Chapter 4

Chapter 4


اسکای بدون فکر کردن به سمت بو حرکت کرد، فقط با غریزه‌اش جلو میرفت.

انتهای راهرو دری نیمه‌ باز قرار داشت، اسکای با خودش فکر کرد... شاید اتاق یکی از بخش ها بود یا یه اتاقک مخصوص.

دست اسکای موقع جلو بردنش می‌لرزید، نه از ترس بلکه از امید... امیدی که گاهی بیشتر از هر گلوله‌ای درد داشت.

در رو باز کرد.

«نانی؟»

اتاق خالی بود، اما چیزی روی تخت قرار داشت.

یه لباس... لباس خود اسکای بود که نانی هر روز اونو می‌پوشید.

اسکای دستش رو به سمتش برد، انگار با یه چیز مقدس روبه‌رو شده بود.

پارچه نم‌ دار بود و هنوز گرمای کمی داشت، وقتی لباس رو به صورتش نزدیک کرد... بوی نانی بهش رسید.

درست مثل یه ضربه‌ی ناگهانی.

اسکای چند قدم عقب رفت، فکش رو محکم به هم فشار داد، اما صدایی که از گلوش بیرون اومد دیگه شبیه صدای همیشگیش نبود.

روی زانوهاش افتاد و لباس رو محکم به صورتش چسبوند، صدای گریه‌اش توی پارچه خفه شد.

نانی همینجا بود... و حالا دوباره رفته بود.

اسکای میتونست حضورش رو حس کنه، انگار نانی هنوز توی آغوشش بود... انگار دنیا مدام اون رو جلوی چشمش میاورد و درست وقتی دستش بهش میرسید، دوباره ازش دورش میکرد.

همونجا روی زمین موند، لباس نانی رو توی دستش گرفته بود و از شدت خستگی، ترس و دلتنگی می‌لرزید.

«دارم میام...»

این جمله رو بارها و بارها تکرار کرد.

«دارم میام، عزیزم. به خدا پیدات میکنم، به همه ‌چیزی که بینمون بوده قسم، پیدات میکنم.»

پارچه رو بوسید.

بعد اون رو به سینه‌اش چسبوند و دوباره بلند شد، دیگه براش مهم نبود چند طبقه‌ی دیگه باقی مونده.

مهم نبود چقدر خسته بشه یا پاهاش دیگه توان راه رفتن نداشته باشن.

اسکای حاضر بود تمام این ساختمون رو با دستای خالی خراب کنه، اما تسلیم نشه.

چون یه جایی توی این جهنم، نانی منتظرش بود.

و اسکای هیچوقت به اندازه‌ی وقتی که عاشق بود، خطرناک نشده بود.

اسکای مثل دیوونه ‌ها تمام طبقه‌ های بیمارستان رو می‌گشت. مدت زیادی بود که پالتوی مشکیش رو کنار گذاشته بود و حالا فقط یه تیشرت مشکی تنگ به تن داشت که عضلاتش رو مشخص میکرد.

اسلحه‌ای روی شونه‌اش بسته شده بود و چاقویی هم به کمرش داشت. چکمه ‌هاش هم به اندازه‌ی حال و هوای خودش تیره بودن.

هر بار که نشونه‌ی جدیدی از تلاشای نانی برای فرار پیدا میکرد، خشمش بیشتر میشد. هر فرد آلوده‌ای که سر راهش قرار میگرفت، از سر راهش کنار میزد.

خون روی ساعد و گردنش پخش شده بود، جسد یکی از آلوده ‌ها رو کنار زد، اسلحه‌اش رو برداشت و جلوی خودش گرفت.

به سمت بخش قرنطینه‌ی بیمارهای ICU حرکت کرد.

اسکای قبلاً درباره‌ی این بخش شنیده بود، نانی بهش گفته بود که معمولاً بیماران مبتلا به بیماری‌ واگیردار رو برای مراقبت ‌های ویژه به اونجا منتقل میکنن.

صدای غرشی از پشت سرش بلند شد.

برگشت و زنی آلوده رو دید که به سمتش می‌دوید، وضعیتش به‌ شدت وخیم بود و به‌ سختی میتونست راه بره.

اسکای چشماش رو تنگ کرد و انگشتش رو روی ماشه گذاشت، لحظه‌ای بعد صدای شلیک توی راهرو پیچید.

زن روی زمین افتاد و اسکای بدون توقف از کنارش گذشت.

قلبش به‌ شدت به قفسه‌ی سینه‌اش می‌کوبید، چون یه چیزی بهش می‌گفت که نانی داخل همون مرکز قرنطینه‌ ست.

با نفسای تند وارد شد، چشماش با دقت تمام محیط رو بررسی میکردن و دنبال هر نشونه‌ای می‌گشت که بتونه بهش بگه شوهرش کجاست.

و بعد... شنیدش.

یه فریاد وحشتناک که توی تمام فضا پیچید، صدایی که خیلی خوب می‌شناخت.

صدایی که قلب اسکای رو از جا کند و باعث شد همون لحظه واکنش نشون بده.

با تمام سرعت دوید، انگار جون خودش به این دویدن بستگی داشت.

که واقعاً هم همینطور بود.

هرچقدر بوی خون شدیدتر میشد، اسکای هم به نانی نزدیکتر میشد.

«اسکای!»

و همون یک کلمه کافی بود تا دنیای اسکای از هم بپاشه.

با تمام قدرت به سمت شیشه رفت و اون رو شکست. بعد یقه‌ی مرد آلوده‌ای رو که نزدیک نانی بود گرفت و با خشمی کنترل ‌نشده از سر راهش کنار زد.

چند لحظه بعد مرد دیگه نمیتونست به نانی نزدیک بشه.

نانی حتی یه لحظه هم معطل نکرد، با تمام سرعت به سمت اسکای دوید و خودش رو بهش چسبوند.

نانی که همیشه آروم و کم‌ حرف بود، حالا با صدای بلند گریه میکرد، هق‌هقش توی تمام اتاق پیچیده بود.

تمام ترس‌ ها و احساساتی که توی وجودش جمع شده بودن، با دیدن اسکای بالاخره خودشون رو نشون دادن.

اسکای محکم و محافظت‌ کننده نگهش داشته بود، یکی از دستاش آروم روی برآمدگی شکم نانی قرار داشت، همونجایی که بچه‌ اشون بود.

نانی با صدایی لرزون گفت:

«کجا بودی؟ اسکای... نزدیک بود بچه‌ امون رو از دست بدم‌. خیلی ترسیده بودم، اسکای، من...»

حرفاش بین گریه قطع میشدن و دوباره با شدت بیشتری گریه میکرد.

اسکای جلوش رو نگرفت.

میدونست وقتی نانی اینطوری از هم می‌پاشه، چقدر بهش نیاز داره که فقط کنارش بمونه و اجازه بده هرچی توی دلش جمع شده بیرون بریزه.

پس همونطور محکم نگهش داشت.

بعد از مدت زیادی، کم‌کم گریه‌ های نانی آروم‌تر شد و بدنش روی سینه‌ی عضلانی اسکای بی‌ حال افتاد.

اسکای بدون هیچ زحمتی بغلش کرد و به سمت راهروهای طبقه‌ی G راه افتاد.

ضربان قلب نانی رو روی سینه‌اش حس میکرد، هیچکدوم حرفی نمیزدن، شرایط اونقدر سخت و ترسناک بود که هر دو میدونستن فعلاً بیشتر از حرف زدن، به عمل کردن احتیاج دارن.

تا اینکه نانی لب‌ باز کرد.

«اِ... اسکای... یکی از اونا هُلم داد و م... من روی شکمم افتادم.»

اسکای از حرکت ایستاد... کاملاً بی‌ حرکت.

همین یه جمله کافی بود تا بیشتر از هر گلوله و فریادی فلجش کنه.

دستاش که هنوز محکم دور نانی حلقه شده بودن، از ترس لرزیدن... آروم نانی رو روی قسمت تمیزی از کف زمین، نزدیک آسانسور، نشوند.

نور قرمز چراغ‌ های اضطراری روی صورت هر دوشون افتاده بود.

چشمای نانی هنوز خیس بودن، مژه‌ هاش به هم چسبیده بودن و لب پایینش می‌لرزید. با نگرانی به شکمش نگاه کرد و دستاش رو با تردید روی برآمدگی کوچیکش گذاشت.

«سعی کردم... واقعا سعی کردم ازش محافظت کنم، خودم رو جمع کردم و نذاشتم به این قسمت دست بزنن. قسم میخورم که...»

«هیس...»

اسکای آروم انگشتش رو روی لب‌ های نانی گذاشت و بعد پیشونیش رو به پیشونی اون تکیه داد.

نفساشون به هم میخورد و دیگه هیچکدوم نمیتونستن خودشون رو کنترل کنن.

«تو هر کاری که لازم بود انجام دادی، عزیزم. از بچه‌ امون محافظت کردی...»

«اما اگه...»

صدای نانی دوباره شکست و به گریه افتاد.

«اسکای... اگه اتفاقی براش افتاده باشه چی؟»

اسکای صورت نانی رو بین دستاش گرفت.

«اونوقت می‌فهمیم... همین الان بررسیش می‌کنیم. تا وقتی مطمئن نشم حالت خوبه، یه لحظه هم ازت دور نمیشم، تا وقتی صدای قلبش رو نشنوم از اینجا نمیریم باشه؟»

دستش رو داخل پالتوش برد و دستگاه کوچیک داپلر جنینی رو بیرون آورد، همون دستگاهی که کمی قبل‌تر از ایستگاه پرستاری برداشته بود تا اگه لازم شد ازش استفاده کنه.

نانی با ناباوری بهش نگاه کرد.

«تو... به فکر اینم بودی؟»

«من همیشه به فکرتم... همیشه.»

اسکای لباس نانی رو کمی بالا زد تا به شکمش دسترسی داشته باشه، نانی دستش رو جلو برد و مچ اسکای رو گرفت، دستاش هنوز می‌لرزیدن.

آروم گفت:

«خواهش میکنم... خواهش میکنم حالش خوب باشه...»

اسکای دستگاه رو روشن کرد.

صدای خش‌خش آرومی توی سکوت اتاق پیچید، برای اسکای حتی همون صدای کوچیک هم بیش از حد بلند بود.

دستش رو با احتیاط روی شکم نانی حرکت داد تا اینکه... بالاخره صدایی شنیده شد.

منظم، قوی.

صدای ضربان قلب کوچیکی که پشت سر هم به گوش میرسید.

تپ... تپ... تپ...

نانی با هق‌هق نفسش رو بیرون داد و صورتش رو توی گردن اسکای پنهون کرد.

«حالش خوبه... واقعاً حالش خوبه...»

اسکای نتونست فوراً حرفی بزنه.

فقط چشماش رو بست و هر دوی اونارو محکم‌تر تو آغوشش گرفت، همسرش و بچه ا‌ش.

لب هاش رو بارها روی شقیقه‌ی نانی گذاشت، انگار با هر بوسه میخواست بهش اطمینان بده که دیگه هیچ اتفاقی براش نمیوفته.

اما بعد... صدای قدمایی شنیده شد.

صدای کشیده شدن چیزی روی زمین، و خیلی نزدیک.

اسکای فوراً سرش رو بالا آورد و تمام عضلاتش منقبض شدن.

«باید بریم.»

در حالی که نانی رو نزدیک خودش نگه داشته بود، دوباره بلند شد.

«میبرمت بیرون، تیراک. میریم خونه، دیگه خبری از بیمارستان نیست، دیگه خبری از اون هیولاها نیست... فقط خودمونیم. من، تو و آفتاب کوچولومون.»

اما وقتی به آسانسور نزدیک شدن، حالت صورت نانی تغییر کرد، ترس دوباره توی چشماش نشست.

با صدایی آروم و لرزون گفت:

«اسکای... فکر کنم میدونم چرا دنبالم هستن.»

قلب اسکای فشرده شد.‌‌.. به نانی نگاه کرد.

«منظورت چیه؟»

نانی فوراً جواب نداد، دوباره دستاش رو محافظت‌ کننده دور شکمش حلقه کرد.

«فقط به‌ خاطر ویروس نیست، اسکای. یه چیزی درباره‌ی من وجود داره... درباره‌ی بچه. فکر میکنم میتونن یه چیزی رو توی وجودم حس کنن، من فقط یه هدف نیستم. شاید... شاید وجود من باعث واکنش اون ‌ها میشه.»

اسکای محکم‌تر بغلش کرد، فکش رو روی هم فشار داد و چشماش از خشم تیره شدن.

«هیچکس قرار نیست تو رو تبدیل به یه آزمایش کنه، هیچکس دیگه به خانواده‌ی من دست نمیزنه، پس نگران نباش نانی.‌..»

آخرین بوسه رو روی پیشونی نانی گذاشت.

درهای آسانسور پشت سرشون با صدای ناهنجاری باز شدن.

و دو فرد آلوده داخلش منتظرشون بودن، صدای اسکای به غرشی خشمگین تبدیل شد.

«پشت سر من بمون.»

اسکای با تمام قدرت به درهای آسانسور ضربه زد و اونا رو باز کرد، نانی رو محکم و محافظت ‌کننده توی آغوشش نگه داشته بود.

دود از دیوارهای بیمارستان بالا میرفت و نور آتیش، سایه‌ های لرزونی روی راهروهای خون ‌آلود مینداخت.

اسکای طبقه به طبقه برای خودش راه باز کرده بود، نه برای عدالت... بلکه برای عشق.

دیگه هیچ فرد آلوده‌ای سر راهش باقی نمونده بود.

هر کسی که پشت سرش روی زمین افتاده بود، جرئت کرده بود به مردی نزدیک بشه که حلقه‌ی اسکای رو به انگشت داشت، مردی که بچه‌ اشون رو توی وجودش حمل میکرد.

و اسکای به هیچ‌کدومشون رحم نکرده بود.

بیرون از بیمارستان، شهر بانکوک دیگه شبیه قبل نبود.

خیابون‌ ها کاملاً خالی بودن، مغازه‌ ها شکسته و ماشین‌ ها نابود شده بودن، دیگه خبری از صدای آژیرها نبود. فقط کلاغ ‌ها بالای شهری که سقوط کرده بود، پرواز میکردن.

اما اسکای و نانی قرار نبود تسلیم بشن.

حافظه‌ی اسکای هنوز دقیق کار میکرد. پیام رادیویی‌ای رو به یاد آورد که به‌ سختی از بین صدای خش‌خش دستگاه‌ های بیمارستان شنیده بود:

آخرین تخلیه‌ی نظامی.

سوار شدن شهروندان: ساعت ۶:۳۰، اسکله‌ی چائو فرایا.

بدون تأخیر، بدون بازگشت.

این آخرین فرصت بود... آخرین کشتی.

اسکای حتی برای یه لحظه هم دستاش رو از زیر بدن نانی کنار نکشید. نانی با وجود ضعفش هنوز هوشیار بود و با تمام قدرت لباس اسکای رو توی مشت گرفته بود. شکمش به سینه‌ی اسکای تکیه داشت.

نانی با صدایی شکسته زمزمه کرد:

«نزدیک بود از دستش بدم... اسکای، نزدیک بود...»

اسکای با صدایی گرفته جواب داد:

«از دستش ندادی... هیچوقت هم از دستش نمیدی.»

افراد آلوده قبل از اینکه به اسکله برسن، متوجه حضورشون شدن.

تعداد کمی از اونا از کوچه ‌ها و مسیرهای اطراف بیرون اومدن و با همون حرکت‌ های نامتعادل به سمتشون راه افتادن.

اما دیگه خیلی دیر شده بود.

اسکای برگشت‌.‌.. و آخرین نفرشون رو هم از سر راه برداشت.

وقتی به اسکله رسیدن، تنها چیزی که دنبالشون میومد بوی باروت و خون بود.

آخرین کشتی کمی جلوتر قرار داشت، کشتی بزرگی با بدنه‌ی خاکستری که موتورهای روشنش صدای بلندی ایجاد میکردن.

نگهبان ‌های مسلح به بازمانده‌ ها اشاره میکردن که سوار بشن، وقتی اسکای رو دیدن که سرتاپاش خونی بود و کسی رو توی آغوشش حمل میکرد، با تعجب بهش خیره شدن.

اما هیچکس جلوشون رو نگرفت.

هیچکس جرئت نکرد.

درست وقتی قدم روی کشتی گذاشتن، رمپ بالا رفت.‌‌.. و پشت سرشون، بانکوک در آتش می‌سوخت.

سه سال بعد:

آرامش به‌ راحتی به دست نیومده بود.

اما بالاخره از راه رسیده بود.

یه شهر ساحلی گرم و آروم، در شبه ‌جزیره‌ای دور افتاده، به شروع دوباره‌ی زندگیشون تبدیل شده بود. شیوع بیماری به پایان رسیده بود و تمام افراد آلوده از بین رفته بودن.

اما درمان بیماری از جایی عجیب و غیرمنتظره پیدا شده بود.

نه از آزمایشگاه... بلکه از خود نانی.

بارداری ترکیب شیمیایی بدنش رو تغییر داده بود. ویروس تستارووریس-۷ نتونسته بود چیزی رو که بیشتر از همه به دنبالش بود نابود کنه.

بدن نانی به شکلی عجیب با ویروس سازگار شده بود، در برابرش مقاومت کرده بود و در نهایت باعث نابودی اون شده بود.

آنتی ‌بادی‌ های موجود در خون نانی و حتی بدنش، دنیا رو نجات داده بودن.

اما نانی هیچوقت دنبال شهرت نبود... اون فقط آرامش میخواست.

و اسکای همون رو بهش داده بود.

خونه‌ اشون روی تپه‌ای که نزدیک دریا بود قرار داشت. ساختمونی سفید رنگ که نور آفتاب تمام روز بهش می‌تابید.

نسیم ملایمی از پنجره‌ ها وارد میشد و بوی دریا و گل‌ های کاغذی رو با خودش میاورد.

خونه‌ اشون ساده، امن و پر از خنده بود.

و صدای قدمای کوچیکی که همه ‌جا شنیده میشد.

سارای ناتیتورن حالا دو سالش بود، دختر بچه‌ای پرانرژی، لجباز و همیشه شیطون.

اون دقیقا کپی پدرش بود.

تمام اجزای صورتش شبیه اسکای بود، ابروهای تیز و اخمو، نگاه جدی و خیره‌ای که وقتی چیزی طبق میلش پیش نمیرفت به بقیه مینداخت و اون اخم معروفی که درست قبل از شروع قهر کردن روی صورتش می‌نشست.

اون نسخه‌ی کوچیک‌ شده‌ی اسکای بود.

فقط چشماش فرق داشتن... چشماش رو از نانی به ارث برده بود. گرم، عسلی ‌رنگ و پر از شیطنت.

لبخندش هم همینطور.

اون نرمی و مهربونی، همون نور و جذابیت نانی بود.

اما بقیه‌ی چیزها؟ همه‌ اشون اسکای بودن.

حتی دستاش رو هم مثل اسکای روی سینه‌اش جمع میکرد... مثل اون لم میداد و با همون نگاه جدی به بقیه خیره میشد.

«پاپا.»

صبح سر میز صبحونه، در حالی که با اخم به ظرف غلاتش نگاه می‌کرد، گفت:

«اینو نمیخوام... من نودل میخوام.»

اسکای یکی از ابروهاش رو بالا برد.

«پس برو نودلت رو بیار.»

سارای اخمی کرد و شمرده شمرده گفت:

«من دو سالمه.»

«این بهونه‌ی خوبی نیست.»

نانی نزدیک بود چایِ توی دهنش رو بیرون بریزه.

سارای بیشتر وقتا توی بغل اسکای بود. روی شونه ‌هاش، کنار سینه‌اش یا روی زانوش می‌نشست و مثل یه فرمانده‌ی کوچولو به قلمروش نگاه میکرد.

اما وقتی خسته میشد، وقتی هوا بیش از حد گرم بود یا دنیا براش زیادی شلوغ میشد... آروم میرفت توی بغل نانی.

سرش رو روی سینه‌ی اون میذاشت و انگشت شصتش رو توی دهنش نگه میداشت. دست دیگه‌اش هم روی همون قسمتی از بدن نانی قرار میگرفت که یه زمانی خونه‌ی خودش بود.

بعضی شب‌ ها نانی هنوز با ترس از خواب میپرید.

خاطرات بیمارستان دوباره به سراغش میومدن. صداها، سایه‌ ها و ترس ‌هایی که هنوز از ذهنش پاک نشده بودن.

اما اسکای همیشه کنارش بود.

دستاش رو دور نانی حلقه می‌کرد و یه دستش رو روی قلبش میذاشت.

هر بار آروم بهش می‌گفت:

«دیگه هیچوقت بهت دست نمیزنن، تیراک. دیگه هیچکس نمیتونه به تو یا چیزی که حاضرم براش هر کاری بکنم، آسیب بزنه.»

و واقعاً هم منظورش همین بود.

سارای هنوز نمیدونست اسکای برای نجاتشون چه کارهایی کرده بود.

هنوز نمیدونست پدرش چه چیزهایی رو پشت سر گذاشته بود تا بتونه امنیتش رو تضمین کنه.

اما یه چیز رو خوب میدونست... میدونست امنیت چه حسی داره.

و میدونست چه کسی برای به دست آوردنش تلاش کرده.

عصر، وقتی خورشید کم‌کم پشت دریا پایین میرفت و آسمون رو طلایی میکرد... اسکای روی ایوون، نانی رو نزدیک خودش نگه داشته بود و سارای با یه شمشیر چوبی دنبال پروانه ‌ها می‌دوید.

نانی آروم زمزمه کرد:

«ما موفق شدیم... واقعاً از پسش بر اومدیم.»

اسکای چیزی نگفت.

فقط شقیقه‌ی نانی رو بوسید و اجازه داد همون لحظه به‌ جای هر حرفی جوابش رو بده.

بعدتر، وقتی سارای بین اون دونفر خوابش برده بود و مشت‌ های کوچیکش لباس اسکای رو گرفته بودن، نانی برگشت و به هر دوی اونا نگاه کرد.

با لبخند زمزمه کرد:

«حتی اخم کردنش رو هم از تو یاد گرفته.»

اسکای یکی از چشماش رو باز کرد.

«اون کامله.»

«اون دقیقاً شبیه خودته.»

اسکای سرش رو تکون داد.

«اون مال هردومونه.»

بعد ادامه داد:

«تو شجاعت رو بهش دادی، من فقط اخم کردن رو یادش دادم.»

هر دو آروم خندیدن و همونطور کنار هم، زیر نور ستاره ‌ها و بین ملافه ‌ها دراز کشیدن.

جنگ تموم شده بود... سایه‌ ها پشت سرشون جا مونده بودن.

و اون سه نفر، با تمام قدرت، عشق و وفاداریشون، بالاخره پیروز شده بودن.

در کنار هم.

Report Page