Chapter 32
لعنت به زمان.
کی اصلاً همچین چیزی رو اختراع کرد؟
هر ثانیه انگار روی اعصاب نانی کشیده میشد، و اونقدر فشارش میداد که کل بدنش از بیصبری تیر میکشید.
دیگه نمیتونست تحمل کنه.
این چند روزه، هر جایی که میرفت اسکای هم همونجا پیداش میشد، با اون خندهی فیک و توخالی تو دانشگاه، دورش پر از غریبههایی که هیچی از اون نمیدونستن، آدمایی که حتی لیاقت نداشتن جایی وایستن که یه روز نانی اونجا بود.
از همه بدتر؟
اسکای حتی نگاهش هم نمیکرد، حتی اگه میفهمید نانی نزدیکشه.
انگار که نانی براش هیچی نبود.
انگار هیچ اتفاقی بینشون نیوفتاده بود.
فقط دو تا غریبه بودن.
ولی ته دلش، نانی حس میکرد اسکای خودش نیست.
حالش خوب نیست.
نمیتونه خوب باشه.
واسه همین ادا درمیآورد و تظاهر میکرد که حالش خوبه.
حالا درست یا غلط، نانی باید باهاش حرف میزد.
توی این لحظه، نانی لبهی تخت خوابگاهش نشسته بود، پاهاش بیقرار به کف چوبی میخورد.
گوشیش کنارش بود، توی ذهنش برای پیام دادن به اسکای جنگ راه افتاده بود.
نمیدونست دنبال چیه.
اسکای که به هر حال پیامش رو جواب نمیداد، مخصوصاً بعد از اون اتفاقهایی که بینشون افتاد.
با این حال، انگار یه چیزی آروم هُلش داد، نانی گوشی رو برداشت و پیامها رو باز کرد.
اسم اسکای توی مسیج های گوشیش اون بالا پین شده بود، مثل زخمی که هیچوقت خوب نمیشد، و نانی یه مدت فقط به صفحه زل زد.
پیام بده.
بعد بدون فکر، یه پیام تایپ کرد:
«هی اسکای، میشه حرف بزنیم؟ لطفاً.»
لب پایینش رو گاز گرفت.
"حداقل برای آخرین بار..."
دلش میخواست این رو هم بنویسه.
ولی ننوشت.
چون اگه میفرستاد، شاید اسکای حرفشو جدی میگرفت.
شاید قبول میکرد.
شاید واقعاً آخرین بار میشد.
و نانی اینو نمیخواست.
نمیخواست از زندگی اسکای بره.
نمیخواست اسکای از زندگی اون بره.
اسکای باید میموند.
باید.
نانی گوشی رو خاموش کرد و صفحهش رو برگردوند، امیدوار بود اینجوری اون اضطرابی که از انتظار برای جواب دادن اسکای میاومد، آروم بشه.
ولی پنج دقیقه هم دووم نیاورد.
بیقرار از روی تخت بلند شد و شروع کرد توی اتاق دور خودش چرخیدن، صبرش دیگه ته کشیده بود.
بعد ده دقیقه شد.
بیست.
چهل.
شصت دقیقهی لعنتی... و هنوز هیچی.
با یه آه لرزون، دوباره گوشی رو برداشت، امیدوار بود که شاید اسکای حداقل پیامش رو دیده باشه.
معمولاً اسکای سریع جواب میداد.
همیشه، در واقع.
شاید... شاید هنوز پیامش رو ندیده؟
ولی پیام حتی «دریافت» هم نشده بود.
نانی به صفحهی گوشی زل زد، قلبش ریخت.
انگار اسکای گوشیش رو کامل خاموش کرده بود که حتی پیامهای نانی رو نبینه، چه برسه به خوندنشون.
ترس آروم آروم توی سینهش شروع به جوشیدن کرد.
از روی غریزه، شمارهی اسکای رو گرفت، گوشی رو با انگشتهای لرزون به گوشش چسبوند.
چند تا زنگ خورد.
اسکای جواب نداد.
دوباره امتحان کرد.
هیچی.
یه بار دیگه.
بازم هیچی.
+ «لعنتی!»
فریاد زد، کلمه از گلوش پاره شد و تو دیوارا پیچید.
دیوا های نازک خوابگاه قطعاً صدا رو خفه نکرده بودن.
همسایههای خوابگاه احتمالاً شنیدن، ولی راستش نانی اصلاً براش مهم نبود.
فقط سکوت اونور خط رو میشنید.
و این هر لحظه دیوونهترش میکرد.
نانی گوشیو روی تخت پرت کرد و دستش رو با حرص توی موهاش کشید.
اگه اینجوری نمیتونست به اسکای دسترسی داشته باشه، پس فقط یه راه میموند... باید به دیدنش میرفت.
نمیدونست اسکای این موقع خونهست یا نه، ولی فقط میتونست امیدوار باشه.
اگه نبود، نانی میرفت سراغ کلوبهایی که اسکای به تازگی رفته بود.
اگه اونم جواب نداد، اون موقع دیگه واقعاً گیر میافتاد و وحشت واقعی شروع میشد.
ولی حالا، هدفش رسیدن به خونهی اسکای بود.
قبل از اینکه خوابگاه رو ترک کنه، یه تاکسی گرفت، و موقعی که ماشین رسید، به راننده گفت هر چقدر که میتونه تند رانندگی کنه.
تو تاکسی ساکت بود، جز صدای موتور و بوقهای گهگداری که از بیرون پنجره میاومد، صدایی نبود.
نانی به زور بیرون رو نگاه کرد.
پاهاش بیقرار به کفپوش ماشین میخورد، انگشتهاش آستین هودیش رو میپیچوندن، شهر از پنجره مثل یه لکهی تار رد میشد.
توی دلش میدون جنگ راه افتاده بود.
یه طبل جنگ و یه زمزمه، هردو باهم به جونش افتاده بودن.
الان داره میره که به اسکای چی بگه؟
حتی فرصت نکرده بود چیزی که میخواد بهش بگه رو تمرین کنه.
ولی خب، فایدهای هم نداشت.
میدونست هر چقدرم سعی کنه، کلمهها آخرش زیر بار احساسات زیاد و منطق کم له میشن.
ولی نانی برای منطقی بودن اونجا نمیرفت.
میرفت چون نمیتونست از اسکای دور بمونه.
وقتی تاکسی بالاخره جلوی ساختمون اسکای وایستاد، نانی از راننده تشکر کرد، کرایهش رو داد و توی اون غروب سرد پیاده شد.
خورشید حالا پایین بود، آسمون رو با رنگهای طلایی و آبی کمرنگ رنگ کرده بود.
باد تیز گونههاش رو نیش میزد، ولی نانی اصلاً حواسش نبود.
یه لحظه روی پیادهرو وایستاد، به ساختمون زل زد، سعی کرد نفس عمیقی بکشه و ضربان قلبش رو آروم کنه.
ولی هر قدمی که به سمت آپارتمان اسکای برمیداشت فقط حالش رو بدتر میکرد.
هر چی نزدیکتر میشد، احساساتش بیثباتتر میشدن.
وقتی بالاخره دم در رسید، کلی تردید داشت.
میتونست برگرده.
شاید واقعاً باید برمیگشت.
ولی بعد یاد خندهی احمقانهی اسکای افتاد.
اینکه چطور صبحها که از خواب بیدار میشد موهاش بههمریخته روی صورتش میافتاد و مثل یه هاپو کوچولو بانمک میشد.
اینکه چطور موقع خواب دستش رو دور تیشرت نانی حلقه میکرد، انگار میترسید بیدار بشه و نانی رهاش کرده باشه.
نه.
نمیتونست بره.
نانی یه نفس عمیق کشید، انگشتهاش رو مشت کرد و زنگ در رو زد.
نمیدونست چه اتفاقی قراره بیوفته.
شاید اسکای در رو باز نمیکرد.
شاید اصلاً خونه نبود.
شاید خواب بود.
ولی چند ثانیه بعد در با صدای جیرجیر باز شد، و اونجا بود.
نفس نانی بند اومد قبل از اینکه حتی کلمهای به زبون بیاره.
به دلایلی، اسکای شلوار ورزشی یا تیشرت اسپرت نپوشیده بود.
یه لباس درستحسابی تنش بود.
نه خیلی شیک، ولی معلوم بود برای انتخاب کردنشون زحمت کشیده.
شلوار جین فیت، پیرهن مشکی دکمهدار با آستینهای بالازده، عطرش توی چهارچوب در پیچیده بود.
نانی بهش زل زد.
بعد اخم کرد.
و غرید.
بدون هیچ سلامی، با لحنی تند و پر از اتهام گفت:
+ «کجا داری میری؟»
اسکای متعجب پلک زد.
- «ببخشید؟»
+ «شنیدی چی گفتم.»
>یه قدم جلو رفت، انگار راهرو مال اونه، انگار اسکای فقط از روی ادب در رو واسش باز کرده.
+ «با این تیپ و استایل کجا داری میری؟»
اسکای چشماش رو کمی تنگ کرد.
- «به تو ربطی نداره.»
+ «چرت نگو اسکای، ربط داره!»
اسکای چشماش رو با تسلیم بست و نفس عمیق کشید، ولی هنوز تکون نخورد.
- «چرا اینجایی، نانی؟»
نانی با عصبانیت گفت: « پیامام رو جواب ندادی. تماسها رو جواب ندادی. گوشیت رو خاموش کردی، اسکای. دیگه چی کار باید میکردم؟»
اسکای شونهش رو به چهارچوب در تکیه داد، دستاشو روی سینهش قفل کرد.
- «چرا دلیلش رو نمیفهمی؟ نمیخوام ببینمت.»
ابروهای نانی بالا پرید.
این خیلی درد داشت.
ولی اجازه نداد معلوم بشه که چقدر از این حرف اسکای قلبش شکسته.
به جاش یه قدم نزدیکتر رفت.
+ «کیه؟»
- «چی؟»
+ «داری میری پیش کی؟»
- «نانی، گفتم که به تو...»
نانی بلند گفت: «اسکای، دیوونهم نکن!»
دیگه داشت کنترلش رو از دست میداد.
+ «پرسیدم داری با کی میری بیرون.»
اسکای هم نزدیکتر شد.
- «چرا باید بهت بگم؟»
نفسهای نانی تند و بیکنترل شده بود، عصبانیت توی سینهش پیچ میخورد تا جایی که انگار فقط یه نفس دیگه کافی بود تا کم بیاره.
چشماش از پشیمونی پر از درد بود.
زیر لب گفت: «چون میخوام بدونم.»
اسکای با تمسخر ابروش رو بالا برد.
- «اوه، میخوای بدونی؟ چرا؟»
نانی بیتوجه بهش، بدون دعوت داخل آپارتمان رفت، جوری که اسکای یه کم عقب کشید.
+ «انقدر سوال نپرس، فقط جوابم رو بده.»
- «من بهت هیچی بدهکار نیستم.»
+ «اشتباه نکن، تو همهچیز بهم بدهکاری!»
فریاد زد، صداش از احساساتی که نمیتونست توی دلش نگه داره میلرزید.
+ «گفتی دوستم داری! حالا یهو میخوای بری بیرون با یکی دیگه؟»
اسکای صورتش رو برگردوند و نگاهش رو از نانی گرفت.
- «گفتم همهچیز رو فراموش ک-»
نانی حرفش رو قطع کرد.
«نه!»
عقب نکشید.
قدم به قدم جلو رفت و بهش نزدیکتر شد، تا جایی که کمر اسکای به دیوار خورد.
اسکای با حرص بهش نگاه میکرد، و سرش رو پایین انداخت وقتی نانی دستهای ظریفش رو دو طرف سرش به دیوار تکیه داد و گرفتارش کرد.
+ «فراموش نمیکنم.»
از بین دندونهاش غرید.
+ «و نمیذارم تو هم فراموش کنی.»
اسکای آروم نگاهش رو بالا آورد، دستهاش رو بالا برد تا نانی رو هل بده؛ ولی موقعی که اشکهای نانی رو دید که روی گونههاش میریخت، خشکش زد.
دستهاش شل شد.
ابروهاش از نگرانی جمع شد.
+ «تو نمیری.»
صداش مثل برگ خشکیده شد.
+ «فهمیدی؟ نمیذارم از اون در بری بیرون.»
اسکای سرش رو به دیوار تکیه داد و آهی کشید، انگار کل وجودش خالی شده بود.
با صدایی که حتی زمزمه هم نبود پرسید: «این بار ازم چی میخوای؟ دیگه چی میخوای، نانی؟»
انگشتهای نانی رو دیوار تکون خورد.
همونجا وایستاد، بدنش میلرزید.
بین هقهقهاش زمزمه کرد: «میخوام... بمونی.»
بعد آروم پیشونیشو رو سینهی اسکای گذاشت.
+ «بمون... لطفاً. نرو. بمون. خواهش میکنم.»
اسکای چونهش رو پایین آورد، موهای نانی صورتش رو قلقلک داد، گرمای بدنش زیادی نزدیک بود.
هقهقهای نانی رو توی سینهش حس میکرد، تلاشی که برای هر نفس میکشید.
دلش میخواست بغلش کنه.
دلش میخواست آرومش کنه.
ولی چرا نانی اینطوری بود؟
چرا بخاطر اون گریه میکرد؟
چرا التماس میکرد بمونه، طوری که انگار فکر رفتن اسکای عذابش میداد؟
اسکای داشت دیوونه میشد، چون ته ذهنش جواب هر سوالی رو میدونست.
و زمانی که سعی کرد منطقی فکر کنه، تکههای پازل شروع به جور شدن کردن.
اینکه چرا نانی پیداش شده بود.
چرا وقتی با این تیپ دیدش، اینجوری واکنش نشون داد.
اینکه چرا وقتی فهمید اسکای قراره یکی رو ببینه، از کوره در رفت، درحالی که اسکای فقط میخواست با چند تا دوست قدیمی قرار بذاره.
نانی حسودیش شده بود.
اونقدر حسود که انگار از وجودش آتیش بیرون میریخت.
اونقدر مالکیتطلب که گلو اسکای رو گرفته بود و ول نمیکرد.
نانی حالا تیشرتش رو چنگ زده بود، پارچه بین انگشتاش اونقدر سفت پیچیده شده بود که نزدیک بود پوستش رو نیشگون بگیره.
نمیخواست اسکای بره.
نمیخواست از اون در بیرون بره.
داشت برای اسکای گریه میکرد... میترسید و وحشت داشت، چون داشت اتفاق میافتاد.
شایدم قبلاً اتفاق افتاده بود.
ولی اسکای اطمینان بیشتر میخواست.
هر چقدرم نشانهها واضح بود، باید میشنید.
باید کلمهها رو میشنید.
باید حقیقت رو از تنها صدایی که دلش میخواست یادش بمونه، میشنید.
اسکای زمزمه کرد: «یه دلیل بهم بده که بمونم.»
هنوز لمسش نکرده بود.
- «فقط یه دلیل.»
نانی آروم گفت: «پیشم بمون...»
صورتش رو توی تیشرت اسکای که حالا از اشکهای خودش خیس بود، فرو کرد، عطرش رو عمیق بو کشید، مثل کسی که داره غرق میشه و بالاخره به سطح آب رسیده.
اسکای آه کشید.
- «این کافی نیست.»
+ «تو... مال منی.»
صداش به زور شنیده شد.
اسکای چونهش رو آروم روی سر نانی گذاشت.
- «هنوز کافی نیست.»
نانی تیشرتش رو محکمتر چنگ زد، هقهقهاش بلندتر شد، خام و لرزون، انگار اسکای آخرین تیکه از زره دفاعیش رو شکونده بود.
+ «دوستت دارم.»
زمزمه کرد، اونقدر آروم که تقریباً توی سکوت گم شد.
ولی اسکای شنید.
و اون لحظه دنیاش از حرکت وایستاد.
- «چی...؟»
نفسش بند اومد.
نانی با مشتهای لرزون به سینهش کوبید، صداش شکست.
+ «گفتم! گفتمش! حالا راضی شدی؟»
میخواست مشت ششم رو بزنه که اسکای مچش رو وسط هوا گرفت و اونقدر سریع نزدیک کشیدش که بدنهاشون به همدیگه خورد.
سر نانی بالا پرید، چشماشون توی اون تنش بینشون به هم قفل شد.
- «چی گفتی؟»
کاملاً شوکه شده بود.
+ «گفتم دوستت دارم، لعنتی...»
دوباره گفت، چشماش رو بست و اشکهای بیشتری ریخت.
و انگار دنیا دورشون نفس کشید.
اسکای چند ثانیه حرفی نزد.
نمیتونست کلمهای بگه، تو لحظهای که نانی بالاخره گفت دوستش داره، گیر کرده بود.
لبهاش از هم باز شد انگار میخواست چیزی بگه، ولی هیچی بیرون نیومد.
هوای تو ریههاش کافی نبود، حواس توی سرش برای اینکه یه جملهی درستحسابی بگه کافی نبود.
صدای نانی که اون کلمهها رو گفت... قلبش رو ذوب کرد.
یه چیزی تو وجود رو روشن کرد که خیلی وقت بود خاموش شده بود.
و نانی این رو دید.
دید که دیوار های مقاومت اسکای چطور آروم و بیصدا ریختن، مثل یه آدم که بدون چتر داره سقوط میکنه.
لرزش دستهای اسکای رو دید، گشاد شدن مردمکهای چشماش، اینکه گلوش چطور تکون میخورد طوری که انگار بلعیدن هوا واسش یه کار سخت شده بود.
بعد، بالاخره...
با صدای گرفتهای گفت:
«دوباره بگو. نانی، نگاهم کن و بگو.»
لبهای نانی باز شد، چشماش از اشک خیس و براق بود.
+ «اسکای...»
- «نه.»
دستهاش حالا صورت نانی رو قاب گرفته بود، و با شستهاش رد اشکها رو از گونههاش پاک میکرد.
- «چیز دیگهای نگو. فقط همون رو بگو. باید بشنوم. بهش نیاز دارم، نانی. بهم بگو.»
نانی یک نفس گفت: «دوستت دارم..»
سر اسکای پایین افتاد.
پیشونیش رو به پیشونی نانی چسبوند، نفسش طوری داغ بود که انگار داشت جلوی بهمنی که توی وجودش غرش میکرد رو میگرفت.
- «درست مثل چیزیه که تصور میکردم. خیلی قشنگه.»
دستهای نانی دور کمر اسکای حلقه شد، از زوایای دیگه همون تیشرت رو چنگ زد.
اسکای عقب کشید و یه بوسه درست زیر چشم نانی گذاشت، جایی که اشکها هنوز بیوقفه میریختن.
بعد چشم دیگه.
بعد هر دو گونه.
بعد کنار لبهاش.
و اونجا وایستاد.
درست همونجا.
جایی که لبهای لرزون و بازِ نانی، خیلی نزدیک لبهای خودش معلق بودن، اونقدر که کنترل کردن خودش درد داشت.
اسکای آروم چشماش رو بست، اجازه داد اون لحظه بینشون نفس بکشه.
نفس نانی رو قبل از اینکه نزدیکتر بشه احساس کرد، بعد تو یه بوسهی عمیق لبهاش رو به لبهای نانی چسبوند.
نانی همون لحظه جواب بوسهش رو داد، توی وجودش غرق شد، تو سکوتی که درست کرده بودن شناور شد.
لبهاشون کاملاً هماهنگ حرکت کرد، صبور ولی پر از آتیشی که به زور نگه داشته بودن.
دست اسکای لیز خورد و پشت گردن نانی رو گرفت، بوسه رو عمیقتر کرد، دست دیگهش کمر نانی رو محکم چسبید، بعد جابهجا شد و نانی رو آروم به دیوار چسبوند.
حالا این اسکای بود که فشار میداد، نگهش میداشت، بدنهاشون درست به هم چفت شده بودن.
یه کم عقب از بوسه کشید تا نفس بکشن، پیشونیهاشون تقریباً به هم چسبیده بود.
آروم دستش رو بالا برد و انگشتهاش رو روی رد خیس اشکهای گونهی نانی کشید.
نه برای پاک کردنشون.
فقط برای حس کردنشون.
پخش کردنشون.
انگار نیاز داشت مطمئن بشه که واقعیان.
- «نمیدونی با من چی کار کردی.»
زیر لب گفت، صداش آروم و پر از یه حس تاریک و مستأصل بود.
- «خیلی منتظر بودم تا اینو از زبون تو بشنوم.»
نانی با صدای لرزون زمزمه کرد: «متأسفم...»
اسکای سرش رو تکون داد.
- «دیگه مهم نیست. الان تو اینجایی و گفتیش. این تنها چیزی بود که میخواستم.»
+ «اسکای...»
- «جانم، فرشته؟»
نانی نگاهش کرد، چشماش هنوز برق میزد ولی دیگه از اشک خیس نبود.
بعد، بدون هیچ حرفی، دستش رو بالا برد، انگشتهاش رو دور گردنبند اسکای پیچید و نزدیک کشیدش تا جایی که لبهاشون دوباره روی هم قرار گرفت.
و بوسیدش.
بین بوسهها پرسید: «تو دوستم داری، نه؟»
اسکای سر تکون داد.
- «بیشتر از هر چیزی دوستت دارم.»
+ «پس نشونم بده. نشونم بده چقدر دوستم داری، اسکای.»
بدون هشدار، اسکای نانی رو چرخوند.
خشن نبود، ولی اونقدری سریع بود که نانی نفسش بند اومد و دستهاش رو به دیوار تکیه داد، کف دستاش صاف روی سطح دیوار قرار گرفت.
- «تکون نخور.»
تقریباً خیلی آروم گفت.
- «همینجوری بمون.»
نانی خشکش زد، قلبش دیوونهوار توی سینهش میکوبید.
صدای نفسهای اسکای رو از پشت سرش میشنید، خیلی نزدیک بود.
بعد حسش کرد.
اون فشار آروم و سنگین بدن اسکای که به پشتش چسبید، لگن به لگن، سینه به شونه، گرمای بدن اسکای که از هر لایه لباس مثل آتیشی به ستون فقراتش میخزید.
- «میخوام کاری کنم هیچوقت یادت نره حس دوست داشته شدن چیه.»
توی گوشش زمزمه کرد، و برقی به ستون فقراتش فرستاد.
نانی لب پایینش رو گاز گرفت وقتی دستهای اسکای کمرش رو پیدا کردن.
لمسش اذیتکننده بود، چون هنوز کاری نکرده بود.
شستش روی استخون لگن نانی، از روی پارچه، دایرههای تنبل میکشید، و لگنش رو با یه حرکت دردناک به جلو هل داد، فقط اونقدری که نانی حسش کنه، و به زور از لای دندوناش نفس بکشه.
اسکای نفس عمیقی کشید و گفت: «حسش کردی؟ هر وقت میای سراغش، هر وقت اینجوری نگاهم میکنی طوری که انگار تنها چیزیام که لازم داری... این میشه.»
نانی یه نالهی خفه از بین لبهاش درآورد، پیشونیش رو به دیوار چسبوند، لرز توی کل بدنش پخش شد.
+ «اسکای...»
- «میخوام آروم نابودت کنم.»
صداش نرمتر شد.
- «میخوام حس کنی چقدر منتظر بودم. همهی شبهایی که به خاطر تو خوابم نبرد. همهی وقتایی که دنبالت کردم وقتی تو حتی پشت سرت رو هم نگاه نکردی. همهی اون رویاهای لعنتی که به خاطر تو ازشون بیدار شدم.»
نزدیکتر شد، لبهاش به منحنی اشکآلود گردن نانی چسبید، آروم اونجا رو بوسید طوری که انگار زمان خودش رو به این لحظه تسلیم کرده.
- «نمیدونی چه حسی داره...توی سکوت عاشق کسی بودن.»
بدن نانی توی بغل اسکای شل شد، اجازه داد نگهش داره، اجازه داد به دیوار فشار بده.
و گذاشت هر کلمه مثل گناه روی دلش بریزه.
- «حتی نمیتونم تصور کنم زندگیم بدون تو چی میشه.»
روی پوستش نفس کشید.
دستهاش رو حالا رو پهلوهای نانی کشید، نوک انگشتاش هر لرزی از بدنش رو بوسید.
لبهاش دوباره به گردنش خورد، روی نبضش، جایی که ضربان قلبش اون رو لو میداد.
- «دوباره بگو. بگو دوستم داری. وقتی اینجوری آروم پیش میرم. وقتی احساسم میکنی.»
نانی باا صدایی که میلرزید گفت: «دوستت دارم.»
اسکای محکمتر فشار داد، یه غرش نرم ته گلوش بود وقتی چشماشو روی پوست نانی بست.
- «دوباره.»
+ «دوستت دارم.»
نانی به زور نفس میکشید.
- «دوباره.»
+ «دوستت دارم، اسکای.»
اسکای لبخند زد، تاریک و پر از درد بود.
- «منم دوستت دارم، فرشته.»
دستهای اسکای رو سینهی نانی لیز خورد، انگشتهاش دکمههای پیرهنش رو باز کرد، و هر برخورد بند انگشتاش به پوست داغ نانی، لرز به تنش میانداخت.
اسکای با لبخند گفت: «داری میلرزی.»
نانی آب دهنش رو به سختی قورت داد، انگشتهاش روی دیوار تکون خورد.
+ «خودت میدونی چرا.»
اسکای یه صدای زیر و دانا از خودش درآورد، پیرهن نانی رو از شونههاش سُر داد و گذاشت دور آرنجهاش جمع بشه.
کف دستهاش روی تن برهنهی نانی حرکت میکرد، خط کمرش رو دنبال کرد.
- »بگو چی میخوای.»
نانی سرش رو کمی چرخوند تا نگاه اسکای رو ببینه.
+ «تو. فقط تو.»
اسکای محکمتر بهش چسبید، نانی رو به بیشتر به سمت خودش کشید، لگنش رو با یه حرکت ناجور یه جلو هل داد که با این کارش نالهای از گلوی نانی بیرون کشید.
- «اینجوری؟»
اذیتش کرد.
نانی سرش رو به شونهی اسکای تکیه داد، بدنش به لمسش تکیه کرد.
+ «لعنتی... آره.»
دستهای اسکای پایینتر رفت، کمربند نانی رو باز کرد، انگشتهاش زیر کمربند شلوارش معلق شد.
نانی نفسش بند اومد وقتی اسکای از روی پارچه لمسش کرد، فشارش تقريباً رحم بود.
«چرا...»
صداش دیگه نابود شده بود، انگشتهاشو روی دیوار میخراشید.
اسکای با شیطنت گفت:
- «صبر کن. تو منو منتظر گذاشتی. حالا نوبت توئه.»
نانی ناله کرد، کل بدنش از نیاز پر شده بود.
دست دیگهی اسکای دور کمرش پیچید، نگهش داشت و بالاخره شلوارش رو باز کرد، کمی پایین کشید تا آزادش کنه.
هوای خنک به پوست داغش خورد و باعث شد بیشتر بلرزه، ولی لمس گرم اسکای فوری دورش پیچید.
سر نانی به جلو افتاد، و موقعی که انگشتهای اسکای رو داخل خودش حس کرد، یه نالهی شکسته از بین لبهاش بیرون اومد. فقط نوک انگشتها، کافی بود برای اینکه درد بکشه.
+ «لعنتی...»
دوباره نفسش بند اومد.
+ «اسکای، لطفاً. بهت نیاز دارم...»
اسکای نفسش رو محکم بیرون داد، خودش هم دیگه داشت کنترلش رو از دست میداد.
انگشتهاش رو بیرون کشید، نالهی عصبی نانی رو نادیده گرفت و سریع شلوار خودش رو باز کرد، فقط به اندازهای که آزاد بشه.
به پشت نانی فشار داد، طولش بین رانهای نانی لیز خورد.
با صدای آروم و گرفتهای توی گوشش زمزمه کرد:
- «حسش کردی؟ هوم؟»
نانی با استیصال سر تکون داد، پیشونیش رو محکمتر به دیوار فشار داد.
+ «بیشتر.»
نفسنفس زد.
+ «لطفاً اسکای، اذیتم نکن. نمیتونم...»
اسکای نزدیکتر شد، یه بوسهی نرم پشت گوش نانی گذاشت، بعد یکی دیگه، و یکی دیگه پایین منحنی گردنش.
- «میتونی. فقط منو حس کن، فرشته.»
لگنش "و تنظیم کرد، آلتش حالا بالاتر لیز خورد، به انحنای باسن نانی خورد تا بالاخره نوکش آروم به ورودیش فشار آورد.
نانی نفسش رو حبس کرد، انگشتهاش روی دیوار میلرزید و برای گرفتن جایی تقلا میکرد.
+ «اسکای...»
اسکای شوشش کرد، پشت گردنش رو بوسید، آروم و دقت پیش میرفت و دایرههای آروم رو عضلههای سفت شکم نانی میکشید.
کشش آروم و صبور بود.
اسکای میخواست همهچیز رو احساس کنه.
میخواست هر اینچ از نانی که دورش پیچیده رو احساس کنه.
زمزمه کرد: «نفس بکش.»
حتی وقتی حرف میزد، لبهاش ثانیهای از پوست نانی جدا نمیشد.
- «خیلی خوب داری پیش میری.»
یه نالهی بلند از گلوی نانی بیرون اومد.
خودش رو به عقب فشار داد، حالا حریص و مستأصل برای لذت بیشتر بود.
بدنش از فشار، از پر بودن، از سوزش آروم اسکای که عمیقتر میرفت، اینچ به اینچ تا وقتی کامل به هم چفت شدن، میرقصید.
اسکای با یه صدای خشدار خودش رو کامل فرو کرد، فقط یه لحظه وایستاد، پیشونیش به شونهی نانی افتاد و از لای دندونهای بههمفشرده نفسش رو بیرون داد..
- «لعنتی... کاملاً بینقصی.»
نانی ناله کرد، کمرش رو قوس داد.
+ «تکون بخور. لطفاً اسکای، باید تکون بخوری.»
اسکای آروم عقب کشید، آلتش رو تا نیمه بیرون آورد و دوباره فرو کرد، ریتمش اول آروم بود انگار میخواست هر ثانیه با نانی و هر صدایی که درمیآورد رو مزهمزه کنه.
دستهاش روی کمر نانی سفتتر شد، راهنمایش کرد، کنترلش کرد با حس بدنهاشون که اینقدر به هم نزدیک بود.
نالههای نانی توی دیوار ها پیچید، بیخجالت و نابود.
اسم اسکای رو نفسنفس میزد، انگار تنها کلمهای بود که بلد بود، صداش با هر ضربه میشکست.
+ «آره... خدایا، آره... واینستا»
اسکای غرید: «هیچجا نمیرم. فکر کردی حالا میتونم ولت کنم؟ فکر کردی بعد از این میتونم ترکت کنم؟»
تندتر شد، ضربههاش عمیقتر، حالا به اون نقطه توی نانی میخورد که باعث شد بلند فریاد بزنه، صداش بیفیلتر و وحشی.
انگشتهاش توی باسن نانی فرو رفت، انگار میخواست علامت بذاره، حکش کنه، تا هیچوقت این لحظه رو فراموش نکنه.
دیوار با هر حرکت میلرزید، گرمای بینشون حالا غیرقابل تحمل بود، عرق پوستشون رو لیز کرده بود وقتی باهم حرکت میکردن.
نانی به زور خودش رو سرپا نگه داشته بود، زانوهاش خم میشد، ولی اسکای نگهش داشت، دوباره و دوباره بهش فشار آورد طوری که انگار سیر نمیشد.
اسکای توی گردنش ناله کرد، پوست عرقزدهش رو بوسید، هرچقدر به اوج نزدیکتر میشد، حرکاتش بیشتر نامنظم میشد.
نانی توی دستاش از هم میپاشید، کاملاً تسلیم، و این اسکای رو دیوونه کرد، وحشی کرد، باعث شد همهچیز رو فراموش کنه، بهجز نیاز به ادامه دادن تا وقتی هردوشون نابود بشن.
- «نانی...»
ناله کرد، صداش شکست.
- «قراره بیام... لعنتی... نیاز دارم...»
نانی نفسنفسزنان گفت: «انجامش بده.»
و همین کافی بود.
اسکای توی شونهش ناله کرد، باسنش یه بار، دو بار تکون خورد، بعد کامل وایستاد و وقتیکه دوباره تا ته فرو رفت، کل بدنش از رهایی میلرزید.
نانی رو محکم نگه داشت، همهچیزو روی زمین ریخت.
نانی چند لحظه بعد دنبالش اومد، با فریادِ اسم اسکای وقتی محکم به سمت دیوار ارضا شد، بدنهاشون هنوز به هم قفل، لرزون و از هم پاشیده بود.
همونجا وایستادن، سینههاشون بالا و پایین میرفت، قلبهاشون باهم تند میزد.
سکوتی که بعدش اومد اصلاً ساکت نبود.
پر بود.
پر از گرما.
پر از هر چیزی که اینهمه مدت نگهش داشته بودن.
اسکای دوباره پشت گردن نانی رو بوسید، حالا نرمتر.
و مثل یه قول توی گردنش زمزمه کرد:
- «تو مال منی. برای همیشه.»
⊹ Ongoing... ⊹