزمه کرد، تقریباً به خودش،
«یا شاید فقط سعی می‌کنیم باهاش آشتی کنیم.»
اتاق دوباره ساکت شد. ولی این‌بار سنگین از درد نبود. آروم‌تر بود. نرم‌تر. مثل ورقی که آروم برگشته.
و تو اون سکوت، چیزی ظریف بین کینه و یه چیز جدید که شاید یه روز بخشش بشه، جابه‌جا شد.
اسکای از پله‌ها پایین اومد و به سمت بال شرقی کاخ چرخید، قبلاً لباس پروازش رو پوشیده بود. بوی نون تست تازه و چای قبل از صداها بهش رسید.
«صبح بخیر، اسکای.»
خانواده هم‌صدا گفتن.
با یه لبخند کوچیک جواب داد، و مودبانه سرش رو تکون داد. دو هفته گذشته بود از اینکه سلورین رسماً پیشنهاد ازدواج رو به نرویا داده بود، ولی هنوز جوابی نیومده بود.
اسکای روی صندلی خالی کنار فیلم نشست، موهای خواهرش رو بهم ریخت فقط برای اینکه اذیتش کنه. فیلم غرغر کرد و دستش رو کنار زد، که با این کارشون بقیه رو به خنده درآوردن.
یکی از خدمه های سلطنتی یه برش نون تست توی بشقاب اسکای گذاشت، و اون آروم تشکر کرد.
پادشاه ساروت روزنامه‌ش رو پایین آورد و به اسکای نگاه کرد، در حالی که نوه‌ش با تمرکز معمولی کره بادام‌زمینی روی نون تست پخش می‌کرد.
«از نروویا جواب گرفتیم.»
ساروت یهو اعلام کرد.
آلفا وسط حرکت خشکش زد. نون تست فراموش شد.
آروم به سمت پدربزرگش چرخید، قیافه‌ش سفت شده بود.
«پرنس نانی کاندیدای دیگه‌ای جز تو در نظر داره.»
پادشاه با لحن یکنواخت گفت.
فک اسکای سفت شد.
«قرار نیست به این راحتی با پیشنهاد ازدواج موافقت کنه»
ساروت ادامه داد.
«برای همین ازشون دعوت کردم تا به پادشاهی ما بیان. قدرت نظامی و زیرساخت های اقتصادی‌مون رو نشونشون میدیم تا بیشتر فکر کنن.»
چشم‌های اسکای کمی تنگ شد.
«کِی قراره بیان؟»
ساروت قبل از جواب دادن، یه جرعه آروم از فنجون چایش خورد.
«پرنس نانی هفته آینده میاد، همراه با برادرش، پرنس اهم.»
سکوت سنگینی بینشون افتاد. هیچ‌کس جرئت حرف زدن نداشت. زیر میز، دست‌های اسکای به مشت‌های محکم جمع شدن. حتی حالا، بعد از همه اینا، نانی هنوز داشت کار رو سخت می‌کرد. هنوز لجباز بود.
«انتظار دارم استقبال خوبی ازشون بشه، مدت‌ها از آخرین بازدیدشون از پادشاهی ما گذشته.»
ساروت محکم گفت.
اسکای در جواب سر تکون داد.
«نگران نباشین. شخصاً مطمئن میشم امنیت‌شون از لحظه ورود به قلمرومون تا برگشت به پادشاهی‌شون تضمین بشه.»
اسکای با احترام جواب داد.
ساروت با رضایت سرش رو تکون داد.
ولی ذهن اسکای قبلاً در حال دویدن بود.
یه کاندیدای دیگه جز من؟
آلفا نمی‌تونست جلوی تعجبش رو بگیره که کی می‌تونه توجه نانی رو به اندازه‌ای جلب کنه که برای ازدواج در نظر گرفته بشه.
«تموم کردی، یا وقت بیشتری نیاز داری؟»
لمس سبکِ جمینای روی شونه‌ش، باعث شد از افکارش بیرون بیاد.
«آره، بریم.»
اسکای تند گفت و یه گاز آخر از نون تست زد و یه جرعه چای نوشید.
بلند شد، با سر تکون به پدربزرگش معذرت خواست و کنار جمینای به سمت رنج روور مشکی که جلوی ورودی کاخ منتظر بود قدم برداشت.
«چیزی اذیتت می‌کنه؟»
جمینای به محض اینکه توی ماشین نشستن پرسید.
اسکای از کاخ بیرون اومد، حالا یه دستش رو فرمان، دست دیگه آروم روی لباش، به تکیه‌گاه عقب لم داد، ابروهاش جمع شده بود.
«بیشتر تعجب کردم.»
اسکای به برادر کوچیکش جواب داد.
«تعجب از چی؟ بازدید؟ یا چیز دیگه؟»
جمینای پرسید، کنجکاوی توی لحنش واضح بود.
«کاندیدا»
اسکای زیر لب گفت، اخمش عمیق‌تر شد.
«فکر می‌کنی معشوقه‌ای داره؟»
تقریباً از خودش پرسید.
جمینای خندید.
«حتی هنوز باهاش ازدواج نکردی، و از همین حالا داری حسودی می‌کنی؟»
اسکای اخم کرد، ابروهاش محکم‌تر چین خورد.
«حسود نیستم. فقط کنجکاوم.»
جمینای پوزخند زد، واضحا از حسودی برادرش لذت می‌برد..
«کنجکاو، ها؟ به نظر می‌رسه یکی قبلاً زیادی درگیر شده.»
جمینای با نیشخند برادرش رو دست انداخت.
اسکای جواب نداد، فکش کمی سفت شد در حالی که انگشت‌هاش روی فرمون ضرب می‌گرفت. منظره شهر از پنجره‌ها محو می‌شد، اما ذهنش جای دیگه بود.
«اگر واقعاً کسی رو داشته باشه چی؟»
جمینای این بار نرم‌تر پرسید.
«چیزی رو عوض می‌کنه؟»
اسکای نفس بلندی کشید، قبل از اینکه جواب بده.
«نباید عوض کنه. این ازدواج برای ثبات سیاسیه، نه احساسات.»
«آره.»
جمینای کلمه رو با منظور خاصی کش داد.
«و با این حال اینجایی، دندون قروچه می‌کنی بخاطر یه شاهزاده که ادعا می‌کنی برات مهم نیست.»
اسکای از گوشه چشم نگاهی بهش انداخت.
«شروع نکن، جم.»
«شروع نمی‌کنم. فقط میگم شاید یه چیزی بیشتر از وظیفه باشه. خودت گفتی، جواب می‌خوای.»
«من حقیقت رو می‌خوام.»
اسکای زیر لب گفت.
«اگر چیزی پنهون کرده باشه، می‌فهمم. اگر معشوقه‌ای داشته باشه، اونم می‌فهمم.»
جمینی شونه بالا انداخت.
«پس فکر کنم بازدید جالبی می‌شه.»
اسکای جواب نداد.
چشم‌هاش کمی تنگ شد در حالی که فکر لبخند محافظت‌شده‌ی نانی دوباره از ذهنش رد شد.
⊹ Ongoing... ⊹