Chapter 3
" سیزدهم ژوئن. "
اون شب تابستونی برای همیشه توی خاطراتشون حک شد، یه لحظهی پر از دلتنگی و حسرت، شبی که مثل یه طناب کشیدهشده پاره شد و همهچیز از هم باز شد.
برای نانی و اسکای، این شب هم یه کابوس بود هم یه آرزوی برآوردهشده...به دلایلی که هیچوقت نمیتونستن توضیح بدن.
تو این لحظه، اسکای با سرعت تو خیابونای کمنور شهر میراند، شهری که این موقع شب انگار یه سایه از روزش بود.
تابلوهای نئون تو گوشهی چشمش سوسو میزدن و سایههای زودگذری رو بند انگشتهاش که فرمان رو سفت گرفته بودن، مینداختن.
فکش سفت شده بود و ذهنش پر از سناریوهایی بود که نمیخواست بهشون فکر کنه.
چرا نانی باید تنها بره بار؟ اصلاً بهش نمیاومد.
نانی از اونایی بود که قبل از اینکه بی خبر به جایی مثل بار بره، حتما پیام میداد.
همیشه مطمئن میشد که یکی بدونه اون کجاست، مخصوصاً اگه قرار بود مشروب بخوره.
ولی حالا اسکای اینجا بود، توی دل شب میراند تا دوست صمیمیش رو از رو صندلی بار و تصمیمهای بدش نجات بده.
گوشیش روی صندلی کناری پرت شده بود، صفحهش هنوز خاموش بود، با اینکه چندبار به مانو زنگ زده بود.
مانو کجای این ماجرا بود؟
میدونست نانی داره از هم میپاشه؟
اصلاً براش مهم بود که جلوی این اتفاق رو بگیره؟
زنگها و پیامهای بیجواب نشون میداد که نه، و این فقط دل اسکای رو بیشتر گره میزد.
این وسط یه چیزی بدجوری غلط بود.
نفسش رو تند بیرون داد، انگشتاش روی فرمان ضربه زدن.
حداقل بارتندر یا هر کی که زنگ زده بود، انقدر مسئولیتپذیر بود که خبر بده.
اسکای لرزید وقتی فکر کرد اگه این زنگ نبود چی میشد.
نانی وقتی مست بود راحت همهچیز رو بیان میکرد، اون شیرینیِ محافظت شدهش تبدیل به یه صداقت بیپروا میشد. مثل پول خرد رازهاش رو پخش میکرد، چیزایی رو اعتراف میکرد که هیچوقت موقع هوشیاری نمیگفت، و به جوکای بیمزه بلند بلند میخندید.
تو همچین جایی، با آدمای غریبه؟
اسکای فقط امیدوار بود کسی ازش سوءاستفاده نکرده باشه.
این فکر باعث شد پاش رو بیشتر روی گاز فشار بده.
مهم نبود نانی امشب چی گفته یا چه کاری کرده.
مهم نبود اگه خودش رو ضایع کرده، جلوی غریبهها گریه کرده، یا چیزایی دربارهی مانو یا اسکای یا حتی رازهای دوستیشون که باید بین خودشون میموند، به زبون آورده.
هیچکدوم اینا الان مهم نبود.
فقط باید بهش میرسید، مطمئن میشد که حالش خوبه و با دستای خودش میبردش خونه.
وقتی رسید، تابلوی بار تو تاریکی با نور آبی مات میدرخشید:
" Chill & Sip "
اسکای ماشین رو عجلهای پارک کرد، حتی خاموشش نکرد و بلافاصله از ماشین پیاده شد و سمت در ورودی رفت.
قلبش تند میزد، نه از عجله، بلکه از ترس چیزی که ممکن بود اونجا ببینه.
هوای مرطوب شب به پوستش چسبید.
وقتی در بار رو هل داد، تغییر ناگهانی از خیابونهای ساکت به فضای شلوغ داخل مثل یه ضربه بهش خورد.
بوی آبجو و سیگار مونده با بوی تند لیموی ضدعفونیکننده که برای تمیز کردن میز ها استفاده شده بود، قاطی شده بود.
نور بار، سایههای ناهموار روی دیوار های تقریباً خالی مینداخت.
چشماش سریع گشتن، از پیشخدمتای تنها که صندلی جمع میکردن و یه مرد میانسال که احتمالاً پنجمین ویسکیش رو میخورد، گذشت و بالاخره به آشناترین آدم اونحا افتاد که گوشهای کز کرده بود.
نانی بود.
حتی از اونور سالن، اسکای میدید که شونههای دوست صمیمیش چطور به داخل خم شدن، انگار میخواست ناپدید بشه.
قامت همیشه صافش، کاملاً فرو ریخته بود.
یه دستش یه لیوان نیمهخالی رو چسبیده بود، دست دیگهش با گوشی ور میرفت، انگشتاش روی صفحه لیز میخوردن انگار نمیدونست چطور کار میکنه.
جلوش، بارتندر وایستاده بود، یه مرد تنومند با سر تراشیده و بازوهای پر از تتوهای پیچیده، انگار حضور اسکای رو حس کرده بود.
سرش رو به سمت نانی تکون داد، با نگاهی که انگار خیالش راحت شده بود.
- «تو اسکای هستی؟»
اسکای صداش رو شناخت، همون صدای پشت تلفن بود.
+ «آره.»
مرد صدای اسکای رو به زور شناخت.
صداش پر بود از نگرانی ناگفته.
قدمهای بلندی برداشت، چکمههاش با هر قدم به کف خیس از مشروب میچسبید.
+ «چه مدته که اینجوریه؟»
بارتندر آهی کشید و پیشخون رو با زور بیشتری تمیز کرد.
- «حدود سه ساعته. با آبجو شروع کرد، بعد رفت سراغ رام. حتی وقتی دیگه نمیتونست صاف بشینه، ول نکرد. هی زیر لب یه چیزایی میگفت درباره...»
مکث کرد و با چیزی که زیادی شبیه ترحم بود، به نانی نگاه کرد.
- «خب، خودت بهزودی میشنوی.»
دل اسکای مثل یه کشتی توی طوفان به هم ریخت وقتی به نانی نزدیک شد.
دستش رو دراز کرد، یه کم بالای شونهی لرزون نانی نگه داشت قبل از اینکه لمسش کنه.
با لحنی که سعی کرد شاد نگهش داره، گفت.
+ «هی، قراره همینجا بخوابی یا چی؟»
لحظهای که نانی برگشت، اسکای حس کرد یه چیزی توی سینهش ترک خورد.
صورت دوست صمیمیش کاملا داغون بود؛ از خطچشم پخششده و رد اشکهایی که زیر نور بار میدرخشیدن.
اون چشمای همیشه پر از گرما، حالا قرمز و پر از بدبختی بودن.
وقتی حرف زد، صداش گرفته بود، انگار ساعتها فریاد زده بود.
- «اون منو ول کرد، اسکای.»
فقط چند کلمه.
همین کافی بود تا اسکای بفهمه چی به چیه.
لیوان از دست نانی لیز خورد، با یه انفجار از مایع کهربایی و شیشهی شکسته روی زمین افتاد؛ ولی هیچکدومشون تکون نخوردن.
اسکای فوری دوستش رو توی بغلش کشید، لرزش کل بدن نانی رو حس کرد که با هقهق بیصدا میلرزید.
حالا همهچیز معلوم شد.
به خاطر مانو بود.
با این فهم، اسکای شروع کرد تکههای پازل رو کنار هم بذاره...
تماسهای بیجواب، غیب شدن یهویی نانی و این اوضاع آشفتهای که در حال حاضر داشت.
واقعاً مانو فقط... ولش کرده بود؟
بدون یه کلمه؟
بدون اینکه حتی وقتی اسکای برای حال نانی زنگ زد، جواب بده؟
یا خودش بود که تمومش کرده بود؟
خشم تو سینهی اسکای پیچید.
کدوم آدمی همچین کاری میکنه؟
بعد از این همه سال با همدیگه، همهی اون عشقی که نانی پای رابطهشون ریخته بود، اون فقط نانی رو مثل یه چیز بیارزش پرت کرده بود کنار؟
این فکر دستای اسکای رو لرزوند، انگار میخواست یه چیزی رو خورد کنه.
ولی الان وقت خشم نبود.
اسکای کمی عقب کشید؛ ولی بازوهاش رو شل دور کمر نانی نگه داشت، که اگه تعادلش رو از دست داد، نگهش داره.
بوی مشروب و اشک به پوست نانی چسبیده بود، قاطی با عطر ملایمی که همیشه میزد، چون مانو اون عطر رو خیلی دوست داشت.
- «میخوای دربارهش حرف بزنیم؟»
میدونست الان وقت این سؤال نیست، ولی هر کسی جای اون بود همینو میپرسید.
نانی سرش رو تند تکون داد، موهای سیاهش به پیشونی خیسش چسبیده بودن.
- «مشروب بیشتر میخوام.»
با صدایی گُنگ گفت.
کلماتش با سکسکههایی که کل بدنش رو میلرزوند، قطع میشدن.
انگشتهاش که به پیرهن اسکای چنگ زده بودن، از شدت فشار سفید شده بودن.
اسکای آهی کشید، دستش رو دور کمر نانی سفتتر کرد تا از روی صندلی لیز نخوره.
+ «دیگه زیادی خوردی، نانی. بذار ببرمت خونه، یه کم استراحت کنی، باشه؟»
یه خندهی تلخ از گلوی نانی دراومد، خام و شکسته.
سرش رو به شونهی اسکای تکیه داد، نفسش داغ و نامنظم به یقهی اسکای خورد.
- «استراحت کنم؟»
صداش ترک خورد.
- «فکر نکنم وقتی بیدار شم و یادم بیاد دیگه مال اون نیستم، بتونم بخوابم.»
اسکای عمیق آه کشید.
درد نانی رو میفهمید.
دردی که آدم رو خالی میکنه، که بیدار شدن رو مثل مجازات میکنه.
خودش هم تجربه کرده، توی سکوت عشقی غرق شده که براش همهچیز بود ولی برای طرف مقابل هیچی.
آروم دستش رو بالا برد، انگشتهاش رو با حرکات آروم و تسکیندهنده تو موهای نرم و مشکی نانی کشید.
+ «نانی، به من نگاه کن.»
ولی نانی فقط سرش رو تندتر تکون داد و صورتش رو بیشتر تو شونهی اسکای فرو کرد، انگار با اینکار میتونست از واقعیت فرار کنه.
اشکهاش حالا یه جریان مداوم بودن و پیرهن اسکای رو خیس کردن.
اسکای فقط یه لحظه تردید کرد قبل از اینکه دست به کار بشه. آروم بازوهاش رو از دور کمر نانی باز کرد و بهجاش صورت دوستش رو بین کف دستاش گرفت، مجبورش کرد سرش رو بالا بیاره.
منظرهای که دید، تقریباً نابودش کرد.
از نزدیک، ناراحتیای و غمی که تو چهرهی نانی موج میزد، غیرقابلتحمل بود.
چشماش، که همیشه پر از زندگی بودن، حالا پفکرده بودن و اشکهاش بیوقفه میریختن. لباش میلرزیدن و نابود شده بود.
انگار یکی دستش رو توی سینهش کرده، قلبش رو بیرون کشیده و فقط یه زخم باز گذاشته.
گلوی اسکای تنگ شد.
قبلاً نانی رو گریهکنان دیده بود، ولی بیشتر سر فیلمهای مسخره، باخت تو بازی، یا لحظههای شادی زیاد، ولی این لحظهها نادر بودن.
هیچوقت با این درد عمیق روحی ندیده بودش.
برای یه لحظه، اسکای نمیدونست چی بگه.
پس بهجاش، نانی رو دوباره توی بغلش کشید، محکمتر از قبل، با به دستش پشت سرش رو نگه داشت، انگار میتونست درمقابل دنیا ازش محافظت کنه.
+ «همهچیز درست میشه.»
+ «تو خوب میشی.»
حتی میدونست این کلمات الان پوچن.
چون اسکای این درد رو میشناخت.
ولی میدونست نانی میتونه ازش جون سالم به در ببره.
حتی وقتی حس میکنه نمیتونه.
اسکای آروم نفسش رو بیرون داد، بازوهاش هنوز دور بدن لرزون نانی محکم بود.
آروم کمی عقب کشید تا دوباره به صورت نانی نگاه کنه.
گونههاش هنوز خیس بود، مژههاش از اشک به هم چسبیده بود و لباش از گاز گرفتن زخمی شده بود.
سینهی اسکای درد گرفت.
+ «بیا، ببرمت خونهت.»
آروم بازوی بیجون نانی رو دور شونههاش انداخت، با دست دیگهش کمرش رو گرفت تا صاف نگهش داره.
نانی سنگینتر از چیزی که به نظر میاومد بود، بدنش از خستگی و مشروب شل شده بود، ولی اسکای راحت خودش رو تنظیم کرد، دستش محکم و ثابت بود.
قبلاً هم نانی رو بعد از پارتیها، شرطبندیهای احمقانه، یا دورهمی با دوستای دیگهش برده بود خونه، ولی هیچوقت اینجوری نبود.
هیچوقت اینطور نبود که وزن روی شونههاش به جای مشروب، غم باشه.
وقتی تلوتلوخوران سمت خروجی میرفتن، اسکای نگاهی به بارتندر انداخت که هنوز پیشخون رو با یه پارچه تمیز میکرد.
نگاهشون به هم افتاد، اسکای با لبخند ضعیفی بیصدا گفت: «مرسی».
مرد سری تکون داد و رو برگردوند.
وقتی بیرون اومدن، هوای شب مثل دیوار بهشون خورد.
خیابون هنوز ساکت بود، فقط صدای زمزمهی دور ترافیک و سوسوی گاهبهگاه یه لامپ خیابونی بی جون، حس میشد.
نانی به اسکای تکیه داد، نفسش بریدهبریده بود.
- «نه.»
با صدایی ضعیف گفت.
نزدیکتر شد، انگشتهاش تو شونهی اسکای فرو رفتن، انگار میترسید اسکای هم مثل مانو ولش کنه.
- «امشب منو ببر خونهت، اسکای. نمیخوام... نمیخوام تنها باشم.»
اسکای بدون تردید و با لبخند به دوستش نگاه کرد.
+ «باشه، حتماً.»
نانی رو به سمت صندلی شاگرد ماشین هدایت کرد، حتی وقتی سعی میکرد در ماشین رو باز کنه باز هم با یه دستش نگهش داشته بود.
نانی به آرومی تو صندلی ولو شد و سرش رو به پشتی تکیه داد.
اسکای خم شد، وقتی کمربند ایمنی رو براش بست، انگشتاش مچ نانی رو لمس کرد و بعد کمربند با یه صدای آروم جا افتاد.
برای یه لحظه، فقط وایستاد، نگاه کرد به رد اشکهایی که هنوز تو نور کم لامپای خیابون روی صورت نانی میدرخشیدن.
سینهش از دیدن دوست صمیمیش توی این حال سنگین شد. بعد در رو آروم بست، دور ماشین چرخید و رو صندلی راننده نشست.
بدون معطلی موتور رو روشن کرد، وقتی از کنار جدول دور شد، نگاه سنگینِ نانی رو، روی خودش حس کرد، انگار دنبال چیزی بود که بهش چنگ بندازه.
اسکای بدون اینکه از جادهی مقابلش رو برگردونه دستش رو دراز کرد، انگشتهای نانی رو پیدا کرد و فشار داد.
+ «من پیشتم.»
بقیهی مسیر تا آپارتمان اسکای ساکت بود، اسکای چشمهاش رو به جاده دوخته بود ولی حواسش هیچوقت از نانی غافل نشد.
نانی به پنجره تکیه داده بود، نفسش شیشه رو پر از بخار میکرد.
انگشتاش، که هنوز به انگشتای اسکای گره خورده بودن، کمی میلرزیدن و اسکای نمیتونست بفهمه که این لرزش از مشروب بود یا غم.
دوباره دست نانی رو فشار داد، انگار با این کار بیصدا بهش اطمینان میداد که تنها نیست.
وقتی به پارکینگ آپاراتمان اسکای رسیدن، نفس نانی آرومتر شده بود، بدنش تو صندلی شل شده بود، انگار خستگی بالاخره بهش غلبه کرده بود.
اسکای موتور رو خاموش کرد، سمت نانی چرخید و نگاه کرد به اینکه نور کم لامپ چطور صورت نانی رو با خطوط نرم و غمگین رنگ میکرد.
حتی توی خواب، غم ولش نکرده بود.
پیشونیش چین افتاده بود، لباش کمی باز، انگار وسط زمزمه خواب رفته بود.
اسکای آروم نفسش رو بیرون داد.
بعد حرکت کرد، کمربند نانی رو محتاطانه باز کرد، از ماشین پیاده شد و به سمت در شاگرد رفت.
هوای شب خنکتر شده بود.
در رو باز کرد و خم شد، یه دستش زیر زانوی نانی، دست دیگهش پشتش.
+ «رسیدیم فرشته، بذار ببرمت داخل.»
نانی تکون خورد ولی بیدار نشد، سرش رو به شونهی اسکای تکیه داد.
اسکای در ماشین رو با پاش بست، فکر کرد بهجای بیدار کردنش، میتونه تا آپارتمان ببرتش. به هر حال، براش فرقی نداشت چون وزن نانی توی بغلش آشنا و آرامشبخش بود.
توی مسیر آسانسور تا طبقهش ساکت بودن، نور فلورسنت و اهنگ اروم آسانسور بالای سرشون زمزمه میکرد.
نفس نانی گردن اسکای رو گرم میکرد، انگشتاش گهگاه رو سینهی اسکای تکون میخوردن، انگار توی خواب دنبال تکیهگاه بودن.
اسکای محکمتر گرفتش.
وقتی در آسانسور باز شد، اسکای به سمت راهرو رفت، وقتی در رو باز کرد، کلیداش آروم صدا کردن.
آپارتمان تاریک بود، فقط نور خیابون بود که سایههای بلند روی کف چوبی مینداخت.
اسکای چراغها رو روشن نکرد چون این فضا رو از حفظ بود، هر صدای جیرجیر کف، هر جایی که مبلها قرار داشتن.
نانی رو مستقیم برد سمت اتاقخواب، با پاش در رو هل داد و آروم روی تخت گذاشتش.
نانی چیزی رو نامفهوم زیر لب زمزمه کرد و صورتش توی بالش فرو رفت، وقتی اسکای سعی میکرد روی تخت تنظیمش کنه، تا وقتی صبح بیدار شد بخاطر بد خوابیدن بدن درد نداشته باشه، هرچند با انقدر مشروبی که نوشیده بود، قطعا این اتفاق میفتاد.
برای یه لحظه، اسکای فقط وایستاد و نگاه کرد به انگشتهای نانی که توی ملافه گره شده بودن، انگار میترسید اونا هم رهاش کنن.
سینهش از دیدن این منظره سوخت.
مانو حتماً بدجوری بهش ضربه زده بود.
و اسکای قرار نبود ببخشدش.
آروم و بیصدا زانو زد، کفشهای نانی رو درآورد و کنار گذاشت، بعد جوراباش رو آروم کشید. انگشتهاش قوزک نانی رو لمس کرد، گرم بود ولی خداروشکر تب نداشت.
بعد، پشت دستش رو به پیشونی نانی گذاشت، خیالش راحت شد که داغ نیست.
با این حال، مشروب غیرقابلپیشبینی بود.
اسکای بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت، برای احتیاط یه کاسهی کوچیک از کابینت برداشت.
گذاشتش رو پاتختی که دم دست باشه، بعد مکث کرد، نگاهش روی نانی که حالا خوابیده بود، موند.
باید میرفت و میذاشت نانی استراحت کنه.
برگشت سمت در، خودش رو برای خوابیدن روز کاناپه آماده کرد تا اینکه...دستی مچش رو گرفت و با یه حرکت سریع کشیدش تا بالاسر نانی معلق شد.
اسکای خشکش زد.
فکر کرد لمس یه روحه، نمیتونست باور کنه نانی اون رو اینجوری کشیده باشه.
هنوزم باور نکرد تا وقتی چشمهاشون به هم افتاد.
- «نرو.»
نانی با صدای گرفته از خواب و اشک زمزمه کرد.
اسکای فکر کرد شاید داره توهم میزنه؛ ولی لحظهای که نانی حرف زد، گرمای نفسش که بهش خورد، اونموقع بود که واقعیت براش جا افتاد.
این نزدیکی، واقعی بود.
دست نانی روی مچ اسکای شل شد، حالا کنارش بود.
اسکای به پایین نگاه کرد، به چشمای نیمهباز نانی که از اشک برق میزدن ولی متمرکز بودن.
متمرکز روی اون.
- «بمون. لطفاً.»
نانی زمزمه کرد.
نفس اسکای توی سینهش گیر کرد.
اتاق انگار دورشون تنگتر شد، تنها چیزی که اسکای حس میکرد، گرمای نفس نانی بود که نرم و لرزون مثل بالهای یه پرندهی زخمی، روی لببالاییش میلغزید.
اسکای به سختی آب دهنش رو قورت داد، نبضش توی گلوش دیوانهوار میزد.
+ «من همینجام، نانی.»
میخواست عقب بکشه، با دست به کاناپهای که از در نیمهباز معلوم بود اشاره کرد.
+ «فقط میرم—»
ولی دست نانی سفتتر شد، اصلاً نمیخواست چیزی بشنوه.
سرش رو آروم ولی مصمم تکون داد و وقتی اسکای پایین رو نگاه کرد، چشمای نانی دیگه از خستگی نیمهباز نبودن، بلکه باز، ملتمس، زیر نور مهتاب و براق از اشکهایی که به تازگی ریخته بود، بودن.
- «نه. همینجا بمون. لطفاً. تو هم...تو هم ولم نکن.»
اسکای باید عقب میکشید.
بیشتر از هر چیزی میخواست عقب بکشه.
ولی بعد یه اشک از چشم نانی سَر خورد، یه مسیر روی گونهش کشید، و اون لحظه مقاومت اسکای فرو ریخت.
چطور میتونست بره وقتی نانی انقدر شکسته و تنها به نظر میاومد؟
چطور میتونست راه بره وقتی هر نفس لرزون نانی انگار چیزی عمیقتر رو تو سینهی اسکای میشکست؟
- «تو هم، اسکای؟ تو هم میخوای منو ول کنی؟ همهی کسایی که میشناسم انقدر ازم متنفرن که منو ول میکنن؟»
نانی دوباره با صدایی که به زور شنیده میشد و پر از دردی که فراتر از دلشکستگی بود، گفت.
این کلمات مثل ضربهای به اسکای خوردن و برای یه لحظه، نمیتونست حرف بزنه، نمیتونست از تنگنای ناگهانی گلوش نفس بکشه.
بعد، نفس آرومی کشید و دستش رو دراز کرد تا با شستش اشکای روی گونهی نانی رو پاک کنه.
لمسش نرم بود، محترمانه، انگار نانی یه چیز شکننده و مقدس بود.
+ «فرشته، دیگه هیچوقت همچین چیزی رو به من نگو.»
آروم گفت.
انگشتهاش روی خط فک نانی موندن.
+ «من هیچوقت تورو ول نمیکنم. حتی اگه کل دنیا ولت کنه، من تنها کسیام که دنبالت میام. من همینجام. تنهات نمیذارم.»
اسکای احساس کرد حرفاش سریعا روی دوستش اثر کرد.
مژههای نانی لرزیدن و اشکهای بیشتری زیر نور مهتاب ریختن، صورتش رو به چیزی تبدیل کردن که اسکای از اعتراف بهش متنفر بود.
نانی توی این حالت، درخشنده و اثیری به نظر میاومد.
اسکای از گریهی نانی متنفر بود، از دردی که توی دلش حک میکرد متنفر بود، ولی خدایا، نانی اینجوری زیبا بود.
طوری زیبا بود که سینهی اسکای رو به درد میآورد.
- «اسکای...»
نانی با صدایی که میلرزید، زمزمه کرد.
+ «بله، فرشته؟»
اسکای با صدای آرومی جوابش رو داد، شستش هنوز گونهی نانی رو نوازش میکرد.
- «منو ببوس.»
⊹ Ongoing... ⊹