Chapter 8
کافهتریای دانشگاه پر از همهمه بود، صدای بههم خوردن سینیها، خندهها و بوق فرها توی هوا میپیچید، بوی غذای تازهپخته و قهوهی سوخته همهجا پخش بود.
دانشجوها دور میزها جمع شده بودن، بعضیا سرشون توی کتاب بود و بعضیا بین لقمههای غذا بیهدف تو گوشیشون اسکرول میکردن.
نزدیک میز سسها، یه دختر سس گوجه رو، روی هودیش ریخت و زیر لب فحش داد.
دو تا پسر با تیشرت بسکتبال سر آخرین ساندویچ مرغ دعواشون شد و بعد با اکراه قبول کردن نصفش کنن.
یه گروه دانشجوی سال اولی، گوشهی سالن آروم دربارهی کراش جدیدشون حرف میزدن و سیبزمینی سرخکردهشون فراموش شده و سرد شده بود.
نزدیک کافهتریا، نانی و پیپی نشسته بودن و بعد از یه نیمدوی سریع از سالن کلاس نفسنفس میزدن.
تجربه بهشون یاد داده بود اگه زود نرسن، غذاهای خوب تموم میشه و معمولاً شانس باهاشون یار نبود.
ولی امروز، برای یه بار، همهچیز جور شد.
تونستن یه میز گیر بیارن و حتی غذای مورد علاقهشون رو بگیرن.
نانی با چاپستیکهای غذاخوری نشست، و همون لحظه متوجه شد که جای نشستنشون یه امتیاز غافلگیرکننده داره: فقط یه میز با مانو فاصله داشت.
به اندازهای نزدیک که میتونست ببینتش، خندهش و طرز بازی کردنش با نِی موقع حرف زدن با دوستاش رو ببینه.
ولی حتی یه بار هم نگاهش نکرد.
یه نگاه لعنتی هم ننداخت.
نباید مهم میبود.
به خودش گفت مهم نیست.
ولی وقتی بالاخره نگاهش کرد و متوجه شد که اون کاملاً بیتوجه به حضور نانی بود، نمیتونست جلوی سفت شدن سینهش رو بگیره.
پیپی که روبهروی نانی نشسته بود، حتی لازم نبود برگرده تا بفهمه.
نگاه نانی، خاموش شدن چشماش، همهچیز رو لو میداد.
- «اون پشت ما نشسته، نه؟»
چنگالش وسط هوا موند، بعد آروم سر بشقابش برگشت. حالا همه حواسش به دوستش بود.
نانی فوری جواب نداد.
نگاهش پایین بود، پر از احساساتی که نمیتونست قایمشون کنه.
شاید برای همین مانو نمیخواست نگاهش کنه، چون اگه نگاه میکرد، باید با دردی که بهش داده بود روبهرو میشد. یا حداقل، نانی امیدوار بود که اینطور باشه...
یه سر تکون دادن آروم و بیصدا تنها چیزی بود که از پسش براومد.
پیپی روی صندلیش جابهجا شد، صداش حالا نرمتر بود.
- «میخوای جاهامونو عوض کنیم؟»
نانی سرش رو تکون داد.
زیر لب گفت: «اون حتی بدتره. نزدیکتر میشم بهش.»
پیپی آهی کشید، چنگالش رو با صدای آرومی توی بشقابش رها کرد.
برای یه لحظه، نانی نزدیک بود سرش رو بلند کنه.
پیپی محکم ولی مهربون گفت: «نانی، تو لیاقت این همه درد رو نداری. نه به خاطر اون.»
یه خندهی بیمزه تو سینهی نانی تکون خورد، ولی حتی بیرون هم نیومد.
واقعاً این درست بود؟
لیاقت هیچکدومش رو نداشت؟
کاش میتونست باور کنه.
ولی چطور، وقتی خودش دلیل کات کردنشون بود؟
زیر لب گفت: «نمیتونم، پیپی.»
به صندلیش تکیه و بعدش ادامه داد.
+ «خیلی قشنگه. وای، چرا بعد از کات کردنمون حتی خوشگلتر شده؟ این عادلانه نیست...»
پیپی از بینیش نفسش رو بیرون و سرش رو تکون داد.
- «اسکای از این خبر داره؟»
این سؤال یهویی، نانی رو از حالوهواش بیرون کشید. انگشتاش دور چنگالش سفت شدن، آب دهنش رو به سختی قورت داد، حالا کاملا به پیپی زل زده بود.
+ «اسکای چه ربطی به این داره؟»
پیپی ابروش رو بالا برد، بعد بیخیال شونهای بالا انداخت.
- «مگه بهترین دوستت نیست؟ فکر کردم اولین کسیه که از کات کردنت خبر داشته. شاید بتونی باهاش حرف بزنی، کمکت کنه این مرحله رو رد کنی.»
کلمات به سنگینی روی دلش نشستن.
کمکش کنه این مرحله رو رد کنه.
آره، اسکای یه جورایی کمک کرده بود، ولی نانی درست یادش نبود اونموقع چه حسی داشت.
یا شاید نمیخواست یادش بیاد.
آروم گفت: «بهش گفتم.»
بیهدف چنگالش رو توی بشقابش چرخوند و ادامه داد: «ولی نمیخوام هی مشکلاتمو بندازم گردنش. همین که هوامو داشته، کافیه.»
پیپی خندهی کوتاهی کرد، دوباره یه تای ابروش رو بالا برد.
- «حالا این بامزهست، چون فکر نکنم اسکای هیچوقت از کمک کردن بهت خسته شه. اون تنها کسیه که دقیق میدونه چی بگه که حالت بهتر شه. شاید به جای دوری کردن ازش، باید باهاش حرف بزنی. مثل آدم معمولی.»
نانی تند گفت: «من ازش دوری نکردم.»
تقریباً زیادی تند.
پیپی یه نگاه بیحالت بهش انداخت.
- «ولی کردی، نانی. خیلی واضح بود. یه اتفاقی بینتون افتاده.»
نانی کلافه گفت: «آه، میشه الان این بحث رو باز نکنیم؟»
چشماش به مانو قفل شد که از جاش بلند میشد، بشقاب خالی توی دستش بود و با دوستاش میرفت.
پیپی آهی کشید، ولی بیشتر از این فشار نیاورد.
- «باشه، پس. پارتی تولد دائو چی؟ امشب میای؟»
ابروهای نانی گره خوردن، غصه توی نگاهش برق زد وقتی مانو از زاویهی دیدش غیب شد، درست مثل زندگیش.
نفسش توی سینهش تنگ شد.
+ «اون اونجا میاد؟»
پیپی نفسش رو بیرون داد.
- «فکر کنم آره. تقریباً همه میان.»
همون لحظه صدای بیکلین اومد: «شماها دربارهی چی حرف میزنید؟»
قبل از اینکه پیپی جواب بده، بیکلین خم شد و یه بوس سریع ازش گرفت و زیر لب گفت: «سلام، عزیزم.»
پیپی اخم کرد و ضربهی آرومی به بازوی دوستپسرش زد.
- «مگه نگفتم توی دانشگاه نبوسم؟»
بیکلین دوباره ادا درآورد، لباشو به شکلی که میدونست چطور حواس پیپی رو پرت کنه غنچه کرد و چونهشو روی شونهی دوستپسرش گذاشت.
گفت: «ولی نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم. کل روز ندیدمت. دلم برات تنگ شده.»
پیپی چشماش رو چرخوند، ولی نمیتونست جلوی لبخندی که گوشهی لبش کش میاومد رو بگیره.
دستش به گونهی بیکلین رسید، با محبت نوازشش کرد و سرش رو به سر دوستپسرش تکیه داد.
لبخندشون مثل آینهی همدیگه بود، پر از عشق.
نانی نگاهشون کرد، و لبخند کوچیکی گوشهی لباش نقش بست.
واقعاً جفتشون بینقص بودن.
وقتی نانی برای اولین بار پیپی رو دید، اون قبلاً راجع به خودش رو بهش گفته بود.
هنوز اولین گفتوگوی بینشون رو یادش بود، چقدر حرف زدن باهاش راحت بود، با اینکه نانی معمولاً کنار آدمای جدید معذب بود.
پیپی توی وجودش یه گرمای خالص داشت، یه جورایی که حرف زدن باهاش بهطور طبیعی جریان پیدا میکرد.
خیلی طول نکشید که صمیمی شدن، و یه روز پیپی خیلی راحت بهش گفت که گیه؛ ولی اعتراف کرد همیشه فکر میکرده این برای بقیه واضحه.
نانی هیچوقت به این موضوع اهمیتی نداد، چون پیپی فقط خودش بود، همون دوستی که تقریباً توی همهچیز کنارش بود.
حتی دیده بود چطور پیپی بعد از اینکه یه پسر توی اپلیکیشن دوستیابی بهش اعتراف کرد و بعد از چند هفته غیبش زد، دلش کمی شکست.
ولی اون درد زیاد طول نکشید.
بعدش بیکلین اومد توی زندگیش و همهچیز عوض شد.
نانی شادیای که ازشون میبارید رو حس میکرد، از اونایی که فقط وجود نداشت، بلکه رشد میکرد.
لبخند نانی زودی غیبش زد.
چرا با مانو درست پیش نرفت؟
اونا هم خوشحال بودن.
چی عوض شد؟
چی باعث شد مانو بره؟
عادلانه نبود.
توی افکارش غرق شده بود، اول حضور دائو و اسکای رو احساس نکرد.
ولی بعد نگاهش رو بلند کرد، و اسکای درست روبهروش نشسته بود، کنار اون کاپل خوشحال.
قلب نانی یه لحظه، چند ضربان رو جا انداخت.
مردمکهای چشماش از شوک گشاد شدن.
لعنتی.
اسکای کِی اومده بود؟
ولی یه چیز رو فهمید... اسکای بهش نگاه نمیکرد.
حتی یه نگاه.
دائو با ادا گفت: «آه، بس کنید اینجوری دور ما به همدیگه دل و قلوه ندید. چندشه!»
دستاش رو به حالت نمایشی بالا برد، چشماش رو با وحشت تقلبی بست، انگار که با این کار بخواد نگاهش رو از کاپل روبهروش بگیره.
پیپی بیتوجه به مسخره بازی های دائو خندید.
- «تولدت مبارک، دائو. من و نانی داشتیم دربارهی اومدن به پارتی امشبت حرف میزدیم... البته اگه اشکالی نداشته باشه.»
با شوخی بهش چشمک زد.
نگاه دائو از پیپی به سمت نانی پرید، و بعد با یه سر تکون دادن اغراقآمیز گفت: «آه، معلومه؟ معلومه دعوتید. اصلاً از اولشم قرار نبود نیاید.»
سر اسکای کمی بالا اومد، نگاهش یه لحظه به نانی گره خورد.
نانی که غافلگیر شده بود، چشماش گشاد شد و سریع نگاهش رو گرفت، گلوش رو صاف کرد تا بهمریختگیش رو قایم کنه.
+ «آره... منم حسابم کنید.»
اونقدر آروم گرفت که به زور شنیده شد.
دائو ابروش رو برای نانی بالا برد، بعد عمداً سرفه کرد.
گفت: «اسکای و نانی امروز صبح زیادی ساکت بودن، نه بچهها؟»
قبل از اینکه نانی واکنش نشون بده، دست اسکای رو بازوی دائو نشست، یه هشدار ساکت بود.
با یه تکون کوچیک سر بهش گفت الان وقت شوخی نیست.
دائو دستهاش رو تسلیموار بالا برد، چشماش رو چرخوند و گفت: «وای، باشه. گاز نگیر، سگصورتی.»
با این لقب، نانی با وجود همهی چیزایی که ذهنش رو درگیر کرده بودن، لبخند زد.
نگاهش به اسکای افتاد، برگشته بود سر غذاش، گونههاش پر از غذا بود.
آره... اگه یکی مثل سگ کوچولو بود، قطعاً اسکای بود.
بهترین دوستش.
وای، دلش براش تنگ شده بود.
این چطور ممکن بود وقتی خودش از اسکای خواسته بود بهش فضا بده؟
قبل از اینکه بفهمه، بغضی توی گلوش گیر کرد.
دلتنگی برای اسکای مسخره بود اونم وقتی درست همونجا نشسته بود، به اندازهای نزدیک که اگه میخواست میتونست دستش رو دراز کنه و حرف بزنه.
ولی یه چیزی تو فاصلهی بینشون بهش یادآوری کرد که چرا این اتفاق افتاده بود.
نفس عمیقی کشید و خودش رو مجبور کرد که افکارش رو کنار بزنه.
فایدهای نداشت به چیزی که دیگه درست نمیشد فکر کنه.
حداقل، نه حالا.
دائو با ذوق دستاش رو به هم مالید و گفت: «خب، حالا که همه دارن میان، باید حسابی بترکونیم. بالاخره تولدمه، انتظار کلی شلوغی دارم.»
بیکلین پوزخند زد و گفت: «نگران نباش. ما خودمون شلوغی رو به وجود میاریم.»
پیپی چشماش رو چرخوند.
- «نه، نمیاریم. دائو، لازم نیست یه دلیل دیگه برای عصبانی کردن بابا و مامانت درست کنی.»
دائو اخم کرد. گفت: «هی، حالا...»
گپوگفت بدون نانی ادامه پیدا کرد، اون فکرش جای دیگهای بود.
انگشتهاش دور از چشم بقیه، زیر میز مشت شده بودن.
مانو امشب اونجا میبود.
اسکای امشب اونجا میبود.
و با اینکه این دو تا آدم کاملاً با هم فرق داشتن، هر دوشون یه جورایی فضا رو براش سنگین میکردن.
ولی از یه چیز مطمئن بود.
این پارتی از چیزی که فکر میکرد قرار بود خیلی سختتر پیش بره.
دائو با پوزخند به جلو خم شد، انگار بخواد رازی رو بگه.
گفت: «ولی حالا که حرف از شلوغی شد... یه پیشنمایش از برنامهی امشب بهتون بدم؟»
پیپی چشماش رو تنگ کرد.
- «برنامه؟ منظورت از ‘برنامه’ چیه؟ این پارتیه، نه یه جلسهی شرکت.»
دائو چشماش رو چرخوند و گفت: «آره، آره، اصلا هر چی. میدونی که پارتیهای من فقط پارتی نیستن، پیپی. اونا رویدادن. با دقت طراحی شدن که حال کنیم. و امسال... بازی معروفمون رو برمیگردونیم: جرأت یا حقیقت.»
بیکلین یه نالهی بلند کرد.
گفت: «وای خدا، باز شروع شد. آخرین بار که بازی کردیم، یکی مجبور شد یه مخلوط عجیب از سه تا سس و یه ماست تاریخگذشته بخوره.»
دائو ابروهاش رو بالا داد و گفت: «ولی حماسی بود. دقیقاً برای همین دوباره میکنیم.»
پیپی بازوهاشو روی سینهش قفل کرد.
- «نه. نه. اصلاً نه. من بازی نمیکنم. به هیچکدومتون اعتماد ندارم.»
بیکلین خندید و گفت: «عزیزم، انتخابی نداری. تولد دائوئه، توام دوسش داری.»
پیپی اصلاح کرد: «نه، تحملش میکنم.»
دائو اخم کرد. گفت: «این بدترین چیزیه که یکی تو تولدم بهم گفته. نانی، لطفا تو هوامو داشته باش.»
سکوت.
نانی هیچ واکنشی نشون نداد.
انگار اصلاً حرفا رو نشنیده بود.
چشماش به میز قفل شده بود، غرق تو یه چرخهی درونی که هیچکس جز اسکای نمیتونست متوجه بشه.
اسکای همهچیز رو از همون لحظهای که نشست دید.
بین لقمههای غذاش، زیرچشمی به نانی نگاه میکرد، هر علامت کوچیکی رو دنبال میکرد.
اخم کمرنگ بین ابروهاش، طوری که بیهدف با چاپستیک غذا رو اینور اونور میکرد.
اسکای میتونست نانی رو بخونه، و الان همهچیز فریاد میزد که فکرش جای دیگهست، جایی دردناک.
دائو که نفهمیده بود، دستشو جلوی صورت نانی تکون داد.
گفت: «الو؟ نانی به زمین؟»
نانی پلک زد، به خودش اومد.
+ «ها؟»
بیکلین پوزخند زد.
گفت: «لعنتی. خیلی تو فضا بودی. سفر معنوی داشتی؟ تونستی نور رو ببینی؟»
نانی یه خندهی زورکی کرد، ولی حتی به چشماش هم نرسید.
+ «ببخشید، دربارهی چی حرف میزدیم؟»
دائو با ذوق گفت: «حقیقت یا جرأت. بازی میکنی، نه؟»
نانی سرش رو تکون داد، شونههاش رو بالا انداخت.
+ «آره، چرا که نه؟»
چاپستیکهای اسکای بیحرکت موندن.
پیپی قیافهش رو جمع کرد و گفت: «نانی، قسم میخورم اگه ‘حقیقت’ رو انتخاب کنی، دائو مجبورت میکنه شرمآورترین رازتو لو بدی.»
دائو نفسش رو حبس کرد.
گفت: «ببخشیدا، من میزبان باکلاسیام. سؤالم همیشه باکلاسه.»
بیکلین قهقهه زد.
گفت: «داداش، دفعهی قبل ازم پرسیدی چند بار برای یه سریال گریه کردم.»
دائو از خودش دفاع کرد: «و اطلاعات مهمی بود! مردم حق دارن بدونن دوستاشون چقدر احساساتین، بچه کوچولو.»
پیپی آه کلافهای کشید.
- «آه، دقیقاً برای همینه که بازی نمیکنم.»
بیکلین خندید.
گفت: «این دفعه جرأت رو انتخاب میکنم تا نظرتو عوض کنی.»
پیپی بهش چشمغره رفت.
- «اگه جرأت رو انتخاب کنی، اونموقع قطعاً نظرم رو عوض نمیکنم.»
بیلکین گونهش رو بوسید و گفت: «وای، چقدر تو نازی.»
شوخیها ادامه پیدا کرد، ولی ذهن نانی هنوزم همونجا بود.
اسکای، که تاحالا ساکت بود، بالاخره حرف زد، صداش آروم ولی جدی و محکم بود.
گفت: «اگه زیادیه، لازم نیست بری.»
نانی سرش رو بلند کرد، جا خورد.
الان با اون حرف زد؟
نگاه اسکای فقط یه لحظه به چشمای نانی گره خورد، بعد به غذاش برگشت، انگار اصلا چیزی نگفته بود.
ولی آره، قطعاً با نانی بود.
دائو پوزخند زد. گفت: «آه، نه. اشتباهه. باید بیاد. تولدمه ها.»
پیپی چشماش رو چرخوند.
- «اسکای منظورش این بود که اگه نانی حال بازی نداره، نمیتونی مجبورش کنی.»
دائو بازوهاش رو قفل کرد.
گفت: «ولی بازم. اگه بذارم پارتی باحالم رو از دست بده، اونوقت چه دوستیام؟»
بیکلین آهی کشید. گفت: «یه دوست بافکر؟»
ولی نانی به زور لبخند زد و سرش رو تکون داد.
+«خوبه. میام، بچهها.»
اسکای بحث نکرد.
فقط به خوردن ادامه داد، ولی لازم نبود چیزی بگه.
نانی نگرانیش رو از یه فرسخ دورتر حس کرد.
کاش نمیکرد.
چون آخرین چیزی که امشب لازم داشت این بود که مرکز توجه اسکای باشه.
یا بدتر... دلیل نگرانیش.
دوباره.
وای، چرا همیشه باید یه بار اضافی باشه؟
⊹ Ongoing... ⊹