Chapter 8
skunanuپرنس قدم‌زنان عقب و جلو می‌رفت، تازه از حموم بیرون اومده. موهای قهوهایش هنوز نم‌دار بود، و ربدوشامبر ابریشمی آبی تیره‌ای پوشیده بود که کمی به پوستش چسبیده بود. درست اون موقع، فورث وارد اتاق شد. نانی سریع به سمتش چرخید، دست‌های مرد جوون‌تر رو گرفت و با عجله به سمت کاناپه کشیدش تا کنار خودش بشینه. فورث با گیجی به امگا نگاه کرد، اخم عمیقی روی پیشونیش تشکیل شد.
«فورث، فکر می‌کنم واقعاً گند زدم»
گفت، چشم‌هاش از وحشت می‌لرزید در حالی که مضطرب با انگشت‌هاش بازی می‌کرد.
فورث صاف نشست، نگاهش رو کاملاً به پرنس داد، اخمش عمیق‌تر شد.
«منظورت از گند زدن چیه؟»
فورث پرسید، نگرانی توی صداش واضح بود.
نانی سخت قورت داد. حتی گفتنش تلخ بود.
«اینکه غیب شدم...دلیلش هیتم بود. یهویی پیداش شد»
با زمزمه اعتراف کرد.
چشم‌های فورث کمی گشاد شد، نفس کوچیکی از لب‌هاش بیرون اومد.
«بعد چی شد؟»
«من- من اجازه دادم یکی کمکم کنه ردش کنم»
با ناله گفت، صداش شکست.
«نمی‌دونم کی بود، اما حس آلفا می‌داد.»
اشکی از گونه نانی سر خورد در حالی که وحشت دوباره بالا می‌اومد.
«داخلت ریخت؟»
آروم پرسید.
نانی بی‌دفاع سر تکون داد.
«ا- اگر باردار بشم چی؟»
با خفگی گفت، لب‌هاش لرزید.
فورث دست دراز کرد و آروم شونه‌هاش رو گرفت.
«حس کردی که سعی کنه باند بسازه و گره بزنه؟»
با احتیاط پرسید.
نانی به نشانه منفی سر تکون داد.
«نه، نکرد.»
فورث آه آرومی کشید، آروم شونه‌های نانی رو فشرد تا آرومش کنه.
«باشه، این نشونه خوبیه،»
آروم گفت.
«اگر گره نزده، شانس بارداری کمتره اما صفر نیست. اون فقط سعی کرده کمک کنه هیتت رو بگذرونی. باید علائمت رو چند هفته آینده چک کنیم.»
نانی صورتش رو توی دست‌هاش دفن کرد، نفس کشیدنش نامنظم بود.
«فکر نمی‌کردم. نمی‌دونم! بدنم کنترل رو گرفت، و نتونستم متوقفش کنم.»
«لازم نیست توضیح بدی،»
زمزمه کرد.
«غرق شده بودی. دوره های هیت باهامون همین کار رو می‌کنن. اما از حالا باید مراقب باشیم.»
نانی آروم سر تکون داد، دست‌هاش رو پایین آورد و با چشم‌های ورم‌کرده به بالا نگاه کرد.
«فکر می‌کنی باید پیداش کنم؟»
فورث مردد شد.
«اینو می‌خوای؟»
«نمی‌دونم...»
زمزمه کرد.
«حتی صورتش رو یادم نمیاد. زیادی تاریک بود. اما طرز لمس کردنش، خشن نبود. ملایم بود. نترسیدم.»
قیافه فورث نرم شد.
«پس شاید آدم بدی نبود. اما هنوز، نمی‌تونیم نادیده‌ش بگیریم.»
نانی به کاناپه تکیه داد، یه دست روی شکمش، توی افکارش گم شده بود.
«اگر واقعاً باردار باشم، پدربزرگ چی میگه؟ شورا باهام چی کار می‌کنه؟»
فورث همون لحظه جواب نداد.
به جاش، چند لحظه کنارش ساکت نشست.
«لباس‌هایی که امشب پوشیده بودی کجان؟»
پرسید و بلند شد تا به سمت سبد لباس‌های کثیف بره.
روی توده لباس‌های پوشیده نانی، لباس سفید و زرد گالا نشسته بود.
فورث ژاکت کراپ رو برداشت، آروم تکونش داد، و چند بار زیر و رو کرد تا چیزی کوچیک و نازک بیرون افتاد و روی زمین خورد.
یه وصله بود.
یه نشان.
علامت عقاب دوخته‌شده روی پارچه تیره، با حروف کم‌رنگی که به زور دیده می‌شدن.
اسکایلر F-16.
امگا یه ثانیه یخ زد، بعد خم شد تا برش داره.
و بعد با عجله برگشت به جایی که نانی نشسته بود، شونه‌هاش هنوز افتاده، اضطراب روی صورتش حک شده.
«نی...»
آروم صدا زد و وصله رو بهش داد.
نانی با دست‌های لرزون گرفتش.
با چشمای گشاد به دوخت پاره خیره شد.
«فکر می‌کنی برای یه غریبه بوده؟»
پرسید، صداش لرزید در حالی که انگشت‌هاشو روی پارچه کشید.
فورث سر تکون داد، آروم شونه نانی رو برای حمایت فشرد.
«ممکنه.»
نانی به بالا، جایی که فورث ایستاده بود نگاه کرد، چشم‌های قهوهایش پر از وحشت بود.
«فکر می‌کنی سربازه؟ این نشان، مثل چیزی از نظامیه.»
ابروهای فورث چین خورد در حالی که فکر می‌کرد.
«یه مهمون سلطنتی امشب توی مراسم بود که فکر می‌کنم سرباز باشه.»
قلب نانی یه ضربان جا انداخت.
«کی؟»
«پادشاهی ریکسندار»
فورث با احتیاط جواب داد.
«پرنس دیو.»
نشان از دست نانی سر خورد، روی کاناپه افتاد.
ذهنش به برخورد کوتاهشون فلش‌بک زد.
کت و شلوار مشکی، چنگ محکم دور کمرش، طرز چسبیدن انگشت‌هاش به اون پارچه از ناامیدی.
آخرین کسی که قبل از غرق شدن توی هیت دیده بود.
حالا همه چیز معنی می‌داد.
«ا-از کدوم واحد؟»
پرسید، صداش از اضطراب شکست.
«اسکادران ایگل»
گفت و دوباره نشان رو بررسی کرد.
«پرنس دیو معروف به اینه که توی مارینس خدمت می‌کنه.»
سرش رو کج کرد.
«این کلمات، نمی‌دونم یعنی چی.»
فورث گفت.
نانی لبه کاناپه رو چنگ زد، قلبش می‌کوبید.
«آلفاست. اون شب کت و شلوار مشکی پوشیده بود. مرتبطه به نظامی. و بعد نشان عقاب.»
امگا آروم سر تکون داد، صداش از وحشت کمی می‌لرزید.
«همه چیز به اون اشاره می‌کنه.»
نانی بی‌دفاع گفت.
فورث سعی کرد پرنس رو که حالا افکارش بهش حمله می‌کرد رو آروم کنه.
«آروم باش، نی. حالا که بحثش شد، چرا فردا با شاه ناوین حرف نزنیم؟ می‌تونی بگی آماده‌ای با ریکسندار ازدواج کنی.»
نانی صورتش رو مالید، دست‌هاش کمی لرزید.
حس می‌کرد داره از دیو استفاده می‌کنه.
نمی‌خواست از مرد سوءاستفاده کنه، اما شاید دیو هم بخواد مسئولیت این اتفاق رو بپذیره.
از اون طرف، چرا بعد از اتفاق پیداش نشده بود؟
«پرنس دیو هنوز توی پادشاهی مونده، یا برگشته خونه؟»
با اضطراب نگاهی به فورث انداخت.
فورث گوشی رو از جیبش درآورد و ایمیل رسمی کاخ رو باز کرد که لیست همه مهمان‌های سلطنتی موندگار توی هتل پادشاهی رو داشت.
«توی لیست مهمان‌هایی که یه شب می‌مونن نیست»
تأیید کرد.
«به نظر می‌رسه درست بعد از گالا رفته.»
نانی آه کشید، شونه‌هاش افتاد.
سفر به ریکسندار گزینه نبود.
نه حالا.
برای رسیدن اونجا، باید از مرز آوارینث-نروویا رد می‌شد، که اخیراً منطقه عبور ممنوع اعلام شده بود.
زیادی خطرناک و از نظر سیاسی حساس بود که بخواد ردش کنه. به خصوص به عنوان پرنس یکی از پادشاهی‌های درگیر.
«چی کار کنم؟»
زمزمه کرد، صداش شکست.
فورث نگاهی نرم و همدلانه بهش داد، بعد آروم دست دراز کرد و پشت دستش رو نوازش کرد.
«به پدربزرگت بگو برای ازواج آماده‌ای. این تنها کاریه که الان می‌تونیم بکنیم.»
نانی مردد شد، بعد آروم سر تکون داد.
چشم‌هاش رو با پشت دست پاک کرد، نفسش رو ثابت کرد.
اگر هیچی دیگه، باید عمل کنه قبل از اینکه دیر بشه.
فردا با شاه ناوین حرف می‌زد.
نانی زودتر از معمول بیدار شد.
یه پیراهن دکمه‌دار سفید تمیز پوشید و با شلوار مشکی ست کرد که پاهای بلندش رو به خوبی بغل می‌کرد.
بعد از تنظیم موهاش برای بار آخر جلوی آینه، آستین‌هاش رو مرتب بالا زد و از اتاقش بیرون قدم گذاشت.
کاخ آروم‌تر از معمول بود.
در حالی که از راهرو رد می‌شد، صدای خنده از بخش غذاخوری بال شمالی پیچید.
وقتی یکی از صداها رو شناخت، سرعتش رو بیشتر کرد، خنده‌ی آشنا پدربزرگش.
وقتی به اونجا رسید، فورث رو دید که همراه مردی آروم توی یه گوشه وایستاده.
«چی شده؟»
نانی از پشت پرسید و هر دوشون رو ترسوند.
فورث و مری نگاهی رد و بدل کردن مری به جلو قدم برداشت، آروم دست نانی رو گرفت و پشتش رو با لمس مادرانه نوازش کرد.
«خانواده سلورین دارن قبل از برگشت به پادشاهی‌شون با پدربزرگت صبحونه می‌خورن»
مری آروم توضیح داد و با گرما به پرنس نگاه کرد.
«می‌خوام چند دقیقه با پدربزرگ حرف بزنم. فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشه.»
نانی گفت و شروع به جلو رفتن کرد، اما فورث آروم متوقفش کرد.
نامحسوس با سرش به مری اشاره داد، یه سیگنال برای اینکه حرف بزنه.
«بخاطر تو اومدن.»
مری گفت و نانی با ناباوری خندید.
«ب- برای من؟»
با عدم اطمینان پرسید.
مری سر تکون داد، قیافه‌ش جدی‌تر شد.
«پیشنهاد ازدواج دادن. بین تو و یکی از پرنس‌های سلورین.»
چشم‌های نانی از شوک گشاد شد.
«آره، تو.»
مری تأیید کرد.
«می‌خوان اتحاد بین پادشاهی‌هامون رو قوی‌تر کنن. با توجه به اینکه مرز جنوبی مشترک داریم، سلورین پیشنهاد کرده میانجی صلح برای تعارض رو به رشد بین ما و آوارینث بشه.»
نانی نتونست جلوی پوزخندش رو رو بگیره.
«کدوم پرنس؟»
پرسید.
فورث و مری نگاهی رد و بدل کردن، تردید به وضوح روی صورت‌هاشون مشخص بود.
«پرنس اسکای از سلورین.»
فورث بالاخره گفت.
رنگ از صورت نانی پرید.
با ناباوری سرش رو به طرفین تکون داد، کاملاً دلیلی که بخاطرش می‌خواست با پدربزرگش ملاقات کنه رو فراموش کرد. به جاش، دور سالن چرخید و به دیوار تیکه داد، سُر خورد و روی کف زمین افتاد.
فورث و مری هر کدوم یه سمت از بدنش رو گرفتن.
«لطفاً، مامان. هر کاری کن تا پدربزرگ رو منصرف کنی.»
صداش لرزید، چشم‌هاش از ترس قرمز شد.
هیچ راهی نبود که بتونه با مردی ازدواج کنه که پنج سال طولانی ازش کینه به دل داشته.
«پرنس اسکای قبل از تو از این پیشنهاد خبر داشته، و برای احترام به خواسته پدربزرگش قبول کرده. تو هم باید همون کار رو بکنی، نی،»
مری گفت و آروم نانی رو توی بغلش کشید.
«مسخره‌ش کردم. جلوی کل آکادمی سلطنتی تحقیرش کردم. چطور می‌تونم با کسی ازدواج کنم که از من متنفره؟»
با ناله گفت و صورتش رو توی شونه مری دفن کرد، اشک‌ها آزادانه روی گونه‌هاش می‌ریخت.
مری آروم پشت سر نانی رو نوازش کرد، صداش آروم و گرم بود.
«آدما تغییر می‌کنن، نی. شاید این ازدواج فقط راجع به سیاست نباشه. شاید شانسی باشه برای صلح با گذشته‌ای که بینتون بوده.»
نانی عقب کشید، چشماش شیشه‌ای و لباش لرزان بود.
«نمی‌دونی. اون نگاهم کرد و من خشم رو توی چشماش دیدم. اونو سرزنش نمی‌کنم. من واقعا بی‌رحم بودم.»
فورث کنارشون منتظر بود، صداش آروم و اندازه‌گیری‌شده.
«اون برای گذشته بود، نی. تو تغییر کردی و حالا نسخه بهتری از خودتی.»
نانی آروم سرش رو تکون داد، انگشت‌ها توی پارچه پیراهنش پیچید.
«اون منو نمی‌بخشه. منم خودمو نمی‌بخشم.»
مری صورتش رو گرفت، آروم مجبورش کرد نگاهش کنه.
«تو نمی‌دونی مگر اینکه امتحان کنی. و به خودت، به هر دوتون، بدهکاری تا چیزایی که اون موقع باعثشون شدی رو درست کنی.»
سکوت سنگینی بین هر سه نفرشون افتاد، تا اینکه فورث دوباره حرف زد، این بار نرم‌تر.
«پدربزرگ به جوابت احترام می‌ذاره. فشار نمیاره. اما باید زود انتخاب کنی.»
نانی اشک‌هاش رو با پشت دست پاک کرد، آروم سر تکون داد. قلبش هنوز توی سینه‌ش می‌کوبید، اما زیر اون همه وحشت، چیزی نامطمئن و گرم توی سینه‌ش خزید.
«باشه»
زمزمه کرد.
«باهاش حرف می‌زنم. لطفاً یه لحظه بهم وقت بدین، یکم نفس بکشم.»
مری آروم لبخند زد و بلند شد تا بهش فضا بده.
فورث دستشو روی شونه‌ش گذاشت، آرومش کرد.
در حالی که دوتایی آروم عقب می‌رفتن، نانی به دیوار تکیه داد، سرش رو به سقف بلند راهرو کاخ بالا برد.
فلش‌بکی از پنج سال پیش توی ذهنش پخش شد.
بارون شدید می‌بارید، رعد و برق دورشون می‌پیچید. وسط زمین فوتبال خیس، نانی دبیرستانی وایستاده بود، موهاش با یه حالت مردانه بسته، با بقیه دانش‌آموزهای سلطنتی توی یونیفرم‌های خیس آکادمی احاطه شده بود.
اون سر زمین، اسکای وایستاده بود.
بازوهاش از پشت توسط دو دانش‌آموز نگه داشته شده.
یونیفرمش کثیف، و تا مغز استخون خیس.
نفس‌نفس می‌زد، لرزون، اما هنوز سرش رو بالا نگه داشته.
ریو، معروف به رهبر باند ترسناک آکادمی، سرد خندید.
به جلو قدم برداشت، توپ فوتبال رو برداشت و بدون تردید، محکم به پایین شکم اسکای لگد زد.
اسکای با یه نفس تیز از درد روی چمن خیس افتاد.
«این نتیجه دخالت کردن توی کارای منه.»
ریو گفت، صداش خالی از پشیمونی.
نگاه سردش به بقیه چرخید، سیگنال داد تا محکم‌تر بگیرنش و بدون سؤال اطاعت کردن.
نانی یخ‌زده وایستاد، صحنه رو تماشا کرد.
مشت‌هاش سفید شد.
مردد بود.
بین جلو رفتن یا ادامه دادن به عنوان یه ناظر خاموش دیگه.
ریو توپ رو دوباره بالا برد، آماده ضربه-
«نانی.»
با صدای فورث به زمان حال برگشت.
خاطره مثل شیشه شکست.
سینه‌ش از درد سفت شد.
«بیا اول برگردیم به اتاقت»
فورث آروم گفت.
«نمی‌خوایم کسی این‌جوری ببینتت.»
نگاه نانی به سمت غذاخوری کشیده شد.
از لای در که کمی باز بود، مری رو دید که با لبخند به مهمان‌های سلطنتی سرویس میده.
فکش سفت شد.
بعد، با آروم سرش رو تکون داد و اجازه داد تا فورث به راهرو هدایتش کنه.
وقتی به در اتاق خوابش رسیدن، وزن اتفاقاتی که در حال رخ دادن بود توی سینه نانی با هر قدم سنگین‌تر شد.
فورث در اتاق رو باز کرد و منتظر موند.
نانی آروم به داخل قدم گذاشت، انگار هر حرکتی که می‌کرد بیشتر از قدرتش هزینه داشت.
در با کلیک نرم بسته شد.
نانی لحظه‌ای وایستاد قبل از اینکه بالاخره روی لبه تختش غرق بشه.
دست‌هاش لرزید در حالی که به کف مرمر صیقلی خیره شد، فکش سفت، و قلبش کوبنده.
«لیاقتش رو ندارم...»
نانی زمزمه کرد.
«نه بعد از کاری که باهاش کردم.»
فورث کنارش زانو زد، دستاش رو آروم روی مشت‌های گره‌کرده نانی گذاشت.
«تو جوون بودی»
فورث آروم گفت.
«و حالا بزرگ شدی. آدما تغییر می‌کنن.»
«اما اون فراموش نکرده»
نانی جواب داد، صداش لرزید.
«باید می‌دیدی اون موقع چطور نگاهم کرد.»
نفس لرزانی کشید و سرش رو تکون داد، انگار می‌تونست نگاه اسکای رو از ذهنش بیرون کنه.
«و حالا قراره باهاش ازدواج کنم؟ عمرم رو با کسی بگذرونم که احتمالاً هنوز ازم کینه داره؟»
فورث مردد شد.
«اما اسکای قبول کرد، مگه نه؟»
نانی سرش رو تکون داد، وحشت چشم‌های قهوهایش رو تیره کرد.
«نه برای عشق. نه برای من. برای سیاست قبول کرد. برای صلح. شاید حتی انتقام.»
سکوت سنگینی بینشون افتاد.
بعد فورث حرف زد، صداش آروم اما ثابت بود.
«پس دو تا انتخاب داری. از اینجا برو و برای ازواج با پرنس دیو برنامه بچین یا با کاری که کردی روبرو شو، و بفهم اسکای واقعاً چه احساسی داره.»
چشم‌های نانی بسته شد.
اشکی آروم از گونه‌ش سر خورد.
«می‌ترسم.»
نانی اعتراف کرد.
«می‌دونم»
فورث زمزمه کرد و دستش رو فشرد.
«اما تو دیگه اون پسر پنج سال پیش نیستی.»
نانی آروم چشم‌هاش رو باز کرد و نگاهی به پنجره انداخت، جایی که نور صبح روی پرده‌ها می‌ریخت.
شاید وقتش بود که دیگه فرار نکنه.
⊹ Ongoing... ⊹