Chapter 36
* «خب، حالا کی با کی میره؟»
دائو دستاش رو به کمرش زد و بین دو زوج مثل یه داور که بوکسورها رو قبل مسابقه میسنجه نگاه کرد.
' «فقط بیا با ما توی ماشین من.»
پیپی سریع پرید وسط، قبل از اینکه نانی حتی دهنش رو باز کنه تا پیشنهاد بده دائو با اونا توی ماشین اسکای بیاد.
دائو یه پوزخند معنیدار زد.
* «آهان، آره. حتماً.»
نانی به اسکای نگاه کرد و لبخند نرمی که روی لباش بازی میکرد رو دید.
لحظهای که چشماشون به هم گره خورد، نانی نگاهش رو دزدید و گونههاش صورتی روشن شدن.
اسکای فوری چیزی نگفت.
فقط نانی رو نگاه کرد، انگشتهاش آروم به کلیدهای تو دستش ضربه میزدن و لبخندش فقط بزرگتر میشد.
یه چیزی توی نگاهش از غافلگیری خبر میداد، قبلا نمیدونست که این خونسردی نانی میتونه برای یه لحظه به چیزی اینقدر دوستداشتنی تبدیل میشه.
- «آمادهای؟»
صداش به اندازه کافی آروم بود که فقط مال اونا باشه.
نانی سرش رو تکون داد، هنوز نگاهش نمیکرد.
+ «آره. بریم.»
پشت سرشون، پیپی دائو رو مثل گربهای که باید جمعش کنه به سمت صندلی عقب ماشینش هدایت میکرد.
' «دائو، روی صندلیا تنقلات نریز! تازه تمیزش کردم.»
* «آروم باش، شاهزاده.»
دائو غرغر کرد و تو صندلی جا گرفت، کیفش رو با یه ژست نمایشی کنارش پرت کرد.
* «بیلکین، به مردت بگو شل کنه.»
بیلکین از صندلی راننده خندید.
× «یادته که دیگه تسلیم شدم و نمیخوام عوضش کنم؟»
اسکای درِ سمت شاگرد رو برای نانی باز کرد، مثل همیشه جنتلمن، و بعد خودش پشت فرمون رفت.
همین که هر دو توی ماشین بودن، نانی نفسش رو بیرون داد، انگار تا الان همهی نفسش رو حبس کرده بود.
- «خوبی، فرشته؟»
اسکای کامل به سمت نانی برگشت، چشماش پر از نگرانی و در عینحال مهربون بود.
نانی با لبخند نگاهش رو به اسکای دوخت.
+ «آره، خوبم. خیلی منتظر این سفر بودم.»
اسکای به صندلیش تکیه داد.
- «منم همینطور. خداروشکر امتحانا تموم شد. خیلی وقته برای خودمون وقت نداشتیم. واقعاً دلم برات تنگ شده بود.»
نانی لبخند زد و انگشتهاش لبهی پیرهنش رو لمس کرد، صورتش رو به سمت پنجره چرخوند تا تکون خوردن سینهش رو پنهان کنه.
+ «منم دلم برات تنگ شده بود.»
ماشین از کنار جدول جدا شد و جاده جلوشون باز شد.
زیاد طول نکشید که شهر کمکم دور شد، برجها جای خودشون رو به آسمون باز دادن، ترافیک با جادههای پرپیچوخم و درخشش دور ساحل عوض شد.
نانی یه نگاه به اسکای انداخت، دید که داره با ریتم آهنگ ملایمی که از اسپیکر های ماشین پخش میشد، روی فرمون ضربه میزنه.
یه چیزی تو نحوه رانندگی اسکای بینهایت جذاب بود، مخصوصاً وقتی با یه دست روی فرمون و دست دیگه که هر از گاهی موهاش رو که باد از پنجره باز بهم ریخته بود، عقب میزد.
+ «همیشه اینجوری رانندگی میکنی، نه؟»
نانی یهو گفت و صداش سکوت ماشین رو شکست.
اسکای سرش رو کج کرد.
- «چطور؟»
+ «مثل اینکه تو فیلم زندگی میکنی.»
نانی گونه اسکای رو نیشگون گرفت.
+ «اخمو و باحال.»
اسکای خندید و یه نگاه بهش انداخت.
- «فقط اعتراف کن، نان. فکر میکنی من باحالم.»
+ «باشه، میگم تو خودت فکر میکنی باحالی.»
اسکای خندید و صداش دورِ نانی مثل نور آفتاب از شیشه پیچید.
- «همینکه تو روی صندلی کناریم نشستی، یعنی یه کاری رو درست انجام دادم.»
نانی به دستهاش نگاه کرد، بعد به افق.
+ «یعنی من خواستم اینجا باشم.»
اسکای دوباره نگاهش کرد، لبخندش پر از مهربونی شد.
- «خوشحالم که اینجایی، با من.»
+ «منم همینطور.»
نانی گرم گفت.
سکوت بعدی بینشون فقط آروم نبود، صمیمی هم بود.
تو ماشین جلویی، پیپی وسط یه جنگ تمامعیار پلیلیست با دائو بود، که هی سعی میکرد آهنگای رپ چینی بذاره، در حالی که پیپی میجنگید که "حس و حال تابستونی و آروم جاده" رو حفظ کنه.
بیلکین، راننده صبور البته فعلا، فقط به جلو نگاه میکرد و به هرجومرج دوستش و دوستپسرش پوزخند میزد.
+ «اگه همینطور آروم بری، اونا زودتر از ما میرسن.»
نانی به چراغهای عقب ماشین جلویی که ازشون دور میشد نگاه کرد.
اسکای پوزخند زد.
- «بذار برسن. من عجلهای ندارم.»
نانی یه بار دیگه نگاهش کرد، ابروش بالا رفت.
+ «ها؟ تو نمیخوای اتاق بهتر رو بگیری؟»
- «نه، اتاقها مهم نیستن تا وقتی با هم رو یه تخت بخوابیم.»
اسکای بیخیال گفت، چشماش به جاده بود.
قلب نانی یه بار، دو بار تکون خورد، بعد تو ریتمی افتاد نمیدونست چطور توصیفش کنه.
چیزی بهش نگفت.
فقط به سمت کابل aux رفت و زیرلب گفت:
+ «اشکالی نداره آهنگ بعدی رو من انتخاب کنم؟»
اسکای بدون نگاه کردن کابل رو بهش داد، ولی انحنای لبش همهچیز رو لو داد.
وقتی نتهای اول یه آهنگ آکوستیک نرم توی ماشین پخش شد، نانی به صندلیش تکیه داد، قلبش آروم میتپید.
شاید این بار، اون میتونست کاری بکنه.
نگاهش از نیمرخ اسکای به دستی که رو دنده بود پرید.
لب پایینش رو جوید، دستش رو دراز کرد و دست آزاد اسکای رو گرفت، هدایتش کرد و روی رونش گذاشت.
اسکای چیزی نگفت، چشماش هنوز به جاده بود، ولی نانی دید که چشماش یه کم گشاد شدن و سیب گلوش آروم بالا پایین رفت.
نانی انگشتهاش رو دور انگشتهای اسکای حلقه کرد و آروم فشار داد.
اسکای نفس عمیقی کشید، انگشتهاش تکون خوردن.
نانی با گرمایی که توی سینهش پخش میشد پوزخند زد.
+ «فقط دستت رو همونجا نگه دار.»
لبهای اسکای باز شدن، انگار میخواست چیزی بگه، ولی به جاش فقط نگاه کرد، چشماش به اندازه یه ضربان قل به نانی گیر کرد.
انگشتهاش زیر دست نانی شل شدن، بعد یه کم جابهجا شدن، به اندازهای که نگهش دارن.
به اندازهای که همونجا بمونن.
نور آفتاب از شیشه جلو با اون خطوط طلایی میتابید و لحظه رو توی درخشش تنبل بعدازظهر غرق میکرد که انگار همهچیز رو توی زمان معلق کرده بود.
نانی سرش رو چرخوند، باد با تارهای موهاش بازی میکرد.
+ «خوبی؟»
اسکای به آرومی سر تکون داد.
- «آره. فقط... انتظارش رو نداشتم.»
(نانی) «یعنی خوب بود یا... با خودت فکر کردی که بگی 'لطفاً دیگه این کارو نکن'؟»
لبهای اسکای آروم خم شدن.
- «خوب. خیلی خوب.»
یه مدت اینجوری رانندگی کردن.
دست اسکای رو رون نانی، انگشتهای نانی آروم بین انگشتهای اسکای، دست در دست هم.
جاده با پیچهای بلند جلوشون باز میشد.
هر از گاهی با سرعت از کنار یه نخل میگذشتن.
صدای خنده از ماشین جلویی از پنجره باز میاومد وقتی دائو یه چیزی درباره سلیقه بد موسیقی پیپی داد میزد.
+ «امیدوارم اونا اول نرسن و همه تنقلات خوب رو غارت نکنن.»
نانی با پوزخند سکوت رو شکست.
اسکای ابروش رو بالا برد.
- «هیچ تنقلاتی نیاوردی؟»
+ «من روی دائو حساب کرده بودم!»
- «واقعاً بیفکری.»
+ «دوست دارم فکر کنم آدم باایمانیام.»
اسکای خندید.
- «دفعه بعد من چمدون رو میبندم. تنقلات مورد علاقهمون از دوران دبیرستان رو میارم. ضدآفتاب هم میارم و داروی قلب برای وقتی که کارایی مثل یکم قبل میکنی.»
نانی ابروش رو بالا برد.
+ «برای اون داروی قلب لازمته؟»
- «آماده نبودم.»
نانی به صندلیش تکیه داد، باد با یقهش بازی میکرد.
+ «خب، بهتره آماده بشی.»
اسکای از گوشه چشم نگاهش کرد.
- «برای چی؟»
نانی لبخند زد، چشماش با شیطنت و یه چیز دیگه برق زدن.
+ «برای همهچیزایی که منتظر بودم واست انجام بدم. وقتی برسیم میبینی.»
لحظهای ماشین یه کم منحرف شد، ولی اسکای با یه سرفه و خندهی لرزون درستش کرد.
+ «خوبی، جناب؟»
- «برای اونم آماده نبودم.»
+ «هوم. پس خودتو آماده کن.»
و وقتی جاده به سمت دریا پیچید و بوی نمک دریا با نسیم بوسه زد، یه چیز مطمئن بینشون جا افتاد، نه تو کلمهها، بلکه تو راهی که انگشتاشون به هم گره شده بود.
توی ماشین جلویی، دائو با موسیقی داد زد:
* «اصلاً هنوز پشت سرمونن؟»
پیپی گردنش رو به سمت آینه عقب کج کرد.
' «کی اهمیت میده؟ احتمالاً دارن لاس میزنن و اسکای بیست تا زیر سرعت مجاز رانندگی میکنه.»
بیلکین فقط لبخند زد، چشماش به جاده بود.
× «بذار خوش باشن. به اندازه کافی صبر کردن.»
توی ماشین اسکای، باد ساحلی سنگینتر شد، پر از نمک و شن گرمشده زیر آفتاب.
بوی آزادی و یه چیز کاملاً جدید.
نانی پنجره رو بیشتر باز کرد، گذاشت باد موهای بهمریختهش رو بیشتر بهم بریزه و سرش رو به صندلی تکیه داد، یه نگاه دیگه به پسر کنارش انداخت.
حالا یه آرامشی توی نگاه اسکای بود، چیزی که تو روزهای آخر ترم نبود، انگار بالاخره میتونست نفس عمیق بکشه.
نانی آروم پرسید: «به چی فکر میکنی؟»
اسکای شونهای بالا انداخت، شستش بدون فکر دایرههای آرومی روی رون نانی میکشید.
- «تو. دیگه به چی میتونم فکر کنم؟»
نانی یه لحظه ساکت شد.
بعد با یه کم لکنت گفت: «چه دروغگویی.»
اسکای نگاهش کرد.
- «دروغ نمیگم.»
نانی پوزخند زد، چشماش برق زدن.
+ «کاملاً داری دروغ میگی. احتمالاً به غذا فکر میکنی.»
اسکای پوزخند زد، گیر افتاده بود.
- «باشه، شاید یه کم. ولی به تو و غذا فکر میکردم. مثل اینکه تصور کن روی ساحل کباب ماهی مرکب بخوریم. اینم حسابه، نه؟»
+ «چه رمانتیک. هیچچیز مثل ماهی خشک و شن لای دندونهام قلبم رو به تپش نمیندازه.»
اسکای خندید و ماشین رو به لاین بعدی برد.
- «باشه، باشه. ماهی خشک نه. تو چی میخوای، اعلیحضرت؟»
+ «هوم.»
نانی با ژست متفکرانه انگشتش رو به چونهش زد.
+ «برنج چسبناک با انبه. سرد. با کلی خامه نارگیل. و شاید...»
- «یه ماساژ.»
اسکای پرید وسط حرفش و یه نگاه بهش انداخت.
- «انگار بهش نیاز داری. تو همیشه قوز میکنی.»
+ «این اسمش استراحت شیکه. یه سبک زندگیه.»
- «آره، سبکی که تا سیسالگی ستون فقراتت رو خراب میکنه.»
+ «و تو قراره موقعی که زیر سایهبان ساحل سالاد پاپایا میخوریم اینو بهم یادآوری کنی.»
اسکای خندید و سرش رو تکون داد.
- «دقیقاً. بهت میگم: 'دیدی؟ گفتم. قوز نکن'، و تو چشمات رو میچرخونی ولی درواقع باهام موافقی.»
نانی دستهاش رو بالای سرش کشید.
+ «اوف، انگار حالا برنامه بازنشستگی منی.»
اسکای پوزخند زد.
- «خوبه. یکی باید مراقبت باشه.»
+ «منظورت اینکه تحملم کنه.»
نانی اصلاح کرد، ولی یواشکی از این فکر خوشش اومده بود.
- «اونم هست. من صبورم. مخصوصاً وقتی اون کارو میکنی، به آفتاب چشم میدوزی و بیدلیل اخم میکنی.»
+ «هی، من اصلاً اخم نمیکنم.»
- «کاملاً میکنی. مثل همین حالا... دیدی! دوباره داری میکنی.»
نانی یه نالهی بلند کرد و صورتش رو پوشوند.
اسکای خندید، چشماش به جاده برگشت.
باد دورشون سوت میکشید، گرم و سبک، و بوی دریا لحظه به لحظه قویتر میشد.
بعد از چند ساعت رانندگی، بالاخره به شهر ساحلی رسیدن، درست وقتی خورشید داشت آروم تو دریا غروب میکرد، رنگ آسمون نارنجی و صورتی مایل به بنفش بود.
جاده باریک شد، حالا با تپههای شنی و علفهای وحشی قاب گرفته شده بود، و بالاخره کلبه پیدا شد.
روی یه تپه کوچیک بالای ساحل بود، ساده ولی جذاب، با دیوارهای سفید و کرکرههای سبزآبی رنگپریده.
بوگنویلا روی دروازه کوتاه پیچیده بود، وحشی و بیخیال شکوفه کرده بود.
ایوون دور کلبه مثل بازوهای باز بود، و از پارکینگ، صدای موتور ماشین دیگه که تازه خاموش شده بود رو میشنیدن.
پیپی اول پرید بیرون، موهاش از بازی دائو با پنجره بهم ریخته بود.
' «چقدر طول کشید!»
با لبخند پهن داد زد و دستش رو بالای صورتش سایهبان کرد تا جلوی آفتاب رو بگیره.
دائو دنبالش اومد، مثل گربه توی نسیم کِش اومد.
* «راستی، ما بهترین اتاق رو گرفتیم.»
- «دروغ میگی.»
اسکای در حالی که از ماشین پیاده شد غرغر کرد و بدون معطلی رفت در رو برای نانی باز کرد.
نانی دستش رو گرفت و با یه صدای نرم روی سنگریزهها پرید.
بلافاصله دستش رو ول نکرد.
* «شماها حالمو بهم میزنید.»
دائو بیحوصله به انگشتهای بهم گرهشدهشون نگاه کرد.
* «منظورم اینه، من کلاً طرفدار کاپلهام، ولی وای... هیچوقت اینقدر حس سینگل بودن نداشتم.»
' «حسودیت میشه.»
پیپی با شوخی زبونش رو درآورد.
بیلکین، همیشه صلحطلب، با خنده پرید وسط حرفاشون.
× «بچهها، حالا که اینجاییم، حداقل تا وقتی کیفها رو باز کنیم بیاین وانمود کنیم متمدنیم، باشه؟»
پنجتاشون یه لحظه اونجا وایستادن، نور طلایی توی موهاشون برق میزد، چشماشون توی اون درخشش آفتاب ریز شد، کیفها رو با تنبلی از صندوق عقب بیرون کشیدن.
صدای امواج پسزمینه آروم یینشون جریان داشت، با ریتمی که انگار یه لالایی بود.
نانی به مسیر ساحلی پشت خونه نگاه کرد، جایی که یه ردیف پله چوبی به شنها میرسید، با علفهای بلند و ستونهای فرسوده که با طناب قدیمی پیچیده شده بودن.
+ «قشنگه.»
- «عالیه.»
اسکای با شونه بهش زد و موافقت کرد.
- «و دو هفته کامل بیخیالی جلومونه.»
دائو کیف بزرگشو روی یه شونهش انداخت و نگاهشون کرد.
* «مگه اینکه شماها بخواید کل دو هفته رو تو دنیای خودتون باشید، میشه بریم داخل؟ کمرم داره میشکنه.»
' «زیادی دراماتیکی.»
* «من اسکولیوز دارم!»
' «چرت نگو! نداری!»
جر و بحثشون تا داخل خونه ادامه پیدا کرد و بیلکین با خنده و کیفها توی دست دنبالشون رفت.
نانی و اسکای یه کم دیگه کنار ماشین موندن، آفتاب دور پاهاشون جمع شد.
- «میخوای اول اتاق رو ببینیم؟»
نانی سرش رو تکون داد، نگاهش هنوز به اقیانوس بود، انقدر هیجانزده که حس میکرد همین حالا میخواد شنا کنه.
+ «راه رو نشون بده.»
داخل خونه بوی ملایم چوب و نمک میداد.
دیوارها با پانل سفید پوشیده شده بودن و پنجرهها باز، نسیم صدای جزر و مد رو داخل میآورد.
سه تا اتاق خواب بود، ولی یکی بزرگتر بود و مستقیم به ایوون باز میشد.
البته دائو کیفش رو اونجا پرت کرده بود درست مثل پرچم ادعای مالکیت.
ولی وقتی وارد شدن، دیدن کیفش به شکل مرموزی جابهجا شده، حالا توی راهرو ول شده بود و خود دائو هم توی اتاق کوچیکتر همراه با بیلکین و پیپی، اخمو بود.
+ «چی شد؟»
نانی سعی کرد لبخند نزنه و پرسید.
پیپی پوزخند زد.
' «رأیگیری کردیم.»
* «نمیتونید فقط-»
' «رأیگیری کردیم. دموکراسی برد.»
دائو به بیلکین اخم کرد.
* «تو باید بیطرف میموندی!»
بیلکین چشمک زد.
× «بودم. تا وقتی که پیپی با بغل بهم رشوه داد.»
* «میدونستم!»
اسکای یه نگاه به نانی انداخت.
- «زندگیمو به پیپی مدیونم.»
نانی پوزخند زد.
+ «فکر کنم بهترین اتاق مال ماست.»
اتاق کوچیک بود ولی پر از نور آفتاب، با پردههای نازک و یه تخت دونفره که انگار هیچوقت شب بد ندیده بود.
یه پنکه بالای سرشون آروم میچرخید و از درهای فرانسوی، منظره به ایوون و بعدش به دریایی که آروم نفس میکشید باز میشد.
اسکای کیفش رو زمین گذاشت و روی تخت با دستهای باز ولو شد.
- «اینطرف مال منه.»
نانی در رو بست و آروم به سمت تخت رفت، کنارش وایستاد.
+ «مطمئنی؟»
اسکای یه چشمش رو باز کرد.
- «چرا؟»
+ «چون فکر کنم من اونطرف رو دوست دارم.»
اسکای دستش رو به تشک زد.
- «پس بیا ازم بگیرش.»
نانی چشماش رو چرخوند ولی کنارش نشست، شونههاشون آروم به هم خورد.
اول چیزی نگفت، فقط به صدای آروم پنکه و سر و صدای خفه دوستاش که سر شام امشب بحث میکردن گوش داد.
+ «نمیدونم چرا حس خونه بودن داره.»
نانی با خنده گفت.
+ «دلم میخواد از هر لحظهی این سفر لذت ببرم.»
اسکای دستش رو دراز کرد، انگشتهاش رو به گونه نانی کشید و بعد پشت گردنش برد.
- «پس لذت ببر. از من لذت ببر.»
نانی به لمسش تکیه داد، توی آرامش لحظه قرار گرفت.
+ «منو وسوسه نکن.»
اسکای لبخند زد.
- «دارم میکنم.»
اتاق با پایین رفتن آفتاب تیرهتر شد، اون رنگ طلایی به سرخی غروب تبدیل شد.
بیرون، یکی موسیقی روشن کرد، احتمالاً پلیلیست پیروزی دائو، از حجم بیس و بوی غذای تند که از پنجره باز میاومد.
نانی کنار اسکای دراز کشید، به اندازه کافی نزدیک که پاهاشون به هم گره بخوره و گونهش روی سینه اسکای باشه.
ساحل میتونست براشون صبر کنه.
شام هم همینطور.
فعلاً این ضربان قلب بینشون مال اونا بود.
- «نانی.»
+ «هوم؟»
- «یه لحظه نگاهم کن.»
نانی نگاهش رو بالا برد، درست همون لحظه اسکای تکون خورد، یه دستش پشت سر نانی رفت و دستی که دور کمرش بود رو بالا آورد و آروم چونهش رو گرفت.
شست اسکای با حرکت آروم و دلانگیز روی انحنای چونهش کشیده شد.
- «خدا، چقدر تو نازی.»
اسکای زمزمه کرد، چشماش هر تلألؤ نوری تو نگاه نانی رو دنبال میکرد، انگار شک داشت نانی اصلاً آدمه.
گرما تو گونههای نانی پخش شد، لمس شست اسکای حالا پایینتر رفت، لب پایینش رو لمس کرد و با فشار آرومی از هم بازشون کرد.
چشمهای اسکای به لبهاش افتاد، نگاهش سنگین، و پر از خواستن بود.
- «میتونم؟»
نانی با انتظار آب دهنش رو قورت داد و سر تکون داد.
+ «همیشه میتونی.»
نانی زمزمه کرد و به سمتش خم شد.
لباشون به هم رسید، اسکای آروم میبوسید، لبهاش روی لبهای نانی مثل یه ریتم آروم کشیده شد.
نانی تو مزه لبهای اسکای نفس کشید، دستش به پشت گردن اسکای رفت و همونجا گره خورد.
بوسه رو فقط یه کم عمیقتر کرد، مثل وقتی با نوک انگشت آب رو تست میکنی قبل از اینکه کامل شیرجه بزنی.
و اسکای با اون نالهای که همیشه سعی میکرد قایمش کنه جواب داد، همونی که مستقیم تو استخونهای نانی فرو رفت.
همدیگه رو میبوسیدن، طوری که انگار زمان هیچ نقشی نداشت.
انگار این اولین بوسهشون بود.
و بالاخره از هم جدا شدن، ولی نه چون خودشون میخواستن، چون باید نفس میکشیدن، و حتی اونم مثل یه مذاکره بود.
اسکای پیشونیش رو به پیشونی نانی تکیه داد.
- «فکر کنم بهت معتاد شدم.»
نانی درحالی که هنوز از بوسه نفسنفس میزد، گفت:
+ «نشدی. ولی شاید نزدیک باشی.»
اسکای خندید، لبهاش هنوز به لبهای نانی میخورد.
- «اووه، من خیلی وقته هستم. نه نزدیکش، بلکه فقط سقوط آزاد.»
نانی چشماش رو بست، لبخند روی لبهاش نقش بست.
+ «پس سقوط کن. من میگیرمت.»
انگشتهاشون به هم گره شده موند، و پاهاشون همچنان درهم گره خورده.
بیرون، صدای افتادن یه قابلمه با داد دائو دنبال شد:
* «گفتم من خرد نمیکنم، پیپی!»
هر دو توی اتاقشون خندیدن، پیشونیهاشون هنوز به هم تکیه داده، نفسهاشون مشترک، لحظهای که فقط مال اونا بود.
+ «فکر کنم باید بریم کمک کنیم.»
نانی گفت، ولی هیچ تلاشی برای تکون خوردن نکرد.
- «آره، باید.»
اسکای موافقت کرد، ولی اونم تکون نخورد.
چند ثانیه گذشت.
- «شاید فقط پنج دقیقه دیگه.»
+ «شاید ده دقیقه.»
نانی معامله کرد، نزدیکتر شد و سرش رو دوباره به شونه اسکای تکیه داد.
از آشپزخونه، صدای پیپی تو راهرو پیچید.
' «اگه تا یه دقیقه دیگه نیاید، براتون سالاد پاپایا نگه نمیداریم!»
اسکای ابروش و بالا برد.
- «داره بلوف میزنه.»
+ «اون سالاد رو درست کرده.»
اسکای آهی کشید.
- «باشه، شاید باید بریم.»
ولی حتی وقتی اینو گفت، خم شد و یه بار دیگه نانی رو بوسید، فقط یه فشار نرم، و یه قول آروم بود.
- «بعداً. بعداً میخوام فقط مال خودم باشی.»
نانی پوزخند زد، گونههاش دوباره سرخ شد.
+ «همیشه میخوای.»
و وقتی بالاخره از اون پیله طلایی اتاق بلند شدن، بوی شام و صدای خنده مثل یه خانوادهای که خودت انتخابش کردی بهشون خوشامد گفت.
از همونایی که کنارت میمونن.
همونایی که درکت میکنن.
فقط شب اول سفر بود.
ولی انگار همه چیز از الان درحال شکوفه دادن بود.
⊹ Ongoing... ⊹