Chapter 31
خورشید طلوع کرده بود.
فرا رسیدن روز گاهی میتونه یه شروع تازه باشه.
و گاهی هم خبر از دردسری میده که به سراغت میاد.
نانی روی تخت اسکای، روی شکمش ولو شده بود، یه دستش روی بالش افتاده بود، و اون یکی کنار بدنش.
یه پاش توی شکمش خم شده بود، ملافهها تکهتکه بهش چسبیده بودن، نصف بدنش رو پوشونده بودن و نصف دیگه تو هوای سرد صبح یخ میزد.
با این حال، تعجب کرد چرا اینقدر سردشه، بیشتر از همیشه.
چشماش رو باز کرد، اولین کارش این بود که دستشو روی تشک، جایی که از اسکای باید میبود کشید.
و فهمید تنهاست.
تکون خورد، به سمتی که میدونست خالیه غلتید، و همونطور که فکر میکرد، اسکای اونجا نبود.
با یه آخ آروم، نانی خودش رو بلند کرد، نفسش رو فوت کرد که باعث شد چند تا تار مو یه لحظه از پیشونیش کنار بره.
کوفتگی دیشب هنوز توی تنش بود، آروم حرکت کرد و ملافهها رو کنار زد.
حوصله نداشت دنبال لباسهاش بگرده.
هنوز نه.
حدس میزد که اسکای ممکنه کجا باشه.
آروم راه افتاد، جلوی در دستشویی وایستاد و گوشش رو به در چسبوند.
صدای شرشر آب بهش خوشامد گفت، یه لبخند روی لباش نشست.
دستگیرهی رو چرخوند، یواش داخل رفت و در رو پشت سرش بست.
بدون اینکه حرفی بزنه، در شیشهای دوش رو باز کرد و بیپروا وارد شد.
اسکای حضورش رو حس کرد و یهو تکون خورد، ولی پشتش هنوز به نانی بود، آب از شونههاش پایین میریخت و پوستش زیر جریان آب برق میزد.
ولی برنگشت تا نگاهش کنه.
+ «صبح بخیر.»
نانی با لبخند گفت، و امیدوار بود درمقابلش اسکای هم لبخند بزنه.
- «نمیتونستی صبر کنی تا کارم تموم بشه؟»
زیر لب غرغر کرد، هنوز بازوش رو میسابید، و هنوز نگاهش به دیوار بود.
نانی بیخیال شونهای بالا انداخت.
دستش رو دراز کرد و روی شونه اسکای گذاشت.
+ «اشکالی نداره باهات دوش بگیرم.»
اسکای آه کشید و آروم دست نانی رو پس زد.
- «به هر حال، تقریباً کارم تمومه.»
با واکنشی که از اسکای دید... لبخندش از بین رفت.
+ «خوبی...؟»
- «خوبم.»
جوابش بیحس و خشک بود.
نانی اخم کرد، دلش شروع به پیچوتاب رفتن کرد.
اسکای هنوز نگاهش نمیکرد.
یه چیزی درست نبود.
یه قدم نزدیکتر رفت و هر دو تا دستشو رو شونههای اسکای گذاشت، چرخوندش تا چشماشون به هم قفل بشه.
+ «پس چرا نگاهم نمیکنی.»
اسکای بالاخره نگاهش کرد، ولی انگار چیزی کم بود.
نگاهش به نانی بود، ولی انگار اصلاً نمیدیدش.
اخم نانی عمیقتر شد.
+ «این به خاطر دیشبه؟»
اسکای دوباره سعی کرد کنار بکشه، ولی این بار نانی زرنگتر بود.
اسکای رو به کاشیهای سرد و بخارگرفتهی حمام فشار داد، صداش بلندتر شد.
+ «جواب بده! چرا چیزی نمیگی؟»
تو یه حرکت سریع، اسکای جاهاشون رو عوض کرد و این بار اون نانی رو به دیوار فشار داد.
نانی وقتی کاشی سرد به کمرش خورد، یه "آخ" گفت.
- «نمیخوام اینجا این بحث رو باز کنیم.»
با لحنی خیلی جدی گفت.
چهرهش غیرقابل خوندن بود، هیچی از اون گرمایی که نانی بهش عادت داشت توی صورتش نبود.
بعد برگشت، از زیر دوش کنار رفت، و نانی رو که حالا قلبش مثل گنجشک میزد اونجا تنها گذاشت.
خشکش زده بود، قطرههای آب از سینهش پایین میاومدن، مثل اشکهایی که هنوز به صورتش نرسیده بودن.
آب دهنش رو به سختی قورت داد.
هیچوقت اسکای رو اینجوری ندیده بود.
و این فقط یه معنی میتونست داشته باشه.
یه کار خیلی بد کرده بود.
ولی این اینجا تموم نمیشد.
نیاز به جواب داشت.
باید میفهمید چی توی دل اسکای سنگینی میکنه، حتی اگه اسکای هیچ قصدی برای گفتنش نداشت.
نانی مصمم بود بفهمه، پس سریعترین دوشی رو که میتونست گرفت.
موهاش رو دو بار با شامپو شست، بعد بدنش رو با آب و شامپو بدن شست، وقت نداشت به سوزش عضلههاش توجه کنه.
همین که تموم کرد، بیرون رفت، از یکی از کشوهای اسکای یه حوله برداشت و بدنش رو خشک کرد.
بدون معطلی.
بدون مکث.
حوله رو دور کمرش پیچید، از دستشویی بیرون اومد و سکوت رو دنبال کرد تا مستقیم توی اتاق خواب اسکای رفت.
اسکای اونجا بود، با لباسهای تمیز نشسته بود.
نانی آروم نگاهش کرد، چشماش به هر حرکت اسکای قفل شده بود، به اینکه انگشتاش چطور دکمههای لباسش رو میبست و چطور از نگاه کردن به نانی فرار میکرد.
نانی لباسهای خودش رو برداشت و آروم شروع به پوشیدنشون کرد، ولی نگاهش یه لحظه هم از اسکای جدا نشد.
هرچند اسکای حتی یه بار هم بهش نگاه نکرد.
اون سکوت؟
داشت دیوونهش میکرد.
نانی حس میکرد هر لحظه ممکنه از کوره در بره.
اسکای با صدای بیحسی گفت: «صبحونه توی آشپزخونهست اگه بخوای بخور-»
نانی اجازه نداد حرفش تموم بشه.
بازوی اسکای رو گرفت و نزدیک کشیدش، اونقدر که گرمای بدنش رو حس کنه.
+ «هیچی نمیخورم. نه تا وقتی که نگی چرا اینجوری رفتار میکنی.»
- « ولم کن.»
صداش سرد بود، ولی بازوش رو از دست نانی بیرون نکشید.
نانی حس کرد اگه اسکای بخواد خودش رو عقب بکشه، اون ممکنه آسیب ببینه، انقدر که زورش زیاد بود.
+ «نه، ولت نمیکنم!»
صداش شکست، و بلندتر از قبل گفت: «چرا باهام حرف نمیزنی؟ چرا حتی نگاهم نمیکنی؟!»
دستهاش از عصبانیت و درد میلرزید.
دردی که فقط وقتی یکی بدون هیچ توضیحی طردت میکنه بهوجود میاد.
اسکای زیر لب گفت: «باشه. اگه میخوای این کارو کنیم، خب انجامش میدیم.»
چشماش میسوخت، نانی رو روی تخت هل داد.
نانی از این حرکت یهویی جا خورد، بغض توی گلوش گیر کرد.
دوباره زیر اسکای گیر افتاده بود، بین بازوهاش.
ولی این بار، دستهای اسکای هر دو مچش رو گرفت و به تشک فشار داد.
پلک نمیزد، نگاهش سرد بود و نانی رو کاملاً بیدفاع کرد.
+ «اسکای، داری چیکار-»
اسکای حرفش رو قطع کرد: «چرا دیشب باهام خوابیدی؟»
+ «چی؟»
- «مجبورم نکن دوباره بگم.»
فکش سفت شد.
- «ازت یه سوال پرسیدم، جواب بده.»
چشمای نانی مضطرب بین چشمای اسکای چرخید، دنبال جواب بود.
خودش هم نمیدونست چرا.
فقط... حسش کرده بود.
فکر میکرد کار درستی بود.
لازم بود.
انگار اسکای هم بهش نیاز داشت.
صدتا دلیل بود، ولی حالا حتی یه دونه هم به زبونش نمیاومد.
اسکای خندید، تلخ و پر از غم بود.
- «بذار کمکت کنم. چون دلت گرفته بود؟ چون هورنی بودی؟»
نزدیکتر شد، صداش پر از زهر بود.
- «یا چون دوست صمیمی بدبخت و مستت عاشقته و تو دلت به حالش سوخت که تصمیم گرفتی باهاش بخوابی؟»
چشمای نانی با حرفهای اسکای گشاد شد، اشک دیدش رو تار کرد.
+ «این چه حرفیه اسکای؟ من هیچوقت اینجوری بهش فکر نکردم-»
- «پس چطور بهش فکر کردی؟.»
+ «من... نمیدونم! لعنتی نمیدونم!»
اسکای پوزخند زد.
- «معلومه که نمیدونی.»
نانی با چشمای پر از غم بهش زل زد.
+ «تو هم همین کارو با من کردی.»
فشار اسکای روی مچ دستهاش کمی شل شد.
+ «اون شب... وقتی مانو منو ول کرد»
صداش بلندتر شد.
+ «من مست بودم. و تو هم این کارو کردی!»
اسکای غرید: «من اون شب باهات سکس نکردم. بهت که گفتم!»
+ «ولی بازم لمسم کردی!»
تقریبا فریاد زد.
+ «حتی اگه مست بودم و بهت گفتم ببوسم، تو باید جلوم رو میگرفتی. نباید میذاشتی اتفاق بیفته!»
- «تو خودت میخواستی.»
اسکای غرغر کرد و نزدیکتر شد.
اشک تو چشمای نانی جمع شد.
اونم نزدیکتر شد، صورتهاشون به زور چند سانت از هم فاصله داشت.
زیر لب گفت: «تو هم همینطور. خودت خواستی.»
اسکای خشکش زد، اشک توی چشماش جمع شد و محکم بستشون تا همونجا نگهشون داره.
مچ دستکهای نانی رو ول کرد و تلو تلو عقب رفت.
از روی تخت بلند شد، و نانی رو مچالهشده روی تشک با چشمای خیس و سینهای که تند و نامنظم بالا و پایین میشد تنها گذاشت.
- «فکر کردی این واسه من بازیه؟ فکر کردی هر وقت تنها شدی یا یه شب حس کردی میتونی وانمود کنی بهم اهمیت میدی، قراره بیام توی تختت؟»
نانی دهنش رو باز کرد، ولی هیچ صدایی درنیومد.
- «هر چی بینمون بود، نانی...»
صداش حالا آروم ولی سرد بود.
- «میخوام همهش رو فراموش کنی.»
+ «چی؟ ولی تو... تو گفتی که-»
صدای نانی شکست و اشکهاش بیصدا سرازیر شدن.
- «حتی اونم.»
مکث نکرد.
- «اونم فراموش کن. همهچیز رو فراموش کن.»
" گفتی دوستم داری. "
اسکای به سمت در برگشت، دستشو روی دستگیره نگه داشت و بدون اینکه برگرده گفت: «وقتی برگردم، نمیخوام اینجا ببینمت.»
بدون اینکه منتظر جواب بمونه از اتاق بیرون رفت.
و همینجوری، نانی تنها موند.
آب دهنش رو به سختی قورت داد.
دنیاش که تا چند لحظه قبل گرم بود، حالا یخ زده بود.
---
بعد از اون دعوای تو آپارتمان اسکای، نانی به خوابگاه پیپی رفت، دائو و بیلکین از قبل اونجا منتظر و کنجکاو که بدونن بعد از اینکه دیشب نانی دنبال اسکای اومد چیشد.
همین که پاش رو داخل گذاشت، هر سه نفر چشماش رو دیدن که به زمین دوخته شده بود، تردیدش رو دیدن، انگار نمیدونست چی بگه یا حتی از کجا شروع کنه.
ولی پیپی که یه حدسی درباره ماجرا داشت، آماده بود تا اون سکوت رو بشکنه.
* «بازم دعواتون شده، نه؟»
گفت و رو صندلی کنار میز ولو شد.
نانی آروم سرش رو تکون داد، انگشتاش محکم دور لیوان سرامیکی توی دستش پیچیده بود.
از وقتی نشسته بود حتی یه قلپ هم از اون نوشیدنی نخورده بود.
زیر لب گفت: «فکر کنم... دیگه نمیخواد باهام حرف بزنه.»
چشماش به چرخش مایع توی لیوانش دوخته شده بود.
بیلکین دست به سینه به پیشخون تکیه داد، و با دقت نگاهش کرد.
' «چی شده؟»
نانی تردید داشت.
لبهاش تکون خورد، ولی کلمهها توی گلوش گیر کرده بودن.
اتفاقات زیادی افتاده بود.
خطا های زیادی انجام داده بودن.
چیزایی که اونا نمیفهمیدن.
اصلاً چی قراره بهشون بگه؟
اونا هیچی دربارهی اتفاقات چند ماه اخیری که بین اون و اسکای افتاده بود نمیدونستن.
گلوش رو صاف کرد و گفت: « من... یه چیزی گفتم که نباید میگفتم. یا شاید به اندازه کافی نگفتم. واقعاً نمیدونم.»
پیپی اخم کرد.
* «خب، میدونیم درباره تو و اسکایه، ولی اصلا واضح حرف نمیزنی، نانی. دقیقاً چی شده؟»
+ «فقط...»
دوباره به زمین نگاه کرد، لیوان سرامیکی با یه صدای آروم به میز خورد وقتی پایین گذاشتش.
+ «پیچیدهست.»
دائو که تا حالا ساکت بود، روی کاناپه تکون خورد و با یه نگاه معنیدار به نانی زل زد.
× «چیزی نمیگی چون فکر میکنی ما نمیدونیم، نه؟»
نانی پلک زد، صافتر نشست.
+ «چی رو؟»
× « درباره تو و اسکای. کل اون... ماجرایی که بینتون هست.»
نانی بهش زل زد.
+ «چ-..چی؟»
پیپی یه تای ابروش رو بالا برد.
* «جدی فکر کردی خیلی مرموز بودی؟»
بیلکین آروم خندید.
' «شما دوتا اصلاً سکرت نیستید، نانی.»
لبهای نانی از هم باز شد، ولی کلمهای درنیومد.
بالاخره با نفس عمیقی گفت: «همهتون... میدونید؟»
دائو یه لبخند کوچیک زد.
× «آره. مدتیه میدونیم.»
+ «و... عصبانی نیستید؟ حس عجیبی ندارید؟»
پیپی سریع گفت: «معلومه که نه. فقط منتظر بودیم تا خودت بگی. و تا وقتی که خودت نخوای، به ما ربطی نداره. تازه، خودت میدونی من و بیلکین باهم هستیم، پس چرا باید حس عجیبی داشته باشیم؟»
نانی آب دهنش رو به سختی قورت داد.
آرامش عجیبی توی سینهش پخش شد.
بلند نگفت، ولی یه چیزی توی دلش آروم گرفت.
میتونست نفس بکشه.
بالاخره میتونست حرف بزنه.
+ «پس... فکر کنم میتونم بگم واقعاً چی شده.»
با احتیاط گفت، انگشتاش با لبهی آستینش بازی میکرد.
+ «دیشب دائو کار داشت، بهم زنگ زد و گفت از اسکای مست مراقبت کنم. خودتون میدونید اون موقع رابطهمون خیلی خوب نبود، ولی برام مهم نبود چون خیلی نگرانش بودم. آخرش، باهم رفتیم خونهش و... فکر کنم بتونید حدس بزنید بعدش چیشد.»
با اعترافش، بقیه سر تکون دادن که یعنی فهمیدن.
+ «ولی این بار یه جورایی فرق داشت، تا وقتی که امروز صبح فهمیدن اشتباه کردم.»
نگاه بیلکین نرم شد.
' «بعدش چی شد؟»
+ «بیدار شدم و اون سرد بود. نه اینکه عصبانی باشه و داد و فریاد کنه. فقط... دوری میکرد. انگار میخواست اثر منو از روی پوستش پاک کنه.»
دائو اخم کرد.
× «این...شبیه خودشه.»
+ «نمیخواست حرف بزنه. گفت میخواد همهچیز رو فراموش کنه. حتی اون شب. حتی اعترافش.»
مکث کرد، نفسش بند اومد.
+ «پرسید چرا باهاش خوابیدم. من نتونستم جواب بدم چون خودمم نمیدونستم.»
پیپی آروم گفت: «خب، حالا میدونی؟»
نانی خشکش زد.
+ «فکر کنم... میخواستم بهش نزدیک باشم. حس کردم خودمم میخوامش.»
' «و باور کردی وقتی گفت همهچیز رو فراموش کن؟»
نانی مکث کرد، دنبال یه جواب واضح گشت.
حقیقت ازش فرار میکرد.
شاید باورش نکرده بود.
مخصوصاً بعد از دیدن نگاه اسکای موقعی که اینو گفت.
+ «مطمئن نیستم.»
اعتراف کرد.
پیپی دستش رو دراز کرد و آروم رو بازوی نانی گذاشت.
* «پس بهش وقت بده. بهش فضا بده، مطمئنم همهچیز بینتون درست میشه. شاید نه امروز. ولی درست میشه.»
+ «اگه نشه؟»
صداش شکست.
دائو مستقیم توی چشماش نگاه کرد.
× «اون موقع میری و باهاش روبهرو میشی، خودت میدونی منظورم چیه.»
و توی همون لحظه، با سکوت و نگاههای خیرهی دوستاش، نانی فهمید موضوع چیه.
' «به هر حال، اسکای کجاست؟»
از دائو پرسید، چون بعد نانی، اون از بقیه به اسکای نزدیکتر بود.
دائو به دوستهاش نگاهی انداخت و سرش رو تکون داد.
× «هیچی نمیدونم. از دیشب که نانی گفت به سلامت رسیدن خونه، بهش پیام ندادم.»
پیپی پیشنهاد داد: «چرا الان بهش پیام نمیدی؟ احتمالاً تو تنها کسی هستی که جوابش رو میده.»
دائو آهی کشید.
× «باشه، یه لحظه صبر کن.»
نانی با انتظار نگاه کرد به دائو نگاه کرد که گوشیش رو از جیب کتش درآورد، قفلش رو باز کرد و یه پیام تایپ کرد.
× «فرستادم. ازش پرسیدم کجاست. حالا باید صبر کنیم تا جواب بده.»
بقیه سر تکون دادن و شروع به حرف زدن درباره یه موضوع دیگه کردن، ولی نانی نمیتونست تمرکز کنه.
ذهنش پر از افکاری درمورد اسکای بود.
اینکه الان داره چیکار میکنه؟
چه حسی داره؟
هنوز از دستش عصبانیه؟
چند دقیقه بعد، صدای نوتیف از گوشی دائو بلند شد.
دائو گوشیش رو برداشت و به پیام نگاه کرد.
× «آره، خودشه. میگه توی باشگاهه.»
پیپی یه نفس راحت کشید.
* «اوه، این بهش میخوره.»
نانی چیزی نگفت.
فقط آروم سرش رو تکون داد.
باشگاه.
معلومه.
همیشه وقتی ذهنش شلوغ میشد، به اونجا پناه میبرد.
جایی که لازم نبود حرف بزنه.
جایی که میتونست یه چیزی رو محکم بزنه تا ذهنش رو برای یه مدت آروم کنه.
نگاه نانی به زمین افتاد.
میتونست خیلی خوب تصورش کنه، اسکای غرق عرق، هدفون توی گوشاش، با چشمای سفت.
نه به خاطر عصبانیت.
بلکه چون این تنها راهی بود که میدونست چطور کنترلش رو حفظ کنه.
آهی کشید و به کاناپه تکیه داد، سکوت دوباره ذهنش رو از این افکار پر کرد.
---
اسکای یادش نمیاومد چطور تا باشگاه رانندگی کرد.
دستهاش روی فرمون بود، پاش روی پدال، ولی ذهنش کاملاً جای دیگه بود.
هنوز زیر دوش، هنوز توی اتاق خواب، هنوز تو اون لحظه که اشک پشت چشمای نانی جمع شده بود وقتی شوکه روی تخت ولش کرد.
نمیتونست بگه چرا اینجوری رفتار کرد.
ولی میدونست خیلی آسیب دیده.
انگار از درون تیکهتیکه شده بود.
حالا صدای مشتهاش که به کیسهی سنگین بوکس میخورد، اتاق رو پر کرده بود.
خداروشکر باشگاه تقریباً خالی و توی آرامش صبح زود غرق شده بود. نور آفتاب از پنجرههای بزرگ به داخل میتابید.
دستکشهاش با یه ریتم ثابت و سخت به کیسه میخورد.
تق.
تق.
تق.
بدون توقف.
فقط پشتکار.
شونههاش رو چرخوند، نفسش تند بود و عضلههاش آتیش گرفته بودن، ولی باز دست از مشت زدن به اون کیسه بوکس بیچاره بر نمیداشت.
"تو هم خواستی."
دندونهاش رو به هم فشار داد و یه مشت دیگه پرت کرد.
این بار محکمتر.
اون کلمهها کل روز توی سرش چرخیده بودن.
نه فقط چیزی که نانی گفت.
بلکه طرز گفتنش.
که چقدر آروم، شکننده و صادق بود.
اسکای از این متنفر بود، چون باعث شد یه چیزی توی دلش دوباره برای نانی بتپه.
سالها دور خودش دیوار کشیده بود، آدما رو به اندازه کافی دور نگه میداشت تا نتونن قلبش رو بشکنن.
ولی نانی مثل نوری که از زیر در وارد میشه، آروم و بیصدا از ترکهای قلبش رد شده بود.
از همون روز های کلاس هشتم.
تا وقتی که دیگه دیر شده بود.
و دیشب؟
یا بهتره بگم، هر شبی که باهم گذروندن، هیچوقت درباره اونا باهمدیگه نبود.
فقط درباره نانی بود.
و دوباره فقط درباره اسکای بود.
مشتهاش آرومتر شد، وزن توی بازوهاش غیرقابل تحمل شد.
بالاخره ایستاد، پیشونیش رو به کیسه تکیه داد و چشماش رو محکم بست.
باید قبل از شروع متوقفش میکرد.
باید همون شب، وقتی که نانی برای اولین بار بوسیدش کنار میکشید، شبی که یه رویا به حقیقت پیوست و حالا به کابوس تبدیل شده.
وقتی برای اولین بار لمسش کرد.
وقتی اسمش رو ناله کرد، طوری که انگار واسش بیشتر از فقط یه لحظه لذت، ارزش داشت.
ولی این کارو نکرد.
و از اون موقع، همهچیز بههمریخته بود چون هیچکدومشون متوقف نشدن.
اسکای برگشت و روی نیمکت ولو شد، دستکشهاش رو درآورد و گوشهای پرت کرد.
دستهاش کمی میلرزید وقتی بطری آب رو از توی کیفش برداشت.
دهنش خشک بود، تیشرتش بهش چسبیده بود و صدای تنفسش فضای دورش رو پر کرد.
یه قلپ خورد.
فایده نداشت.
همهچیز دیشب رو یادش بود.
تکتک لحظهها.
حتی با اینکه میدونست خیلی مست بود.
یادش بود نانی چطور نگاهش کرد، انگار میترسید و تردید داشت ولی لعنتی، اون مطمئن بود داره با اسکای چیکار میکنه.
یادش بود بدنهاشون چطور باهم حرکت کردن، چطور توی گرما و هوس هماهنگ بودن، و اون نرمی تو لمسهای نانی رو به خوبی یادش مونده بود، حتی وقتی نباید میموند.
اسکای چشماش رو بست، فکش سفت شد.
- «چرا تسلیم شدی، نانی؟»
اسکای واضح گفته بود که نباید دوباره این کارو بکنن.
قول داده بود چیزی که بینشونه رو پیچیدهتر نکنن.
قول داده بود دیگه با چیزایی که زیادی شبیه عشق بود و به اندازه کافی منطقی نبود، به خودش آسیب نزنه.
ولی بازم اینجا بودن، دوباره همون اشتباه رو تکرار کردن.
اسکای داخل گونهش رو گاز گرفت، تا جایی که طعم خون رو توی دهنش حس کرد.
عصبانی بود.
نه فقط از نانی، حتی از خودش هم عصبانی بود.
چون هوس نزدیکی به نانی رو داشت درحالی که باید فرار میکرد.
چون نانی رو همونجا نگه داشته بود.
چون اجازه داده بود امید به جایی که نباید، سرک بکشه.
چون نانی همیشه اونی بود که اسکای نمیتونست جلوی قلبش رو بگیره و نخوادش.
و حالا؟
حالا انگار هر بار که همدیگه رو لمس میکردن، چاقو رو یه کم عمیقتر توی قلبهاشون فرو میکردن.
دیشب فرق داشت.
اسکای حسش کرده بود.
شیوهای که نانی کنارش موند، و اسمش رو مثل یه دعا زمزمه کرد.
ولی صبح دوباره مثل همون داستانهای قدیمی بود.
پشیمونی که توی سکوت نوشته شده بود.
فاصلهای که بهوجود میاومد و وانمود میکرد میتونه از ترک خوردن قلبهاشون جلوگیری میکنه.
دستشو روی صورتش کشید و به دیوار زل زد.
چرا نانی اجازه داد دوباره این اتفاق بیفته... اونم وقتی حتی نمیدونست چه دلیلی داره؟
و چرا اسکای به خودش اجازه داد انقدر درد بکشه، وقتی حالا بهتر میدونست؟
شاید مشکل عشق نبود.
شاید مشکل این بود که اونا همدیگه رو به شکل اشتباهی دوست داشتن.
⊹ Ongoing... ⊹