Chapter 29

Chapter 29


اسکای هیچ‌وقت واقعاً خوابش نبرد.

چشماش برای چند ثانیه بسته می‌شد، بعد دوباره تندتند پلک می‌زدن و باز می‌شدن. تو یه خلأ مات و گم توی مه‌ای بود که انگار فقط نانی می‌تونست درکش کنه.

برای همین نزدیکش موند، هر تغییر توی ریتم نفس کشیدن اسکای رو زیر نظر داشت.

جلوی کاناپه زانو زد و آروم کفش‌های اسکای رو درآورد، انگشت‌هاش با دقت بند ها رو باز می‌کرد. بعد نوبت جوراب‌ها شد، با همون دقت از پاهاش درشون آورد.

دستشو روی پیشونی اسکای گذاشت.

داغ.

زیادی داغ.

یه قطره عرق خط شقیقه‌ی اسکای رو دنبال کرد.

زیر لب گفت: «وای نه، داری می‌سوزی.»

موهای خیس رو از روی صورتش کنار زد.

بعد، یه فکر به ذهنش رسید.

یه دوش خنک.

شاید کمک کنه.

ولی نه سرد، چون نمی‌خواست بدن اسکای شوکه بشه، اما به اندازه کافی خنک که تب رو آروم کنه و شاید هوشیاری کنه.

نانی بلند شد، دست‌هاش رو زیر بازوهای اسکای برد، آروم بلندش کرد.

+ «بیا، اسکای. یه کم کمکم کن. بذار ببرمت دستشویی.»

اسکای یه صدای آروم درآورد، نه دقیقاً ناله، بیشتر مثل صدای بارون که به شیشه پنجره می‌خوره؛ ولی سرش رو تکون داد و سعی کرد به نانی کمک کنه.

چونه‌ش یه جور تنبل تکون خورد و بعد به سختی بلند شد. روی پاهاش لق می‌زد، ولی حداقل سعی می‌کرد راه بره، حتی اگه یکم کج و کوله بود.

نانی درست کنارش موند، بازوش رو دور کمر اسکای نگه داشت، و آروم کمکش کرد راه بره.

قدم به قدم راه رفتن، اسکای از روی عادت تو فضای آشنا آپارتمانش یواش‌یواش راه رفت، انگار پاهاش حتی وقتی هوشیار نبود، خونه رو بلد بودن.

وقتی به دستشویی رسیدن، نانی کمکش کرد روی صندلی توالت بشینه، با دوتا دست شونه‌هاش رو نگه داشت.

+ «یه لحظه همین‌جا بشین. میرم وان رو آماده کنم.»

اسکای دوباره سر تکون داد، چشماش نیمه‌بسته و شونه‌هاش افتاده بود.

نانی به سمت وان رفت، شیر آب رو باز کرد، با انگشتاش دما رو چک کرد، اجازه داد به همون خنکی مناسب برسه.

وقتی برگشت و اسکای رو دید که به سمت زمین کج شده، طوری که انگار جاذبه‌ی تصمیم گرفت بود پایین بکشتش، نزدیک بود فحش بده، انگار داشت از یه بچه مراقبت می‌کرد.

+ «هی! نه، نه، نه. بیدار بمون.»

سریع جلو رفت، و شونه‌ش رو گرفت تا نگهش داره.

اسکای با چشمای سنگین بهش پلک زد.

- «هوم؟»

+ «میرم برات لباس تمیز بیارم.»

صداش محکم‌تر شد و گفت: «ولی وقتی برگشتم، می‌خوام توی وان باشی. حداقل روی لبه‌ش بشین. بقیش رو خودم درست می‌کنم، باشه؟»

لب‌های اسکای به یه لبخند آروم و کج خم شد.

- «داری کمکم می‌کنی حموم کنم؟»

نانی نفسش رو فوت کرد، سعی کرد چشماش رو نچرخونه.

+ «آره، معلومه. تو الان حتی نمی‌تونی صاف وایستی. حالا چیزی که گفتم رو انجام بده تا برمی‌گردم. می‌تونی؟»

اسکای با لبخندی که محو نمی‌شد سر تکون داد.

زمزمه کرد: «خیلی مهربونی باهام، پی‌هیران.»

نانی جواب نداد، گونه‌هاش سرخ شدن.

فقط برگشت، از دستشویی به سمت اتاق خواب بیرون رفت، سینه‌ش پر از احساساتی بود که تا حالا هیچ‌وقت تجربه نکرده بود.

توی اتاق خواب اسکای، چراغ‌ها رو روشن کرد، اون فضای آشنا با سکوت آرومش بهش خوشامد گفت.

کتاب‌های پخش و پلا، بوی ملایم چوب و ملافه‌های چروک که هنوز گرمای پسری که حالا توی دستشویی منتظرش بود رو نگه داشته بودن.

به سمت کمد رفت و بازش کرد.

وقتی داخلش رو نگاه کرد، از اون به‌هم‌ریختگی آهی کشید، توی کمد دست برد و یه حوله‌ی تمیز و یه دست لباس راحتی برداشت، شلوار نخی گشاد و یه تی‌شرت بزرگ، چیزی که اسکای بعد از حموم به راحتی بپوشتش.

انگشت‌هاش گشتن تا به قفسه‌ی بالایی رسیدن، جایی که اسکای معمولاً ملافه‌ها و حوله‌های اضافی رو می‌چپوند.

کورمال‌کورمال دنبال پارچه گشت، دستش روی چوب صاف کمد کشیده شد، دنبال اون نرمی آشنای حوله بود.

ولی بعد... انگشتاش دور یه چیز دیگه بسته شد.

یه چیز خیلی آشنا تر.

آب دهنش رو قورت داد، دستش خود به خود دور اون شیء پیچید و نرمی قدیمی‌ش رو حس کرد، شکلش رو، وزنش رو، آرامش دلنشینش رو.

آروم از کمد بیرون کشیدش.

و خشکش زد.

اون‌جا بود.

آقای تدی.

اون خرس عروسکی قدیمی، که موقع دبیرستان برای اسکای برده بود تا حال و هواش رو بهتر کنه.

همونی که با یه لبخند پر از حمایت داده بهش داده بود، اون شبی که اسکای با تارا بهم زده بود.

اون موقع با صدای لرزون نوجوانی گفته بود: «نگهش دار. هر وقت خاطرات زیادی سنگین شد، فقط محکم بغلش کن. بذار حسابی به حرفات گوش کنه، اون شنونده‌ خیلی خوبیه.»

و اسکای نگهش داشته بود.

حتی بعد این همه سال.

نانی همون‌جا وایستاد، بی‌حرکت، وزن خرس عروسکی توی دست‌هاش یهو خیلی سنگین‌تر از چیزی که بود شد.

قلبش با دیدنش لرزید.

اسکای اونو دور ننداخته بود.

بسته‌بندی نکرده بود، اهدا نکرده بود، فراموشش نکرده بود.

آقای تدی رو نگه داشته بود.

نه توی جعبه.

نه توی انباری.

بلکه نزدیک، قشنگ جاساز شده توی جایی که حوله‌ها رو می‌ذاره، جایی که چیز های مهم و روزمره زندگی می‌کنن.

یه گرمای ناگهانی تو سینه‌ی نانی پخش شد.

یه گرمای عجیب و دردناک.

شستش رو آروم روی گوش خرس کشید، یادش اومد اسکای اون شب چطور محکم نگهش داشته بود، انگشتاش مثل بچه‌ای که ناامیدانه به یه چیز محکم چنگ می‌زنه دورش پیچیده بود.

نگهش داشته بود.

تو رو نگه داشته بود.

سینه‌ی نانی تنگ شد.

بعد از یه لحظه، آقای تدی رو به کمد برگردوند، با احتیاط پایین گذاشتش، انگار یه تیکه از خاطره‌ای رو که نمی‌خواد کامل ولش کنه زمین می‌ذاره.

بعد حوله‌ای که نزدیکش بود رو برداشت، با لباس‌های تمیز، و کمد رو بست.

نفس عمیقی کشید، سعی کرد خودش رو جمع کنه.

چون این کشف کوچولو نباید انقدر براش مهم می‌بود.

ولی بود.

نانی با حوله و لباس‌های تمیز توی دستش به حمام برگشت، آروم به داخل قدم گذاشت، و با چیزی که دید خشکش زد.

اسکای همین حالا توی وان بود.

لخت.

با زانوهاش که شل به سینه‌ش چسبیده بود اون‌جا نشسته بود، سرش رو به لبه‌ وان تکیه داده بود، چشماش بسته ولی خواب نبود.

پوستش زیر نور کمرنگ حمام برق می‌زد، پوستش با لایه نازکی از عرق و آب خیس بود.

خم شونه‌ش، خطای نرم سینه‌ش، همه‌ش زیادی بود و کافی نبود تو یه لحظه.

نانی به سختی آب دهنش رو قورت داد.

و سریع نگاهش رو برگردوند، تندتند پلک زد و وانمود کرد با حوله‌ توی دوستش ور میره.

زیر لب گفت: «می‌تونستی صبر کنی.»

اسکای هومی کرد، سرش یه کم به پهلو کج شد.

زمزمه کرد: «خودت گفتی برو تویی وان.»

نانی نفسش رو آروم بیرون داد، حوله رو روی پیشخون گذاشت و لباس‌ها رو جایی آویزون کرد که اسکای بعداً راحت بتونه برشون داره.

و قبل از اینکه کنار وان زانو بزنه، نفس عمیقی کشید.

آروم گفت: «خب. بریم تمومش کنیم، باشه؟»

اسکای یه چشمش رو باز کرد.

- «داری سرخ می‌شی.»

صداش پر از شیطنت بود.

+ «خفه شو.»

یه حوله رو کمی توی آب فرو برد و نم‌دار کرد.

+ «یکم...خم شو.»

اسکای گوش کرد، بازوهاش روی لبه وان آویزون افتاده بود، موقعی که به سمت نانی کج شد.

آب آروم به پهلوهاش می‌خورد، خنک بود ولی سرد نه، یه تضاد با اون برافروختگی که هنوز پوست تب‌دارش رو می‌سوزوند.

نانی به آرومی و با احتیاط شروع به شستنش کرد، پارچه رو روی استخون ترقوه‌ش کشید، روی خم شونه‌ش، و پایین بازوش.

و اسکای هروقت به لمس تکیه می‌کرد، انگار توی هوا معلق می‌شد.

اول آروم.

بعد جسورانه‌تر، انگار دنبال هر تماس دست نانی می‌گرده.

- «هوم... دستات سرده، ولی حس... خوبی می‌دن.»

نانی نگاهش رو به کارش دوخت و سعی کرد اهمیتی نده.

+ «حرف زدن رو بس کن.»

اسکای با صدای آرومی زمزمه کرد: «دلم برات تنگ شده.»

نانی ایستاد. حوله همون‌جا روی بدن اسکای متوقف شد. سرش رو بلند کرد، قلبش تندتر تپید.

+ «اسکای...»

اسکای با صدای نرم‌تر ادامه داد: «حتی وقتی کنارمی دلم برات تنگ می‌شه، نمی‌فهمم چطور...»

نانی نمی‌دونست چطور به این جواب بده.

حتی نمی‌دونست چطور نفس بکشه.

رفت تا سینه‌ی اسکای رو بشوره، چشماش هر بار که به جایی از بدنش می‌افتادن سریع فرار می‌کردن و به سقف می‌پریدن.

پوست اسکای زیر دستش تب‌دار بود.

بدنش از سرما نلرزید، لرزشش کاملاً از یه چیز دیگه بود.

اسکای زمزمه کرد: «می‌تونم بهت تکیه بدم؟»

نانی پلک زد.

+ «چی؟»

- «فقط یه لحظه. می‌خوام حسش کنم.»

و قبل از اینکه نانی جلوش رو بگیره، اسکای به جلو خم شد، سر خیسش رو از روی لباس به سینه‌ی نانی تکیه داد، بازوهاش دور کمر نانی پیچید.

بدن خیسش زیادی نزدیک، زیادی گرم، و زیادی لخت بود.

نانی خشکش زد، دستش هنوز توی آب بود.

+ «اسکای، بذار...»

اسکای سرش رو یه کم کج کرد، از رو مژه‌های سنگین بهش نگاه کرد.

- «قشنگ‌ترین آدمی که توی عمرم دیدم تویی، می‌دونی؟»

نفس نانی بند اومد.

بعد اسکای نزدیک‌تر شد، لباش رو لبای نانی سایه انداخت.

زیادی نزدیک.

نانی با صدای گرفته‌ای گفت: «اسکای. نکن... این کارو نکن.»

اسکای سرش رو چرخوند، گونه‌ش به بازوی نانی خورد.

- «می‌دونی چند شب خوابش رو دیدم؟ که بهت اعتراف کردم؟ که دوستت دارم؟»

قلب نانی محکم به سینه‌ش کوبید.

+ «اسکای...»

اسکای با یه خنده‌ی‌ کوتاه ادامه داد: «البته نه دقیقاً این‌جوری. کمتر گیج کننده، بیشتر رمانتیک، شاید حتی یه موسیقی که تو پس‌زمینه پلی باشه. یا شایدم اینا زیادیه؟ ولی راستش برای من...اگه اون یه نفر تو باشی؟ نه. درواقع این مهم‌ترین بخش داستانه... چون تو باید توی هر صحنه باشی.»

نانی بهش نگاه کرد، به صورت تب‌دار و زیادی صادقش.

+ «مستی.»

اسکای دوباره خندید، دستش آروم به سمت مچ نانی رفت و نگهش داشت.

- «دقیقاً. برای همین می‌تونم چیزایی رو بگم که نباید بگم. ولی این...به این معنی نیست که راجع بهشون جدی نیستم.»

نبض نانی زیر شست اسکای می‌کوبید.

+ «پس حرف نزن.»

اسکای سرش رو کج کرد.

- «نمی‌خوام. فقط بذار یه لحظه وانمود کنم.»

نزدیک‌تر، و حتی کمی از سرجاش بلند شد، با این حرکتش آب توی وان آروم تکون می‌خورد، پوست لختش به زانوی نانی ساییده شد.

لب‌هاش نزدیک لب‌های نانی معلق بود، چشماش بسته، و به یه فکر زیادی خام لبخند زده بود.

- «به بوسیدنت بیشتر از خوابیدن فکر می‌کنم. دیوونه‌کننده‌ست.»

نانی می‌خواست تکون بخوره، می‌خواست عقب بره ولی نمی‌تونست.

واقعاً نمی‌تونست.

اسکای حتی نزدیک‌تر شد، بینیش به بینی نانی خورد.

نانی آروم پلک زد، ضربان قلبش رو به وضوح توی گوشش می‌شنید.

و بعد لب‌‌های اسکای رو گوشه‌ی دهنش سایه انداخت.

نه کاملاً شبیه بوسه، ولی چندان ازش دور نبود.

نانی عقب نرفت بلکه توی خودش جمع شد.

انگار هوا برای نفس کشیدن زیادی سنگین شده بود.

زمزمه کرد: «نکن.»

اسکای پلک زد، لب‌هاش هنوز زیادی نزدیک بود.

- «چرا نه؟»

نانی زمزمه کرد: «چون...»

چشماش به گوشه‌ای پرید و سعی کرد جای دیگه‌ای رو نگاه کنه، هر جایی جز چشمای اسکای.

- «نمی‌دونم.»

لبخند اسکای یه کم محو شد.

- «ولی حتی اگه هوشیار نباشم... اینطور نیست که اشتباه کنم.»

کمی عقب رفت.

- «لازم نیست تو هم منو بخوای. فقط می‌خوام یه کم بیشتر حسش کنم قبل از اینکه این لحظه تموم بشه.»

کلمه‌های اسکای مثل تیغه‌های نرمی تو سینه‌ی نانی فرو رفت، و آروم آروم می‌کشتش.

دوباره، نانی انتخاب کرد چیزی نگه و فقط سکوت کنه، هرچند گلوش پر از حرف‌های ناگفته بود.

پارچه رو بار دیگه‌ای رو شونه‌ی اسکای کشید، آروم، بیشتر شبیه لمس بود تا شستن.

اسکای لرزید و بیشتر بهش تکیه داد، نفس‌هاشون و صدای آب دورشون می‌پیچید.

اسکای زمزمه کرد: «تو واقعا منو خوب می‌کنی. اگه فقط بهم اجازه بدی.»

نانی چشماش رو بست.

این دیوونگی بود.

بی‌فکری بود.

همه‌چیزی بود که اون واقعا مطمئن نبود اصلا حق داره بخوادش یا نه.

ولی اسکای بود.

و اسکای، توی این لحظه، کاملاً مال اون نبود که اجازه داشته باشه نگهش داره.

با نفسی که ستون فقراتش رو سوزوند، نانی یهو بلند شد، قلبش تندتند می‌کوبید وقتی از گرمای بدن اسکای دور شد.

+ «فکر کنم دیگه خنک شدی، اینجا تمومش می‌کنیم.»

اسکای چشماش رو باز کرد، درمقابل نور پلک زد.

نانی اضافه کرد: «می‌خوام بیارمت بیرون. کمکم کن.»

دستش رو دراز کرد.

اسکای بهش زل زد.

بعد آروم گرفتش.

نانی کمکش کرد تا بلند بشه، حوله رو دور بدنش پیچید و لباس‌های تمیزش رو برداشت.

هیچ‌کدوم حرفی نزدن تا وقتی اسکای رو از دستشویی به بیرون راهنمایی کرد، خیس و گیج بود.

وقتی به اتاق خواب رسیدن، نانی آروم اسکای رو داخل برد، یه دستش روی کمر اسکای فشار می‌داد تا نیوفته، و با دست دیگه‌ش حوله رو محکم‌تر دورش نگه می‌داشت.

اسکای بی‌هدف حرکت می‌کرد، آب هنوز روی استخون ترقوه‌ش برق می‌زد، قطره‌های آب نور رو اتاق رو مثل شبنم روی ابریشم می‌گرفتن.

اثیری به نظر می‌رسید.

خطرناک.

رویایی که می‌ترسید واقعی بشه.

+ «بشین.»

صداش خشن‌تر از چیزی بود که می‌خواست.

اسکای فوری گوش کرد، نشست و تشک زیر وزنش فرو رفت، پاهاش کمی باز، حوله هنوز دور کمرش پیچیده، و موهای خیس به پیشونیش چسبیده بود

نانی جلوش زانو زد، حوله‌ی دوم رو برداشت و شروع کرد تا موهای اسکای رو آروم آروم خشک کنه.

سعی کرد متوجه نشه که پاهای اسکای یه کم بیشتر از قبل باز شدن.

سعی کرد به قطره‌هایی که روی سینه‌ش پایین می‌ریختن و توی خم استخون سینه‌ش جمع می‌شدن نگاه نکنه.

سعی کرد، لعنتی، اون کاملاً سعی کرد.

ولی اسکای غیرممکنش کرد.

- «تو همیشه این کارو می‌کنی.»

اسکای با چشمای بسته و یه لبخند کمرنگ که روی لب‌هاش موندگار شده بود، گفت.

+ «چی کاری؟»

هرچند قبلاً به خودش قول داده بود از این لحظه به بعد یه کلمه هم حرف نزنه.

اسکای زمزمه کرد: «این‌جوری لمسم می‌کنی. انقدر محتاطانه...انگار می‌ترسی بشکنم ولی مخفیانه امیدواری که بشکنم.»

دست نانی یه لحظه سرجاش خشک شد.

اسکای اضافه کرد: «من نیستم. منظورم شکننده‌ست. ولی بخاطر تو حاضرم بشکنم...اگه بخوای منو نابود کنی.»

نفس نانی لرزید.

یه کم خودش رو عقب کشید، حوله هنوز به موهای خیس اسکای فشار می‌آورد.

+ «اسکای.»

صداش مثل یه التماس دراومد.

- «می‌دونم.»

اسکای حالا چشماش رو باز کرد.

- «تو نمی‌دونی باید باهام چی کار کنی.»

راست می‌گفت.

نانی نمی‌دونست.

مخصوصاً نه حالا، نه وقتی دستاش می‌لرزیدن و بدنش مثل یه سیم برق بود که زیر اون گرمای نزدیکی به اسکای جرقه می‌زد.

اسکای زمزمه کرد: «بذار کمکت کنم.»

به جلو خم شد، حوله کمی از باسنش لیز خورد.

- «بذار برات آسونش کنم.»

نانی دوباره یادآوری کرد: «مستی.»

- «ولی مهم نیست، این احساساتم رو عوض نمی‌کنه.»

و این همون چیزی بود که قبلاً گفته بود.

نانی نمی‌تونست بحث کنه.

می‌دونست اسکای هر چیزی که بهش میگه رو از ته دلش و جدی میگه.

می‌دونست چون بارها مست دیده بودش.

و هر بار، خب...حرف‌های زیادی تو مستی می‌زد، ولی اون همیشه صادق بود.

آب دهنش رو به سختی قورت داد و بلند شد، برگشت تا لباس‌های تمیزی که قبلاً گذاشته بود رو برداره.

+ «بگیر. اینا رو بپوش.»

اسکای از بالا بهش نگاه کرد، نگاهش آروم و پر از شیطنت بود.

- «میشه خودت تنم کنی؟»

نانی نگاهی بهش انداخت.

+ «اگه نپوشی، چاره‌ای ندارم جز اینکه خودم تنت کنم.»

اسکای پوزخند زد.

- «هر جور حساب کنی برنده‌ میشم.»

با این حال، بازوهاش رو مثل بچه‌ای که می‌خواد لباس بپوشه بلند کرد، و نانی، فکش سفت، قلبش خائن، نزدیکش شد.

حوله از بدن اسکای به آرومی افتاد.

نانی نگاهش رو دزدید، تی‌شرت رو گرفت و با احتیاط از تن اسکای پایین کشید، انگشتاش اون پوست برافروخته‌ رو لمس کرد، هر لمسش یه گناه جدید بود.

نخ لباس کمی بهش چسبید، و از آب باقیمانده روی بدنش خیس شد.

بعد نوبت شلوار نرم گشاد و گرم بود.

نانی کمکش کرد پاش کنه، انگشتاش ران‌هایی که حق لمسشون رو نداشت لمس کرد.

نفسش کل اون زمان عادی نبود.

و اسکای نگاهش کرد، با چشمای نیمه‌باز، گرسنه، صبور.

+ «خب.»

عقب کشید، به فضا نیاز داشت، به هوا.

قبل از اینکه بتونه فرار کنه، اسکای بلند شد، پارچه‌ی لباس به طرز نامقدسی به بدنش چسبیده بود.

اسکای زمزمه کرد: «داغون به نظر می‌رسی.»

+ «دیگه باید برم...»

نانی با صدای گرفته‌ای گفت، و یه قدم به سمت در برداشت.

ولی قبل از اینکه بتونه بره، اسکای دستش رو دراز کرد، مچش رو گرفت.

و به سمت خودش کشید.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page