Chapter 4

Chapter 4


- «منو ببوس.»

کلمات توی سر اسکای پیچیدن، مثل موم داغی که روی پوست می‌ریزه، سوزناک و گریزناپذیر.

یه لحظه، کل دنیا فقط تو فاصله‌ی بین لباشون و نفساشون جمع شد.

ولی نه، نباید این‌قدر نزدیک می‌بودن.

باید همون لحظه تمومش می‌کرد.

+ «نانی... چی داری می‌گی؟»

نانی اون لحظه چیزی نگفت، فقط انگشت‌هاش توی پیرهن اسکای محکم‌تر شدن و اونو نزدیک‌تر کشید.

اونجا بود که اسکای فهمید نانی جدیه، واقعاً اینو می‌خواد.

- «شنیدی چی گفتم.»

اشک‌هاش دیگه خشک شده بودن، فقط یه رد کمرنگ ازشون روی گونه‌هاش مونده بود. اون چشمای قهوه‌ای و قشنگش، که وقتی به همدیگه خیره بودن، اسکای یه لحظه نشناختشون.

آره، اسکای واضح شنیده بود، ولی مشکل همین بود.

می‌دونست دیوونه نشده.

این توهم افکار گول‌زننده‌ش نبود.

اثر مشروب هم نبود.

این نانی بود، بهترین دوستش، تکیه‌گاهش، کسی که از همه توی دنیا بهتر می‌شناختش.

حالا چیزی می‌خواست که اسکای هیچ‌وقت فکرش هم نمی‌کرد بشنوه.

این اوضاع بدجوری بهم ریختش.

با این حال، اسکای تونست یه کم خودش رو عقب بکشه، بدنش از زور خودداری سفت شده بود. معلومه، اگه واقعا می‌خواست می‌تونست با یه حرکت خودشو جدا کنه. ولی فکر اذیت کردن نانی یا یه حرکت اشتباه که هر دوشونو توی دردسر بندازه، میخکوبش کرد.

دوباره سعی کرد، با نگاهی پر از دلواپسی گفت: «باشه، نانی، من همین‌جا پیشتم. فقط باید یه کم ول کنی—»

به آرومی خواست بینشون فاصله ایجاد کنه ولی نانی با حرکت غافلگیرکننده‌ای جلو کشیدش، تا سینه‌هاشون به هم بچسبه، تا اسکای تپش تند قلب نانی رو، روی قلب خودش حس کنه.

این فقط نزدیک نبود.

این از هر لحظه‌ی دوستیِ هفت‌ساله‌شون نزدیک‌تر بود.

- «نمی‌خوای منو ببوسی؟»

نانی زمزمه کرد، نفسش به لب‌های اسکای خورد.

اسکای نفس عمیقی که نگه داشته بود رو ول کرد.

گرمای بدن نانی که بهش چسبیده بود، لرز کوچیک دست‌هایی که پیرهنش رو چنگ زده بودن.

هیچ‌چیز درست نبود.

نه وقتی نانی توی حال خودش نبود.

+ «نانی، تو مستی. نمی‌فهمی چی داری می‌گی.»

با احتیاط گفت.

دست‌هاش رو بالا برد تا مچ دست‌های نانی رو بگیره، نه برای اینکه کنارش بزنه، فقط برای اینکه کمی فاصله بینشون ایجاد کنه.

نانی با چشماش صورت اسکای رو کاوید، هنوز یه برق ناآشنا توشون شعله می‌کشید.

- «دقیقا می‌فهمم چی می‌گم. برای اولین بار... مطمئنم.»

اسکای سریع سرش رو تکون داد.

+ «نه، نیستی. فردا—»

نانی حرفش رو قطع کرد، صداش می‌لرزید.

- «فردا چی؟ پشیمون می‌شم؟ خجالت می‌کشم؟»

خنده‌ی تلخی کرد، نفس گرمش همراه با بوی رام به لبای اسکای خورد.

- «هیچی نمی‌تونه بدتر از این پوچی باشه، اسکای. هیچی.»

درد عمیقی که تو صدای نانی حس می‌شد، ترک‌هایی تو اراده‌ و تصمیمات اسکای به‌وجود‌ آورد.

حالا واضح‌تر می‌دید، نفس های نانی که بین کلمات گیر می‌کرد، اشک‌هایی که توی نور مهتاب چشماش رو براق کرده بود.

این هوس نبود.

نانی داشت غرق می‌شد و به اسکای چنگ می‌زد، مثل تنها ناجی‌ای که براش مونده بود.

- «لطفاً. فقط... همین یه بار.»

آروم زمزمه کرد.

دست‌های اسکای که مچ‌ دست‌های نانی رو گرفته بودن، لرزیدن. هر عقلی، هر منطقی داد می‌زد متوقفش کن، عقب بکش؛ ولی— نفس نانی انگار قطع شد و صدای شکسته‌ای که ازش دراومد چیزی رو توی دل اسکای پاره کرد.

اون تسلیم شد.

با یه حرکت نرم، دستاش روی مچ‌های نانی شل شدن و به‌جاش صورتش رو توی دستاش گرفت.

برای یه لحظه، با همدیگه نفس کشیدن، همزمان، هم نفس.

پیشونی‌هاشون تقریباً به هم چسبیده بود و هوای بینشون درست مثل خودشون می‌لرزید.

اسکای کمی خم شد و فاصله‌ی بینشون رو به صفر رسوند.

بوسه اولش نرم بود، فقط لمس آروم لب‌ها، انگار سؤال بود تا جواب؛ ولی زمانی که صدای کوچیک و پر از نیازی از ته گلوی نانی بیرون اومد و نزدیک‌تر شد، اسکای بدون اینکه بیشتر فکر کنه، بوسه رو عمیق‌تر کرد.

یه دستش تو موهای نانی گره خورد و با دست دیگه‌ش اونو کامل به خودش چسبوند.

بوسه مزه‌ی ویسکی و تصمیمات اشتباه می‌داد؛ ولی اسکای، دیگه نمی‌تونست بهش اهمیت بده، نه در این لحظه، نه وقتی نانی به شکلی توی بغلش آب شد که انگار سال‌ها منتظر این لحظه بود؛ هرچند اسکای می‌دونست نانی هیچ‌وقت همچین انتظاری نداشته.

وقتی بالاخره نفس‌نفس‌زنان از همدیگه جدا شدن، اسکای پیشونیش رو به نانی تکیه داد، قلبش انقدر تند می‌زد که مطمئن بود نانی صداش رو می‌شنوه.

+ «خب. حالا بخواب.»

با صدای خش‌دار زمزمه کرد و فقط یه لحظه مکث کرد، بعد تصمیم گرفت کنار بهترین دوستش که تازه بوسیده بودش دراز بکشه، به اندازه‌ی کافی نزدیک که به نانی احساس آرامش بده؛ ولی با دقت کمی فاصله بینشون گذاشت.

اسکای نفهمیده بود.

نمی‌تونست بفهمه که قلب نانی هم مثل خودش دیوانه‌وار می‌تپه.

تا وقتی که صدای چروک شدن ملافه‌ها توی سکوت اتاق پیچید و لحظه‌ی بعد نانی روش بود. وزنش اسکای رو توی تشک فرو برد.

- «دوباره.»

نانی با صدای آروم ولی محکم گفت.

اسکای پلک زد، ذهنش تقلا می‌کرد تا شرایط رو آناليز کنه.

+ «نانی، چی؟»

دست‌هاش خود‌به‌خود به سمت انتهای کمر نانی رفتن و انگشتاش کمی بهش فشار اوردن تا یه ذره بینشون فاصله ایجاد کنه.

ولی نانی تکون نخورد.

حتی نزدیک‌تر شد.

+ «نانی، جدی‌ام. بگیر بخواب. من این‌جام، نگران نباش.»

اسکای دوباره گفت، این‌دفعه صداش رو جدی‌تر کرد.

نانی سرش رو تکون داد، چشماش براق و مصمم بودن.

- «می‌خوام دوباره منو ببوسی. لطفاً.»

گلوی اسکای تنگ شد، با ناباوری به نانی که روش معلق بود زل زد.

چه اتفاقی میفتاد؟

خواب بود؟

ذهنش داشت اذیتش می‌کرد؟

یهو دلش از فکر اینکه اگه دنبال نانی به بار نرفته بود، نانی این کارو با یه غریبه می‌کرد؟

یکی رو می‌بوسید، می‌ذاشت لمسش کنه، می‌ذاشت—

این افکار باعث شدن گرما و حس مالکیت توی رگ‌هاش جریان پیدا کنه و قبل از اینکه بتونه جلوی خودش رو بگیره، از زیر نانی تکون خورد و با یه حرکت نرم روبروش نشست، وزن نانی به قشنگی تو بغلش جا گرفت و بازوهای نانی به راحتی دور شونه‌هاش پیچیدن.

بدنش گرم و نرم بود و لباش کمی باز و منتظر.

نانی داشت نگاهش می‌کرد، چشماش نیمه‌باز بهش قفل شده بود و بی‌صدا التماس می‌کرد که اسکای یه کاری بکنه.

اسکای یه لحظه مردد موند؛ ولی بعد دست‌هاش به سمت باسن نانی رفت، انگشتاش روی پوست نرمش پخش شد و اونو طوری به خودش چسبوند که هیچ فاصله‌‌ای بینشون نمونه.

نانی از حرکت یهویی اسکای نفسش بند اومد، صدای نرم و بی‌نفسی از دهنش بیرون اومد که باعث شد اسکای تقریباً اون رشته‌ی باریک کنترلش رو از دست بده.

آروم و با دقت، اسکای یه دستش رو از باسن نانی بلند کرد، انگشت‌هاش خط تنش رو بالا رفتن، روی تپش تند نبضش، تا به چونه‌ش رسیدن.

آروم صورت نانی رو به سمت خودش کج کرد، نفساشون توی سکوت یکی شدن.

بعد اسکای فاصله‌ی بینشون رو پر کرد.

لب‌های نانی رو برای بار دوم گرفتار کرد.

این بار عمیق‌تر و خیلی مشتاق‌تر بود.

نانی با آه لرزونی تو بغلش آب شد و انگشتاش طوری لای موهای اسکای گره خوردن که انگار هیچ‌وقت نمی‌خواست ولشون کنه.

نانی مزه‌ی دلتنگی پر از نیاز می‌داد، قاطی با بوی تلخ ویسکی و یه چیز خاص که فقط مال خودش بود، چیزی که اسکای نباید بهش وابسته می‌شد.

گرما بینشون شعله کشید.

وقتی نانی نزدیک‌تر شد، طوری کل بدنش به اسکای چسبید که انگار جاش درست اونجا بود.

اسکای باید عقب می‌کشید.

باید قبل از اینکه بیشتر از این پیچیده بشه تمومش می‌کرد؛ ولی طعم لبای نانی، مقاومت رو مثل یه فکر دور کرد.

نانی کمی جدا شد و روی لب‌های اسکای زمزمه کرد.

- «نذار تموم شه.»

اسکای با این حرف آهی کشید، نه از روی لذت، بلکه از سردرگمی و تردید.

هنوز دیر نشده بود که عقب بکشه.

می‌تونست تمومش کنه تا قبل از اینکه از خطی رد بشن که دیگه راه برگشتی براشون وجدد نداره.

ولی نانی ول نمی‌کرد.

و راستش، اسکای هم نمی‌خواست ول کنه.

+ «دوباره بگو.»

با صدای گرفته و پر از لرزش زمزمه کرد.

نمی‌دونست چرا باید دوباره بشنوه.

شاید برای اینکه مطمئن بشه این لحظه واقعیه.

شاید برای اینکه خودش رو قانع کنه نانی اینو واقعا می‌خواد، نه فقط بخاطر اثر ویسکی یا تنهایی.

نانی نفسش رو بیرون داد، وقتی نزدیک‌تر شد لباش فک اسکای رو لمس کرد.

- «نذار تموم شه.»

نفس اسکای توی سینه‌ش حبس شد، عقل و منطقش مثل شیشه خورد شد، پخش و پلا شد و دیگه راهی برای جمع کردنش نبود.

لرزی تو وجودش دوید، از ذوق بود یا ترس، نمی‌دونست.

ولی دیگه مهم نبود.

چون وقتی نانی دوباره بوسیدش، آروم و پر از نیاز، عقل از سرش پرید.

اسکای توی بوسه ناله ریز و مردونه‌ای کرد، دستش از باسن نانی به کمرش رفت و اونو نزدیک‌تر از نزدیک کشید.

وقتی نانی کاملا بهش چسبید، گرما توی دلش جمع شد.

بدن‌هاشون طوری به همدیگه چفت شدن که دیوانه‌کننده طبیعی بود.

زیادی طبیعی.

انگار اولین بار نبود.

انگار، بدون اینکه خودشون بدونن، سال‌ها به این سمت رفتن.

دست‌های نانی حرکت کردن، روی پیرهن اسکای لیز خوردن و پیشروی کردن، تا جایی که کف دستاش به پوست لختش فشار آورد.

این تماس یهویی اسکای رو وادار کرد زیر لب غر بزنه، بوسه رو فقط برای یه لحظه قطع کرد تا نانی رو ببینه.

لب‌های دوستش متورم بود، مردمک چشماش گشاد و گونه‌هاش سرخ. سینه‌ش با نفس‌های نامنظم بالا و پایین می‌رفت، انگشتاش هنوز روی پوست اسکای بودن.

اسکای به سختی آب دهنش رو قورت داد.

+ «نانی...»

- «خفه شو.»

نانی زمزمه کرد.

بعد سرش رو کج کرد و دوباره بوسیدش، این بار عمیق‌تر، با عجله.

یه آه آروم تو گلوی اسکای پیچید وقتی به خودش اجازه داد تو بوسه‌ی نانی غرق بشه، با اینکه چندبار سعی کرده بود جلوی خودشو بگیره.

دستاش حالا می‌گشتن، لمس می‌کردن، گرمای پوست نانی رو زیر انگشتاش حس می‌کردن، صداهای نرمی که نانی هر وقت اسکای نقطه‌ی حساسی از بدنش رو پیدا می‌کرد درمی‌آورد.

نمی‌تونستن اسمی روش بذارن.

زیادی بود.

کافی نبود ولی؛ بیش از اندازه بود.

اسکای بدون فکر غلت خورد، نانی رو زیر بدنش نگه داشت، پاهاشون تو ملافه‌های به‌هم‌ریخته گره خورد.

این حرکت یهویی باعث شد نانی نفس کشیدن رو فراموش کنه؛ ولی درست لحظه‌ی بعد دستاش تو موهای اسکای بود.

دوباره صورتش رو پایین کشید.

نزدیک صورت خودش.

یه گوشه‌ از ذهن اسکای می‌دونست این خطرناکه.

می‌دونست فردا با سؤال‌هایی بیدار می‌شه که آماده‌ی جواب دادنشون نیست.

و مطمئن بود نانی هم همین سؤال‌ها رو از خودش می‌پرسه.

ولی امشب؟

امشب هیچ‌کدومشون به این چیزا فکر نمی‌کردن.

فقط همدیگه رو می‌خواستن.

انگشت‌های اسکای کورمال کورمال به دنبال چراغ کنار تخت رفتن، به پایه‌ش خوردن تا بالاخره کلید رو پیدا کرد.

با یه کلیک آروم، یه نور طلایی نرم روی ملافه‌ها ریخت و نانی رو زیرش روشن کرد که قشنگ‌تر از نور مهتاب بود. نور، انحنای نرم گونه‌های سرخ نانی رو گرفت، روی لبای خیس و متورمش از بوسه‌ها افتاد. نانی برای اسکای همیشه قشنگ بود، ولی حالا... نفس‌گیر بود.

+ «لعنتی»

از دهن اسکای پرید، نمی‌دونست بلند گفته یا توی دلش.

دست‌هاش که دو طرف سر نانی رو تشک تکیه داده شده بود، لرزیدن، کل بدنش از زور نگه داشتن خودش میلرزید، وقتی همه‌ی وجودش داد می‌زد به نانی همون چیزی که می‌خواد رو بده.

- «چرا این کارو کردی؟»

نانی پرسید.

اسکای نمی‌تونست نگاهش رو بگیره.

نمی‌تونست نفس بکشه.

نور چراغ، رد اشک‌های روی مژه‌های نانی رو گرفت، قرمزی دور چشماش که از ساعت‌ها گریه کردن قبل از رسیدن اسکای خبر می‌داد. همین جزئیات، همین نشونه‌های دلخراش دردی که نانی تحمل می‌کرد بود که جواب اسکای رو قبل از اینکه بتونه جلوش رو بگیره، بیرون کشید.

+ «نمی‌دونم.»

این کلمات کافی نبودن؛ ولی نانی انگار اهمیتی نمی‌داد، کم‌کم بی‌طاقت شد.

مچ اسکای رو گرفت، اول دستشو به سمت انحنای گردنش برد، جایی که اسکای تپش تند نبضش رو زیر انگشتاش حس کرد. بعد پایین‌تر، روی شیب استخون ترقوه‌ش، روی سینه‌ش که بالا و پایین می‌رفت. پوست نانی زیر دست‌های اسکای گرم و زنده بود. کل این مدت، چشماش از اسکای جدا نشد، انگار با این کار بهش اجازه می‌داد جلوتر بره.

نانی می‌دونست رفیقش چقدر رقابت‌طلب بود، پس چیزی گفت که می‌دونست حتماً روی اسکای اثر می‌کرد.

- «پس یه کاری واسم انجام بده. مجبورم کن هر احساس بدی که امشب داشتم رو فراموش کنم.»

اسکای با ناباوری به نانی نگاه کرد.

این نانی، چیزی بود که تا حالا ندیده بود.

هیچ‌وقت نانی رو انقدر پر از نیاز و پررو ندیده بود ، اون شیرینی همیشگی‌ش یهو غیبش زده بود و یه چیز خیلی گیراتر جاش رو گرفته بود.

یه لحظه خشکش زد؛ و بعد ادامه داد—

نانی نفس کشید، لباش به لبای اسکای مالیده شد وقتی حرف می‌زد.

- «کاری کن اسم خودمو یادم بره، که فقط اسم تو رو صدا کنم.»

اون لحظه چیزی تو وجود اسکای خرد شد. عقل و منطقی، که دیگه حسابی پاره‌پاره بود، از هم پاشید.

دیگه تردید نکرد، جلوی خودشو نگرفت، فقط دلش می‌خواست هر چیزی که نانی می‌خواد رو بهش بده. دستاش روی بدن نانی محکم‌تر شدن، نزدیک‌تر کشیدنش و با یه گرسنگی پر از نیاز بوسیدش.

طوری بوسیدش که انگار می‌تونست هر زخم، هر خاطره یا هر نشونه‌‌‌ای از لمس فرد دیگه‌ای رو پاک کنه.

انگار می‌تونست شب رو با گرمای بدن خودش و صدای نفس‌های بریده‌ی نانی که روی لباش پخش می‌شد، از نو بنویسه.

دیگه فکر نمی‌کرد، فقط با جریان پیش می‌رفت. دستشو زیر لبه‌ی پیرهن نانی برد، نوک انگشتاش روی پوست داغ کمرش لیز خورد؛ لمسش باعث شد نانی غیرارادی به کمرش قوس بده، باسنش بالا اومد، دنبال نزدیکی گشت.

- «اسکای—»

+ «می‌دونم.»

خم شد و لباش رو به نبض تند گلوی نانی مالید.

+ «من پیشتم.»

عجله نکرد، هر واکنش، هر نفس بریده و هر بازدم لرزون رو ثبت کرد. اینکه چطور انگشت‌های نانی تو ملافه‌ها چنگ زدن وقتی دندون‌های اسکای استخون ترقوه‌ش رو آروم لمس کردن. چطور کمرش به قشنگی قوس پیدا کرد وقتی اسکای به خودش نزدیک‌ترش کرد.

- «لطفاً. لطفاً، اسکای—»

نانی با صدایی که دیگه درنمیومد گفت.

اسکای دوباره بوسیدش، التماس پر از نیازش رو بلعید، زبونش توی یه ریتم آروم و پرحرارت با نانی یکی شد که باعث شد نانی توی دهنش ناله کنه.

اسکای روی لباش زمزمه کرد.

+ «انقدر قشنگ شدی این‌جوری. صداهایی که درمی‌آری—»

نانی یه فریاد کوتاه کشید، باسنش به سمت لمس اسکای پرید، کل بدنش میلرزید.

- «بیشتر. نیاز دارم—»

التماس کرد.

اسکای مچ‌ دست‌هاش رو گرفت و آروم بالای سرش نگه داشت.

+ «آروم. کل شب مال ماست، فرشته.»

نفس نانی با محدودیتی که اسکای تعیین کرد، بریده شد.

- «من آروم نمی‌خوام، اسکای. می‌دونم تو هم نمی‌خوای.»

+ «نباید همچین حرفایی به من بزنی...»

یه جور هشدار بود، پیچیده تو یه لحظه‌ی دیگه از تسلیم.

انگار التماس می‌کرد نانی یا تمومش کنه یا بیشتر فشار بیاره. انگار توی دلش طوفانی وجود داشت که برای ازادی به هرجایی چنگ می‌زد و تشنه‌ی رها شدن بود.

ولی نانی براش مهم نبود.

اون طوفان رو می‌خواست.

می‌خواست اسکای دیگه جلوی خودش رو نگیره و اون رو توی طوفان وجودش غرق کنه. تو گرما، تو نیاز، تو اون بی‌خیالی‌ای که باعث می‌شد همه‌چیز رو فراموش کنه.

پوچی دلش رو فراموش کنه.

یادش بره که باید برای یکی دیگه نفس بکشه، زندگی کنه.

خاطره‌ی مانو مثل یه سایه توی سینه‌ش بود؛ ولی حالا فقط دستای اسکای، دهنش و بدنش رو می‌خواست.

هر چیزی که ذهن و قلبش رو مشغول نگه داره.

و می‌دونست، اطمینان داشت که اسکای اون چیزی که می‌خواد رو بهش می‌ده.

اسکای همیشه اون کسی بود که نمی‌تونست بهش نه بگه.

انگشت‌های نانی آروم روی گردن اسکای لغزیدن، بعد محکم شدن و اون رو به سمت خودش کشید، تا صورت‌هاشون دوباره نزدیک بشه. نگاهش به لبای اسکای افتاد، که چطور نیمه‌باز بودن.

- «قول دادی پیش من خودت باشی. پس خودت باش. نشونم بده تا کجا با من میای.»

اسکای زیر لب غرغر کرد.

+ «لعنتی، نانی...»

دستش رو دور دست نانی که هنوز روی گردنش بود پیچید، برای یه بوسه‌ی دوباره به سمت خودش کشیدش و فاصله‌ی بینشون رو از بین برد.

ناله‌های نانی اولش نرم بودن، و اسکای مثل یه آدم تشنه همشون رو قورت داد؛ ولی وقتی دست‌ها و دهن اسکای شروع به گشتن کردن، وقتی جاهایی که نانی رو می‌لرزوند رو پیدا کرد، صداها بلندتر، پرنیازتر شدن.

+ «اینجا؟»

روی پوست حساس پشت گوش نانی گفت.

انگشت‌هاش درست زیر کمربند شلوار نانی بازی می‌کردن.

نانی تند سرش رو تکون داد، باسنش بالا اومد، یه التماس بی‌صدا بود‌.

- «آره.»

اسکای لبخند زد، گوشه‌ی دهن نانی رو بوسید، بعد کمی عقب کشید تا هر دوشون رو کامل لخت کنه، حرکتاش آروم بود.

نور چراغ هر تیکه از پوست نانی رو روشن کرد، و اسکای با دقت نگاهش کرد؛ سینه‌ی نانی که از هوس صورتی شده بود، حساس‌ترین نقطه‌ی بدنش که روی شکمش تکون می‌خورد، خیس و سفت بود.

اسکای نفسش رو بیرون داد.

+ «خودت رو ببین.»

دستش رو عاشقانه روی پهلوی نانی کشید.

+ «خیلی قشنگی.»

نانی ناله کرد، پاهاش بی‌محابا باز شدن، یه دعوت واضح بود.

- «اسکای، لطفاً...»

اسکای منتظرش نذاشت. دستش بین ران‌های نانی لیز خورد، انگشتاش طوری دورش پیچیدن که نانی برای یه لحظه ضربان قلبش رو احساس نکرد، انگار انتظار این گرما و این همه حس خوب و درست رو نداشت. باسنش به جلو پرید، دنبال بدن اسکای، و اسکای...بهش اجازه داد، با یه لمس محکم و عاشقانه هدایتش کرد.

نفسش به ناله‌های بریده باز شد، از درد و نیاز بدنش بارها قوس پیدا کرد. هر حرکتش نرم و پر از استیصال بود، انگشتاش شونه‌های اسکای رو چنگ زدن.

+ «به من نگاه کن.»

اسکای زمزمه کرد.

مژه‌های نانی لرزیدن و باز شدن، نگاهش مبهم روی صورت اسکای قفل شد، انگار با خیره شدن بیش از حد می‌تونست نگاه اسکای رو که مثل یه چیز باارزش بهش زل زده بود، به خاطر بسپره، قبل از اینکه صبح بیدار بشه و همه چیز رو فراموش کنه.

شست اسکای یه جای حساس رو لمس کرد، که باعث شد کمر نانی از تخت جدا بشه، یه ناله‌ی شکسته از گلوش دراومد. قلبش زیر دست اسکای دیوونه‌وار می‌تپید، پوستش از عرق، خیس بود و از نور مهتاب برق می‌زد.

- «اسکای...»

اسکای پیشونیش رو به پیشونی نانی چسبوند، نفساشون قاطی و نامنظم بود.

+ «هیس. خودتو رها کن.»

و نانی کرد. آروم خودش رو ول کرد، یه آشوب پر از لرز و حس بود. اسکای محکم بغلش کرد، لمسش نرم‌تر و آروم‌تر شد تا زمانی که نانی تو ملافه‌ها ولو شد، خسته و نفس‌نفس‌زنان. برای یه لحظه‌ی طولانی، هیچ‌کدوم تکون نخوردن. تنها صدا، صدای نفس‌های مشترک‌شون بود، انگشتای نانی مچ اسکای رو گرفتن، دستش شل بود ولی رهاش نمی‌کرد.

- «بمون.»

اسکای با کلمه جواب نداد.

فقط کنارش دراز کشید و از پشت بغلش کرد، بازوهاش پناه امنی بود و ضربان قلبش مثل یه پژواک ثابت پشت کمر نانی نبض می‌زد.

بیرون، شب بی‌انتها و بی‌توجه کش اومد.

ولی اینجا، توی این اتاق، توی این تخت، اونا زنده بودن.

با نانی که توی بغلش سریع خوابش برد، اسکای فقط می‌تونست به این فکر کنه که صبح، وقتی هوشیاریشون برگرده، نانی از چیزی که بینشون اتفاق افتاد، پشیمون می‌شه؟

حقیقت مثل یه چاقوی تیز تو قلبش بود، ولی خستگی یه لطف بی‌رحم بود که نذاشت به این درد فکر کنه.

اجازه داد خستگی بهش غلبه کنه، انتخاب کرد تو این لحظه‌ی شکننده غرق بشه، حداقل تا وقتی که دووم داره.

با نفس عمیقی که کشید، نانی رو به خودش نزدیک‌تر کرد و گرمای بدن‌هاشون رو به همدیگه گره زد، انگار محکم‌تر گرفتن می‌تونست اتفاقی که قراره بیوفته رو عوض کنه.

ولی قلبش با یه حقیقت تلخ درد گرفت.

نانی قراره ازش بدش بیاد.

و حقش بود.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page