Chapter 4
skunanuآلفا از پله‌های بزرگ پایین می‌اومد، و برادر کوچیکترش جمینای درست پشت سرش بود که مادرشون در آخر پله‌ها جلوشون رو گرفت.
' «این موقع صبح کجا دارین می‌رین؟»
با نگرانی پرسید، هنوز لباس خواب ابریشمی تنش بود، دو تا پسرش رو که یونیفرم پرواز پوشیده بودن نگاه کرد.
+ «یه مأموريت گرفتیم. چیز خطرناکی نیست، فقط باید هواپیمایی که مارشال نظامی ما رو برای دیدار دیپلماتیک با پادشاهی کای‌روون می‌بره رو همراهی کنیم.»
اسکاب جواب داد و کوله‌ی بنددارش رو روی شونه انداخت.
' «گالای امشب رو که یادت نرفته؟»
اسکای به آرومی سر تکون داد.
+ «گفتم میام. اونجا خواهم بود.»
خوشحالی روی صورت جولی نشست و کنار رفت.
اسکای به جمینای یه علامت کوچیک داد و دو تا برادر به سمت درهای اصلی رفتن، از دید مادرشون غیبشون زد درحالی که اون آروم رفتنشون رو نگاه کرد.
اسکای اول سوار رنج‌روور مشکی شد، جمینای هم رفت روی صندلی کنارش نشست.
- «نمی‌دونستم واقعاً قبول کردی بری»
جمینای با تعجب گفت.
اسکای کمربندش رو بست، چشماش به جلو بود و ماشین رو آروم به جاده اصلی کشید.
+ «قصدش رو نداشتم»
اسکای الاخره گفت، صداش پایین بود.
+ «ولی اگه گالا رو می‌پیچوندم بدتر به نظر می‌رسید. بابابزرگ مجبورم می‌کرد جواب پس بدم، تازه اجازه ندادم اسم واقعیم رو توی لیست مهمونا بذارن.»
جمینای پوزخند زد.
- «پس داری صلح رو حفظ می‌کنی؟»
+ «میرم چون می‌خوام ببینم اوضاع چطوره»
با لحن محکم گفت.
+ «دوست داشته باشم یا نه، مسئولیت من بیشتر از فقط درجه نظامی‌ست.»
جمینای یه کم چرخید تا برادرش رو بهتر ببینه.
- «مطمئنی فقط به خاطر کنجکاوی نیست و نمی‌خوای ببینی اون اونجا هست یا نه؟»
فک اسکای سفت شد.
+ «برام مهم نیست اونجا باشه یا نه»
زیر لب گفت.
لبخند زیرکانه‌ای روی لب‌های جمینای نشست اما دیگه چیزی نگفت و فشار نیاورد.
خط آسمان شهر آروم پشت سرشون جابه‌جا می‌شد، سکوت توی کابین ماشین کش اومد و فقط صدای موتور شنیده میشه.
+ «ولی اگه اونجا باشه...»
اسکای بعد از چند لحظه سکوت اضافه کرد.
+ «خودش تفاوت رو می‌بینه. اینکه من دیگه اون پسری که تو آکادمی مسخره کرد نیستم.»
- «لعنتی، صد درصد نیستی! تو کاپیتان اسکای وونگراوی از اسکادران عقابی، بهترین آلفای سلورین.»
جمینای گفت و توی صندلیش لم داد.
اسکای لبخند نزد، ولی افتخار از توی چشماش گذشت.
وقتی رنج‌روور تو پایگاه هوایی نظامی پیچید، نگهبانا با سلام در رو براشون باز کردن.
پایگاه پر از جنب‌وجوش بود.
مکانیک‌ها دور هواپیماها بودن، چک‌های آخر قبل از پرواز انجام می‌شد، خلبان‌ها که آماده و منتظر احضار به جت‌هاشون بودن.
اسکای از ماشین پیاده شد، و جمینای پشت سرش قدم برمی‌داشت.
- «بعد مأموریت می‌ببینمت.»
جمینای گفت و یه ضربه محکم به پشت برادرش زد و به سمت بقیه اسکادران رفت.
هرچند جمینای هم خلبان ماهریه، اما توی این پرواز نبود.
اسکادران عقاب فقط چهار خلبان ارشد می‌فرستاد و اسکای یکی از اونا بود.
اسکای زیپ یونیفرم پروازش رو بالا کشید، لباس ضدآتش نومکس رو پوشید، بندها رو محکم کرد، جلیقه نجات و شناور رو بست و آخر سر دستکش‌هاش رو پوشید.
کلاه ایمنی‌ش رو که زیر آفتاب صبح می‌درخشید، برداشت
از روی مسیر به سمت جتش رفت.
یه تکنسین بهش سلام داد، اسکای هم جواب داد.
تکنسین گفت: «الان چک نهایی رو انجام می‌دیم. آماده باش، پونزده دقیقه دیگه.»
اسکای با مارشالر هواپیما دست داد.
مارشالر: «اسکایلر!»
اسکای خندید و کلاه ایمنی‌ش رو سرش کرد.
مارشالر: «آماده پروازی؟»
+ «من همیشه آماده‌‌ام.»
اسکای با اعتماد بنفس گفت و باعث لبخند زدن همکارش شد.
تیم نردبون رو آوردن و کنار جت محکمش کردن.
با علامت، اسکای رفت و توی کابین تنگ و راحت نشست.
کلاه ایمنی‌ش رو تنظیم کرد، بندها رو قفل کرد و کابین با یه صدای هیس بسته شد.
از پشت شیشه به مارشالر علامت داد.
هواپیمای اول قبلاً رفته بود، دومی داشت جاش رو می‌گرفت، اسکای سومی بود.
رادیو: «اسکایلر - F16 زیر پنج دقیقه آماده پرواز باش.»
اسکای کلیدها رو زد، سیستم‌ها رو با دست های ثابت روشن کرد.
بیرون، مارشالر به سمت باند اصلی اشاره کرد.
اسکای با شستش برای آخرین بار علامت داد و آروم به جلو رفت.
+ «اسکایلر - F16 درخواست مجوز پرواز.»
جت وسط باند وایستاد و منتظر تأیید شد.
رادیو: «اسکایلر - F16، اجازه پرواز داری. موفق باشی کاپیتان.»
اسکای گاز رو فشار داد.
غرش موتور بلند شد و توی باند سرعت گرفت.
اسکای با نرمی، دسته رو عقب کشید، دماغه جت بلند شد و سلورین زیر پاش نمایان شد.
آسمون باز شد و اسکای راحت پرواز کرد، ارتفاع زیاد شد، با صدای آروم موقعیتش رو گزارش داد.
+ «اسکایلر - F16، ارتفاع ده هزار و در حال افزایش. همراه با پیشرو.»
نمای زمین وسیع سلورین مثل یک نقاشی بود.
چهار جت در یک ردیف کامل، شبیه یک سر پیکان هماهنگ در آسمان حرکت می‌کردند.
هواپیمای پیشرو مارشال نظامی رو برای ماموریت دیپلماتیک به کای‌روون می‌برد.
اسکای سمت چپ بود.
نقش محافظت، هماهنگی و حضور رو برعهده داشت.
همه‌چیز یه نمایش آروم از قدرت بود.
یه احترام.
یه یادآوری که آسمون سلورین فقط زیبا نیست، بلکه حسابی هم محافظت‌شده‌ست.
رادیو: «سرعت و ارتفاع رو نگه دارین، پایگاه کای‌روون تا سی دقیقه.»
+ «دریافت شد.»
چشماش به منظره بود، عضلاتش رو شل کرد و تمرکز کاملش رو حفظ کرد.
دقیقه‌ها گذشت، مرز کای‌روون نمایان شد و هواپیماها ارتفاع را کم کردند.
پیشرو: ««دسته(اسکادران) عقاب سلورین وارد حریم هوایی کای‌روون می‌شود. درخواست اجازه برای اسکورت رو داریم.»
برج کای‌روون: «از برج کای‌روون به اسکادران عقاب. اجازه داده شد. مسیر فعلی رو نگه دارین. منتظرتونیم.»
وقتی پایین‌تر رفتن، منظره عوض شد.
اسکای جتش رو کاملاً توی خط نگه داشت، یه لحظه انعکاس هواپیماش رو توی دریاچه پایین دید.
«وقتی این تموم بشه، نوبت گالاست.»
با خودش گفت و آهی کشید.
از پشت ماسک آروم نفسش رو بیرون داد.
پیشرو: «عملیات تموم شد. همه خلبان‌ها، برگردین پایگاه.»
اسکای صبر کرد تا قبل از اون جت‌های اول و دوم برگردن، بعد آروم پشت سرشون به راه افتاد.
پیشرو: «آرایش تاندربرد. کرش - F16 پیشرو، شارپ - F16 پشت کرش، اسکایلر - F16 سمت راست، تاندر - F16 سمت چپ.» * (موقعیت های نظامی‌ان.)
+ «دریافت شد.»
کنترل‌ها رو تنظیم کرد و راحت جاش رو گرفت.
وقتی تاندر - F16 کنارش جفت شد، از کابین با انگشن شست بهش علامت داد.
پیشرو: «عالی بود خلبان‌ها. چهل دقیقه دیگه به پایگاه می‌رسیم.»
چهار جت با هماهنگی کامل پرواز کردن، آسمان با خطوط پاک برش داده شد.
توی کابین، اسکای یه نفس عمیق کشید، همه‌چیز دقیق طبق برنامه بود.
پیشرو: «ارتفاع ۲۵ هزار فوت نگه دارین. فاصله‌تون رو تنگ نگه دارین.»
+ «دریافت شد.»
یه نگاه به سمت چپ انداخت، شارپ - F16 دقیق سرجاش بود، بال‌ها ثابت.
یه کم جلوتر، کرش - F16 کمی پایین اومد تا مسیر رو تنظیم کنه.
اسکای هم همراهی کرد، دستاش روی گاز ثابت بودن.
زمزمه موتور و صدای باد توی کابین تنها صداها بودن.
پیشرو: «همه واحدها، ده دقیقه دیگه شروع فرود. تیز باشین، تبریک بابت عملیات تمیز. پایگاه می‌ببینمتون.»
اسکای از پشت ماسک اکسیژن پوزخند زد.
+ «از اسکادران عقاب کمتر از این انتظار نمیره.»
زیر لب گفت، چشماش به جلو بود و موقعی که باند پایگاه رو از دور دید، برق زد.
رادیو دوباره وزوز کرد وقتی پایگاه واضح‌تر شد.
برج: «اسکادران عقاب، شروع پایین اومدن. ترتیب فرود: کرش - F16، شارپ - F16 ، اسکایلر - F16 ، تاندر - F16. هر فرود با فاصله زمانی بیست ثانیه.»
+ «دریافت شد، برج. دارم پایین میام.»
کرش - F16 اول آماده شد، چرخ‌ها پایین اومد و تمیز به سمت باند رفت.
صدای برخورد چرخ‌ها توی باند پیچید.
بعد شارپ - F16 آروم از آرایش نظامی جدا شد و حرکت فرود F16 رو تکرار گرفت.
اسکای جتش رو پایین‌تر آورد.
باند توی دیدش بزرگ‌تر شد.
چرخ‌ها رو باز کرد.
هواپیما آروم پایین اومد، چرخ‌ها با یه صدای جیرجیر باند رو بوسیدن.
برج: «اسکایلر - F16، فرود تأیید شد.»
اسکای چند تا کلید زد، جت رو آروم روی باند هدایت کرد و طبق دستور مارشالر زمینی پارک کرد و آروم وایستاد.
وقتی کابین باز شد، کلاه ایمنی‌ش رو درآورد و نسیم موهای تیره‌ش رو بهم ریخت.
بندها رو باز کرد و از نردبون پایین اومد، مارشالر آشنا با یه سلام پرافتخار ازش استقبال کرد.
مارشالر: «مثل همیشه فرود عالی‌ای داشتی، کاپیتان اسکای.»
اسکای با سر تکون دادن سلامش رو جواب داد، عرق پیشونیش رو پاک کرد و به سمت پایگاه برگشت.
جمینای به سمت برادرش دوید، نگاه کرد که آلفا یونیفرم عملیاتش رو درمیاره و فقط لباس پرواز زیرش می‌مونه.
- «مامان اصرار کرد کت‌وشلوار برامون بفرسته چون مراسم رسمیه.»
جمینای موقعی که اسکای روی نیمکت رختکن نشست، گفت.
اسکای اخم کرد، گیج شده بود.
+ «خودش اومد اینجا تا اینارو بده؟»
جمینای سرش رو به طرفین تکون داد.
- «نه، نامتان و فیلم اومدن. چند تا چیز برای خیریه هم آورده بودن.»
اسکای پوزخند زد.
+ «این مراسمای رسمی واقعاً کار من نیست.»
زیر لب گفت و پشت گردنش رو مالید.
جمینای خندید، زیپ لباس خودش رو تا نصفه پایین کشید.
- «آره خب، تو الان شاهزاده مهم نیروی هوایی سلورینی. نمیشه که با چکمه جنگی و بی‌احتیاطی اونجا بری.»
اسکای یه نگاه تند بهش انداخت.
+ «ببین چیکار می‌کنم.»
جمینای خندید.
- «الان اینو میگی، ولی مامان مطمئن شد کت‌وشلوار دقیق اندازه‌ت باشه. فیلم حتی رنگ کراواتت رو انتخاب کرده. اگه نپوشی قشقرق راه می‌ندازه.»
اسکای آه کشید و به کمد لم داد، یه لحظه چشماش رو بست.
+ «تازه از اسکورت دو تا مرز برگشتم، حالا باید برم اونجا و ساعت ها سر پا وایسم، حرفای الکی بزنم، به غریبه‌ها لبخند بزنم...»
- «و چند تا شاهزاده خارجی رو هم جذب کنی. هیچ‌وقت نمی‌دونی، شاید همسر آیندت بین اون جمعیت باشه.»
جمله آخرش رو با پوزخند گفت.
اسکای یه چشمش رو باز کرد و بهش خیره شد.
+ «شروع نکن.»
جمینای دو تا دستش رو به نشانه‌ی تسلیم بالا برد.
- «هی، فقط میگم که با این قیافه و درجه‌‌ای که داری قطعا تنها نمی‌مونی.»
اسکای فوری جواب نداد.
ساکت نشست، به زمین زل زد انگار فکرش جای دیگه بود.
+ «فکر می‌کنی اونجا باشه؟»
آروم پرسید.
لبخند جمینای محو شد.
- «شاهزاده نانی؟»
اسکای نگاهش رو بالا نیورد اما آروم سرش رو تکون داد.
جمینای نفسش رو بیرون داد.
- «مامان چیزی نگفت. ولی این یکی از مهم‌ترین مراسم نرویاست، احتمال اونجا بودنش بالاست.»
اسکای بدون اینکه منتظر بقیه حرفش بمونه از سرجاش بلند شد.
+ «پس فکر کنم بهتره نقشم رو خوب بازی کنم.»
جمینای با تعجب پلک زد.
- «کت‌وشلوار می‌پوشی؟»
اسکای یه پوزخند کمرنگ زد.
+ «فقط چون می‌خوام وقتی که نادیده‌ش می‌گیرم، خفن به نظر بیام.»
جمینای خندید.
- «همینه! حالا این شد حرف یه سلورینی.»
یه نگاه به هم انداختن، نگاهی که می‌گفت هر دو نفرشون می‌دونن که این گالا قرار نیست ساده باشه.
+ «بیا یه کم تمرین بدنی و شبیه‌ساز کنیم تا وقت بگذره»
اسکای گفت و به ساعت فیتنسش نگاه کرد.
+ «هنوز چند ساعت وقت داریم، می‌خوام درست ازش استفاده کنم.»
وقتی از رختکن بیرون رفت، دوباره زیپ لباس پروازش رو بالا کشید، عینک خلبانی‌ش رو زد و کلاه اسکادران رو سرش گذاشت.
دو تا شاهزاده به سمت زمین تمرین دویدن، جایی که یه دسته‌ی جدید از سربازا درحال تمرین بدنی بودن.
⊹ Ongoing... ⊹