Chapter 5
skunanuسالن بزرگ کاخ نرویا کمکم پر از مهمونای وی‌آی‌پی و اعضای خانواده سلطنتی از پادشاهی‌های مختلف شد، همه برای مراسم گالا مورد انتظار جمع شده بودن.
نانی، با پیرهن دکمه‌دار سفید که مرتب توی شلوار همرنگش فرو کرده بود و ژاکت زرد کوتاهی که روی پیرهنش انداخته بود، راحت توجه جمعیت رو جلب می‌کرد. موقعی که پدربزرگش رو از بین دریای مهمونا برای سلام رسمی هدایت می‌کرد، لبخند ملایم هیچ‌وقت از صورت بی‌نقصش جدا نمی‌شد. چشمای قهوه‌ایش با گرما برق می‌زدن، حرفاش کنترل‌شده، هر حرکتش شخصیتش رو نشون می‌داد.
«اولین باره از نزدیک می‌بینمت»
یک پرنسس که برای نانی ناآشنا بود گفت، معلوم بود مجذوب شده.
«از نزدیک حتی جذاب‌تری.»
نانی دستش رو با جذابیت روی سینه‌ش گذاشت، یه حرکت که هم فروتنی بود و هم تشکر.
+ «خیلی لطف دارین، اعلی‌حضرت.»
نانی با یه خنده نرم جواب داد، از اونایی که بدون تلاش جذابش می‌کرد. صداش نرم، دلپذیر و به اندازه کافی دیپلماتیک بود.
«نرویا به اینجا بودنتون افتخار می‌کنه.»
پرنسس لبخند زد، معلوم بود خوشش اومده، ولی قبل از اینکه چیز بیشتری بگه، یه شخص سلطنتی دیگه برای سلام به ناوین نزدیک شد. نانی با ادب کنار رفت، اجازه داد پدربزرگش مرکز توجه باشه و خودش با فاصله‌ای محترمانه نزدیکش موند.
از اون‌طرف سالن، هر جا که نانی بود، زمزمه ها دنبالش می‌رفت. درباره ظاهرش، قیافه جذابش، و اون هاله آلفای غالب ولی ملایمی که بهش چسبیده بود. هیچ‌کس درست نمی‌تونست بفهمه چرا یک نفر به این باکلاسی و جذابی این همه مدت از چشم عموم دور بوده.
سالن با نور نقره‌ای می‌درخشید، لوستر ها در بالای جمعیت برق می‌زدن و رو لیوان‌های شراب و یونیفرم‌های صیقلی منعکس می‌شدن. ارکستر یه والس آروم می‌زد، و خدمتکارا با احترام بین مهمونا با سینی‌های شراب خوب و دسر حرکت می‌کردن.
نانی لحظه‌ای معذرت خواست و به گوشه ای از سالن رفت تا کمی آرامش بگیره درحالی که از یه لیوان آب گازدار می‌خورد
«گالا داره شروع می‌شه، اعلی‌حضرت.»
فورث گفت، توی کت‌وشلوار مشکی فیت و پیرهن سفید دکمه‌دار کاملا مناسب به نظر می‌رسید.
کمی بعد، اهم به برادرش نزدیک شد، با کت‌وشلوار خاکستری اتو کشیده و موهای کاملاً مرتب، یه آلفای جذاب دیگه از خانواده سلطنتی نرویا.
«از همین الان حوصلت سر رفته.»
اهم گفت، و نانی نرم خندید.
+ «اولین مراسم رسمی بعد از مدت‌ها»
جواب داد و از دور سالن رو نگاه کرد.
اعضای سلطنتی تو گفت‌وگوهای آروم قاطی شده بودن، در حالی که خدمه کاخ مشغول چیدن وسایل گالا روی سکو اصلی بودن.
دو شاهزاده نرویا به گفت‌وگوی آرومشون ادامه دادن، درباره وسایل شخصی که برای گالا اهدا کرده بودن حرف زدن، تا وقتی که حضور یه خانواده سلطنتی از طرف دیگه‌ی سالن توجهشون رو جلب کرد.
چشمای قهوه‌ای نانی چرخید، همون لحظه علامت سلطنتی رو شناخت.
پادشاهی سلورین.
آروم خانواده رو که نزدیک می‌شدن نگاه کرد، دنبال یه چهره آشنا گشت، ولی بین خانواده سلطنتی خوش‌پوشی که حالا جلوشون وایستاده بودن پیداش نکرد.
«پرنسس نامتان و پرنسس فیلم، همراه ملکه مادر جولی از پادشاهی سلورین.»
فورث به صورت رسمی اعلام کرد.
هر دو شاهزاده، نانی و اهم با احترام به اعضای خانواده سلطنتی تعظیم کردن.
+ «باعث افتخاره که امشب ازتون استقبال کنیم.»
نانی با لحنی رسمی گفت.
وقتی حرف می‌زد، نگاه تیزی رو از سمت نامتان حس کرد. چشماشون برای یه لحظه به هم رسید. نانی با نرمی لبخند زد، ولی نامتان تقریباً فوری سرش رو برگردوند.
اهم از دیدن این واکنش یه ابرو بالا برد ولی چیزی نگفت، فقط یه لبخند جذاب به سلورینی‌ها داد.
فیلم، که همیشه پروانه جمع و اجتماعی بود، با یه لبخند شاد جلو اومد.
«خیلی درباره مهمون‌نوازی نوریا شنیدم»
با شادی گفت.
«کاخ شما از نزدیک حتی قشنگ تره.»
+ «خوشحالیم که اینجایید»
نانی با گرما جواب داد، مثل همیشه یه میزبان عالی.
«و لطف زیادی دارید، پرنسس.»
جولی مودبانه سرش رو تکون داد، نگاهش با کنجکاوی رو نانی موند.
«اعلی‌حضرت، سال‌ها از آخرین باری که نسل جوون پادشاهی‌هامون رو در رو در رو گذشته. حیفه که امشب اولین مناسبت رسمیه.»
+ «این افتخار برای منه، عالی‌حضرت، همیشه امیدوارم این اتحاد قوی‌تر بینمون باشه.»
نانی نرم جواب داد.
جولی به این حرف لبخند زد، ولی توجهشون خیلی زود به شلوغی یهویی که توی گوشه سالن ایجاد شده بود جلب شد. ساروت و ناوین همدیگه رو بغل کرده بودن، صدای خنده‌شون توی سالن پیچیده بود. معلوم بود دو پادشاه واقعاً از دیدار دوباره بعد از سال‌ها خوشحالن.
نانی و اهم، جولی و پرنسس‌ها رو به سمت دو پادشاه هدایت کردن. نانی اول خودش رو به پادشاه سلورین معرفی کرد، صداش آروم و محترمانه بود، بعد از اون اهم و بعد نامتان، فیلم و جولی به نوبت به پادشاه نرویا سلام دادن.
«اولین باره بعد از سال‌ها نوه‌هات رو می‌بینم»
ساروت با یه لبخند گرم گفت.
«آلفا های خوش‌قیافه‌ای شدن.»
هر دو شاهزاده، نانی و اهم با لبخندی نرم و مودبانه تشکر کردن.
کمی بعد، شاهزاده فیلیپ و پرنسس تریتا به گروه ملحق شدن. مثل همیشه، با تلاش زیرکانه سعی کردن توجه رو به سمت خودشون بکشن، با جذابیت مصنوعی و ادب اغراق‌آمیز خودشون رو توی گفت‌وگو جا دادن.
و این از چشم بقیه دور نموند.
با حس تغییر انرژی، نانی با رعایت ادب از جمعیت معذرت خواست. چند قدم دور شد، قبل از اینکه حس کنه یکی داره بهش نزدیکش می‌شه.
«انتظار نداشتم این‌قدر عوض بشی»
نامتان بود.
صداش آروم ولی نه نامهربون.
دور از جمعیت وایستاده بودن، چند قدم پشت سرشون، فورث ساکت وایستاده بود، سرش کمی پایین، به اندازه کافی نزدیک که بشنوه ولی مراقب که مزاحم نشه.
نانی نگاهش رو ثابت نگه داشت، لبخند نرم هیچ‌وقت از لباش جدا نشد، هرچند توی عمق چشماش یه چیز تیزتر داشت.
+ «عوض شدن اجتناب‌ناپذیره»
نانی آروم گفت.
«بعضیا فقط زودتر از بقیه انتخابش می‌کنن.»
نامتان بازوهاشو روی هم گذاشت، نگاهش یه کم تنگ شد.
«اون نگرش آرومت، واقعیه یا فقط یه ماسک دیگه‌ست که به صورتت زدی؟»
لبخند نانی عمیق‌تر شد، هرچند به چشماش نرسید.
+ «تو بگو نامتان. تو بودی که همیشه به خوندن آدما از چهرشون افتخار می‌کردی.»
فورث، که هنوز نزدیک بود، شونه هاش کمی سفت شد ولی سرش پایین موند، می‌دونست که بهتره دخالت نکنه.
«همه چیز رو شنیدم»
نامتان ادامه داد، صداش آروم بود.
«شایعه‌ها از زمانی که پنج سال پیش از آکادمی غیبت زد، حالا برگشتی و هیچ شباهتی به آدمی که قبلاً می‌شناختیم نداری.»
+«بعضیا بهش می‌گن بلوغ»
نانی آروم جواب داد.
«تو نمی‌دونی من چی کشیدم.»
«نه، نمی‌دونم»
نامتان قبول کرد، سرش رو کج کرد، قیافه‌ش همچنان محکم بود.
«ولی یادمه یک نفر با نفرت به بقیه از بالا نگاه می‌کرد. و حالا اینجاست و وانمود می‌کنه خیلی ملایم و خوش برخورده.»
نانی نگاهش رو نگه داشت، چشمای قهوه‌ایش روی چهره نامتان ثابت شد.
+ «عوض شدم چون خودم خواستم. مجبور بودم بهتر از نسخه‌ی نابالغ سابقم بشم.»
با این حرف، نامتان یه لحظه مکث کرد.
«مواظب باش، شاهزاده نانی»
بالاخره به حرف اومد.
«شاید عوض شده باشی، ولی بعضیمون دقیقاً یادمون میاد کی بودی.»
+ «و بعضیامون...»
نانی جواب داد، یه کم نزدیک‌تر شد، صداش محکم ولی همچنان آروم بود.
«انتخاب کردیم بهتر بشیم به خاطر حس گناهی که از گذشته داریم.»
قبل از اینکه نامتان بتونه جواب بده، صدای زنگ توی سالن پیچید و شروع گالا رو اعلام کرد. جمعیت شروع به حرکت به سمت سکوی بزرگ کرد.
نانی مودبانه سرش رو تکون داد.
+ «توی گالا می‌بینمت، پرنسس.»
و با این حرف برگشت و رفت، فورث آروم پشت سرش دنبالش کرد.
نامتان همون‌جا موند، چشماش دنبالشون کرد. قیافه‌ش با کنجکاوی یا شاید یه خط محو از احترام ابری شده بود.
نانی همین که از سالن بیرون اومد، نفسش رو عمیق بیرون داد. حضور آدمایی از آکادمی سلطنتی یعنی حقیقت گذشته‌ش آروم درحال بیرون ریختنه و با خودش این درک که اسکای هنوز فراموش نکرده نانی چیکار باهاش کرده رو همراه داره.
یه آه سنگین از لباش بیرون اومد و شونه‌هاش افتاد، سنگین از گناه و موج یهویی از احساسات.
سرش رو تکون داد، سعی کرد فکرایی که ذهنش رو ابری کرده بود رو بیرون کنه.
+ «می‌خوام تنها باشم. برگرد و همراه بابابزرگ و اهم باش»
آروم گفت، حضور ساکت فورث رو پشت سرش حس کرد.
دستیار یه لحظه تردید کرد ولی بالاخره یه تعظیم کوچیک کرد، به سمت سالن برگشت و نانی رو تنها گذاشت.
نانی سرش رو به آسمون تاریک چرخوند، خودشو بغل کرد و به نیمه ماه بالای سرش زل زد.
«به نظر میاد شب سختی داری»
یه صدای ملایم و ناآشنا از پشت سر گفت.
نانی به سرعت برگشت، چشماش به یه هیکل بلند و لاغر با کت‌وشلوار مشکی شیک افتاد.
یه نشان سلطنتی نزدیک سینه‌ش وصل بود.
پادشاهی ریکسندار.
شاهزاده دیو.
نانی یه لبخند کوچیک زد و با احترام سرش رو پایین آورد.
+ «افتخاره که می‌بینمتون، اعلی‌حضرت»
امگا سلام کرد، دوباره سرش رو بالا آورد.
«چند بار به نرویا اومدم»
شاهزاده گفت و نگاهش کرد.
«ولی این اولین باره که تو رو می‌بینم.»
+ «شاهزاده نانی. نوه بزرگ پادشاه ناوین»
به صورت رسمی خودشو معرفی کرد.
آلفا با یه تعظیم رسمی جوابش رو داد.
«افتخاره که می‌بینمت، شاهزاده نانی.»
و بعد نزدیک‌تر شد، کنار نانی وایستاد.
یه سکوت آروم بینشون کش اومد.
دیو به شاهزاده‌ی کنارش نگاه کرد.
مژه‌های بلند و نرم، چشمای قهوه‌ای، بینی تیز و لبای ظریف.
زیادی زیبا برای یه آلفا.
«نباید داخل باشی؟»
با ادب پرسید.
نانی یه لبخند نرم زد.
«باید باشم. ولی این‌جور مراسم‌ها هنوز برام جدیدن.»
دیو با این حرف خندید.
«یه شاهزاده که از گردهمایی‌های رسمی خوشش نمیاد؟ اولین باره همچین چیزی می‌بینم.»
نانی جواب نداد.
فقط آروم زمزمه کرد، چشماش هنوز به آسمون بود.
آلفا یه کم چرخید تا نگاهش کنه.
«حتماً مدت زیادی دور از کاخ بودی.»
ادامه داد، لحنش گرم ولی کنجکاو بود.
«آدما معمولاً وقتی مجبور به شرکت توی خیلی از این مراسم‌ها شدن خسته میشن، نه وقتی براشون جدیده.»
چشمای قهوه‌ای نانی به مرد بلندقد چرخید.
+ «بودم. پنج سال.»
دیو آروم سرش رو تکون داد.
«تبعید یا فرار؟»
نانی زیر لب خندید، هرچند زیاد به شوخی نمی‌خورد.
+ «بهش بگید تبعید خودخواسته. اون موقع لازم به نظر می‌رسید.»
دیو با درک زمزمه کرد، به ستون مرمری کنارشون تکیه داد، دستاش تو جیب‌های کت‌وشلوارش فرو رفت.
«چیزای لازم به ندرت بدون درد هستن.»
یه نوع آرامش توی اون لحظه بود، که فقط با صدای خفه موسیقی و گفت‌وگو که از درهای پشتشون می‌اومد، شکسته می‌شد.
برای یه لحظه، انگار از کاخ و دنیای بقیه دور بودن.
+ «مثل بیشتر سلطنتی‌ها حرف نمی‌زنی»
با لبخند آرومی که روی لباش نشسته بود گفت، و نگاهش به ستاره‌ها برگشت.
دیو یه لبخند کمرنگ زد.
«چون مثل اونا بزرگ نشدم. بابام بیشتر منو توی میدان جنگ نگه داشت تا سالن رقص.»
نانی دوباره بهش نگاه کرد، حالا کنجکاو تر شده بود.
+ «و با این حال اینجایی.»
چشمای دیو با چشماش برخورد کرد.
«بعضی وظیفه‌ها راحتیت رو نمی‌پرسن.»
دوباره اون سکوت برگشت.
آروم‌تر، عمیق‌تر.
و یهو، نانی حسش کرد.
دردی که توی پایین تنش سخت بهش برخورد کرد، و بلافاصله رنگ از صورتش پرید.
+ «من...من معذرت می‌خوام»
با عجله گفت، صداش کمی لرزون بود، برگشت که بره ولی نه به سمت سالن، بلکه به سمت نزدیک‌ترین راهرو، و بعد غیبش زد.
«اعلی‌حضرت، صبر کنین...»
دیو صداش کرد، از قبل قدم جلو گذاشته بود تا دنبالش بره.
یه لحظه نانی رو که توی گوشه راهرو غیب می‌شه دید و تندتر دنبالش رفت.
در این حال، نانی سعی می‌کرد بدنش رو کنترل کنه.
فرموناش بی‌کنترل شعله‌ور شده بود، موج‌های گرما توی بدنش می‌غلتید.
منطقی نبود.
چرخه‌ش رو دقیق شمرده بود.
هیتش نباید این‌قدر زود می‌اومد.
می‌خواست بدوه، فرار کنه ولی هر قدم سنگین‌تر می‌شد.
بوی اهم که معمولاً کمکش می‌کرد تا فرموناش رو بپوشونه حالا غیب شده بود و جاش رو فرمونای خودش گرفته بود.
اسطوخودوس و گرده نرم.
تیز، شیرین و گیج‌کننده به پوستش چسبیده بود، درحالی که عرق روی شقیقه‌هاش جمع می‌شد.
و بعد، حسش کرد.
یه جفت بازوی قوی از پشت دور بدنش پیچید. پاهاش دیگه زمین رو لمس نمی‌کرد، با وحشت وول خورد، به صورت غریزی سعی کرد خودش رو آزاد کنه.
+ «ولم کن!»
نفس‌نفس زد، می‌لرزید.
نفسش نامنظم شد، دیدش از احساسات غلیظی که توی بدنش می‌غلتید شروع به تار شدن کرد.
به دست‌های رگ‌داری که نگهش داشته بودن نگاه کرد، دوباره سعی کرد ازش جدا بشه، ولی غریبه نگهش داشت، محکم و در عین حال مراقب، تا به جایی که انگار انباری بود رسیدن.
تاریک و خالی.
همین که آروم زمین گذاشته شد، عقب رفت و به دیوار خورد، سینه‌ش از مخلوط ترس و گیجی بالا پایین می‌رفت.
توی تاریکی درست مرد رو نمی‌دید، ولی گرمای بدنش حالا هشداردهنده بود.
دستاش غریزی توی کت‌وشلوار مرد روبروش جمع شد، نفسش کوتاه و ناامید، هر عصبش برای تماس فریاد می‌زد.
بدون فکر، رانده‌شده با غریزه و نیاز، نانی به جلو خم شد و لباشو به لبای غریبه فشار داد.
اولش فقط یه فشار نرم لب‌ها بود، انگار مرد روبروش تردید داشت. ولی بعد نانی بوسه رو عمیق‌تر کرد، لباش گرسنه حرکت کرد و غریبه تسلیم بوسه شد.
بوسه‌شون داغ شد، نفس‌گیر.
هر دو نفر به چیزی که هیچ‌کدوم انتظارش رو نداشتن تسلیم شدن.
آروم بوسه رو قطع کرد ولی فاصله بینشون رو کم نکرد، روی لب‌های غریبه لب زد: «فقط امشب کمکم کن.»
شاهزاده بی‌شرمانه التماس کرد.
غریبه چیزی نگفت.
فقط به امگای ناامید زل زد، توی چشماش نگاه کرد و مطمئن شد که واقعاً رضایت داره، واقعاً می‌دونه چه کاری انجام میدن.
با حس تردید، نانی دوباره خم شد و بوسیدش، این‌بار عجول‌تر.
بدون اینکه بوسه رو قطع کنه، کتش رو درآورد و شروع به باز کردن دکمه‌های پیرهنش کرد.
ذهنش با نیاز ابری شده بود، زیادی پیش رفته بود که حالا بخواد به عواقبش فکر کنه.
حالا دیگه سرکوب‌کننده‌ها بی‌فایده بودن و راه برگشتی نبود.
فقط می‌تونست به لمس غریبه تسلیم بشه.
⊹ Ongoing... ⊹