Chapter 30
عقب کشید، به فضا نیاز داشت، به هوا.
قبل از اینکه بتونه فرار کنه، اسکای بلند شد، پارچهی لباس به طرز نامقدسی به بدنش چسبیده بود.
اسکای زمزمه کرد: «داغون به نظر میرسی.»
+ «دیگه باید برم...»
نانی با صدای گرفتهای گفت، و یه قدم به سمت در برداشت.
ولی قبل از اینکه بتونه بره، اسکای دستش رو دراز کرد، مچش رو گرفت.
و به سمت خودش کشید.
اونقدر محکم که نانی روی تخت بیفته.
تو یه لحظهی لعنتی، دنیا دور سر نانی چرخید.
خودشو روی تشک دید، و اسکای بالای سرش معلق بود، بازوهاش دور بدنش انگار زندانیش کرده بود.
پاهاش رانهای نانی رو قاب کرده بود، و صورتش به طور چند سانتیمتر باهاش فاصله داشت.
سینهی نانی تندتند و لرزان بالا و پایین میرفت.
+ «اسکای...»
اسکای خم شد، موقعی که حرف میزد نفسش روی لبهای نانی پخش میشد.
- «میدونم نمیخوای ازم فرار کنی. تو چشمات میبینم.»
نانی زمزمه کرد: «نمیتونم.»
چشماش گشاد بود، گونههاش برافروخته، و مردمکهاش پر از چیزی خطرناک و نزدیک به تسلیم بود.
نگاه اسکای به لبهاش افتاد.
- «تو همین حالا نصفه راه رو اومدی.»
نانی زیرش لرزید، نفسش تند و سریع بود.
وقتی دست دیگهی اسکای به صورتش خورد، کمرش ناخودآگاه قوس پیدا کرد، پایین گلوش مثل یه بوسه دنبالش کرد.
اسکای اشاره کرد: «داری میلرزی. همهش بخاطر منه؟»
چشمای نانی از اشک خیس و براق زیر مژههای سنگینش بود.
دوباره زمزمه کرد: «بس کن.»
ولی این بار ضعیفتر بود، نفسنفسزنانتر، کمتر دستوری و بیشتر یه جور اعتراف.
اسکای نزدیکتر شد، پیشونیهاشون تقریباً به هم خورد.
- «بهم بگو بس کن، طوری بگو که باورم بشه همینو میخوای.»
نانی نمیتونست.
نمیتونست یه کلمه هم چیزی بگه.
چون قلبش قبلاً انتخاب کرده بود، و بدنش خیلی وقت پیش دنبالش رفته بود.
- «میخوام ببوسمت. میتونم؟»
اسکای با صدای پر از مستی نه فقط از الکل بلکه از نزدیکی به نانی پرسید.
نانی خرد شد.
بین کلمهها و عمل مکثی نبود.
نه فکر.
نه تردید.
به جاش جلو رفت، دستهاش به دنبال شونههای اسکای گشتن و با ناامیدی که انگار قرنها قدمت داره پایین کشیدش، بالاخره لبهاش رو به لبهای اسکای کوبید.
اسکای برای یه لحظه خشکش زد، شوکه شد، چون اصلاً انتظار همچین چیزی رو از نانی نداشت، ولی تقریباً سریع واکنش نشون داد، ریتم رو هماهنگ و آتیش رو بیشتر کرد.
دهناشون با عجله حرکت کردن، پر از دیوونگی و کاملاً واقعی.
دستهای نانی بالا رفتن و صورت اسکای رو قاب گرفت تا نزدیکتر نگهش داره.
کمی از تخت بلند شد تا بهش برسه، بوسه رو عمیقتر کرد، طعم شوری نفسگیر و یه کم تب رو حس کرد.
و خدایا لبهای اسکای.
همهی اون چیزی بودن که نانی هیچوقت به خودش اجازه نداده بود خوابش رو ببینه.
شیوهی حس شدن لبهای اسکای روی لبهاش بهتر از هر چیز دیگهای تو این دنیا بود.
عالی حس میشد.
نانی زیر بوسهش آب شد، درست مثل نور شمع که به شعلهی خودش تسلیم میشه، زیر گرما نرم میشه ولی با هر فشار لبهای اسکای دوباره شعلهور میشه، تو یه چرخهی نرم از جرقه و شعله گیر کرده بود، جایی که نانی هم شمع بود هم فتیله، یهو توی اون لحظه همهچیز رو عمیقتر حس کرد، انگار یه جرقه توی وجودش زده شده.
اسکای اولین کسی بود که بالاخره بوسه رو قطع کرد، ولی حتی اون موقع، لبهاش انگار نمیخواست عقب بکشه.
هرچند نفسنفسزنان، نانی هنوز دنبال لبهای اسکای میرفت. چشماش هنوز بسته، و ابروهاش از دلتنگی برای اون لبها گرهخورده بود.
اسکای نگاه کرد که نانی توی اون لحظه چقدر دلخراشانه قشنگ به نظر میرسید.
چقدر آسیبپذیر.
چقدر شکننده.
یه لبخند کوچیک رو لبهای اسکای نشست.
- «تو خیلی قشنگی، فرشته.»
نانی چشماش رو آروم باز کرد، یه اشک از پلکهاش چکید، و آروم روی گونهش غلتید.
اسکای اون اشک رو قبل از اینکه بیفته، با لبهاش گرفتار کرد، بوسیدش انگار اون قطره تمام ترسهای دفن شدهی نانی رو نگه داشته بود، و اسکای حاضر بود اون ترسها رو بهجاش حمل کنه.
فقط به اندازهای عقب کشید که ببینتش، واقعاً ببینتش، و نانی با چشمایی پر از طوفان و نور ماه به بالا نگاه کرد.
توی اون سکوتی که بعدش اومد، انگشتهای لرزان نانی فک اسکای رو نوازش کرد.
و زمزمه کرد: «تو قشنگتری، اسکای.»
صداش با احساس ترک خورد.
اسکای دوباره خم شد، لبهای نانی رو تو یه بوسه نرمتر از دفعهی قبل گرفتار کرد. آروم، به اندازهای که کمر نانی به تشک فشار بیاره و توی بوسه آب بشه.
گرما مثل آتیش روان توی وجود نانی پخش شد، از سینهش تا نوک انگشتاش، تا پایین انگشتهای پاهاش.
به زور میتونست نفس بکشه، به زور میتونست فکر کنه.
تنها کاری که میتونست انجام بده این بود که حس کنه.
لبهای اسکای روی لبهاش رو حس کنه.
دستهای اسکای وقت تلف نکردن. پایین سینهی نانی لیز خوردن، انگشتا دکمههای پیرهنش رو یکییکی باز کردن.
هر صدای باز شدن دکمه مثل رعد توی سکوت شب بود، اینچ به اینچ اون پوست تبدار رو به لمس خنک هوای نیمهشب نشون میداد.
نانی از سرما نلرزید، بلکه از لمس انگشتای اسکای که خطوط ظریف بدنش رو دنبال کردن لرزید.
وقتی پیرهن از شونههاش لیز خورد و زیر کمرش جمع شد، نانی از برهنگی نفسش بند اومد.
با این فرصت، اسکای زبونش رو از بین لبهای نانی سُر داد، اون نفس رو گرفت و مال خودش کرد.
زبونش شکل نالههای نانی رو میشناخت، آهنگ نفسش رو، طوری پیچید و نوازش کرد که ذهن نانی رو تار کرد.
نانی سعی کرد همراهش بمونه، سعی کرد با زبون خودش جواب بده؛ ولی لعنتی... اسکای زیادی خوب بود.
زیادی هنرمندانه میبوسید و بهزور بهش فضا میداد.
زبونش شعر بود، هنر، آروم اما با ولع توی دهانش کشیده میشد، جوری که زیر دل نانی از گرمای تند و دردناک جمع شد.
آروم توی دهن اسکای ناله کرد، دستاش به شونههاش چنگ زد، و اسکای اون صداها رو بلعید، دستش به پهلوی نانی رفت، انگشتهاش خم کمرش رو نوازش کرد و قبل از اینکه پایینتر بره، جایی که پوست نانی به پارچهی لباسش میرسید رو دنبال کرد.
لرزشی توی بدن نانی پیچید و اسکای توی بوسه لبخند زد، از اون لبخندهای شیطونی که نانی رو از گردن تا پاشنه خشکش میکرد.
با صدایی پر از گرسنگی گفت: «قشنگترین صداها رو درمیاری.»
چشمای نانی دوباره بسته شد، غرق توی لحظه، مخصوصاً شیوهی لمس اسکای که هر اینچ از بدنش رو میشناخت.
دهن اسکای پایینتر رفت، روی فک نانی، لبهاش هر نفس کوتاه رو مثل شهد مزه کرد.
بین بوسهها با صدای گرفتهای گفت: «میتونم ابدیتم رو همینجا بگذرونم. همینجا... اینجوری حست کنم.»
بعد لبهای اسکای پایین خط باریک گلوی نانی رفت، آروم و گناهآلود.
درست روی سیبک گلوش بوسه زد قبل از اینکه اون مسیر پرگناه پایینتر رو دنبال کنه. اسکای به خوبی طعم عسلی پوست نانی رو که روی زبونش لیز میخورد حس کرد.
و بعد، بدون هشدار، لبهای اسکای رو جایی درست زیر استخون ترقوهی نانی از هم فاصله گرفت و شروع به مکیدن کرد.
چشمای نانی یهو باز شدن. سرش به بالش فشار اورد، لبهاش تو یه فریاد بیصدا باز شدن.
وقتی اسکای روی بدنش علامت گذاشت، نفسش غیرقابل کنترل لرزید. حس کرد خون به سطح پوستش هجوم میاره، کشش لبهای اسکای و چرخش زبونش رو حس کرد.
یه مارک بوسه.
اون داشت مارک بوسه میذاشت.
درست مثل دفعهی قبل.
جز اینکه این یکی خیلی بهتر حس میشد.
اسکای آروم عقب کشید، فقط برای اینکه پایینتر و به یه جای دیگه بره، دهنش با همون ولع به یه جای دیگه از پوستش چسبید.
صدایی که از گلوی نانی دراومد ایندفعه نزدیکتر و شبیه به ناله بود، انگشتاش به پارچهی تیشرت اسکای چنگ زدن، و توی شونههاش فرو رفت.
خداروشکر اسکای هنوز تیشرت تنش بود چون اگه نبود، نانی حتماً پوستش رو پر از چنگ کرده بود.
اسکای روی پوستش زمزمه کرد: «مال منی. لعنتی... کاملاً مال منی.»
بعد لبهاش به کنار گردن نانی رفت، اونجا رو مکید، و نانی حالا برای اولین بار ناله کرد.
کلمهی «مال من» بود که لرز به تنش انداخت.
فقط دربارهی مارک بوسه نبود.
دربارهی گرما نبود.
شیوهای بود که اسکای خودش رو مالکش میدونست و باهاش مشکلی نداشت. نه مثل یه جایزه که بخواد به رخ بکشه، نه مثل یه حال زودگذر. انگار واقعاً از ته دل میخواست و حسش میکرد.
انگار هر فشار لبهاش یه قول بود که روی پوست نانی حک شده بود.
و این باعث شد نانی بیشتر تسلیم بشه.
خودش رو به اسکای تقدیم کنه.
اجازه بده مارک هایی بذاره که روزها، شاید هفتهها..لعنتی شاید تا همیشه...بمونه.
بعد از اینکه پوستش رو با گرما و نیت مارک کرد، اسکای دوباره به بالا برگشت، لبهاش دوباره لبهای نانی رو پیدا کرد.
نانی به زور فرصت نفس کشیدن داشت قبل از اینکه دستای اسکای پایینتر بره، انگشتاش زیر کمربند شلوارش بره و پایین بکشتش تا جایی که از پاهاش، روی زمین بیفته و فراموش بشه.
نانی لرزید، انگشتهاش، ناشی ولی مصمم، اون حرکت رو تکرار کردن، و با لباسهایی که همین یه کم پیش با احتیاط تن اسکای کرده بود ور رفتن.
خندهدار بود که نانی با دلواپسی از تب و گیجی مستی اسکای با کلی احتیاط لباس تنش کرده بود، و حالا اینجا بود، داشت دوباره همون لباسها رو به خاطر یه عالمه دلایل ناامیدانه در میآورد.
+ «اسکای، صبر کن...»
اسکای اول گوش نکرد و بوسیدن رو ادامه داد.
نانی دوباره نفسنفس زد: «صبر کن...»
این بار آروم به سینهی اسکای فشار آورد، به فضا نیاز داشت، به هوا، به فکر کردن.
فقط یه کم.
اسکای فوری عقب کشید.
صورت نانی به خوبی حالش خبر میداد، اینکه چقدر بهمریخته بود، چشماش بین اسکای و سقف میچرخید، زیادی خجالت میکشید که دوباره بهش نگاه کنه.
+ «میخوام... میخوام بهت حس خوبی بدم.»
اسکای خشکش زد.
بعد آروم یه لبخند کج روی لبهاش پخش شد.
- «واقعاً اینو میخوای؟»
نانی هنوز نمیتونست نگاهش کنه.
صورتش رو به طرف دیگهای چرخوند، پلکهاش رو به پایین بود. بعد از یه مکث طولانی، سرش رو تکون داد.
- «من کاملاً مال توام، نان. هر کاری دوست داری بکن.»
و این کافی بود.
همون یه جمله خجالت نانی رو به جرأت تبدیل کرد، و تردیدش تسلیم نیاز شد.
نانی سرش رو آروم چرخوند، چشماش به اسکای قفل شد.
نگاهش عوض شده بود.
دیگه استرس نداشت، حالا پر از هوس شده بود؛ ولی با این حال، زیر همه اینا، یه مهربونی عمیق داشت.
بدون اینکه نگاهش رو برداره، دست نانی به سمت پایین لیز خورد، انگشتهاش گرمای بین رانهای اسکای رو لمس کرد.
اون لحظه، بدن اسکای با یه لرز آروم واکنش نشون داد، یه نفس نرم توی عمق گلوش گیر کرد و بهش اجازهی خارج شدن نداد.
لمس نانی اول محتاط بود چون بالاخره، اولین بارش بود که این کارو میکرد.
انگشتهاش دور طول اسکای پیچید و آروم شروع به حرکت کرد، دستش رو بالا و پایین میبرد، تقلید از شیوهای که وقتی هیچکس نگاه نمیکرد خودش رو لمس میکرد، جز اینکه این بار یکی نگاه میکرد.
به لمسش واکنش نشون میداد.
با هر نفسی که میکشید نیازش رو زمزمه میکرد.
و نانی نمیتونست نگاهش رو از شیوهی گره خوردن ابروهای اسکای برداره، از اینکه لبهاش باز شده، و اینکه داره نهایت تلاشش رو میکنه تا صدایی از خودش درنیاره.
ولی نانی میخواست بشنوه.
به سختی آب دهنش رو قورت داد.
+ «من... دارم درست انجام میدم؟»
جواب اسکای اول با کلمه نبود، با عملش بود.
سرش عقب افتاد، خط بلند و برافروختهی گلوش بیرون زد.
لب پایینش رو گاز گرفت، یه نفس لرزان از بین لبهاش بیرون دراومد قبل از اینکه بالاخره بتونه جواب بده.
ناله کرد: «لعنتی، آره. فوقالعادهای. فقط بس نکن.»
با تشویق اسکای، نانی دیگه نمیخواست تمومش کنه، وزن اون چیز توی کف دستش مستکننده بود.
حرکاتش مطمئنتر شد، شستش رو با هر بار بالا رفتن روی اون نوک حساسترین جای بدن اسکای میکشید، و قطرهی رطوبتی که جمع شده بود رو پخش میکرد.
اسکای زیر لب ناله میکرد، باسنش یه کم از تخت بلند شد، دنبال لمس نانی میگشت.
انگشتهاش توی ملافهها گره خورد.
از فشار زیاد بند انگشتهاش رو به سفیدی رفته بود؛ با این حال سعی کرد ثابت بمونه.
ولی نانی تنش توی بدن اسکای رو میدید، اینکه عضلههای معدهش با هر حرکت سفت میشدن.
- «آره، دقیقاً همینجوری، فرشته. خیلی خوب داری انجامش میدی.»
ضربان قلب نانی با اون جواب تندتر شد.
بیشتر از اون صداها میخواست، بیشتر میخواست اسکای کنارش اینجوری از هم باز بشه.
یه کم نزدیکتر خم شد، فاصلهی بین صورتهاشون تقریباً هیچ بود.
بعد گونهی برافروختهش رو به شونهی اسکای تکیه داد تا هر صدایی که اسکای درمیآورد رو به خوبی بشنوه.
حرفهای اسکای مدام توی گوشش میپیچید.
"خیلی خوب داری انجام میدی."
و شاید این بود که حتی بیشتر به جلو هلش داد. این و شیوهای که بدن اسکای زیر دستش میلرزید.
اسکای احساس خوبی داشت، به خاطر اون، و این... لعنتی این خیلی تحریککننده بود.
اسکای با چشمایی که محکم بسته بودشون، نفسنفس میزد.
- «لعنتی، نان. بس نکن، خواهش میکنم... دقیقاً همینجوری.»
اون التماس، اون صدایی که از میل و خواستن زیاد خشن شده بود، نزدیک بود نانی رو همونجا باز کنه.
سرش رو کج کرد، لباش استخون ترقوهی اسکای رو لمس کرد. پوست گرم اونجا رو بوسید، یه بار. بعد دوباره، این بار عمیق تر، طعم شوری و میل رو توی یه نفس چشید.
حتی نمیفهمید داره این کارو میکنه، نه تا زمانی که اسکای نفسنفس زد و به کمرش قوس داد، عضوش رو بیشتر توی دست نانی فشار داد.
نانی زمزمه کرد: «اینو دوست داری؟»
صداش با یه کم استرس قاطی بود، ولی درعینحال پر از نیاز و احساس بود.
اسکای چشماش رو باز کرد، چند تار مو روی پیشونی خیسش افتاده بود.
با صدای گرفتهای گفت: «عاشقشم.»
باسنش دوباره تکون خورد.
- «داری دیوونهم میکنی.»
صدایی که از نانی دراومد چیزی بین آه و ناله بود.
خودش انقدر سفت بود که درد میکرد، انقدر نفسنفس میزد که توان حرف زدن نداشت، ولی براش مهم نبود.
تنها چیزی که الان میخواست بهش فکر کنه این بود که اسکای چقدر قشنگه، غرق لذت اونم فقط با دستهاش.
دست آزادش رو به سمت سینهی اسکای برد، ضربان قلبش رو زیر کف دستش حس کرد.
+ «حس خوبی میدی. انقدر گرم... انقدر عالی.»
اسکای دستش رو بلند کرد و انگشتهای لرزانش رو توی موهای نانی کشید، پشت سرش رو گرفت.
زمزمه کرد: «تو عالیای. تو همهچیز منی، نانی.»
و همینجوری، قلب نانی دوباره تندتر تپید، این بار خیلی بیشتر.
دست از حرکت نکشید، کلمات زیرلبی بیشتر، لرزشهای بیشتر، نالههای خشن بیشتری که هوا رو مثل یه آهنگ که فقط اون دوتا میشنیدن پر میکرد.
گرمای بدن اسکای رو فقط با دیدن قوس کمرش هر وقت که شستش نوک طولش رو درست دور میزد حس میکرد.
ولی نانی تا قبل از این هیچ ایدهای نداشت که چقدر عاشق قدرتیه که روی اسکای داره.
اسکای زمزمه کرد: «فقط یه کم دیگه، عزیزم.»
چشماش نیمهبسته بود، انگار همین حالا نصفه راه بهشت رو رفته بود.
- «بس نکن. خواهش میکنم بس نکن.»
چشمای نانی گشاد شد.
اون کلمه.
عزیزم.
زیر پوستش فرو رفت و مثل یه شعلهی جدید توی دلش شکوفا شد.
لبهاش رو به سینهی اسکای فشار داد و یه «باشه» نرم و لرزان زمزمه کرد.
فقط یه کم سریعتر کرد، نه زیادی تند، فقط به اندازهای که با فشاری که زیر پوست اسکای میتپید جور باشه، کف دستش گاهی لگن اسکای رو لمس میکرد و هر بار، اسکای تکون میخورد و یه نفس خفه از دهنش درمیاومد.
اسکای نفسنفسزنان گفت: «لعنتی، نانی..نزدیکم. من..»
+ «انجامش بده. رها کن...»
و اسکای همون کاری رو انجام داد که نانی گفته بود.
دستش شونهی نانی رو گرفت، و بعد با یه نالهی عمیق و لرزان، به بدنش قوس داد، باسنش توی دست نانی سفت شد، و موقعی که کاملاً توی لذت غرق شد، انگار هر چیز دیگهای متوقف شد.
لبهاش باز موند، و نانی نگاهش رو نگرفت.
با قلب بیقرارش که بیرحمانه به سینهش میکوبید نگاه کرد که اسکای چطور توی دستاش از هم باز شد.
حتی بعدش، نانی بس نکرد.
حرکتاش آروم شد، حالا نرمتر، لرزههای آخر رو دنبال کرد.
بدن اسکای یه بار، دو بار تکون خورد، و بعد روی تخت افتاد، خالی و نفسنفسزنان.
و نانی فقط بهش زل زد، چشماش پر از حیرت بود. دستشو روی شکم اسکای گذاشت تا از افتادن نگهش داره.
بعد از یکی دو دقیقه نفسهای سنگین و عمیق کشیدن، اسکای سرش رو به سمت نانی چرخوند و خودش رو بین پاهاش جا داد.
با صدایی که انگار خراب شده بود شروع کرد: «حالا بذار من... نوبت منه که حالتو خوب کنم.»
چشمای نانی از هیجان برق زد، هرچند سعی کرد با نگاه کردن به جای دیگه قایمش کنه.
اسکای با یه لبخند نرم بهش نگاه کرد.
دستش رو دراز کرد، چونهی نانی رو گرفت و آروم صورتش رو به سمت خودش چرخوند.
- «دیگه بهتره خجالت نکشی. میخوام چشمات به من باشه... وقتی دارم باهات عشقبازی میکنم.»
یه برافروختگی رو گونههای نانی شکوفا شد.
مطمئن بود قلبش از حرکت ایستاده، با این حال سر تکون داد.
اسکای خم شد و نوک بینیش رو بوسید؛ قبل از اینکه کشوی کنار تخت رو باز کنه و یه بطری لوبریکانت و کاندوم رو دربیاره.
گونههای نانی با دیدن اسکای که خودش رو آماده میکنه، و انگشتهاش رو با اون مایع لیز میکنه، قرمزتر شد.
اسکای موقعیتش رو تنظیم کرد، یه بوسه رو لبهای نانی گذاشت.
- «میتونم؟»
نانی تقریباً دوباره نگاهش رو دزدید ولی ایندفعه خودش رو مجبور کرد توی چشماش نگاه کنه.
+ «آ-آره.»
اسکای زمزمه کرد: «عالی.»
انگشت وسط بلندش رو آروم داخل کرد، یه نفس خفه از گلوی نانی کشید.
خدایا، فراموش کرده بود این چقدر حس خوبی میده.
ولی نانی امشب بیشتر لازم داشت.
هوس یه کشش عمیق رو داشت، فشار و حتی یه کم سوزش میخواست.
هرچند اسکای، همیشه مهربون بود، و هنوز انگار داشت باهاش خوب رفتار میکرد.
معلوم بود که نانی قدردان این مهربونی بود، ولی امشب میخواست بیشتر احساس کنه، میخواست اسکای کنترلش رو از دست بده.
+ «اسـ-اسکای، میتونی بیشتر...»
اسکای حرکت کرد، بدون عجله، آروم، بعد انگشت دوم رو اضافه کرد و یه نالهی لرزان از بین لبای نانی بیرون کشید.
- «بیشتر؟ یعنی چی؟»
سر نانی عقب افتاد، کلمهها مثل تیکههای دعا از لبهاش بیرون ریختن.
+ «آه...... لـ-لعنتی...»
اسکای پوزخند زد.
- «میخوای سریعتر انجامش بدم؟»
نانی لبش رو گاز گرفت، ابروهاش محکم گره خورده بود، چشماش بسته و غرق توی لذت بود.
با ناامیدی سر تکون داد.
ولی اسکای هنوز تسلیم نشد.
سرعتش همونقدر بود، هرچند این بار عمیقتر فشار داد، و لرز شدیدی توی بدن نانی فرستاد.
- «باید توی چشمام نگاه کنی و بگی.»
+ «نمیتونم... تمرکز... زیادی حس خوبی میده.»
اسکای با شوخی گفت: «هوم، واقعاً؟»
هرچند انگشتهاش همین حالا سریعتر حرکت میکردن، راحت داخل و خارج میشدن.
نانی تیکهتیکه و آرومآروم خودش رو از دست میداد.
دستهاش از شونههای اسکای لیز خورد.
با یه دستش به روبالشی چنگ زد، اون یکی به سمت دهنش رفت، دندونهاش توی بند انگشتهاش فرو رفت تا نالههایی که از گلوش بیرون میریخت رو خفه کنه.
اسکای خندید و پیشونیش رو بوسید.
- «دارم باهات شوخی میکنم. هر چی بخوای بهت میدم، عزیزم.»
و همینجوری، دستش انگار محو شد.
انگشتها با سرعتی حرکت کردن که تقریباً غیرممکن بود ببینیشون، فقط میتونستی حسشون کنی، که سوزان و دیوونهکننده بود.
چشمای نانی عقب چرخیدن وقتی لبش رو سختتر گاز گرفت، بدنش روی ملافهها میچرخید.
نزدیک بود.
خیلی نزدیک.
و اسکای میدونست.
با یه دست، پایین رفت و دستش رو دور طولش پیچید، با ریتم آروم انگشتهاش نوازش کرد.
و همین کافی بود.
توی چند ثانیه، نانی با یه فریاد به کمرش قوس داد، زیر تماس اسکای لرزید و بعد از اون گرما روی شکمش ریخت.
اسکای با احتیاط حرکت کرد، یه دستمال از روی پاتختی برداشت و آروم تمیزش کرد.
و بعد، بدون هیچ مقدمهای، نانی حسش کرد.
حس کرد نوک اسکای آروم به داخلش فشار میاره.
چشماش دوباره بسته شد، غرق اون حس شد و تو یه لحظه انگار باز شد.
اسکای یهو همهش رو فشار نداد.
آروم داخل لیز خورد، به طرز دردناکی آروم انگار میخواد هر ضربان بینشون رو احساس کنه.
اسکای با صدایی که انگار گرفته بود، هر کلمه رو با یه جور خویشتنداری عاشقانه گفت:
- «خدایا، بیش از حد تنگی. انگار فقط برای گرفتن من ساخته شدی.»
نانی ناله کرد، دیوونهکننده بود.
نمیتونست حرف بزنه یا صدایی جز نالههاش دربیاره.
هر تیکه از اسکای پرش کرد، گرمایی که کش میاومد، میتپید و توی هر عصبش میچرخید.
اسکای دهنش رو نزدیک گوش نانی برد و رو لالهی گوشش زمزمه کرد: «همینه، فرشته. خیلی خوب انجامش میدی. دورم عالی حس میشی. زیادی عالی.»
نانی تندتند پلک زد، انگار لذت دیدش رو تار میکرد.
دستهاش بیهدف گشت تا وقتی بازوهای اسکای رو پیدا کرد، نگهش داشت که حتی بیشتر احساسش کنه.
اسکای شروع به حرکت کرد.
فقط یه کم.
یه چرخش آروم باسن، باسنی که به خوبی میدونست چه ریتمی آدم رو دیوونه میکنه.
نفس نانی بند اومد، سینهش لرزید.
اسکای با چشمای سوزان به چشماش خیره شد.
با ناله گفت: «خودت رو ببین. داری از هم باز میشی. و من حتی شروع نکردم.»
نانی با صدای گرفتهای ناله کرد: «اسـ-اسکای...»
ناخنهاش آروم توی پوست اسکای فرو رفت.
+ «نـ-نمیتونم...»
- «میتونی. میدونم میتونی برام تحمل کنی.»
سرعتش فقط به اندازهای تند شد که پاهای نانی بلرزه.
- «میخوای سختتر بکنمت، نه؟»
نانی فقط میتونست سر تکون بده.
- «بگو، عزیزم. بگو و من خیلی شیرین نابودت میکنم.»
نانی دوباره ناله کرد، کلمهها توی عمق گلوش گیر کرده بودن.
+«ل-لطفا... سختتر...»
و همین کافی بود.
باسن اسکای یهو تندتر حرکت کرد، یه بار، و بعد دوباره، ریتم مثل طوفانی که شدت میگیره بهوجود اومد.
پوست به پوست، صدای برخورد بدنهاشون مثل ضربان قلب دیوونه کننده توی اتاق میپیچید.
دیگه خودش رو نگه نمیداشت.
اسکای ناله کرد: «لعنتی، انقدر محکم منو میگیری.»
با نیرویی که نانی رو به فریاد واداشت داخلش ضربه زد.
- «اینو دوست داری، مگه نه؟ پر شدن رو. اینجوری به فاک رفتن رو.»
نانی نمیتونست جواب بده.
فقط میتونست ناله کنه، بلند و ناامید. بدنش با هر فشار میلرزید.
اسکای نزدیکتر خم شد، لبهاش رو بوسید و بین اون شیرینی، حرفهای تندی رو زمزمه کرد.
- «اینجوری مال منی، نه؟ کوچولوی قشنگم...طوری که زیرم باز میشی. خدایا، عاشق به فاک دادنتم.»
نالههای نانی به هقهق هایی از لذت تبدیل شد.
کل بدنش میسوخت.
عرق به پوستشون چسبیده بود.
انگشتهای پاش جمع شد، باسنش با اون هوس غریزی، با هر فشار بالا میاومد که بهش برسه.
دست اسکای دور کمرش پیچید، با ریتم، با هر فشار باسنش جفت شد.
- «دوباره برام بیا، عزیزم. میخوام حس کنم که چطور وقتی داخلتم میلرزی.»
و نانی انجامش داد.
فریادش نرم ولی خردشده بود، تقریباً از درون شکسته.
دوباره اومد، اشک پشت چشماش، به اسکای چسبید انگار تنها چیزی بود که نمیذاشت از هم بپاشه.
بدنش لرزید، و انقدر محکم دور طول اسکای پیچید که یه نالهی دیگه از عمق سینهش بیرون کشید.
اسکای هم زیادی دور نبود.
- «لعنتی...نانی...شت...»
ریتمش یه لحظه گیر کرد، باسنش کمی لق زد.
یه فشار عمیق دیگه، و با یه نالهی خفه توی کاندوم ریخت. موقعی که به سختی اومد، طوری لرزید که انگار روحش برای یه لحظه بدنش رو ترک کرده بود، و بعد از اون صورتش رو توی گردن نانی فرو برد.
بدنهاشون همزمان روی تخت افتاد، قاطی با عرق، گرما و نفسنفس بود.
یه مدت هیچ کلمهای نبود، فقط صدای نفسهاشون که دوباره هماهنگ میشد.
اسکای یه لحظه بیشتر داخلش نگه داشت، ضربان قلبهاشون بههم میکوبید تا زمانی که آروم شدن.
بعد آروم و با احتیاط ازش بیرون کشید، کاندوم رو توی سطل زبالهی کنار تخت انداخت و کنار نانی برگشت.
اونو نزدیک کشید، دستش رو توی موهاش فرو کرد.
و بعد متوجه شد که نانی خوابیده.
به صورت خوابالوش لبخند زد و پیشونیش رو بوسید.
- «دوستت دارم، نانی.»
و همینجوری، دوباره توی هم غرق شدن، غرق شده توی حال و هوای چیزی که دیگه نیازی به گفتن نداشت.
⊹ Ongoing... ⊹