Chapter 37
دیشب همهشون حسابی خسته شده بودن.
بعد از اینکه به پیپی، بیلکین و دائو کمک کردن تا شام رو آماده کنن، اسکای و نانی موندن تا آشپزخونه رو تمیز کنن.
خندههاشون کمکم جای خودش رو به خمیازه داد و شب که شد، همه یکییکی تو اتاقهاشون غیبشون زد، مشتاق استراحت قبل از ماجراهایی که فردا صبح منتظرشون بود.
نانی و اسکای اون شب حرف زیادی با هم نزدن، فقط لبخندهای آروم و بوسههای یواشکی بینشون رد و بدل شد، چون خستگی حسابی بهشون فشار آورده بود.
بعد، توی بغل هم خوابشون برد، گرمای وجودشون بلندتر از هر چیزی حرف میزد.
حالا، سپیدهدم آروم از لای پردهها سرک کشیده بود و نانی اولین کسی بود که بیدار شد.
چند دقیقهای بود که سعی داشت با احتیاط از بغل اسکای بیرون بیاد هرچند که تلاشش ناموفق بود.
اسکای حتی توی خواب، محکم نگهش داشته بود، بازوهاش دور نانی حلقه شده بود انگار که هیچ قصدی برای ول کردنش نداشت.
نانی دوباره تکون خورد، اینبار آرومتر، سعی کرد پاش رو از جایی که با پای اسکای گره خورده بود آزاد کنه.
اسکای فقط محکمتر گرفتش، صدایی تقریباً نامفهوم از لبهاش دراومد و صورتش رو توی گردن نانی فرو کرد.
نانی بیحرکت موند.
سرش رو کمی چرخوند، بهقدری که بتونه یه بوسه رو موهای اسکای بذاره، لبهاش روی تارهای موهاش سُر خورد.
+ «اسکای»
با زمزمه صداش کرد.
اسکای جوابی نداد.
اتاق هنوز غرق در سکوت صبحگاهی بود.
پنکه بالای تختشون تنبلوار میچرخید، بوی نسیم دریا و رد کمرنگ ضدآفتاب دیروز رو که هنوز به پوستشون چسبیده بود، توی هوا پخش میکرد.
بیرون، موجها آهنگ بیپایانشون رو میخوندن، بیتوجه به اینکه دنیا خوابه یا بیدار.
نانی از تلاش برای فرار دست کشید.
با یه آه آروم، دوباره توی تشک فرو رفت و خودش رو توی بغل اسکای انداخت.
به هر حال، اینجا رو دوست داشت.
دستش رو بالا آورد، آروم انگشتاش رو لای موهای اسکای برد و با ناخنهاش به نرمی پوست سرش رو خاروند.
اسکای یه صدای راضی از خودش درآورد و توی بغلش کمی عضلاتش رو شل کرد، بهقدری که نانی تونست خودش رو جابهجا کنه و گونهاش رو راحتتر روی شقیقه اسکای بذاره.
+ «حتی توی خواب هم انقدر میچسبی.»
با لبخند زمزمه کرد.
این چیزی بود که قبلا نمیدونست دلش براش تنگ شده.
نه کارهای بزرگ یا بوسههای دزدکی زیر نور ماه، بلکه این سکوت.
آرامش دوست داشته شدن وقتی کسی نگاه نمیکنه.
راهی که اسکای بهش تکیه داده بود، انگار خونهش رو توی بغل نانی پیدا کرده بود.
دقیقهها گذشت.
شایدم بیشتر.
و بعد، درست وقتی نانی داشت دوباره توی خواب غرق میشد، صدای اسکای، خوابآلود و کشدار، توی گردنش پیچید.
- «صبح بخیر، فرشته.»
نانی زیر لب خندید.
+ «صبح تو هم بخیر، عشقِ بالش.»
اسکای یه کم توی جاش تکون خورد، بالاخره با چشمای سنگین از خواب بهش نگاه کرد.
- «داشتی سعی میکردی فرار کنی؟»
+ «فرار نه. بیشتر... تلاش میکردم غلت بزنم.»
نانی با بند انگشتش گونه اسکای رو نوازش کرد.
+ «ولی یکی نمیذاشت.»
اسکای لبخند زد، از اون لبخندهای تنبل که فقط صبحها اجازه دارن خودشون رو نشون بدن.
- «چون دقیقاً جایی بودی که میخواستم باشی.»
+ «خیلی مالکانه رفتار میکنی.»
اسکای خودش رو نزدیکتر کرد.
- «ولی فقط با تو.»
یه کم دیگه همونجوری موندن، اجازه دادن صبح دورشون شکوفه کنه.
بعد صدای داد زدن دائو از آشپزخونه بلند شد.
* «کی دیشب سالاد پاپایا رو تموم کرد؟ قسم میخورم یه بشقاب پر گذاشته بودم!»
صدای پیپی به دنبالش اومد، گرفته و دفاعی بود.
' «من دیشب مست بودم و احساساتی!»
بیلکین خندید.
× «دائو، خودت بودی که تمومش کردی.»
اسکای و نانی آروم خندیدن.
+ «بیا، فکر کنم وقتشه بلند شیم. دلم میخواد برم شنا.»
اسکای غرغر کرد و صورتش رو عمیقتر توی گردن نانی فرو کرد، بازوهاش محکمتر گرفتنش.
- «پنج دقیقه دیگه. شایدم ده دقیقه. یا تا وقتی جزر و مد عوض بشه.»
نانی سبک خندید، انگشتاش هنوز تو موهای اسکای گم شده بود.
+ «دیروزم دقیقاً همینو گفتی.»
- «و با این حال هنوز اینجایی. هنوز به من گره خوردی.»
+ «فکر کنم این تویی که به من گره خوردی.»
اسکای زمزمه کرد: «بیخیال جزئیات.»
ولی بالاخره بغلش رو شل کرد، و با تنبلی به بدنش کش و قوس داد، سینه برهنهاش به نانی خورد وقتی روی پشتش غلتید.
ملافه یه کم لیز خورد، شونه رنگپریدهاش که نور طلایی صبح به روش پاشیده بود، پیدا شد.
پلکهاش دوباره بسته شد، انگار داشت کل رابطهش با زندگی رو از نو بررسی میکرد.
نانی خم شد و یه بوسه روی گونهاش گذاشت.
+«اول شنا، بعد چُرت.»
از تخت پایین اومد، پاهای برهنهاش به کف چوبی خنک خورد.
+ «بیا، دریا منتظرمونه.»
از بالای شونه صداش کرد، در حالی که یه پیرهن کتونی تنش میکرد.
اسکای نشست، موهاش رو بههم ریخت.
نگاهش روی نانی موند، چشماش نرم، لبهاش با بقایای خواب و یه چیز آرومتر و شیرینتر نیمهباز بود.
- «واقعاً صبحها با تو رو دوست دارم.»
نانی مکث کرد، یه دستش روی لبه پنجره، نور خورشید روی نیمرخش مثل رنگ روی بوم ریخته بود.
برگشت، نگاهش با اسکای گره خورد.
+ «منم صبحها با تو رو دوست دارم.»
بیرون، بقیه شروع به جنب و جوش کرده بودن.
خندهها از بیرون بلند میشد، قاطی با بوی قهوه فوری و هوای سنگین از نمک.
دائو هنوز داشت با یکی دعوا میکرد؛ احتمالاً پیپی، که قطعاً با دهنی پر از برشهای انبه دزدیدهشده، پشت بیلکین قایم شده بود.
اسکای یه تیشرت تنش کرد و پابرهنه به سمت در رفت، جایی که نانی منتظرش بود.
- «تا آب مسابقه بدیم؟»
با لبخندی که انگار یه چالش بود، پرسید.
نانی بهش نگاه کرد، چشماش برق زد.
+ «تو میبازی.»
- «ببینیم چی میشه، فرشته.»
و درست بعد از گفتن این حرف، هر دو مثل بچههایی که از زنگ آخر مدرسه فرار کردن، از خونه زدن بیرون، پاهای برهنهشون روی عرشه چوبی گرم کوبیده شد، از کنار بحثهای آروم و خندههای راحت رد شدن، و مستقیم به سمت دریا رفتن.
بقیه به زور نگاهشون کردن، زیادی غرق شیطنت صبحگاهی و برشهای انبه بودن.
هوا خنک بود، همراه با یکم رطوبت و نور اولیه صبح، سایههای نخل که روی شنها کشیده شده بود آروم تکون میخوردن.
اسکای اولش جلو بود، همراه با یه انفجار سریع انرژی، خندههاش پشت سرش کشیده میشد.
ولی نانی ساکتتر و سریعتر از چیزی بود که به نظر میاومد.
درست وقتی به لبه دریا رسیدن، به اسکای رسید.
اسکای از روی شونه نگاه کرد، با یه لبخند گشاد، درست قبل از اینکه نانی توی بغلش بپره.
با دست و پاهای به هم گره خورده و خنده، توی آب غلتیدن، موج اول دورشون با خوشامدگویی پخش شد.
نمک پوستشون رو بوسید.
اقیانوس بدنشون رو توی خودش گرفت، خنک و زنده بود.
اسکای اول سرش رو از آب آورد بیرون، سعی کرد با پلک زدم آب رو از چشماش خارج کنه.
- «باشه. باشه. تو بردی.»
نانی کنارش از آب دراومد، موهاش به عقب شونه شده، چشماش مثل الماس میدرخشید.
+ «گفتم که.»
' «اوه، ببینید اینجا چی داریم! شماها واقعاً قبل از ما اومدین، نه؟»
با دستهایی که مثل بلندگو دور دهنش گذاشته بود، صداش رو روی موجها فرستاد.
× «ما قهوه و کوکتل آوردیم!»
با تکون دادن یه لیوان کاغذی تو هوا اضافه کرد.
* «من هنوز نمیرم توی آب. گشنمه.»
بازوهاش رو روی سینهاش قفل کرد و به سمت ساحل برگشت، صداش بلندتر شد.
* «هی! زوج غیررسمی دوستداشتنی اونجا! چیزی میخواین؟ دارم صبحونه سفارش میدم!»
اسکای و نانی به هم نگاه کردن، گونههاشون از شنیدن «زوج غیررسمی» سرخ شد.
اسکای گلوش رو صاف کرد، سعی کرد خودش رو جمعوجور کنه.
- «نانی، چی دوست داری بخوری؟»
+ «ام... هر چیزی خوبه. به هر حال صبحونهست.»
با خجالت زیر لب گفت، نوک گوشهاش قرمزتر شد.
اسکای سرش رو تکون داد و به سمت دائو برگشت.
- «هر چیزی خوبه!»
* «باشه، پس!»
با فریاد جواب داد.
* «اگه چیز دیگهای خواستین، پیام بدین یا چیزی!»
' «انبه بیشتر بیار!»
پیپیبا عجله و دست بالا برده اضافه کرد، انگار موضوع خیلی مهمیه.
دائو با خنده چشماش رو چرخوند.
* «تو اینجوری پیش بری، انبهی همه رو میخوری، قسم میخورم.»
بیلکین با لبخند پرید وسط.
× «هی، بذار هر چی میخواد داشته باشه.»
دائو به همهشون یه نگاه غلیظ انداخت و بعد به سمت مسیر شنی به طرف رستوران کوچیکی که کنار خونهی ساحلیشون بود راه افتاد.
رستوران شلوغتر از چیزی بود که انتظار داشت، پر از گفتوگوهای بیانتها و صدای قاشق و چنگال.
توریستها فضا رو پر کرده بودن، آفتابسوخته و خندون، احتمالاً دنبال یه تیکه از خوشی تعطیلات خودشون بودن.
سرش رو چرخوند، یه نگاه دزدکی به دوستاش انداخت که غرق لحظات عاشقانهی کوچیکشون بودن، در حالی که اون، به شکل غمانگیزی، تو تارهای سینگلی گیر افتاده بود.
با یه اخم اغراقآمیز، برگشت و یهو با یکی برخورد کرد.
یا شاید برعکس؟
خب، مهم نبود چون کی جرأت کرده بود شیر توتفرنگی رو روی لباس مورد علاقهش بریزه؟
* «چه غلط-»
با عصبانیت به اون لکه صورتی نگاه کرد، بعد سرش رو بلند کرد و خشکش زد.
چون جلوش، احتمالاً بامزهترین آدمی که تا حالا دیده بود ایستاده بود.
با چشمای گشاد.
گونههای گلانداخته.
وحشت روی کل صورتش پخش شده بود.
«اوه نه! خدای من، خیلی متأسفم، آقا. بذارید من فقط-»
با دستپاچگی تو کیفش دنبال چیزی گشت.
دائو دستش رو بلند کرد، با یه تغییر طنزآمیز توی صداش که شیرین بود، حرفش رو قطع کرد.
* «هی، اشکال نداره. از این چیزا پیش میاد. لازم نیست وحشت کنی.»
غریبه پلک زد، از این جواب جا خورد.
«ولی... من پیرهنت رو خراب کردم. بذار جبران کنم! یه مغازه لباسفروشی اونطرفا هست، شاید بتونم یه نو برات بخرم؟ یا از رستوران چیزی برات بگیرم؟»
دائو خندید، یه برق از علاقه توی صورتش روشن شد.
* «تو بیشتر از من ناراحتی. راستش، باید برای نوشیدنی خودت عزاداری کنی. به نظر خوشمزه میاومد.»
غریبه مکث کرد، بعد خندید، و دائو خودش رو در حال خندیدن با اون پیدا کرد.
* «من دائو ام.»
دستش رو دراز کرد.
غریبه آروم دستش رو گرفت، هنوز لبخند میزد.
«آفرود.»
هر دو مکث کردن، دستاشون یه کم بیشتر همونجا موند قبل از اینکه عقب بکشن، چون دائو دوباره شروع به حرف زدن کرد.
* «خب، آفرود، امیدوارم برنامهت این نباشه که با همه افرادی که قراره روشون کراش بزنی اینجوری برخورد کنی.»
به لکهی هنوز خیس روی پیرهنش نگاه کرد.
آفرود سرخ شد، پشت گردنش رو مالید.
«شاید اگه این بهم یه شانس دوم رو بده که بهتر خودم رو نشون بدم، برنامه همین باشه.»
دائو پلک زد، جا خورد.
بعد، آروم، یه لبخند گشاد روی صورتش پخش شد.
* «ها! تو پررویی.»
«من وحشتزدهام»
با خنده اصلاح کرد: «ولی گاهی پررو و وحشتزده از یه خانوادهان.»
داو از بالا تا پایین نگاهی بهش انداخت، تیشرت گشادش، کولهپشتیش، و خالهای کوچیک روی گونهش که انگار نقطه پایان یه داستان نانوشته بودن.
* «میدونی چیه؟»
به سمت رستوران سرش رو تکون داد.
«بیا با هم صبحونه بخوریم. خودت گفتی یه چیزی بهم بدهکاری.»
صورت آفرود روشن شد.
«منصفانهست.»
هردو با لبخند داخل رستوران رفتن و در پشتشون بسته شد، صبح انگار اونا رو توی خودش غرق میکرد، مثل اینکه همیشه مال اونجا بودن.
اونطرف توی ساحل، نانی تو آب کمعمق به اسکای تکیه داده بود، آب پاهاشون رو ماساژ میداد.
+ «اونو دیدی، مگه نه؟»
به مسیری که دائو غیبش زده بود اشاره کرد.
اسکای خندید.
- «آره، دیدم.»
+ «فکر کنم همین الان جفتش رو پیدا کرد.»
دست اسکای دوباره از زیر آب دست نانی رو پیدا کرد.
- «انگار امروز پر از سورپرایزه.»
نانی صورتش رو به سمت خورشید چرخوند.
+ «بیا امیدوار باشیم همینجوری بمونه، با سورپرایز های خوب.»
× «خب... حالا صبحونه چی؟»
بیلکین با بالا انداختن یه تای اَبروش و لیوان قهوهای که توی دستش بود، پرسید.
پیپی آهی کشید، خودشو روی حوله ساحلی ولو کرد.
' «ظاهراً دیگه نداریم.»
لب پایینش رو آویزون کرد.
' «انبه هم که هیچی. چقدر امروز خوب شروع شد.»
بیلکین خندید، با پاهاش ضربهی آرومی بهش زد.×
× «انگار انبهها رو بیشتر از من دوست داری.»
پیپی با چشمای ریز شده بهش نگاه کرد، لباش با افکار ساختگی جمع شد.
'«مم... شاید واقعاً همینطور باشه.»
بیلکین نفسش رو حبس کرد، انگار بهش خیانت شده، لیوان قهوهش رو روی شن گذاشت، انگار به آزادی هر دو دستش برای پردازش این خیانت نیاز داشت.
× «ببخشید؟»
پیپی خندید و خودش رو به سمتش کشید، و بیلکین رو با یه لبخند توی بغلش کشید.
' «آروم باش، عزیزم. شوخی کردم. هیچچیز توی قلبم از تو بالاتر نیست. حتی طعم انبههای طلایی کاملاً رسیده.»
بیلکین یه نگاه بازیگوش بهش انداخت، گوشهی لبش بالا رفت.
× «درسته.»
' «راستی، اسکای باهات حرف زده که میخواد از نانی بخواد دوستپسرش بشه؟»
صداش رو پایین آورد، انگار قراره راز ماده مخفی صلح جهانی رو فاش کنه.
«چون نانی عملاً منتظره که اون این کارو بکنه.»
دهن بیلکین به شکل «اوه» گرد شد.
× «در واقع... آره. قبل از سفر با من و ذایو حرف زد. گفت که اونم واقعاً همنی رو میخواد، ولی میترسه نانی هنوز آمادهی رسمی کردن رابطهشون نباشه.»
پیپی غرغر کرد و موهاش رو بههم ریخت، معلوم بود کلافهست.
' «چرا مردا انقدر کُندن؟ کاملاً واضحه که هر دو عاشق همن. انگار اگه داستانشون رو فیلم کنی، مردم قبل از تموم شدن تیزر عاشقشون میشن.»
بیلکین با یه خنده آروم، شونهای بالا انداخت.
× «اسکای مثل منه. زیادی فکر میکنه. باید مطمئن بشه قبل از اینکه کاری رو انجام بده.»
' «برای همین به نانی گفتم خودش هم یه کم حرکت بزنه. یا کلاً رک و پوستکنده بگه. هر کدوم که جواب میده، واقعاً.»
بیلکین سرش رو کج کرد، داشت فکر میکرد.
× «نباید چیزی بگیم و بذاریم خودشون حلش کنن؟»
پیپی سرش رو تکون داد.
' «نه، عزیزم. این داستان عشقشونه. اونا باید خودشون بنویسنش.»
بیلکین لبخند زد.
× «با این حال، فکر نمیکنم اسکای بتونه زیاد پیش خو نگهش داره. حس میکنم امشب اعتراف میکنه.»
چشمای پیپی برق زد.
' «پس شرط میبندیم؟»
× «آره، صبر کن، روی چی شرط میبندیم؟»
' «جزئیات بمونه برای بعداً. فقط بگو آره.»
بیلکین خندید، تسلیم شد.
× «باشه... قبوله.»
توی این مدت، تو اون آب درخشانِ دریا، اسکای و نانی هنوز تو دنیای خصوصی خودشون غرق بودن، خندههاشون تو فضای بینشون میپیچید وقتی بازیگوشانه به سمت هم آب میپاشیدن.
دریا دورشون میدرخشید، آینهای برای شادیشون، و برای یه مدت، انگار هیچچیز دیگهای وجود نداشت.
توی ساحل، دائو با یه پیرهن تازه تو یکی از دستهاش و یه درخشش مشکوک روی صورتش برگشت.
همین که روی حوله کنار بیلکین ولو شد، گفت:
* «بچهها. فکر کنم همین الان یه برخورد بامزه داشتم.»
پیپی نزدیک بود با آبمیوهی تو دهنش خفه بشه.
' «چی؟!»
دائو با ذوق سرش رو تکون داد.
* «اسمش آفروده. شیر توتفرنگی روم ریخت، و بعد جوری که انگار جونش بهش بستگی داره معذرتخواهی کرد، و اینجوری شد که نیم ساعت حرف زدیم. اونم با مادربزرگش اینجاست. توی بانکوک زندگی میکنه. و... شمارش رو گرفتم.»
بیلکین یه ابروش رو بالا انداخت، سرگرم شده بود.
× «پس الان با یه چیز بیشتر از صبحونه برگشتی، نه؟»
* «معلومه.»
با افتخار به کیسههایی که آورده بود اشاره کرد.
«ولی اول غذا. عاشقی بعداً.»
گروه دور حولههاشون جمع شدن، بوی کیکهای برنجی کبابی و میوهی تازه با نسیم دریا و ضدآفتاب قاطی شد.
ظرفها رو باز کردن، نوشیدنیها رو دست به دست کردن، و گذاشتن صبح همچنان بینشون در جریان باشه.
× «خب، برنامه امروز چیه؟»
بیلکین بین جوییدن لقمههای نون تُست پرسید.
' «میتونیم بریم شهر و یه کم خرید کنیم.»
پیپی با یه ژست خاص، جرعهای از آب نارگیلش خورد.
دائو غرغر کرد.
* «خواهشاً، ما توی ساحلیم. بیا یه چیز باحال رو امتحان کنیم. من میگم قایق اجاره کنیم و ساحل رو گشت بزنیم.»
اسکای، که حالا داشت موهاش رو با حوله خشک میکرد، وسط حرفهاشون پرید.
- «ایدهی خیلی خوبیه. چند بار با خانوادم این کارو کردم. آرومه، و مناظرش محشره.»
نانی با ذوق سرش رو تکون داد.
+ «همیشه دلم میخواست امتحانش کنم.»
پیپی یهو سر ذوق اومد.
' «آره، راست میگی. و عکسهایی که قراره بگیرم؟ کمال در انتظار وقوعه، عزیزم.»
دائو یه بار دستهاش رو به هم کوبید.
* «پس فیکس شد. گشت ساحلی.»
× «من نزدیکترین سرویس اجاره رو پیدا میکنم.»
گفت و با گوشیش مشغول شد.
پیپی روی آرنجهاش تکیه داد، چشماش پشت عینک آفتابی طلاییرنگش پنهان بود.
' «مطمئن شو که عرشه آفتابگیر داشته باشه. شایدم یه اسپیکر. یه پلیلیست دارم که جون میده تا شنیده بشه.»
اسکای با یه خندهی کوچیک، به نانی کمک کرد با حوله خودش رو خشک کنه.
- «معلومه که داری.»
' «معلومه که دارم.»
پیپی با یه چشمک جواب داد.
' «حال و هوای خوب که خودش درست نمیشه.»
× «پیداش کردم! بریم.»
پیپی مثل برق از جا پرید، انگار کلمات آدرنالین رو مستقیم توی رگهاش تزریق کرده بودن.
' «صبر کن، همین حالا؟»
× «آره، همین حالا.»
بیلکین گفت و با لبخند، گوشیش رو بالا گرفت.
«اونطرف ساحله. یارو گفت یه قایق تا پونزده دقیقهی دیگه آمادهست. میتونیم پیاده بریم.»
گروه کنار انحنای ساحل راه افتاد، شنهای طلایی زیر پاهاشون گرم بود.
دائو و پیپی جلو بودن، سر اینکه کی قراره روی قایق دیجی باشه، درحال بحث کردن بودن.
بیلکین دنبالشون میرفت، درحالی که به اونا گوش میداد درگیر پیام دادن به اون یاروی اجاره قایق برای تأیید بود.
اسکای و نانی عقب موندن.
عجلهای نداشتن.
نه واقعاً.
نه با راهی که باد با موهای خیس نانی بازی میکرد یا طوری که چشمای اسکای هی به سمتش میچرخید تا فقط نگاهش کنه.
دستاشون یه بار به هم خورد، و... هیچکدوم چیزی نگفتن.
چند قدم دیگه و دوباره این اتفاق افتاد.
اینبار نانی نگاهش کرد، و لبخند زد.
+ «میدونی، اگه میخوای دستمو بگیری، میتونی همین کارو بکنی.»
اسکای خندید، یه کم غافلگیر شده بود.
- «اگه فقط دست و پای خودم رو گم کنم، چی؟»
+ «با همه اینجوری دست و پا چلفتی میشی یا فقط من؟»
با شیطنت گفت، چشماش میرقصید.
- «فکر کنم خودت جواب رو میدونی.»
نانی زمزمه کرد: «مم.. هنوز منتظرم جرأت کنی و اعتراف کنی.»
اسکای نفس کشید، به بقیه که ازشون دورتر میشدن نگاه کرد، بعد به دریای کنارشون، و بالاخره به نانی.
- «دوست دارم کنار تو راه برم. حتی اگه هی دست و پام رو گم کنم.»
نانی لبخند زد ولی دیگه چیزی نگفت.
لبه اسکله، قایق منتظرشون بود.
وقتی رسیدن، بقیه از قبل سوار شده بودن.
دائو مشغول سلفی گرفتن با آفرود بود، که ظاهراً «یهو» پیداش شده بود.
پیپی مثل اشرافزادهها رو یه صندلی لم داده بود، عینک آفتابی به چشم.
بیلکین نقش کاپیتان رو گرفته بود، کلاه آفتابیش رو تنظیم میکرد و مثل بچهای که توی اردوئه میخندید.
نانی اول سوار قایق شد، دستش رو به اسکای داد تا دنبالش بیاد.
انگشتهاشون اینبار با نیت به هم رسیدن.
وقتی همه جاگیر شدن، موتور روشن شد، و قایق از ساحل دور شد، تو آبی زلال پیش رفت.
ساحل پشتشون میدرخشید، و دریا جلوی روشون باز بود.
اسکای و نانی یه جا کنار نردهها گرفتن.
باد اونجا بلندتر بود.
وحشیتر.
با موهای اسکای بازی میکرد و با شیطنت پیرهن نانی رو میکشید.
یه مدت فقط همونجا وایستاده بودن، بازوهاشون تقریباً به هم میخورد.
قایق به جلو میرفت، یه رد سفید پشت سرش جا میذاشت.
اسکای با صدایی یه کم آرومتر از همیشه گفت:
- «هی نان، داشتم فکر میکردم... شاید امشب، من و تو کنار ساحل پیادهروی کنیم. فقط ما دوتا. نظرت چیه؟»
نانی به سمتش برگشت، چشماش یه لحظه بیشتر از حد لازم به اسکای گره خورد.
یه مکث.
یه لبخند کوچیک.
بعد به آرومی سرش رو تکون داد.
+ «آره، دوست دارم.»
⊹ Ongoing... ⊹