Chapter 6 :
دستای یونجون میلرزید ، استرس داشت و این چیزی نبود که بخواد بهش اعتراف کنه.
ادامه روز براش اندازه یکهفته طولانی بود ، مخصوصا بعد از اتفاقی که توی دفتر سوبین افتاد.
فکر کردن بهش باعث میشد بدنش داغ کنه و صورتش قرمز بشه.
کارت هتل هنوز توی جیبش بود. ولی سوبین چیز دیگهای بهش نگفته بود. فقط کارت هتل.
یونجون وقتی رسید خونه توی تخت ولو شد ، امروز براش مثل یه خواب بود.
سوبین رو میخواست ولی نمیخواست و این دیوونهاش میکرد. این حس تضاد.
یاد ظهر افتاد ، دستای سوبین روی بدنش.. جوری که یونجون رو میبوسید.
ظهر ، سوبین جوری رفتار میکرد انگار یونجون تنها انسان توی دنیاست ، نه.. جوری رفتار میکرد انگار کل دنیاشه.
همونجوری که توی افکارش غرق شده بود صفحهگوشیش از به نوتیفکیشن روشن شد.
یونجون سریع گوشیاش رو برداشت.
یه پیام ، پیام از طرف سوبین .. سوبین هیچی نگفته بود. فقط آدرس یک هتل و همین.
یونجون نفسی کشید باید ساعت هشت اونجا باشه و الان ساعت چهارونیم بود.
یونجون گوشی رو انداخت رو تخت و به سقف خیره شد. ساعت چهارو نیم بود. یعنی سه ساعت و نیم وقت داشت. سه ساعت و نیم که باید با خودش کلنجار میرفت که بره یا نره.
بلند شد و رفت سمت کمود. لباساش رو یکی یکی درآورد و جلوی آینه وایساد. جای گازهای سوبین هنوز روی گردنش مونده بود رو با انگشتش لمسش کرد. هنوز میسوخت. هنوز اون حس رو داشت.
یه پیراهن مشکی درآورد.. ساده بود. بعد فکر کرد نه، این زیادی رسمیه. یه هودی طوسی برداشت. بعد فکر کرد نه، این زیادی راحته. آخرش با یه تیشرت سفید و شلوار جین مشکی موند. موهاش رو با دست عقب زد. به خودش تو آینه نگاه کرد. از خودش پرسید : داری چیکار میکنی یونجون؟
جوابی نداشت.
رفت دستشویی و صورتش رو باآب سرد شست. ولی اون گرما از بین نمیرفت. اون گرمایی که از ظهر توی بدنش مونده بود.. از وقتی که سوبین لب و گردنش رو جوری بوسیده بود انگار کل دنیاشه.
ساعت پنج و ربع بود. یونجون رو تخت دراز کشید و سعی کرد یه کم بخوابه ولی فکرش ولش نمیکرد. مدام صدای سوبین توی گوشش بود. "فقط و فقط مال منی." این جمله مثل یه زنگ توی سرش مدام تکرار میشد.
ساعت شش و نیم بلند شد. یه لیوان آب خورد. دستاش هنوز میلرزید. به خودش گفت "این فقط سکسه. هیچی نیست. فقط سکس. ولی هیچ بار دیگهای نبود. این اولین بار بود. و یونجون این رو میدونست.
ساعت هفت شد. کفشاش رو پوشید. کلید و کیف و گوشیاش رو برداشت. یه بار دیگه تو آینه به خودش نگاه کرد. زیر لب گفت "فقط برو و تمومش کن."
سوار ماشین شد. آدرس هتل توی گوشیش بود. راه افتاد و ترافیک بود. رادیو رو روشن کرد که یه آهنگ عاشقانه پخش شد. سریع خاموشش کرد چون سکوت براش بهتر بود.
ساعت هفت و چهل دقیقه رسید ، ماشین رو پارک کرد و یه لحظه پشت فرمون نشست. دستاش رو روی فرمون فشار داد، نفس عمیقی کشید و بعدش پیاده شد.
وارد لابی هتل شد لوکس بود. خیلی.سوبین همیشه خرج میکرد عادتش بود.. یونجون به سمت آسانسور رفت و کارت توی جیبش رو درآورد.
طبقه هفت اتاق ٧٠٩
جلوی در اتاق وایساد. دستش رو برد سمت کارت ولی مکث کرد، قلبش توی گوشش میزد. یه بار دیگه به خودش گفت "میتونی برگردی.. هنوز دیر نشده." ولی بعد یاد ظهر افتاد. یاد لبای سوبین. یاد اون ناله خفه.. و فهمید که نمیتونه برگرده.
کارت رو کشید. در باز شد.
اتاق تاریک بود. فقط نور کمی از پنجره میومد. سوبین رو تخت نشسته بود. کتش رو درآورده بود و یه شلوار مشکی تنش بود. موهاش بهم ریخته بود. به یونجون نگاه کرد.
- ببند درو
یونجون در رو بست. هنوز نزدیک در وایساده بود. نمیتونست تکون بخوره. سوبین بلند شد و آروم سمتش اومد. جلوش وایساد. دستش رو برد و صورت یونجون رو توی دستاش گرفت.
- اومدی.
یونجون نفسش رو حبس کرد. سوبین با شستش لب پایینی یونجون رو لمس کرد. آروم. مثل کسی که با یه چیز شکستنی طرف باشه.
- میدونی چرا اومدی؟
یونجون آب دهنش رو قورت داد. نمیتونست جواب بده. سوبین سرش رو برد نزدیک گوشش و آروم گفت :
+چون تو هم میخوایش. مثل من.
و بعد لبش رو گذاشت روی گردن یونجون. همون جایی که ظهر گاز گرفته بود. یونجون چشماش رو بست. دستاش رو مشت کرد. سوبین شروع کرد به بوسیدنش ، آروم.. آهسته. عذابآور..
+ سوبین...
- هیس. حرف نزن. فقط بذار.
و یونجون گذاشت.
سوبین لبهاشو از گردن یونجون جدا کرد، ولی دستش هنوز دور کمرش بود. نفس هر دو تند و بریده بود. یونجون به دیوار تکیه داده بود و سوبین پیشانیاش رو به پیشانی یونجون چسبوند.
-هنوزم میتونی بری.
یونجون چشماش رو باز کرد ، مردمکاش توی تاریکی اتاق برق میزد. آب دهنش رو قورت داد و زیر لب گفت :
+خفه شو.
و این بار خودش سوبین رو به سمت پایین کشید . لبهاشون بههم قفل شدن . این بوسه فرق داشت.. ظهر توی دفتر ، بوسه پر از عصبانیت و تنش بود ، اما اینیکی گرسنه بود مثل آدمی که ماههاست تشنهست و بلاخره بهش آب رسیده.
سوبین یونجون رو از دیوار جدا کرد و آروم به سمت تخت برد . پشت زانوی یونجون به لبهی تخت خورد و هر دو روی تشک فرود اومدن سوبین روی یونجون بود.
سایهاش روی صورت یونجون افتاده بود ، دستش رفت سمت دکمههای شلوار یونجون ، مکث کرد.
-فقط بگو نه، تمومش میکنم.
یونجون نفسش حبس شد ، میتونست نه بگه. باید نه میگفت ولی نگفت . فقط سرش رو یه کم بالا آورد و لبش رو گذاشت روی گوش سوبین.
+ تو خودت گفتی.. من فقط مال تو ام..
سوبین یه نفس لرزون کشید.
انگار اون جمله براش از هر لمس دیگهای کارسازتر بود ، بعد دیگه حرفی نبود.
سوبین شلوار یونجون رو درآورد و بدن خودش رو به بدن یونجون چسبوند ، همین باعت شد یونجون نالهای کنه.
دوباره لبهای یونجون رو بین دندوناش گرفت و شروع کرد بوسیدنش.
سوبین با دستاش پاهای یونجون رو باز کرد و بیشتر خودش رو مالید به عضو یونجون
یونجون نفس کم آورده بود با صدایی لرزون گفت :
+س-سوبین.. لطفا..
-لطفا چی؟.
+نیازت دارم..
سوبین دوباره بوسهای رو شروع کرد و بعدش فقط دست و پوست و نفس بود. لباسها یکی یکی روی زمین افتادن. تیشرت سفید یونجون گوشهی تخت موند. شلوار مشکی سوبین کنار درافتاد و بوسهها عمیقتر شدن.
سوبین زیر گوشش زمزمه میکرد و یونجون فقط چشماش رو میبست و دستاش رو توی ملافه مشت میکرد
هر بار که سوبین میخواست فاصله بگیره ، یونجون پاش رو دور کمرش حلقه میکرد و نمیزاشت. انگار اون حس تضاد لحظه به لحظه کمتر میشد. دیگه نمیخواست فرار کنه. نمیخواست فکر کنه. فقط میخواست باشه.
فقط میخواست متعلق به سوبین باشه.
سوبین یه بار دیگه گفت : فقط مال منی.
و یونجون برای اولین بار توی اون چند ماه، با صدای بلند جواب داد : آره.
بعد اتاق توی تاریکی فرو رفت. فقط نور کم از پنجره میومد و صدای نفسهاشون. بقیهاش توی سکوت شب گم شد. جایی که هیچکس اسمی روش نمیذاشت.
وقتی تموم شد، سوبین کنارش دراز کشید. نفسش هنوز تند بود. یونجون پتو رو کشید روی سینهاش و به سقف خیره شد. سکوت بینشون سنگین بود.. نه حرفی از عشق، نه حرفی از رابطه. فقط صدای نفس و شهر بیرون.
سوبین دستش رو برد سمت میز، یه لیوان آب برداشت و نصفش رو خورد. بعد برگشت و به یونجون نگاه کرد.. موهای یونجون روی پیشونیش ریخته بود. گردنش پر از لکههای قرمز و بنفش بود. سوبین با انگشتش یکی از اون مارک هارو لمس کرد.
-خوبی.. ؟
یونجون سرش رو برگردوند. به چشمای سوبین نگاه کرد. نمیدونست جواب صادقانه چیه.
پس فقط گفت : ..آره..
سوبین لبخند کجی زد. اون لبخند هم مثل خودش بود. نه گرم ، نه سرد . یه چیزی بین این دو.
- این... فقط بین خودمون میمونه.
یونجون پتو رو محکمتر دور خودش پیچید.
+ میدونم.
سوبین بلند شد و به سمت حموم رفت. در بسته شد و یونجون تنها موند. بلند شد و جلوی آینه وایساد، به گردنش نگاه کرد. جای همهی اون بوسهها و مارکها.. دستش رو گذاشت روش ، هنوز میسوخت.
یه حس خالی توی سینهاش بود.
ولی همزمان ، یه گرمای عجیب هم داشت. نمیدونست این اسمش چیه.
عشق نبود. رابطه نبود. حتی دوستی هم نبود. یه چیز بود که هیچ اسمی نداشت.
سوبین از حموم اومد بیرون. حوله دور کمرش بود.
به یونجون که هنوز جلوی آینه وایساده بود نگاه کرد.
-کجا میری؟
یونجون برگشت. شونههاش رو بالا انداخت.
+ نمیدونم. باید برم؟
سوبین رفت سمتش. دستش رو گذاشت روی گونهی یونجون.
- هر وقت خواستی برو ، فردا میبینمت.. مثل هر روز
یونجون پوزخند زد.
+مثل هر روز. آره.
سوبین لبخند زد. همون لبخند کج. بعد رفت سمت تخت و دراز کشید.
یونجون لباساش رو از روی زمین جمع کرد آروم پوشیدو سوبین تمان جدت سوبین با چشماش دنبالش میکرد.
- یونجون.
یونجون وایساد.
+ هوم؟
- اینو... یه بار دیگه بگم. تو این تایم، فقط مال منی.
یونجون نفس عمیقی کشید. دستش رو گذاشت روی دستگیرهی در. بدون اینکه برگرده، گفت : میدونم.
و از اتاق بیرون رفت. در که بسته شد، سوبین توی تاریکی موند. دستش رو گذاشت زیر سرش و به سقف خیره شد. یه لبخند کوچیک گوشهی لبش بود ولی یونجون ندیدش.
توی راهروی هتل، یونجون وایساد. به کارت توی دستش نگاه کرد. هنوز بوی سوبین رو میداد. کارت رو گذاشت توی جیبش. زیر لب گفت :
+ ما اسمی برای این نداریم. ولی من موندم و نیمدونم چیکار کنم.
و راه افتاد سمت آسانسور.