Chapter 6

Warning : این چپتر حاوی صحنه‌های بزرگسالانه می‌باشد

حالا نزدیک تر و بدون پیرهن، نانی لرزید وقتی انگشتای کلفت غریبه پایین شکمش رو نوازش کردن و موقعی که با سطح زبر جای تزریق آمپول برخورد کردن لحظه‌ای وایستادن، بعد پایین‌تر رفتن و زیپ شلوارش رو باز کردن، لباشون هنوز تو یه بوسه داغ قفل بود.

چشماشو بست، به خودش اجازه داد همه‌چیز رو حس کنه. طعم دهن غریبه، روشی که زبوناشون می‌رقصیدن و توی هر حرکت بینشون غالب بودن.

برای اولین بار، خودشو کامل به‌عنوان یه امگا تسلیم کرد.

و بعد حسش کرد، انگشتایی که دور حساس ترین جای بدنش پیچیدن و یه ناله نرم و نفس‌گیر از لباش دراومد.

لمس غریبه محکم ولی بدون عجله بود، انگار دقیق می‌دونست چطور هیت نانی رو کنترل کنه.

هر لمس گرما رو پایین شکمش می‌پیچوند، و نفسای نرم و بی‌دفاع از گلوش بیرون می‌کشید.

نانی جلو پیرهن مرد رو گرفت، انگشتاش می‌لرزیدن.

بدنش از نیاز درد می‌کرد، هیتش زیادی شدید بود که بتونه نادیده‌ش بگیره.

زیادی پیش رفته بود، فرمونای برانگیختگی خودش توی هوا غلیظ و غیرقابل انکار بود.

- «لطفاً...»

دوباره زمزمه کرد، صداش شکسته.

حتی نمی‌دونست دیگه برای چی التماس می‌کنه.

یه رهایی، آرامش و راحتی.

همه‌شون.

شستشو روی لب پایین نانی کشید، خیسی اونجا رو پخش کرد.

برای حرکت بعدیش تردید نکرد.

دستاش پایین‌تر رفتن، نانی رو به سطح خنک دیوار هدایت کردن، لباش دوباره لبای امگا رو گرفت.

این‌بار عمیق‌تر، مطالبه‌گر، انگار می‌تونست دردی که داشت رو مزه کنه.

نانی زیر وزن این حرکت آب شد، انگشتاش تو موهای غریبه گره خورد، نزدیک‌تر کشیدش.

قلبش وحشیانه تو سینه‌ش می‌کوبید، ولی برای اولین بار امشب، از ترس یا وحشت نبود.

از تسلیم بود.

امشب، شاهزاده نبود.

چیزی رو قایم نمی‌کرد.

وانمود نمی‌کرد.

فقط نانی بود.

یه امگا توی هیت، تو بغل یه غریبه، نفس‌گیر و بوسیده‌شده.

بدناشون نزدیک‌تر شدن، و نانی می‌تونست گرمایی که از سینه غریبه از لایه‌های نازک جداکننده‌شون می‌اومد رو حس کنه.

دست غریبه روی بدنش حرکت می‌کرد، یه ناله نرم از گلوی امگا دراومد و توی دهن مرد خفه شد.

نانی محکم‌تر بهش چسبید، صورتش رو تو شونه مرد فرو کرد، بدنش از انتظار می‌لرزید.

غریبه جابه‌جا شد، اونا رو به سطح زمین هدایت کرد.

با وجود گرسنگی بینشون، حرکتاش آروم و مراقب بود.

آروم نانی رو بلند کرد، و اجازه داد روی کتش که حالا زیرشون جمع شده بود دراز بکشه.

دستاش هیچ لحظه‌ای بی حرکت نبودن، روی پوست برافروخته نانی لیز می‌خوردن، درحالی که امگا رو زیر خودش نگه می‌داشتن.

چشمای نانی پرپر زدن و بسته شدن.

عطر مرد. چوبی، مشکی، تیز و ناآشنا دورش پیچید مثل یه پتو.

اولین بار بود که از لمس شدن نمی‌ترسید.

اولین بار بود که بدون گناه به خودش اجازه احساس کردن می‌داد.

لبای نانی باز شد و صدای دیگه‌ای ازش دراومد، یه التماس آروم برای درخواست بیشتر.

و وقتی غریبه از اولین انگشتش استفاده کرد، کمر نانی با یه فریاد بین درد و آرامش قوس برداشت.

لبای غریبه با ملایمت شقیقه‌ش رو بوسید.

اشک گوشه چشمای نانی جمع شد.

نه از درد، از ملایمت. مراقبت.

این بیشتر از خشونت نابودش می‌کرد.

خودشو غرق کرد.

توی این غریبه.

توی امنیت شبی که ازش چیزی جز حس کردن نمی‌خواست.

نانی نفسش بند اومد وقتی غریبه از انگشت دومش استفاده کرد.

موج‌های گرما توی وجودش غلتیدن.

تمام چیزی که حس می‌کرد سوزش نیاز بود، تپش عمیق توی هر سلول بدنش و روش دیوونه‌کننده‌ای که غریبه حرکت می‌کرد. ملایم، صبور، انگار دقیقا می‌دونست نانی به چه چیزی نیاز داره حتی وقتی خود نانی نمی‌دونست.

نانی صورتش رو برگردوند، سعی کرد اشکایی که از گوشه‌ چشماش می‌ریخت رو قایم کنه.

دست غریبه بالا رفت تا پشت سرش رو بگیره، و با شستش آروم گونه‌ش رو نوازش کرد.

وقتی انگشتا بالاخره بیرون اومدن، احساس خالی بودن کرد، بدنش برای بیشتر التماس می‌کرد.

صدای زیپ، خش‌خش نرم لباسایی که درمی‌اومد.

همه‌ش با سرعت اتفاق افتاد.

و بعد حسش کرد.

فشار کند یه چیز بزرگ‌تر.

نفسش بند اومد.

با دستی که از نیاز می‌لرزید بازوی غریبه رو گرفت.

با یه فشار آروم و ثابت، مرد ادامه داد.

اولش شدید بود.

بدن نانی لرزید، کمرش قوس برداشت، لباش با یه فریاد آروم باز شد.

غریبه وسط راه وایستاد، خم شد و اشکا رو از گونه‌هاش بوسید.

نانی بهش چسبید، ناخناش توی شونه‌های غریبه فرو رفت.

هر چقدر که بیشتر پیش می‌رفت یه جای خالی رو پر می‌کرد، یه خلأ که حتی نمی‌دونست برای لمس شدن درد می‌کشه.

پیشونی‌هاشون به هم تکیه داده، هر دو نفس‌نفس می‌زدن، هر دو می‌لرزیدن.

دو غریبه که با هیت و یه چیز نرم‌تر که هیچ‌کدوم جرأت نام‌گذاریش رو نداشتن به هم وصل شده بودن.

و بعد حرکت کرد.

اول آروم، یه ناله شکسته از لبای نانی بیرون کشید.

بدنش غریزی جواب داد، کمرش قوس برداشت، دهنش بین نفس‌‌نفس زدن‌های نامنظم برای بوسه بیشتر درخواست می‌کرد.

فقط‌ هیت نبود.

فقط ‌سکس نبود.

حس تسلیم بود.

اعتماد.

انگار بخشی از وجودش که منتظر و گرسنه بود، بالاخره سیر می‌شد.

غریبه حالا با هدف بیشتر حرکت کرد. هر حرکت مطمئنش، نانی رو بیشتر توی لحظه غرق می‌کرد.

اصطکاک، ذوب شدن، گرما.

بدنش بدون فکر حرکت کرد، کمرش بالا اومد تا هر فشار رو جواب بده، پاهاش می‌لرزید.

نفساشون قاطی شد، ریتم بین بدناشون سریع شد، ولی هیچ‌وقت بی‌ملاحظه نبود.

غریبه هنوز نگهش داشته بود مثل یه چیز عزیز، انگار راحتی نانی مهم‌تر از رهایی خودش بود.

دستای نانی رو کمر مرد گشت، انگشتاش هر برآمدگی عضله، هر اینچ پوست خیس از عرق رو که می‌تونست لمس کنه دنبال کرد.

می‌خواست این لحظه رو حفظ کنه. می‌خواست همیشه این‌ احساس رو داشته باشه. بی‌وزن، خواستنی و دیده‌شده.

- «ن-آه... نمی‌تونم-»

صداش شکست، احساس لذت توی تنش محکم پیچید.

تیز و غلیظ.

- «دارم-»

حرکات مرد کمی شلخته شد، خم شد و دوباره بوسیدش.

گرسنه و بهم‌ریخته.

نانی با یه ناله خفه دیگه از بین لباش، بینشون اومد، بدنش قوس برداشت وقتی لذت سراسر بدنش پخش شد.

عضلاتش فشرده شد و حرکات غریبه مطمئن تر، چند حرکت دیگه و… با یه نفس به اوج رسید، بدنش لرزید.

برای یه لحظه، دنیا وایستاد. فقط صدای نفسای نامنظم، دو قلب که با هم می‌کوبیدن، بدن‌های خیس از عرقشون به هم چسبیده.

بعد مرد آروم ازش جدا شد، مراقب، تقریباً با اکراه.

نانی با از دست دادن ناله کرد، بدنش هنوز حساس، هنوز با پس‌لرزه‌ها پرپر می‌زد.

باید خجالت می‌کشید.

احساس شرم می‌کرد.

ولی نکرد.

نه وقتی غریبه با یه قسمت تا‌شده از کتش آروم پوستش رو پاک کرد.

نه وقتی با دقت و ملایمت توی بغلش جمعش کرد و نگهش داشت، انگار چیزی بینشون معنی داشت.

- «حتی اسمتو نمی‌دونم...»

زیر لب گفت، چشماش از خستگی سنگین و صداش به زور بالاتر از زمزمه بود.

نانی می‌دونست تو هیت راحت کنترلش رو از دست میده. حتی ده تا سرکوب‌کننده گاهی به زور نگهش می‌داشتن.

و امشب، کاملاً خودشو نابود کرده بود.

قبل از اینکه بتونه به خوبی صورت غریبه رو ببینه، مرد بلند شد و آروم کمکش کرد لباس بپوشه.

بعد، بدون کلمه، برگشت و رفت.

نانی لرزون روی زمین نشست، بدنش هنوز ضعیف بود و قلبش درد می‌کرد.

به هیکل غریبه نگاه کرد که چطور تو تاریکی محو می‌شه، درست قبل از اینکه چشماش از خستگی محکم بسته بشه.

جمینای به سمت برادرش چرخید، که تازه از دستشویی برگشته بود و حالا یه کت دیگه تنش بود.

به جای اون کت‌وشلوار مشکی، اسکای با یه چرم قرمز تیره عوضش کرده بود، که به طرز عجیبی بین مهمونا جلب توجه می‌کرد.

' «کجا بودی؟»

آلفای کوچیکتر با چشمای تنگ شده پرسید.

اسکای سؤال رو نادیده گرفت، وانمود کرد نشنیده.

نگاهش به سکو بزرگ قفل بود، جایی که مراسم گالا هنوز ادامه داشت.

ولی توجهش به وسایل نبود، ذهنش کاملاً جای دیگه‌ای بود.

بین خدمه کاخ نرویا، یه موج کمرنگ از وحشت شروع شده بود.

شاهزاده نانی گم شده بود.

و پونزده دقیقه دیگه، یکی از وسایل شخصیش قرار بود معرفی بشه.

فورث سریع بین جمعیت حرکت کرد، چهره‌ها رو نگاه کرد، قیافه‌ش از وحشت رنگ پریده بود.

مری با چند تا خدمه حرف می‌زد، و اهم به جستجو ملحق شده بود، نگرانی رو صورتش حک شده بود.

- «آخرین جایی که دیدیش کجا بود؟»

اهم با نگرانی که هر لحظه بیشتر می‌شد از فورث پرسید.

فورث به ورودی اصلی اشاره کرد.

' «بیرون بود. فقط یه لحظه رفتم تو ببینمت و اعلی‌حضرت رو چک کنم. وقتی برگشتم، غیبش زده بود.»

اهم بیشتر منتظر نموند.

به سمت در دوید، بازش کرد ولی راهرو خالی بود.

هیچ نشونه‌ای از نانی نبود.

هیچ ردی از جایی که رفته نبود.

اهم آستانه در وایستاد، چشماش راهروی کم‌نور بیرون سالن رو نگاه کرد.

هیچی.

حتی یه رد از نانی.

- «لعنتی!»

اهم زیر لب گفت، دستش رو توی موهاش کشید.

از پشتش فورث رسید، صورتش از گناه رنگ پریده بود.

' «گفت می‌خواد تنها باشه. فکر نکردم-»

- «می‌دونم»

اهم با صدای تنگ افکارش رو قطع کرد.

- «تقصیر تو نیست. ولی باید قبل از شروع مراسم پیداش کنیم.»

توی سالن، اسکای از جاش تکون نخورده بود، بازوهاش محکم رو سینه‌ش روی هم، در حالی که به شلوغی بین خدمه کاخ نرویا نگاه می‌کرد.

جمینای نزدیک‌تر خم شد، و با صدای پایین گفت:

' «تو یه چیزی می‌دونی.»

اسکای فوری جواب نداد. چشماش هنوز به سکو بود، ولی یه بی‌قراری توی نگاهش بود؟ گناه؟

- «نمی‌دونم کجاست»

بالاخره گفت.

- «ولی می‌دونم چه اتفاقی افتاده.»

چشمای جمینای یه کم گشاد شد.

' «باهاش برخورد کردی؟»

فک اسکای سفت شد.

- «توی خطر نیست. فقط به زمان نیاز داشت.»

جمینای پلک زد.

' «به زمان؟ اسکای، اون امشب چهره خانواده سلطنتی نرویاست. این‌جوری غیب شدن، یعنی-»

- «پیچیده‌ست»

اسکای با یه نگاه تند حرفش رو قطع کرد.

- «بهم اعتماد کن. ده دقیقه صبر کن. برمی‌گرده.»

جمینای یه لحظه بیشتر به برادرش زل زد، سعی کرد بفهمه چی رو پنهون می‌کنه.

ولی اسکای قبلاً نگاهش رو برگردونده بود، به سکو نگاه می‌کرد انگار منتظر یه چیزی بود.

و بعد از در کناری سالن، نانی پیداش شد.

کنترلش برگشته بود.

کت زرد کوتاهش کاملاً دور هیکل نحیفش قاب شده بود.

موهاش صاف.

قیافه‌ش آروم و نرم.

ولی پوستش یه سرخی داشت که قبلاً نبود، و رد کمرنگ عرق روی شقیقه‌هاش بی‌توجه نموند.

فورث اول دیدش.

خیالش راحت شد و دوید سمتش، عجولانه چیزی زمزمه کرد.

نانی فقط سرش رو تکون داد، آروم بازوی دستیارش رو فشار داد و جلوتر رفت، به جمعیت برگشت.

اسکای از اون‌ور سالن نگاهش کرد. نگاه کرد که چطور نانی خودشو نگه داشته بود، سرش بالا، قدم‌ها با وقار.

انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.

ولی اسکای بهتر می‌دونست.

هنوز وزن اون لب‌ها رو حس می‌کرد.

راهی که انگشتای نانی تو ژاکتش گره خورده بود.

آلفا حتی ثانیه‌ای چشم از شاهزاده برنداشت، نانی کنار پدربزرگش رو سکو وایستاد، یه پیرهن که از یه پادشاهی غریبه تو زمانی که خارج بود آورده بود رو ارائه داد.

قیمت‌گذاری شروع شد، اسکای به هیجان روی صورت نانی نگاه کرد وقتی قیمت مدام بالا می‌رفت.

' «اون همونه که اذیتت می‌کرد؟»

جمینای یهو پرسید.

اسکای واکنش نشون نداد، نگاهش هنوز به شاهزاده بود.

یه پوزخند کمرنگ گوشه لباش رو کشید.

' «شبیه یکی که بتونه کسی رو اذیت کنه نیست»

جمینای وقتی جوابی نگرفت اضافه کرد.

- «نیست»

اسکای بالاخره زیر لب گفت.

- «ولی احساس می‌کنم چیزای بیشتری از گذشته‌ای که باعث شد ازش متنفر بشم رو قایم کرده.»

جمینای به برادر بزرگش نگاه کرد، ابروهاش از تغییر عجیب تو صدای اسکای جمع شد.

دیگه فقط تلخی نبود، کنجکاوی بود.

شاید حتی زیر همه اون نقاب‌ها یه چیز نرم‌تر بود.

اسکای یه کم تو صندلیش جا‌به‌جا شد، بازوهاش روی همدیگه، ولی چشماش هیچ‌وقت از سکو برنگشت.

نانی به جمعیت لبخند می‌زد، به اندازه کافی کنترل‌شده، سرش بالا، یه تصویر عالی از یه آلفای سلطنتی.

و با این حال اسکای می‌تونست ببینه.

تنش زیرپوستی تو شونه‌هاش.

خم اجباری لباش.

راهی که انگشتاش یه ثانیه زیادی لبه پیرهن رو گرفته بودن قبل از اینکه به خدمه گالا تحویلش بده.

- «وانمود می‌کنه»

اسکای زیر لب گفت.

- «اون چیزی که به بقیه نشون میده، خود واقعیش نیست.»

جمینای سرش رو کج کرد.

' «و تو اینو می‌دونی چون...؟»

اسکای فوری جواب نداد.

فکش سفت شد.

گرمای تو انباری تاریک رو یادش اومد.

طوری که بدن نانی تو بغلش لرزیده بود، و جای زخمی که انگشتاش روی اون پوست صاف دنبال کرده بود.

فرمونا، اسطوخودوس و گرده.

اسکای حالا بدون شک می‌دونست.

نانی فقط یه گذشته رو قایم نکرده بود.

طبیعت واقعیش رو قایم کرده بود.

چشمای اسکای تنگ شد، صداش پایین و ثابت.

- «چون خود واقعیش رو دیدم، وقتی که هیچ‌کس دیگه‌ای نگاه نمی‌کرد.»

جمینای یه لحظه بهش زل زد.

' «داری می‌گی اون-»

ولی قبل از اینکه حرفشو تموم کنه، یه طرح جدید روی سکو معرفی شد و توجه رو دزدید.

تشویق توی سالن پیچید.

دوربینا فلش زدن.

نانی دوباره لبخند زد، به عقب قدم برداشت و کنار پدربزرگش ایستاد، کنترل‌شده و باوقار.

اسکای از صندلیش بلند شد.

جمینای پلک زد و با تعجب پرسید: «کجا میری؟»

- «برمی‌گردم هتل، و اگه درست بگم، شاهزاده کوچولوی نرویا داره یه بازی خیلی خطرناک‌تر از چیزی که به ذهن هر کسی برسه بازی می‌کنه.»

چشمای اسکای تیز و جدی بود.

بدون حرف دیگه‌ای، برگشت و از درهای اصلی بیرون رفت، توی سایه‌ها غیب شد.

⊹ Ongoing... ⊹