Chapter 7

Chapter 7


اگه نانی به فضا نیاز داشت، اسکای هر چقدر هم که براش سخت بود، این‌ کار رو براش انجام می‌داد.

کمترین کاری بود که بعد از همه‌ی اتفاق‌های دیشب می‌تونست بکنه.

عذرخواهی رو می‌ذاشت برای بعدا، برای وقتی که نانی آماده بود گوش بده، باهاش حرف بزنه یا حتی نگاهش کنه.

با یه آه خسته، اسکای خودشو از روی تشک بلند کرد، دست‌ها و پاهاش با اکراه تکون می‌خوردن، طوری که انگار حوصله‌ی بلند شدن رو نداره.

نور صبح، کم‌رنگ، از لای پرده‌ها سرک کشید و سایه‌های محوی رو تختش انداخت.

مثل همیشه ملافه‌ها رو صاف کرد، انگشت‌هاش چین و چروک‌هایی که هیچ ربطی به گره‌های تو سینه‌ش نداشتن رو باز کرد.

با دستش دنبال پیرهنش گشت، ولی چیزی جز فضای خالی پیدا نکرد.

اخم کرد، تا اینکه یادش اومد.

آره، نانی وقتی داشت می‌رفت، پیرهنش رو تنش کرده بود.

وقتی بلند شد، نگاهش به چیز آشنایی افتاد.

اون‌طرف روی صندلی، پیرهن نانی بود، همونی که روزی که دنیاشون کج شد تنش کرده بود.

روز فاجعه.

برش داشت، و بوی فوری بهش برخورد کرد.

عطر نانی بود، با یه گرمای خاص که فقط مال خودش بود. لازم نبود حتی نزدیکش کنه؛ بو مثل یه روح سرسخت به پارچه چسبیده بود و ول نمی‌کرد.

یه تیکه‌ی خیلی کوچیک از وجودش می‌خواست پیرهن رو به صورتش فشار بده، بو رو توی ریه‌هاش ذخیره‌ش کنه و اجازه بده مثل خاطره‌ای که آماده‌ی از دست دادنش نبود دورش بپیچه.

ولی به جاش پیرهن رو روی بازوش انداخت، توی حموم برد و با کمی زور که بیشتر از حد لازم بود توی سبد لبا‌س‌های چرک پرتش کرد.

اینجور عوض کردن لباس بینشون تقریباً یه رسم بود.

نانی می‌اومد خونه‌ش، پیرهن‌هاش رو می‌دزدید و تیکه‌هایی از خودش رو به شکل لباس‌های جا مونده پخش می‌کرد.

یه تی‌شرت گرافیکی با طرح‌های خنده‌دار یا باحال، شلوار جین شسته‌شده‌ی درست‌حسابی، یا همون پیژامه‌ی هلو کیتی معروفی که فقط نانی می‌تونست بدون ذره‌ای خجالت تنش کنه.

اسکای هم همین کارو می‌کرد.

وقتی خونه‌ی نانی تو خوابگاه می‌موند، لباس‌های خودش گم و گور می‌شدن، توی گوشه‌ها جا می‌موندن یا تو ملافه‌های نانی قاطی می‌شدن؛ و گاهی (یا بیشتر وقتا) این حتی اتفاقی نبود.

نانی عادت داشت اسکای رو مجبور کنه یه پیرهن از اون بپوشه، می‌گفت باید «استایلمون ست باشه».

اسکای هیچ‌وقت واقعاً اعتراض نمی‌کرد.

ولی حالا، توی سکوت آپارتمانش، این عادت‌های کوچیک سنگین‌تر شده بودن و نبودشون پررنگ‌تر.

توی حموم، شیر آب رو کمی چرخوند، آب رو بین دمای داغ و سرد چرخوند تا بالاخره یه دمای خوب و مناسب پیدا کرد.

بخار دورش پیچید، هوا رو نرم کرد، ولی هیچ‌چیز توی این صبح نرم نبود.

زیر دوش که رفت، اجازه داد آب روش بریزه و خواب‌چسبیده به پوستش، عرق و از همه مهم‌تر، بوی نانی رو بشوره.

بو زیادی سرسخت بود، زیادی موند، مثل یه پوست دوم دورش پیچیده بود.

کاش آب می‌تونست بیشتر از این کار انجام بده.

کاش می‌تونست افکارش رو بشوره، حس مزخرف توی سینه‌ش رو غرق کنه و آتیشی که توی قلبش می‌سوخت رو خاموش کنه، قبل از اینکه کامل خاکسترش کنه.

ولی آب فقط چیز‌های محدودی رو می‌شست.

بقیه چیزا...مثل گناه، پشیمونی و سؤال‌هایی که به ذهنش چنگ می‌زدن، همشون موندن.

به خودش قول داده بود به نانی فضا بده.

این قرارشون بود.

هی با خودش تکرار می‌کرد، مثل یه ذکر، یه دستور.

نانی فاصله می‌خواست؟

باشه.

می‌خواست ساکت بمونه، بی‌تفاوت باشه و وانمود کنه دیشب هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده؟

اسکای می‌تونست این کارو انجام بدا.

حتی می‌تونست بدتر از اینم انجام بده.

می‌تونست تا آخر عمرش این‌جوری باشه.

ولی مسئله این نبود، مگه نه؟

سؤال واقعی، این بود: نانی هنوز اون رو بهترین دوستش می‌دید؟

یا حالا ازش متنفر بود؟

هفت سال.

هفت سال خنده، راز های مشترک، اون قول که همیشه کنار هم باشن، هر چی بشه.

اسکای نمی‌تونست اینو از دست بده.

نمی‌تونست نانی رو از دست بده.

این یه گزینه نبود.

حتی نمی‌خواست بهش فکر کنه.

آب روی صورتش ریخت، نفس خسته‌ای کشید.

نه، نمی‌ذاشت نانی از دستش بره.

نه برای همیشه.

نه این‌جوری.

فقط به زمان نیاز داشت.

باید ثابت می‌کرد هر اتفاقی که دیشب افتاده، هر چیزی که بینشون شکسته، دیگه تکرار نمی‌شه.

از حموم که دراومد، با حوله موهای خیسش رو خشک کرد، پشت گردنش رو مالید.

به سمت کمد رفت، یه تی‌شرت مشکی ساده درآورد، تنش کرد و یه شلوار جین گشاد پوشید، بعد گوشیش و کوله‌ش رو برداشت.

درست وقتی می‌خواست بیرون بره، نگاهش به چیزی کنار در افتاد... کیف دوشی نانی که کنار دیوار افتاده بود، انگار منتظر بود یکی برش داره.

یه آه آروم از لبای اسکای دراومد.

معلومه، نانی یادش رفته بود.

کوله‌ی خودشو رو تخت گذاشت، رفت و کیف نانی رو برداشت.

زیپشو باز کرد، یه نگاه سریع به محتویات داخل کیف انداخت تا مطمئن بشه هر چیزی که نانی لازم داره توشه.

انگشتاش به دفترچه‌ها، کاغذهای پخش و پلا با دست‌خط شلخته‌ی نانی و بعد لپ‌تاپش با استیکرای بامزه‌ی روش خورد.

با یه تکون انگشت روشنش کرد.

صفحه روشن شد، نور کمرنگی تو نور صبح انداخت.

30 درصد.

بد نبود، ولی برای کل روز کافی نبود.

اسکای یه لحظه انگشتاشو روی کیبورد تکون داد، فکر کرد.

می‌تونست توی راه به دانشگاه شارژش کنه.

این‌جوری وقتی نانی می‌فهمید کیفش رو جا گذاشته، استرس نمی‌گرفت.

لپ‌تاپ رو بست، توی کیف گذاشت و کیفو روی شونه‌ش انداخت.

یه چیز دیگه برای حمل کردن، ولی مهم نبود.

عادت داشت کار های نانی رو انجام بده.

چند دقیقه‌ی بعد، در رو قفل کرد، بند کوله‌ش رو درست کرد و توی راهروی ساختمان به راه افتاد.

مسیر تا دانشگاه طولانی نبود، ولی امروز انگار مثل یه سفر جاده‌ای بود.

هر قدمی که بر می‌داشت، فکرش به سمت نانی برمی‌گشت.

به نگاهی که دیشب داشت.

تردیدش.

دوری کردنش.

اسکای با ناراحتی نفسش رو بیرون داد، خودش رو مجبور کرد به لحظه‌ی حال فکر کنه.

شاید وقتی حرف بزنن، همه‌چیز درست بشه.

وقتی نانی بذاره دوباره بهش نزدیک بشه.

یا شاید «فضا» فقط یه بهونه بود برای مرگ آروم دوستی‌شون... اسکای نمی‌دونست.

و این ترسناک‌ترین قسمتش بود.

از آپارتمان که بیرون اومد، هوای صبح خنک بود ولی گرمایی که زیر پوستش می‌جوشید رو سرد نکرد.

وقتی سوار ماشینش شد، فوری گاز داد.

مسیر تا دانشگاه بیشتر از همیشه طول کشید، هر چراغ قرمز انگار یه عمر بود، هر پیچ براش مثل یه یادآوری عمل می‌کرد که داره به سمت چیزی میره که آماده‌ش نیست.

توی ذهنش تمرین کرده بود که چی بگه، چطوری رفتار کنه اگه نانی رو دید.

ولی هیچ‌چیز درست نبود.

هیچ‌چیز کافی نبود.

وقتی توی پارکینگ دانشگاه پارک کرد، ماشین رو خاموش کرد و لحظه‌ای همون‌جا نشست، انگشتاش بی‌هدف روی فرمون تکون می‌خوردن.

دانشجوها گروه‌گروه رد می‌شدن، صدای خنده‌شون از دور می‌اومد، ولی همه‌چیز غریب بود، مثل یه نویز سفید توی اون آشوب خسته کننده‌ی ذهنش.

با نفس عمیقی که کشید، کوله‌ی خودش و کیف نانی رو برداشت و پیاده شد، شونه‌هاش رو تکون داد انگار که با این کار می‌تونست سنگینی رو از روی دوشش پایین بندازه.

دانشگاه مثل همیشه پرجنب‌وجوش بود ولی چشماش غریزی توی اون جمعیت به دنبال یه چهره‌ی آشنا می‌گشت.

نانی امروز حاضر بود نگاهش کنه؟

نه، هنوز زوده.

فقط چند ساعت پیش گفته بود به فضا نیاز داره.

بعد، دیدش.

نانی نزدیک ساختمون اصلی رو یه نیمکت نشسته بود، بهش تکیه داده بود، بازوها روی سینه‌ش قفل، داشت به حرف‌های پی‌پی گوش می‌داد.

از اون فاصله، همون نانی همیشگی بود.

همون حالت راحت، همون موهای بهم‌ریخته.

ولی اسکای متوجه‌ی تفاوت نانی با روزهای دیگه شد.

شونه‌هاش سفت بود.

تردید توی چشماش برق می‌زد.

آره، اسکای باید فعلاً فاصله‌ش رو نگه می‌داشت ولی الان کیف نانی توی دستاش بود.

اگه نانی نمی‌خواست باهاش حرف بزنه، حداقل می‌تونست اینو بهش بده.

خودش رو جمع‌و‌جور کرد، بند کوله‌ش رو درست کرد و به سمتش رفت.

یه لحظه مکث کرد، اجازه داد حرفشون تموم بشه، تا اینکه نانی سرش رو بلند کرد و چشماش به اسکای گیر کرد.

× «اسکای؟»

صدای نانی ضعیف بود، پر از حسی که اسکای نمی‌تونست دقیق بفهمه.

تعجب.

شاید گیجی.

قطعاً بیشتر از چیزی بود که انتظار داشت.

اسکای لبخند زد، یه لبخند راحت و طبیعی، هرچند که به چشماش نرسید.

به پی‌پی نگاه کرد، همون سلام همیشگی، سبک و خودمونی.

+ «اوه، سلام پی‌پی.»

پی‌پی با یه لبخند گرم سر تکون داد.

* «سلام، اسکای.»

توجه اسکای فوری به نانی برگشت.

+ «کیفتو توی خونه‌م جا گذاشتی.»

کلماتش ساده بودن، زیادی ساده.

+ «ایناهاش، همه وسایل دانشگاهت توشه. نگران لپ‌تاپتم نباش، تو راه برات شارژش کردم.»

کیف رو به سمت نانی گرفت، سعی کرد جرقه‌ای که لحظه‌ی تماس انگشتاشون بینشون ایجاد شد رو نادیده بگیره.

با اینکه هر دو تونستن کامل بی‌خیالش بشن، اسکای مطمئن بود نانی هم احساسش کرده بود.

نانی بهش نگاه نکرد، به جاش به کیف توی دستش زل زد، انگار فقط همون مهم بود.

یه حرکت کوچیک و محتاط بود، ولی اسکای سفت شدن شونه‌هاش رو دید.

پی‌پی کمی به جلو خم شد، با لبخند بینشون نگاه کرد.

* «پس... دیشب خونه‌ی این بودی؟»

با انگشت بین اسکای و نانی اشاره کرد.

صداش سبک بود، انگار نمی‌خواست فضولی کنه، ولی کنجکاو بود و تنش بینشون رو حس کرده بود.

اسکای آه آرومی کشید که به زور شنیده شد.

بدون اینکه نگاهش رو از نانی بگیره، با لحن بی‌تفاوتی گفت: «می‌سپارمتون به هم. بعداً می‌بینمتون.»

بدون اینکه منتظر جواب بمونه، چون معلوم بود جوابی نیست، اسکای برگشت و راه افتاد.

وقتی از دیدشون غیب شد، دیگه پشت سرش رو نگاه نکرد، سؤال‌های نگفته توی سینه‌ش مثل ماشین لباسشویی می‌چرخیدن.

وقتی از در ساختمون اصلی رد شد، حس کرد فضا دورش عوض شد.

فقط چرخیدن سر ها نبود... انگار خود اتاق به سمتش کج شده بود.

یه چیز جالب درباره‌ی اسکای این بود که توی دانشگاه فقط محبوب نبود؛ احساس می‌شد.

حضورش از اونایی بود که نیاز به معرفی نداشت، از اونایی بود که قبل از رسیدنش هم درباره‌ش زمزمه می‌کردن.

قدبلند، با یه ظرافت ورزشکاری و چهره‌ای که وسط جمله مردم رو میخکوب می‌کرد.

ولی فقط قیافه نبود... طرز راه رفتنش بود.

اون لبخندش که مردم رو خلع سلاح می‌کرد، جذابیتی داشت که واسش زور نمی‌زد.

اوج جنتلمن بودن.

استاندارد همه، عشق همه‌ی دخترا.

آره، این اسکای بود.

و مثل زنبورا به سمت کندو، همه سمتش می‌اومدن.

دخترایی که کنار کمدشون توی راهرو وایستاده بودن، و دوتایی جمع شده بودن، آروم جابه‌جا می‌شدن، خنده‌شون نرم‌تر می‌شد، صاف‌تر می‌ایستادند.

نه چون اون خواسته بود.

نه چون تلاش کرده بود.

چون این اثر اسکای بود.

چون اسکای فقط جذاب نبود.

اون یه عسل به شکل آدم بود و کل دانشگاه این رو می‌دونست.

یه نگاه.

فقط همین کافی بود‌.

تو یه چشم به هم زدن، همه دورش بودن، صداهاشون قاطی می‌شد، پر از تعریف، سؤال و خنده.

یه دختر گفت: «اسکای، عاشق پیرهنتم! از کجا گرفتیش؟»

دستش مثل یه موج نرم به بازوی اسکای خورد.

یکی دیگه گفت: «اسکای، آخر هفته وقت داری؟ باید باهم باشیم.» و با یه لبخند زیرکانه پرید وسط.

سومی نزدیک‌تر شد، بوی عطرش توی هوا سنگین بود: «امشب میای پارتی؟»

سؤالات هی بیشتر می‌شدن.

ولی اسکای دیگه عادت داشت.

بیشتر وقتا اذیت نمی‌شد، چون از کسایی که براش ارزش قائل بودن ممنون بود.

ولی شاید، فقط این یه بار که فکرش جای دیگه‌ای بود، دلش تنهایی می‌خواست.

با یه لبخند که بی‌تکلیف جذاب بود گفت: «واقعاً، امشب پارتیه؟ چه پارتی‌ای؟»

انگار مسابقه بود، دختری که سؤال رو پرسیده بود، با غرور موهاش رو تکون داد، انگار چون اسکای صداش کرده بود، برنده شده بود.

بغل دستش، بقیه دخترا با چشماشون خنجر پرت کردن، لب‌هاشون رو از حسادت فشار می‌دادن.

دختری که اسکای ازش پرسیده بود جواب داد: «منظورت چیه؟ باید بدونی!»

صداي ذوق زده‌ش بلند شد.

ادامه داد: «امروز تولد پی‌داوئه، داره تو خونه‌ی بابا و مامانش پارتی می‌گیره.»

وسط حرفش مکث کرد، یهو انگار چیزی یادش اومده باشه، نفسش رو حبس کرد.

گفت: «صبر کن، نگو هنوز به دوست خودت تولدش رو تبریک نگفتی، اسکای!»

اسکای خندید.

+ «گفتم، ولی نمی‌دونستم امشب جشن می‌گیره.»

سؤال‌‌های دیگه‌ای اومدن و درست وقتی انگار جمعیت می‌خواست قورتش بده، یه صدای آشنا اون سروصدا رو شکست.

- «هی، خانوما، خانوما، آروم.»

دائو کنار اسکای پیداش شد، با یه لبخند گشاد که روی لباش بود.

ادامه داد: «بذارید یه کم نفس بکشه.»

اسکای نفسش رو بیرون داد و با قدردانی به دائو نگاه کرد.

حضور دائو مثل یه قایق نجات بود، از طوفان اون همه توجه بیرون کشیدش.

دخترا یه لحظه به دائو نگاه کردن، قیافه‌شون با دیدنش روشن شد، ولی دائو حرفش رو تموم نکرده بود.

با خنده گفت: «اسکای آدم پرمشغله‌ایه.»

چشمک زد، انگار بخواد مطمئنش کنه همه‌چیز تحت کنترله.

- «می‌دونید دیگه، کلی کار مهم داره، مثل... اوم... زنده موندن.»

بیکلین که پشت سر دائو وایستاده بود، خندید و چشماش توی سالن چرخید.

یه لباس معمولی تنش بود، یه هودی تیره با شلوار جین، برعکس قیافه‌ی اتوکشیده‌ی بقیه‌ی دانشجوهای دانشگاه.

به دخترا نزدیک شد و با لبخند ریزی گفت: «واقعاً، خانوما. اسکای یه لحظه وقت لازم داره. شاید بهتره فعلاً برید و یکی دیگه رو اذیت کنید.»

دخترا خندیدن، بعضیاشون معلوم بود کمی ناامید شدن، ولی منظور حرف رو گرفتن و آروم پخش شدن.

ولی چندتاشون هنوز وایستاده بودن و موقع رفتن به اسکای نگاه می‌کردن.

دائو ضربه‌ای به شونه‌ی اسکای زد، شوخی تو صداش معلوم بود.

- «خوبی، رفیق؟»

اسکای دستش رو توی موهاش کشید و یه لبخند خسته تحویلش داد.

+ «آره، فقط... یه کم خستم.»

نگاهش به زمین افتاد، هنوز زیر فشار خاطره‌ی نانی و تنش بینشون بود.

بیکلین، که همیشه تیز بود، یه تای ابروش رو بالا برد.

* «مطمئنی؟ انگار با افکارت دعوا کردی و باختی.»

اسکای سرش رو تکون داد.

+ «نه، خوبم. نگران نباشید.»

دائو چشماش رو تنگ کرد، معلوم بود باور نکرده.

- «آره، این همون قیافه‌ی ‘خوبم’ توئه که یعنی اصلاً خوب نیستی.»

بیکلین بازوهاشو روی سینه‌ش قفل کرد، سر تکون داد.

* «بذار حدس بزنم. این فقط به خاطر جمعیت بیرون نیست، مگه نه؟»

اسکای یه خنده‌ی آروم کرد، سرش رو تکون داد.

+ «شماها همیشه باید منو مثل کتاب باز کنید؟»

دائو پوزخند زد.

- «معلومه. ما الان توی ‘مشکلات ناگفته‌ی اسکای’ مدرک گرفتیم.»

ولی بیکلین به این راحتیا بیخیال نمی‌شد.

* «بذار باز حدس بزنم. این به نانی ربط داره، نه؟»

با شنیدن اسم نانی، دست اسکای روی بند کوله‌ش سفت شد و شونه‌هاش سفت شدن.

انگار دوستاش مثل همیشه درست می‌گفتن.

ولی به نانی قول داده بود به هیچ‌کس نگه چه اتفاقی بینشون افتاده، نه حالا.

و نه هیچ‌وقت.

حتی اگه می‌تونست دربارش حرف بزنه، حال و حوصله‌ی نداشت که همه‌چیز رو تعریف کنه.

+ «اینطور نیست که همه‌چیز به نانی ربط داشته باشه.»

ولی حتی خودش هم حرفش رو باور نکرد.

دائو و بیکلین نگاهی به همدیکه انداختن، از اون نگاها که یعنی "تو هم می‌فهمی؟".

دائو نفس عمیقی کشید، بازوی اسکای رو گرفت و به سمت ساختمون اصلی راه افتادن.

- «باشه، بهت فشار نمیاریم. ولی بدون، اگه بخوای حرف بزنی—»

بیکلین پرید وسط: «یا غصه بخوری—»

دائو با پوزخند گفت: «یا ادا دربیاری—»

بیکلین با لبخند شیطون گفت: «ما این‌جاییم.»

اسکای نفسش رو بیرون داد، لبخند کوچیکی روی لباش نقش بست، با اینکه نمی‌خواست.

+ «خوب شد. مرسی، بچه‌ها.»

تو راهروهای شلوغ راه رفتن، دانشجوها حرف می‌زدن، عجله داشتن برن کلاس یا گروه‌گروه توی راهرو وایستاده بودن.

دانشگاه مثل همیشه بود، ولی اسکای اصلاً اون احساس همیشگی رو نداشت.

قیافه‌ی نانی، اونطوری که صبح نگاهش کرد، اینکه نمی‌خواست باهاش حرف بزنه... همه‌ش توی سرش بود، مثل صدایی که ولش نمی‌کرد.

ولی فعلاً، توی این لحظه، با رفیقاش که همیشه هواش رو داشتن، نفس کشیدن کمی راحت‌تر بود.

حتی اگه فقط برای یه لحظه بود.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page