Chapter 4 :

Chapter 4 :


جوجه‌ها اگر خلاصه‌ای هست توجه نکنید 💘



چندین هفته از شروع ترم میگذشت.

و صادقانه ؟ برای یونجون عین باد گذشت

اولین تجربه‌ی اون توی مربی‌گری بود ولی خیلی خوب از پسش بر اومده بود

چالش های زیادی توی این مسیر داشت ، و بزرگ‌ترین‌ش چوی سوبین بود.

توی این چندماه بارها و بارها با سوبین بحث کرده بود ، بارها دچار اخلاف نظر شده بودن.

و هیچ‌وقت نتیجه‌ای نداشت.

ولی نکته جالب اینجا بود که رابطه‌اونا بعد از هر بحث قوی‌تر میشد و نزدیک‌تر میشدن.


صبح، یونجون وقتی وارد دانشگاه شد متوجه شد چندتا از کارمندا درباره‌ی یه جلسه‌ی مهم حرف می‌زنن ، یونجون زیاد بهش توجه نکرد چون خسته بود و کاراش زیاد بود

مستقیم به سمت استودیو رفت تا کلاسشو شروع کنه. اولش خوب پیش رفت ، اما وسط کلاس، یکی از دانشجوها زمین خورد.

یونجون سریع خودشو بهش رسوند

+چیزی‌ات نشده؟

-نه استاد، خوبم.

+مطمئنی؟

دانشجو سرشو تکون داد ، واقعا نگران شاگرد شده بود. یونجون کمکش کرد بلند بشه.

+ امروز دیگه ادامه نده. بشین کنار و استراحت کن.

- ولی استاد.. -

+گفتم استراحت کن * لحنش جدی بود، ولی مهربون.



بعد از تمام شدن کلاس ، یونجون گزارش کوچیکی درباره‌ی اتفاق نوشت و برای بخش مدیریت فرستاد ، فکر می‌کرد همه‌چیز تموم شده.

اما حدود یک ساعت بعد، منشی دفتر سوبین به سراغش اومد.

پروفسور چوی، مدیر چوی گفتن برین دفترشون.

یونجون آهی کشید ، سوبین براش مثل یه چالش روزانه شده بود

+ باز چی شده؟

منشی به لحن و حرف یونجون کمی خندید و گفت نمیدونه ، یونجون با بی‌حوصلگی به سمت دفتر رفت

نفس عمیقی کشید و در زد.

- بیا داخل

وارد اتاق شد ، سوبین مثل همیشه با اون اخم همیشگی و قیافه جدیش پشت میز نشسته بود ، حتی سلام نکرد به یونجون و مستقیم رفت سر اصل مطلب.

-چرا گزارش این دانشجو رو خودت نوشتی؟

یونجون روی یکی از مبل‌ها نشست

+چون من توی کلاس بودم.

-بخش مدیریت هم می‌تونست بنویسه.

+ولی من بهتر می‌دونستم چی اتفاق افتاده.

سوبین برگه رو روی میز گذاشت و نشون یونجون داد ، انگار کسی که اونو نوشته خود یونجون نبوده ،

-اینجا نوشتی که دانشجو بعد از زمین خوردن دیگه نباید تمرین کنه.

+درسته

-چرا؟

یونجون از حرف سوبین تعجب کرده بود + چون درد داشت؟!

-خودش گفت خوبه.

یونجون سال‌ها تجربه داشت ، با دیدن شاگرد ها یاد خودش می‌افتاد

+ خیلی از دانشجوها وقتی آسیب می‌بینن می‌گن خوبن..

من نمیخوام چون فقط نمیخوام کلاس رو از دست بدن بیشتر به خودشون آسیب بزنن

- زیادی سخت می‌گیری.

یونجون اخم کرد.

+من؟

-بله.

+من فقط نمی‌خوام دانشجوها به خاطر کلاس آسیب ببینن.

-من هم همین رو می‌خوام.

+پس مشکل چیه؟

سوبین چند لحظه ساکت موند ، بعدش با صدایی که هردفعه ناخواسته یونجون رو آروم میکنه گفت:

-مشکل اینه که تو فکر می‌کنی فقط خودت می‌فهمی چی برای دانشجوها خوبه.

یونجون سریع جواب داد.

+همچین چیزی نگفتم

-لازم نیست بگی

+پس شما دارین از طرف من حرف می‌زنین؟

+دارم چیزی که می‌بینم رو می‌گم.

یونجون عصبی شد ، دوباره. چرا سوبین فکر می‌کرد همه چی رو میدونه؟؟

+شما اصلاً منو نمی‌شناسین

- میشناسم.. شاید بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی


یونجون چند ثانیه ساکت موند.

این جمله دوباره همون حس عجیب را بهش داد.

همون حسی که چند روز قبل هم تجربه کرده بود

انگار سوبین چیزهایی دربارش می‌دید که خودش نمی‌خواست کسی ببینه

یونجون نگاهش رو دزدید دوباره تحت تاثیر این رفتار سوبین قرار گرفته بود. این خوب نبود

+فکر می‌کنم بهتره درباره‌ی کارم حرف بزنیم، نه خودم.

سوبین آروم جواب داد : باشه.


چندهفته از شروع ترم گذشته بود.

یونجون کم‌کم به شلوغی دانشگاه عادت کرده بود. به صدای قدم‌های دانشجوها توی راهرو، به استودیوی بزرگی که بیشتر روزش رو اونجا می‌گذروند و حتی به قهوه‌هایی که همیشه نصفه روی میز مونده بود.

کار سخت بود، ولی دوستش داشت.. بیشتر از چیزی که فکر می‌کرد.

اون روز بعد از کلاس، چند نفر از دانشجوها هنوز داخل استودیو مونده بودن. یکی از اون‌ها نمی‌توانست یک حرکت رو درست انجام بده و هر بار که اشتباه می‌کرد، از اول شروع می‌کرد.

یونجون چند بار بهش توضیح داد که عجله نکنه.


+ آرومتر . لازم نیست خودتو مجبور کنی که همین الان درستش کنی.


شاگرد بعد از چندین بار موفق شد و لبخندی بزرگ به یونجون زد.

همین لحظه‌های کوچک دلیل انتخاب این شغل بود.

وقتی آخرین دانشجو هم رفت، یونجون تنها شد..

موسیقی رو دوباره پخش کرد و خودش شروع کرد به رقصیدن و انجام حرکات.

یک بار.

دوبار.

بار سوم پاش کمی اشتباه رفت.

برای چند ثانیه به آینه نگاه کرد.. یک حس قدیمی خیلی کوتاه از ذهنش رد شد.

همان حس آشنای ترس از اشتباه

اما این بار کسی پشت سرش نبود که منتظر یک اشتباه باشد ، کسی نبود اونو سرزنش کنه.

نفسش را آرام بیرون داد و موسیقی را خاموش کرد

وقتی از استودیو بیرون آمد ، سوبین رو دید.

کنار پنجره‌ی انتهای راهرو ایستاده بود و با تلفنش کار میکرد

یونجون قصد داشت بدون توجه از کنارش رد بشه ، اما سوبین نگاهش کرد ، چشم‌هاشون برای چند ثانیه به هم افتاد.

سوبین نگاهش را به ساعت انداخت و یونجون فهمید منظورش چیه..

دوباره دیر کرده بود ، اما این بار چیزی نگفت..

فقط از کنارش رد شد و سوبین هم چیزی نگفت.

ولی چند قدم بعد، یونجون صدای قدم‌های سوبین رو پشت سرش شنید ، و هر دو به سمت آسانسور رفتن.

سکوت بینشون عجیب و پر از تنش بود

نه اونقدر بد که آزاردهنده باشه، نه اونقدر راحت که بشه نادیده‌اش گرفت

وقتی آسانسور رسید، هردوتاشون سوار شدن و یونجون دکمه‌ی طبقه‌ی همکف رو زد

یونجون به شماره‌های روی صفحه نگاه می‌کرد تا حواسش خودش رو از حضور سوبین دقیقا کنارش پرت کنه.

سوبین متوجه لیوان قهوه‌ی داخل دستش شد ، سومین قهوه‌ی اون روز بود ، اما تصمیم گرفت چیزی نگه

فقط وقتی آسانسور به طبقه‌ی پایین رسید، قبل از بیرون رفتن، یک بطری آب از کیفش برداشت و توی دست یونجون گذاشت

یونجون با تعجب نگاهش کرد

+این چیه؟

-آب.

و سوبین از آسانسور خارج شد ، یونجون چند ثانیه همون‌جا ایستاد . بعد به بطری نگاه کرد.

نیمدونست از این رفتار سوبین بیشتر عصبانی بشه یا تعجب کنه..

روزهای بعد هم تقریباً همین‌طور گذشت ،

سوبین هیچ‌وقت مستقیم نمی‌گفت که مراقب یونجونه ولی از دور حواسش بود.

ولی همیشه یجورایی متوجه چیزهایی میشد که یونجون خودش حواسش نبود.


اگر یونجون صبحانه نخورده بود، روی میز اتاق استادها یک ساندویچ اضافه پیدا می‌شد.

اگر یونجون تا دیر وقت توی استودیو میموند، چراغ‌های راهرو خاموش نمیشدن.

اگر یکی از دانشجوها شکایتی داشت، سوبین قبل از هر تصمیمی گزارش یونجون رو می‌خواند.


این رفتارها برای یونجون عجیب بود ، چون سوبین با همه اینجوری رفتار نمی‌کرد

اما خودش هم حاضر نبود درباره‌اش سؤال کنه

شاید چون نمی‌خواست جوابی بشنوه که بیشتر از این ذهنش رو درگیر کنه

نمی‌خواست اوضاع از اینی که هست پیچیده تر بشه.



یه‌شب بارونی ، یونجون توی دفتر استادها نشسته بود و مشغول مرور برنامه ماهانه بود.

بیرون بارون شدیدی میبارید ، صدای بارون همیشه برای یونجون آرامش دهنده بود ، تقریباً همه‌ی ساختمون خالی شده بود و فقط یونجون مونده بود و صدای بارون..

یونجون ساعت رو نگاه کرد ، نه شب.

از پنجره به محوطه‌ی تاریک دانشگاه نگاه کرد و تصمیم گرفت بیشتر از این نمونه ، هم خطرناکه هم دیروقت پس شروع کرد به جمع کردن وسایلش.


وقتی از راهرو رد می‌شد، متوجه شد چراغ دفتر سوبین هنوز روشنه.

در نیمه‌باز بود و صدای زمزمه میومد.

یونجون لحظه‌ای ایستاد.. میخواست رد بشه، اما صدای سوبین رو شنید

-فردا خودم میام دنبالت..

یونجون ناخودآگاه مکث کرد برای یک لحظه بین رفتن و نرفتن مونده بود ، ته دلش نمی‌دونست که واقعا دلش میخواد یدونه سوبین داره با کی حرف میزنه یا نه..

سوبین پشت به در ایستاده بود و تلفنی صحبت می‌کرد

لحنش با همیشه فرق داشت.. آروم تر.. مهربون‌تر.

یونجون نمی‌تونست طرف دیگه‌ی مکالمه رو بشنوه.

فقط دید سوبین لبخند کوچکی زد لبخندی که تاحالا ندیده بود

بعد گفت : نه، مشکلی نیست عزیزدلم.. بخواب.

یونجون سریع از جلوی در رد شد ، دیگه نمیخواست ادامش رو بشنوه.

نمی‌دونست چرا این مکالمه اینفدر ذهنش رو درگیر کرده بود.

فقط یک تماس معمولی بود ، حداقل باید معمولی می‌بود برای یونجون.

چون سوبین فقط برای یونجون یه مدیره ، فقط مدیر.




چند روز بعد ، یونجون برای تحویل دادن برنامه‌هفتگی ، خودش رفت دفتر سوبین.

سوبین با روش مربی‌گری یونجون کنار اومده بود ، یونجون هم با روش مدیریت سوبین.. البته تا حدی

سوبین بعد از بررسی برنامه اون رو امضا کرد و بهش داد.

یونجون میخواست از اتاق خارج بشه که یاد اون‌شب افتاد. شب بارونی‌ای که صدای سوبین رو شنیده بود پشت تلفن

+آقای چوی..

-بله؟

+اون‌شب.. برای چی تا دیروقت مونده بودید..؟..

سوبین لحظه‌ای مکث کرد ،

-فقط کار داشتم.

یونجون از این جواب خوشش نیومد ، شاید چون میدونست حقیقت نداره.. شایدم اصلا نمیخواست حقیقت رو بدونه.

نفس عمیقی کشید و از اتاق بیرون رفت.

سوبین بعد از رفتنش چند ثانیه به در خیره موند.

بعد تلفنش رو برداشت.. روی صفحه، یک عکس کوچک از یک نقاشی دیده می‌شد.

چند خط رنگی و یک خانه‌ی کوچک.

سوبین لبخند کوتاهی زد و صفحه رو خاموش کرد.

یونجون هنوز هیچ چیز نمی‌دونست..

Report Page