Chapter 5

Chapter 5



حتی با چشمای بسته هم، نانی حسش می‌کرد، اینکه تو جای آشناییه‌.

تو یه حالت راحت و غریزی دراز کشیده بود، غرق توی یه بوی آشنا که دیوونه‌کننده نزدیک بود.

یه عطر تند و گرم که حواسش رو قلقلک داد و کم‌کم از دنیای خواب بیرون کشیدش.

با پلک‌های سنگین، یه گرمای نرم توی بدنش پخش شد، یه حس غریب ولی دلچسب.

عجیب بود، چون نانی معمولاً با یه سرمای صبحگاهی بیدار می‌شد، پوستش خنک به ملافه‌ها می‌چسبید و انگشت‌هاش همیشه دنبال گرما می‌گشتن؛ ولی حالا، یه چیزی کنارش تکون خورد، یه حضور گرم، مثل همون گرمایی که دورش پیچیده بود.

بعد، بازوهایی دورش حلقه زدن و اون رو به سمت خودشون کشیدن، انگار می‌دونست که نانی صبح‌ها سردش می‌شه و با این کار می‌خواست گرمش کنه.

نمی‌تونست مانو باشه.

امکان نداشت.

توی این بغل، نانی احساس کوچیکی می‌کرد، انگار کامل توی اون غرق شده، بدون اینکه بخواد مقاومت کنه.

فقط یه نفر غیر از مانو تا حالا انقدر بهش نزدیک شده بود.

اسکای.

بهترین دوستش.

حتی لازم نبود چشماش رو باز کنه تا مطمئن بشه.

ولی بالاخره باید نگاه می‌کرد.

نمی‌تونست تا ابد این‌جوری بمونه، مگه نه؟

با این حال، یه چیزی تو این نزدیکی فرق داشت.

نه به خاطر بغل کردن، چون نانی و اسکای از همون روزی که اسکای تو سال دهم یا یازدهم اون رو بهترین دوستش خطاب کرد، همیشه این‌جوری بودن.

این چیز جدیدی نبود.

به خاطر این بود که نانی الان به این بغل نیاز داشت؟

نه، اینم نبود.

به خاطر ناراحتی بود؟

نه.

این اسکای بود.

نانی هیچ‌وقت کنارش معذب نبود، هیچ‌وقت تردید نکرد که بهش تکیه کنه.

پس چی بود؟

ذهنش تقلا می‌کرد جواب رو پیدا کنه، تا بالاخره به فکری رسید که مثل برق توی وجودش دوید.

اونا... لخت بودن.

صبر کن.

چی؟

یه لحظه برگرد عقب.

توی آپارتمان اسکای بودن.

روی تخت اسکای.

با هم.

نه فقط توی بغل همدیگه، بلکه حسابی به هم چسبیده.

و لخت.

این فکر مثل یه موج بهش برخورد کرد و غبار خواب‌آلودگی رو که آرومش کرده بود، خرد کرد.

وحشت توی دست و پاش پیچید، چشماش یهو باز شد و قبل از اینکه دوباره فکر کنه، اسکای رو با زور هل داد، در حدی که اسکای از تخت افتاد پایین.

صدای برخورد بدنش به زمین بلند شد، بعدش یه ناله‌ی آروم.

نانی فرصت نکرد فکر کنه، ملافه رو کشید روی سرش، قلبش توی سینه‌ش تندتند می‌زد.

یه فحش آروم به گوشش خورد، بعد یه تکونِ خواب‌آلود.

از یه شکاف کوچیک توی ملافه، دید که اسکای داره از روی زمین بلند می‌شه، چشمای نیمه‌بازش بهش قفل شدن.

اسکای خمیازه کشید، انگار اصلاً بهم نریخته و گیج نشده.

- «اسکای، این چه کوفتیه؟»

در حالی که نانی کم‌کم قاطی می‌کرد، اسکای، که هنوز گیجی خواب توی چشماش بود، به زور حرف‌های دوستش رو شنید.

پلک‌هاش سنگین بود، به جای جواب، یه «ها؟» کش‌دار و خواب‌آلود گفت و یه خمیازه‌ی دیگه کشید.

نانی ملافه رو محکم‌تر گرفت و لحظه‌ای ولش نکرد.

- «یه سؤال. چرا لختیم؟»

بالاخره این سؤال خستگی اسکای رو از بین برد.

دستش رو بالا برد که موهای بهم‌ریخته‌ش رو صاف کنه؛ ولی وسط کار مکث کرد، انگار تازه وزن سؤال بهش خورده بود‌.

+ «اوه.»

این جواب نبود. نانی ملافه رو محکم تر چسبید، عصبی بود. از اینکه نمی‌دونست چه اتفاقی افتاده عصبی بود.

- «اسکای، من هیچی از دیشب یادم نیست. باید بگی چی شد.»

اسکای، که هنوز روی زمین نشسته بود، یه نفس عمیق کشید، بعد دنبال شلوارش گشت که یه جوری تو ملافه‌های روی تخت قاطی شده بود.

یه کم با شلوار کلنجار رفت تا بالاخره تونست بپوشتش.

بعد نگاهش رو به نانی برگردوند، قیافه‌ش مبهم بود.

+ «چرا اول لباس نپوشی؟ بعد همه‌چیزو توضیح می‌دم.»

نانی متوجه شد که نگاه اسکای برای یه لحظه به پایین پرید و سریع برگشت. نوک گوشاش قرمز شده بود، و این یه موج گرما به صورت نانی فرستاد.

دلش ریخت.

نه، اصلاً راه نداره.

- «آره، بهتره همه‌چیزو توضیح بدی.»

با اخطار گفت.

چشماش رو تنگ کرد، ملافه رو محکم‌تر گرفت.

- «وگرنه خودت می‌دونی چی می‌شه.»

اسکای یه خنده‌ی خشک و کوتاه کرد، پشت گردنش رو مالید.

+ «آره، فکرشم می‌کردم.»

خواست بلند بشه، ولی نانی دستش رو گرفت.

- «نه. همون‌جا بمون.»

اسکای یه تای ابروش رو بالا برد، نیم‌خیز روی زمین مونده بود.

+ «چی؟ چرا؟»

نانی سرش رو تکون داد.

- «چون بهت اعتماد ندارم که پشتت رو کنی.»

اسکای پلک زد، بعد پوزخند زد و سرش رو تکون داد.

- «نانی، انگار اولین باره همدیگه رو لخت می‌بینیم. الان خجالت می‌کشی؟»

نانی با حرص گفت: «آره، حالا خجالت می‌کشم! حالا که بیدارم و—»

قبل از اینکه جمله‌ش رو تموم کنه، مکث کرد.

فهمید هنوز نمی‌دونه چی شده.

سردردش شروع شده بود.

اسکای آهی کشید، دستشو روی صورتش کشید.

+ «ببین، یه چیزی بپوش. قسم می‌خورم نگاه نمی‌کنم. بعد حرف می‌زنیم، باشه؟»

نانی اصلاً بهش اعتماد نداشت، ولی انقدر سردش بود که نمی‌تونست فقط با خجالتش اونجا بشینه.

با احتیاط، در حالی که اسکای رو زیر نظر داشت، دستش رو دراز کرد و نزدیک‌ترین لباس رو از روی تخت برداشت.

پیرهن خودش نبود، ولی مهم نبود.

هر چی بود، بهتر از هیچی بود.

با عجله پوشیدش، بعد باکسر و شلوار جینش رو بالا کشید، انقدر سریع این کار رو انجام داد که نزدیک بود تعادلش رو از دست بده.

وقتی کامل لباس پوشید، بالاخره نفسش رو بیرون داد.

- «خب. حرف بزن. گوشم باهاته.»

اسکای با هوفی که کشید، روی تخت برگشت و شقیقه‌هاش رو مالید.

+ «دیشب حسابی مست کرده بودی، من از بار اومدم دنبالت.»

نانی اخم کرد.

- «اینو یادم میاد.»

اسکای ادامه داد، صداش حالا نرم‌تر بود.

+ «نانی، بهم‌ریخته بودی. مانو تازه باهات کات کرده بود، هی می‌گفتی نمی‌خوای تنها باشی.»

نانی احساس کرد نفسش تنگ شد، اسم مانو مثل یه سنگ توی سینه‌ش نشست.

حس کرد همین حالا می‌تونه گریه کنه.

+ «گریه کردی. بعد هی بهم گفتی منو ببوس.»

نفس نانی یه لحظه بند اومد.

- «چی؟»

اسکای آه کشید، حالا کامل بهش نگاه کرد.

+ «همون که شنیدی.»

نانی احساس کرد روحش از بدنش پرید.

- «نه. امکان نداره. من همچین کاری—»

اسکای محکم ولی بدون تندی گفت: «کردی. من سعی کردم جلوت رو بگیرم. ولی تو بی‌خیال نشدی. هی می‌گفتی ببوسمت.»

صداي اسکای آروم‌تر شد، و این یه چیزی رو توی دل نانی بهم ریخت.

+ «گفتی نیاز به یه حواس‌پرتی داری. نمی‌خوای بهش فکر کنی. می‌خوای فراموش کنی. بعد تو...»

اسکای مکث کرد، نگاهش به ملافه‌ها افتاد.

نانی احساس کرد حالش داره بد می‌شه.

- «اسکای، دیگه چی شد؟»

اسکای تردید کرد، بعد کلافه آهی کشید و ادامه داد.

+ «تو، اوم... یه کم زیادی بهم چسبیدی و لمسم کردی. منم فقط... کمکت کردم.»

سکوت.

یه سکوت کرکننده.

بعد نانی با یه صدای خیلی آروم و گرفته پرسید:

- «کمک کردی؟ چطور کمک کردی؟»

اسکای بهش نگاه کرد، منتظر بود خودش بفهمه.

مغز نانی اتصالی کرد، مثل اینکه فهمید قضیه از چه قراره.

- «وای، خدای من.»

کل بدنش سفت شد.

گوشاش زنگ زدن.

دلش زیر و رو شد.

اسکای کمی تکون خورد.

+ «نانی—»

- «وای، خدای من.»

+ «نانی، صبر کن—»

- «تو، لعنتی برام جق زدی؟»

نانی داد زد.

اسکای فوری جلو پرید و دستشو روی دهن نانی گذاشت.

+ «می‌تونی ساعت هشت صبح اینو داد نزنی؟»

نانی با چشمای گشاد و وحشت‌زده بهش زل زد.

اسکای نفسش رو بیرون داد، انگار از همه‌ی انتخاب‌های زندگیش پشیمون بود.

+ «ببین، می‌دونم چطور به نظر میاد، ولی اون‌جوری که فکر می‌کنی نبود، باشه؟ تو بهم‌ریخته بودی، نیاز به آرامش داشتی، منم فقط...»

آه کشید و دستش رو توی موهاش برد.

+ «بهش فکر نکردم. فقط می‌خواستم بهت کمک کنم، و اینطور شد.»

نانی هیچ‌وقت توی عمرش انقدر خجالت‌زده نشده بود.

زیر لب گفت: «وای، خدای من.»

دست اسکای رو کنار زد و صورتش رو با دستاش پوشوند.

- «وای، خدای من، خدای من، خدای من—»

اسکای روی تخت ولو شد.

+ «آره، منم همین حالو دارم.»

نانی چشماش رو محکم بست، قلبش تندتند می‌زد.

- «ما...؟»

اسکای فوری گفت: «نه. نه. ما سکس—»

- «من گی نیستم، اسکای.»

نمی‌دونست چرا باید اینو می‌گفت.

کلمات قبل از اینکه بتونه جلوشون رو بگیره، بیرون پریدن، انگار گفتن اون‌ها می‌تونست همه‌چیز رو پاک کنه.

اسکای خشکش زد.

کل حالت صورتش عوض شد.

شوخی توی نگاهش مثل شمعی که با باد خاموش بشه، غیبش زد.

خط ریزی بین ابروهاش شکل گرفت و سریع محو شد.

اخم نکرد.

پوزخند نزد یا حتی چشماش رو نچرخوند.

فقط زل زد.

+ «هیچ‌وقت فکر نکردم باشی.»

یه چیزی تو این جواب، مزه‌ی تلخی تو دهن نانی گذاشت.

جواب اسکای دفاعی نبود.

دلگرم‌کننده هم نبود.

فقط یه جواب ساده بود.

نانی یهو احساس کرد چقدر به هم نزدیکن، ملافه رو از روی خودش کنار زد و بلند شد، به فاصله و هوا نیاز داشت.

- «پس... تو گی هستی؟»

اسکای نفسش رو بیرون داد، نگاهش به جای خالی نانی روی تخت افتاد، بعد سرش رو چرخوند تا نگاهش کنه.

+ «نه، نیستم.»

ابروهای نانی گره خوردن.

- «پس چرا کمکم کردی؟ چه فایده‌ای داشت؟»

اسکای فوری جواب نداد.

لباش کمی باز شدن، بعد دوباره بسته شدن، انگار با دقت کلماتش رو انتخاب می‌کرد.

بعد بالاخره بلند شد و فاصله‌ای که نانی درست کرده بود رو پر کرد.

+ «چون هر دومون اینو می‌خواستیم، نانی. تو حواس‌پرتی لازم داشتی و منم حسشو داشتم. به همین سادگی.»

نانی پلک زد، نفسش گیر کرد.

- «چطور... چطور انقدر راحت می‌گی؟ انگار هیچی نیست؟»

صداي نانی با هر کلمه بلندتر شد، کلافگی‌ش بیرون می‌ریخت.

- «ما سکس کردیم، اسکای!»

دستاش رو توی هوا پرت کرد، نیاز داشت یه کاری بکنه، تکون بخوره، چون همینجوری ایستادن همه‌چیز رو زیادی واقعی می‌کرد.

اسکای بدون هشدار مچ‌ دست‌های نانی رو وسط حرکت گرفت و آروم پایین آوردشون. لمسش محکم بود؛ ولی اذیت نمی‌کرد.

+ «گفتم که. ما سکس نکردیم. هیچ‌وقت همچین کاری باهات نمی‌کنم.»

نانی دستاش رو از دست‌های اسکای بیرون کشید و بازوهاش رو روی سینه‌ش قفل کرد.

گونه‌هاش حالا می‌سوختن، اینکه از عصبانیت بود، خجالت یا یه چیز دیگه، نمی‌دونست.

اسکای آهی کشید.

+ «ما فقط همدیگه رو بوسیدیم. و من برات هندجاب انجام دادم. همین.»

نانی آماده‌ی بحث کردن بود؛ ولی این کلمات مثل سیلی بهش برخوردن.

مغزش که از اتفاق‌های صبح بهم ریخته بود، به اون کلمه گیر کرد.

بوسیدیم.

نفسش برید.

اونا همدیگه رو بوسیده بودن.

نگاهش یه لحظه به لبای اسکای پرید، فقط یه نگاه بود.

اما بیشتر موند.

و لرزید.

با صدای آروم و مردد گفت: «ما...بوسیدیم؟»

اسکای یه لحظه مکث کرد.

+ «جایی که الان بهش نگاه کردی، جواب سؤالته.»

نانی فوری نگاهش رو از لبای اسکای گرفت. وقتی به چشماش نگاه کرد، قلبش دیوونه‌وار می‌زد و اوه، این حتی بدتر بود.

نگاه مبهم اسکای نفس کشیدن رو سخت کرد.

با صدای بلندتر داد زد: «دروغ نگو! تو سال‌هاست کسی رو نبوسیدی! یادمه بعد اینکه دلت شکست بهم گفتی!»

فک اسکای برای یه لحظه سفت شد.

+ «میدونم.»

نفس عمیقی کشید و ادامه داد.

+ «ولی تو یه آدم معمولی نیستی، نانی. تو بهترین دوستمی. پس اشکالی نداره.»

لبای نانی باز شدن، ولی صدایی ازشون درنیومد.

خیلی عصبانی بود.

خیلی گیج بود.

و با این حال، یه چیزی تو وجودش نرم شد.

چون اسکای انقدر راحت گفته بود.

انگار طبیعی‌ترین چیز دنیا بود.

انگار واقعاً اشکالی نداشت.

ولی معلوم بود که اصلاً اینطور نبود!

نانی دست هاش رو مشت کرد، ناخناش توی کف دستش فرو رفتن.

+ «دوستای صمیمی همدیگه رو از لب نمی‌بوسن و... و برای همدیگه هندجاب انجام نمیدن!»

+ «راست می‌گی.»

اسکای آروم گفت و ادامه داد‌.

+ «ببخشید.»

این عذرخواهی فوری اسکای، نانی رو غافلگیر کرد.

دفاعی نبود.

بی‌خیالی هم نبود.

فقط... صادقانه بود.

نانی کلافه پوفی کرد و دستاشو روی صورتش کشید.

- «اه، لعنتی. این خیلی عجیبه. من... به فضا نیاز دارم. باید اینو هضم کنم. باورم نمی‌شه...»

اسکای سر تکون داد، نگاهش جدی موند.

+ «بهت فضا می‌دم. فقط...»

مکث کرد؛ ولی چیزی نگفت.

نانی با صدای گرفته پرسید: «فقط چی، اسکای؟»

اسکای زیر لب گفت: «هیچی.»

برای یه لحظه، هیچ‌کدوم تکون نخوردن.

بعد نانی با حرص نفسش رو بیرون داد، قبل از اینکه بفهمه، نصفه‌راه رو رفته بود و حالا نزدیک در خروجی آپارتمان اسکای بود‌.

یه لحظه مکث کرد، به اسکای نگاه کرد. بعد با انگشت بهش اشاره کرد و گفت:

- «توی دانشگاه، جرات نکن اینو پیش بکشی. شنیدی؟»

اسکای سرش رو یه کم کج کرد و زبونش رو تکون داد.

+ «بلند و واضح، قربان.»

ولی وقتی نانی با عصبانیت در رو کوبید و رفت، اسکای نفسش رو بلند و طولانی بیرون داد.

برای اولین بار از وقتی بیدار شده بود، قیافه‌‌ای که سعی کرده بود کنترلش کنه، بالاخره لرزید.

کمی دیگه اونجا وایستاد و به دری که نانی ازش بیرون رفته بود زل زد.

اتاق هنوز گرمای نانی رو داشت، توی ملافه‌ها، تو هوای بینشون، تو هرجایی که نانی بود.

ولی حالا اسکای تنها بود.

آروم لبه‌ی تخت نشست، دستاشو روی صورتش کشید و موهاش رو از ریشه چنگ زد.

نباید می‌ذاشت این اتفاق بیفته.

باید یه هشدار می‌دید، یه چراغ قرمز که داد می‌زد اشتباه کردی.

چطور تونست این کارو با نانی بکنه؟

چطور انقدر خودخواه بود؟

آهی کشید و روی تشک تخت ولو شد.

ملافه‌ها هنوز بوی نانی رو می‌دادن.

سرش رو چرخوند، دوباره نفسش رو بیرون داد.

چه انتظاری داشت؟

معلوم بود نانی این‌جوری واکنش نشون میده.

معلوم بود خاطره‌ی دیشب رو تو یه جعبه می‌ریزه، قفلش می‌کنه و وانمود می‌کنه هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.

همیشه همه چیز بینشون راحت حل می‌شد.

تا دیشب.

تا وقتی دیشب همه‌چیز رو خراب کرد.

چون نانی برای حواس‌پرتی بهش نیاز داشت.

و اسکای احمقانه تسلیم شده بود، بدون اینکه به عواقبش فکر کنه.

انگشت‌هاش توی ملافه‌ها گره خوردن.

باید می‌دونست این اتفاق قراره بیوفته.

از لحظه‌ای که نانی با اون چشمای خسته و پر از غصه بهش نگاه کرد و زمزمه کرد، «کاری کن فراموش کنم»، اسکای باید عواقبش رو می‌دید.

نباید به نانی گوش می‌داد، نباید هر چیزی که می‌خواست رو بهش می‌داد‌.

ولی با این حال، انجامش داده بود.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page