Chapter 28

Chapter 28


صدای بم موسیقی تو سینه‌ی اسکای مثل ضربان قلبش می‌کوبید، بلندتر از عقل، و بلندتر از پشیمونی بود.

اسکای زیادی بلند و طولانی خندید، تکیلا گلوش رو گرم کرده بود ولی تلخی حقیقت به لب‌هاش چسبیده بود.

با صدایی بالاتر از موسیقی داد زد: «فهمید.»

به پیشخون بار تکیه داد، چشماش برق می‌زد.

- «نانی می‌دونه.»

دائو یه ابروش رو بالا برد، و با صبری که انگار قبلاً همچین چیزی دیده بود، جرعه‌ای از نوشیدنی توی دستش نوشید.

' «صبر کن، صبر کن. برگرد عقب. چی رو می‌دونه؟»

اسکای با یه حرکت نمایشی دستش رو تکون داد، نزدیک بود یه بطری رو بندازه و بشکنه.

- «همه‌چیز رو می‌دونه. بهش گفتم. خب، نه دقیقاً. درواقع اون شنید که گفتم. شنید که درباره‌ش با تارا حرف زدم.»

دائو پلک زد، ابروهاش گره خورد.

' «صبر کن، چطور این اتفاق افتاد؟ به تارا درباره‌ی نانی چی گفتی؟»

اسکای خندید. یه خنده‌ی غمگین، از اونایی که سعی می‌کنه سبک باشه اما بی فایده‌ست.

- «نمی‌خواستم این‌جوری بفهمه. همیشه تصور می‌کردم... که یه روز آروم. فقط من و اون. یه لحظه که بالاخره جرأت کنم بهش بگم. ولی زندگی همیشه اون‌جوری که ما می‌خوایم نمی‌شه، نه؟»

نفسش رو عمیق بیرون داد، چشماش گم شده بود.

- «تارا می‌خواست دوباره امتحان کنیم. گفت شاید هنوز یه چیزی بینمون ارزش تلاش کردن داشته باشه. بهش گفتم چیزی که داشتیم یه روزی واقعی بود، ولی دیگه نیست. حداقل نه برای من. نه وقتی عاشق یکی دیگه‌ام.»

دائو سرش رو کج کرد.

' «بعدش چی؟»

صدای اسکای پایین اومد. آروم‌تر از چند لحظه‌ی پیش بود.

- «پرسید هنوز عاشق نانی‌ام یا نه. و من گفتم آره. همین‌جوری. حتی یه لحظه هم شک نکردم. باید می‌فهمید، چون هیچ‌وقت انقدر از عاشقش بودن مطمئن نبودم.»

مکث کرد، شقیقه‌ش رو مالید انگار مرور خاطرات سرش رو درد آورده.

- «ولی معلوم شد... نانی درست اون‌جا بود. همه‌چیز رو شنید. هر کلمه رو.»

دائو بهش زل زد، لب‌هاش یه کم باز مونده بود انگار داشت سعی می‌کرد چیزی که شنیده رو هضم کنه.

بالاخره زیر لب گفت: «لعنتی. اسکای... این... وای. خیلی سنگینه.»

اسکای شونه‌ای بالا انداخت بی‌خیال، ساعدشو روی میز گذاشت و سرش رو جلو آورد تا پیشونیش تقریباً به لبه‌ی لیوانش خورد.

نور کمرنگ بار روی خمیدگی شونه‌هاش افتاد.

- «خودت بگو.»

دائو به جلو خم شد، سعی کرد موقعیت رو بفهمه.

' «صبر کن. پس تو به تارا گفتی. و نانی فقط... چی؟ وایستاده بود اون‌جا؟ چیزی گفت؟ دیدیش؟»

اسکای زیر لب گفت: «نمی‌دونستم شنیده.»

دائو با نگاه گیجی پرسید: «پس چطور فهمیدی؟»

اسکای سعی کرد صاف بشینه، روی صندلی لق زد مثل قایقی که تو یه تندباد گیر کرده باشه. نزدیک بود از روی صندلی بیفته، ولی دائو به موقع گرفتش، هرچند با وزن اسکای خودش هم یه کم تلو تلو خورد.

زیر لب گفت: «لعنتی، داداش. مثل یه درخت بلوط گنده‌ای.»

اسکای آروم پلک زد، انگار تو نگرانی دائو یه تعریف شنیده بود.

- «یادتونه وقتی با پی‌پی ازم خواستین بیام کافه‌تریا؟ اون ماجراهای مداخله‌گونه‌ برای آشتی دادن منو نانی...؟»

دائو با احتیاط سر تکون داد.

' «آره. پی‌پی قراره نانی رو بیاره تا همه‌چیزو درست کنیم. تو همون لحظه که پی‌پی گفت نانی نمیاد رفتی...صبر کن... تو رفتی پیشش؟»

اسکای با چشمای شیشه‌ای و بدون تمرکز سر تکون داد.

- «آره. پی‌پی گفت چند روزه پیداش نیست... غذا نخورده. خیلی نگران شدم. از اون رستورانی که دوست داره یه چیزی گرفتم و رفتم خوابگاهش. حتی قصد نداشتم بمونم، فقط می‌خواستم غذا رو بذارم و برم.»

دائو ساکت بود، با نگرانی به اسکای نگاه کرد.

اسکای زمزمه کرد: «ولی اون اجازه داد برم تو. در رو باز کرد و بهم نگاه کرد، انگار هم دردش بودم هم درمان. بهم گفت قیافه‌م داغونه و... معذرت خواست. برای همه‌چیز معذرت خواست. بهش گفتم اشکالی نداره. می‌دونستم اون روز منظوری نداشت. ولی بعد... گفت که حرفام رو شنیده. می‌دونه عاشقشم.»

صدای اسکای دور اون کلمه‌ها ترک خورد، و یه لحظه هیچ‌کدوم حرفی نزدن.

- «کاملاً از دستم در رفت. سال‌ها قایمش کرده بودم، و یهو... اون فهمید. و به جای اینکه بترسم، فقط احساس رهایی داشتم. از اینکه بالاخره فهمید. بالاخره فهمید توی قلبم چه جايگاهی داره... که این احساساتم برادرانه نیست، دوستانه نیست. من می‌خوامش.»

دائو محکم‌تر گرفتش، وقتی اسکای دوباره لق زد نگهش داشت.

' «باشه، ولی... پس چرا این‌جایی؟ چرا دوباره داری خودتو با الکل خفه می‌کنی؟ بعدش چی شد؟»

چشمای اسکای با یه چیز شکننده برق زد.

- «بوسیدمش. حتی فکر نکردم، فقط بوسیدمش. بهش گفتم همیشه منتظر این لحظه بودم. ولی بعد... اون منو از خودش دور کرد.»

صورت دائو یه جورایی جمع شد.

- «بهم گفت نباید این‌جوری بهش فکر کنم. گفت ما دوستیم. اگه از خط قرمز ها رد بشیم همه‌چیز بینمون خراب می‌شه. ولی بهش گفتم ما هیچ‌وقت مثل دوستای معمولی نبودیم. هیچ‌وقت.»

یه خنده‌ی توخالی از گلوی اسکای دراومد.

- «بعد از اون‌جا رفتم. چون نمی‌تونستم تحمل کنم بشنوم چیزی که من حس می‌کنم و چیزی که بینمون بود از نظر اون فقط یه اشتباه احمقانه‌ست.»

دائو می‌خواست چیزی بگه که گوشیش توی جیبش زنگ خورد. به صفحه نگاه کرد و زیر لب غرغر کرد.

' «آه، لعنتی.»

- «چیشد؟»

اسکای حالا داشت با یه بطری جدید ور می‌رفت، لیوان قبلیش که تقریباً پر بود رها شده بود.

دائو بلند شد، یه دستش روی گوشیش بود و آماده که اون تماس رو جواب بده.

' «از سرکارمه، احتمالاً چیز مهمی نیست. یه ثانیه صبر کن.»

گوشی رو به گوشش چسبوند: «الو؟»

× «دائو، الان باید بیای سرکار، رفیق! یکی از سرآشپزا غش کرد، فکر کنم حساسیت داشته یا یه همچین چیزی، بهرحال آمبولانس داره میاد! باید بیای آشپزخونه رو جمع کنی قبل از اینکه فاجعه بشه!»

' «جدی می‌گی؟ من الان مرخصی‌ام، داری می‌گی من تنها کسی‌ام که...»

× «دستمزدت رو دو برابر می‌کنیم.»

دائو چشماش رو چرخوند: «باشه، خوبه. چند دقیقه دیگه اون‌جام.»

بعد تماس رو قطع کرد، دستش از حرص توی موهاش گره شد.

' «لعنت بهش.»

از پشتش صدای شُرشُر مایع توی لیوان اومد، چرخید و اسکای رو دید‌.

' «اسکای! نه...هی!»

دائو با عجله به سمتش رفت، و بطری رو از دست دوستش قاپید؛ درست موقعی که اسکای درحال پر کردن پیک بود.

' «جدی؟ تو همین حالا هم سه شات از حدت گذشتی.»

اسکای با زبون سنگین اعتراض کرد، تقریبا به پیشخون لم داده بود.

- «من خوبم. مست نیستم. تو مستی.»

دائو زیر لب گفت: «آره، تو دیگه از دست رفتی.»

با یه دست اسکای رو نگه داشت و با دست دیگه گوشیش رو درآورد.

شستش روی اسم نانی مکث کرد.

بعد آهی کشید و باهاش تماس گرفت.

این شاید یه فرصت خوب بود.

خط فقط یه بار زنگ خورد و نانی تماس رو جواب داد.

'«نانی، سلام...دائوم. گوش کن، ببخشید این‌جوری زنگ زدم، ولی یه لطفی ازت می‌خوام.»

به اسکای نگاه کرد که حالا بازوش رو نمایشی روی پیشخون پهن کرده بود و زیر لب توی آستینش غرغر می‌کرد.

' «از رستورانی که کار می‌کنم بهم زنگ زدن، باید برم جای یکی رو پر کنم. الان واقعاً بهم نیار دارن، و نمی‌تونم... نمی‌تونم اسکای رو این‌جوری ول کنم.»

سکوت.

نانی جوابی نداد.

' «نانی؟»

یه آه کلافه و آروم از پشت خط شنیده شد.

+ «چه اتفاقی واسش افتاده؟»

دائو به دوست مستش نگاه کرد و با نگرانی لب‌هاش رو به دندون گرفت.

' «توی کلوب بودیم، حالا حسابی مسته.»

یه آه دیگه از پشت خط اومد.

+ «کجایین؟»

' «مانگوی طلایی، نزدیک تقاطع پرارام ۹. الان برات تاکسی می‌گیرم. فقط... خیلی حالش خرابه. نمی‌تونم این‌جوری ولش کنم.»

+ «نگران نباش، میام.»

صداش آروم‌تر شد و ادامه داد.

+ «فقط لطفا...تا وقتی که میرسم نذار دیگه چیزی بخوره.»

' «دارم سعی می‌کنم. ولی اون مثل یه تانک گنده‌ست و دو برابر لجبازه، کار آسونی نیست.»

دائو تماس رو قطع کرد، گوشیش رو توی جیبش انداخت.

به سمت اسکای برگشت که حالا داشت توی جاش لق می‌زد، سرش مثل گلی که زیر آفتاب مونده خم شده بود.

آروم گفت: «باشه، رفیق.»

دوباره نگهش داشت.

' «طاقت بیار. نیروی کمکی داره می‌رسه!»

اسکای خندید، به زور سعی کرد هوشیار باشه.

- «به نانی بگو کوکی بیاره...»

دائو سرش رو تکون داد و خندید؛ اما درعین حال کلافه هم بود.

' «فکر کنم امشب دیگه به اندازه کافی شیرین‌زبونی کردی، پاپی‌فیس.»

- «بهم نگو...»

دائو با خنده گفت: «آره، آره. یادم رفت فقط نانی می‌تونه با این لقب‌ها صدات کنه. اشتباه من بود.»


---

صدای موسیقی توی کلوب زیادی بلند بود.

نور های قرمز و آبی‌ چشمک می‌زدن، آدم‌ها از شدت مستی با انعطاف غیرممکنی حرکت می‌کردن، ترکیبی از پوست عرق‌کرده و خنده‌های بی‌پروا.

نانی دم در وایستاده بود، جمعیت رو نگاه می‌کرد.

تازه پاش رو داخل گذاشته بود، ولی بوی دود، مشروب و تصمیم‌های بد رو می‌تونست حس کنه.

لعنتی، نانی از اومدن به همچین جاهایی متنفر بود.

ولی برای اسکای اومده بود.

برای بهترین دوستش.

فقط فکر اسکای، که داغون و مست باشه، یا اینکه در بدترین حالت با غریبه‌ها بخوابه، به نانی حس وحشتناک بدی داده بود.

با یه آه بلند، نانی از گوشه‌ی کلوب کنار کشید و به سمت وسط سالن رفت.

می‌خواست دوباره به دائو زنگ بزنه و بپرسه که دقیقاً کجان، ولی مثل اینکه پیدا کردنشون سخت نبود.

اسکای ته بار وایستاده بود.

مثل یه عروسک کاغذی که یکی یادش رفته جمعش کنه، پیک خالی توی دستش، و پوستش سرخ از هر زهری که توی گلوش ریخته بود.

موهاش به هم ریخته، پیرهنش کمی از شلوارش دراومده، و یقه‌ش کج و کوله. انگار کتابی بود که یکی صفحاتش رو ورق زده تا بخونه اما نصفه ولش کرده.

و اون یکی قطعاً خود نانی بود.

نانی نفس عمیقی کشید و به سمتش راه افتاد.

اما همون لحظه دید که یک نفر دیگه به سمت اسکای میره، قدم‌هاش آروم شد.

اسکای سرش رو آروم چرخوند، و به اون آدم لبخند زد، انگار که خیلی وقته می‌شناستش.

نانی با کنجکاوی نگاه کرد.

یا شایدم حسادت.

یه مرد حالا کنار اسکای ایستاده بود.

قدبلند و لاغر، و با اعتماد بنفس، از اون اعتماد بنفس‌هایی که از بلد بودن بازی میاد.

نزدیک شد و یه چیزی نزدیک گوشش زمزمه کرد، اسکای فقط خندید.

یا حداقل سعی کرد.

چون خنده‌ش عجیب بود، و نانی می‌دونست خنده‌ی واقعی اسکای چه جوریه.

موقعی که با اون بود، خنده‌ش واقعی می‌شد.

نانی نمی‌خواست تکون بخوره، چون می‌خواست بفهمه جریان چیه، ولی توی این انتظار، همه‌چیز درونش شعله‌ور شد.

اسکای روی صندلی لق زد و اون یارو دستش رو دراز کرد، دستشو روی ران اسکای گذاشت تا نگهش داره.

معمولی.

اما زیادی صمیمی.

از اون لمس‌هایی که انگار دعوت شده.

و این کافی بود.

نانی بدون معطلی توی جمعیت راه افتاد، به زور آدمای کنارش رو حس می‌کرد.

قلبش حالا بلندتر از صدای بم موسیقی می‌زد.

فقط اسکای رو می‌دید، که هم‌زمان می‌درخشید و از هم می‌پاشید.

درست وقتی اون یارو دوباره خم شد، بهشون رسید.

آروم ولی سرد گفت: «هی.»

اسکای سرش رو بالا گرفت و بهش نگاه کرد، چشماش از ناباوری برق زد.

زیر لب گفت: «نانی.»

نفسش گرم به گونه‌ش خورد.

- «واقعاً... این‌جایی؟»

گلوی نانی سفت شد، آروم گفت: «آره. معلومه که این‌جام.»

مرد صاف وایستاد، چشماش با بی‌علاقگی نانی رو نگاه کرد.

* «ببخشید، تو کی هستی؟»

نانی جواب نداد.

دستش رو دراز کرد، آروم ولی محکم بازوی اسکای رو گرفت و به سمت خودش کشید.

مرد دوباره پرسید: «دوستشی؟»

چشمای نانی یک لحظه هم از صورت سرخ‌شده‌ی اسکای جدا نشد.

+ «دیگه بهش دست نزن.»

مرد با تمسخر خندید.

* «آروم باش، داداش. چرا این کارو نکنم؟ دوست‌پسرشی یا یه همچین چیزی؟»

نانی نمی‌دونست این کلمه‌ها از کجا اومدن.

حتی براشون برنامه‌ریزی نکرده بود.

فقط گفتشون.

کاملا غریزی.

مثل حقیقت.

آروم ولی تیز گفت: «اگه باشم چی؟ مشکلی داری؟»

مرد پلک زد، غافلگیر شده بود.

* «باشه، باشه. شب خوبی داشته باشین، عاشقا.»

بعد توی جمعیت گم شد، انگار که هیچ‌وقت نبوده.

وقتی رفت، نانی نفسش رو بیرون داد.

قلبش تند می‌زد و دستش هنوز روی بازوی اسکای بود.

اسکای از اون موقع حرفی نزده بود.

بهش نگاه کرد که حالا تقریبا خواب بود، صورتش تو شونه‌ی نانی جمع شده بود، نفس گرمش به استخون ترقوه‌ش می‌خورد.

یه صدا از پشت سرشون اومد: «برات تاکسی گرفتم.»

نانی برگشت.

دائو چند قدم اون‌طرف‌تر وایستاده بود، نور های چشمک‌زن کلوب به عرق روی پیشونیش می‌خورد.

نانی با اخم گفت: «کجا بودی لعنتی؟ قرار بود تا من برسم پیشش بمونی.»

دائو پشت سرش رو خاروند.

' «می‌دونم، می‌دونم. اگه راه دیگه‌ای داشتم ولش نمی‌کردم. ولی مجبور شدم برم دستشویی. لعنت به ویسکی.»

نانی جواب نداد، ولی اخم رو صورتش موند.

دائو آهی کشید، به اسکای نگاه کرد که حالا کاملا به پهلوی نانی تکیه داده بود و چیزای نامفهومی توی پیرهنش زمزمه می‌کرد.

' «به هر حال، تاکسی جلوی در منتظره، پس بیا اسکای رو ببریم بیرون قبل از اینکه شروع کنه به خوندن آهنگ‌های عاشقانه یا مشت پرت کردن.»

نانی سر تکون داد و گفت: «باشه، کمکم کن ببرمش.»

' «حله داداش.»

جلو اومد و بازوی اسکای رو دور شونه‌ش انداخت.

' «بیا این بچه گنده رو ببریم خونه.»

با هم شروع کردن تا اسکای رو از بین جمعیت ببرن، قدم به قدم، آروم و تلو تلو خوران.

بعد با احتیاط گذاشتنش روی صندلی عقب تاکسی، قبل از اینکه نانی کنارش سر بخوره.

' «به تو می‌سپارمش.»

کمی جلو اومد و موهای اسکای رو عقب زد.

' «وقتی رسیدین خونه بهم پیام بده.»

نانی جواب نداد، ولی یه بار سرش رو تکون داد.

دائو یه نگاه دیگه به اسکای انداخت و رفت.

حالا فقط اون دوتا بودن.

توی تاکسی، اسکای نزدیک‌تر شد، بی‌خبر از چیزی که تازه اتفاق افتاده بود.

بی‌خیال بود، ولی توی بغل نانی می‌درخشید انگار جاش اون‌جاست.

همین که نانی به راننده سر تکون داد، تاکسی حرکت کرد.

معلوم بود یکم پیش بارون زده، نور های شهر روی شیشه تار شدن.

نانی خشک نشسته بود، شونه‌هاش به اجبار صاف انگار اگه خودش رو نگه می‌داشت هیچ‌چیز از هم نمی‌پاشید.

بدن گرم از ویسکیِ اسکای کنارش بود، سرش به سمت پنجره خم شده بود تا وقتی که حرکت ماشین جابجاش کرد.

بعد، آروم، انگار جاذبه برای یه بار لطافت به خرج داده بود، کامل به پهلوی نانی افتاد.

نانی نفسش بند اومد.

تکون نخورد.

صورت اسکای تو گودی گردنش جا گرفت، نفسش نرم، و لب‌هاش کمی باز بود.

دستش آروم رو سینه‌ی نانی کشیده شد، انگار حتی توی خواب هم دنبال چیزی بود.

اسکای زیر لب توی گردنش زمزمه کرد: «بوی خوبی میدی، بوی لباس شسته.»

نانی پلک زد، نمی‌دونست باید بخنده یا گریه کنه.

اسکای با زمزمه‌ی خواب‌آلود ادامه داد: «و یه چیز دیگه... گرمی. مثل هودی مورد علاقه‌م بعد از یه روز بد.»

نانی بهش نگاه کرد.

مژه‌های اسکای روی گونه‌های برافروخته‌ش پرپر می‌زدن، انگشت‌هاش تو پارچه‌ی پیرهن نانی جمع شده بود، انگار می‌ترسید تنهاش بذاره.

تاکسی به چپ پیچید، و شهر توی سکوت از کنارشون گذشت.

- «ولت نمی‌کنم. دیگه نه.»

نانی چشماش رو بست، سرش رو به صندلی تکیه داد.

فقط اجازه داد اسکای نزدیک‌تر بشه و هر کاری دلش خواست بکنه.

- «تو خیلی نرمی. ولی وانمود می‌کنی نیستی.»

نانی با صدای گرفته زیر لب گفت: «نمی‌کنم.»

اسکای انگار نشنید.

یا شاید شنید، ولی زیادی داغون بود که جواب بده، به جاش بهش لبخند زد؛ همون لبخند خواب‌آلودی که وقتی توی کلاس خوابش می‌برد و نانی با یه تکون از زیر میز بیدارش می‌کرد بهش می‌زد.

- «همیشه هوامو داری. حتی وقتی لیاقتشو ندارم.»

راننده تاکسی هیچی نگفت، فقط رانندگی کرد، چشماش به جاده بود، هرچند یواشکی از چیزی که بینشون در جریان بود لذت می‌برد.

اسکای دوباره تکون خورد، گونه‌ش رو به شونه‌ی نانی تکیه داد، انگار بالشت مورد علاقشه.

زمزمه کرد: «دوستت دارم.»

نانی خشکش زد.

بلند نبود.

حتی واضح نبود.

ولی کافی بود که فاصله‌ی بین قلب‌هاشون رو از بین ببره.

کافی بود که به نانی یادآوری کنه هر لحظه‌ای که نزدیک بود اتفاق بیفته، هر چیزی که انگار شدنی بود، هر شب دیروقتی که با یه در بسته زودهنگام تموم شد.

اسکای دوباره، آروم‌تر، بیشتر انگار برای خودش تکرار کرد.

- «دوستت دارم.»

و نانی... اجازه داد بمونه.

گذاشت کلمه‌ها توی اون سکوت زنده باشن.

اجازه داد اسکای بهش بچسبه.

دستش آروم روی دست اسکای افتاد، و طوری نگهش داشت که انگار اونم آماده نبود ولش کنه.

شهر از کنارشون رد شد.

تاکسی به حرکت ادامه داد.

و یه چیزی تو سینه‌ی نانی تکون خورد.

حدود یه ربع بعد، تاکسی جلوی آپارتمان اسکای آروم وایستاد، خیابون ساکت بود جز صدای یکی دوتا ماشین که رد می‌شدن و صدای نرم نسیم شب.

نانی به سمت کیف پولش دست برد، ولی راننده با یه لبخند که انگار این صحنه رو بیشتر از چیزی که آدما باور کنن دیده بود، سر تکون داد.

و گفت: «حساب شده.»

صداش خشن ولی مهربون بود: «مواظبش باش.»

نانی غافلگیر شد.

+ «مرسی.»

راننده سری تکون داد، چشماش به پسری که نیمه‌خواب توی بغل نانی گره خورده بود نگاه کرد.

گفت: «می‌تونم بگم هردو نفرتون خوش‌شانسین که همدیگه رو دارین.»

بعد با یه لبخند زیرکانه سرش رو به سمت خیابون برگردوند و توی جاده گم شد، فقط سکوت به‌جا گذاشت.

نانی آهی کشید و زیر لب گفت: «باشه، بیا بریم.»

اسکای رو توی بغلش جابجا کرد.

پسر غرغر کرد ولی عقب نکشید، فقط محکم‌تر بهش چسبید درست مثل پیچک به دور درخت.

+ «لعنتی، اسکای. می‌دونی چقدر سنگینی؟»

اسکای جواب نداد.

گونه‌ش به شونه‌ی نانی چسبیده بود، و نانی به سمت ساختمون می‌کشیدش.

لابی خداروشکر خالی بود، پر از سنگ مرمر سرد و صدای قدم‌هایی که می‌پیچید.

به آسانسور رسیدن و نانی دکمه رو زد، زیر لب غرغر کرد وقتی اسکای حتی بیشتر وزنشو روش انداخت.

+ «باشه، باشه. فقط بذار... کلید‌ای لعنتیت رو پیدا کنم.»

اسکای رو آروم به دیوار آسانسور تکیه داد و شروع کرد جیب‌هاش رو بگرده.

اول ژاکتش.

که هیچی اونجا نبود.

بعد جیب جلوی شلوار جینش، یه فیش رسید، یه کاغذ آدامس، و یه سکه‌ی غمگین پیدا کرد.

ولی هنوز کلیدی نبود.

اسکای نفس بلند و آرومی کشید، نفسی که روی گلوی نانی پخش شد و تنش رو لرزوند.

نانی زمزمه کرد: «این‌جوری نفس نکش. انگار یا داری غش می‌کنی... یا یکی رو وسوسه‌ می‌کنی.»

اسکای یه پوزخند آروم و تنبل زد.

- «شاید هردوتا. تو خیلی گرمی. انگار توی رویام. الان توی رویام؟ دارم خواب می‌بینم؟»

نانی خشکش زد، نصف دستش توی جیب بالای ران اسکای بود.

نفسش بند اومد.

چون یهو دیگه فقط دنبال کلید نبود.

اسکای رو حس می‌کرد.

شکلش رو.

گرمای وجودش رو.

صدای آروم و شکسته‌ای که از خودش درمی‌آورد.

انگشت‌هاش که کمر نانی رو لمس کردن انگار جاشون اون‌جاست.

با صدای گرفته اخطار داد: «اسکای...»

آسانسور صدا کرد و در ها بسته شد.

بالاخره انگشت‌هاش کلیدا رو پیدا کرد.

و با یه نفس راحت بیرون کشیدشون، ولی قبل از اینکه صاف وایسه، اسکای دوباره تکون خورد، سرش سنگین رو شونه‌ی نانی افتاد و این حرکت تعادل هردوشون رو بهم‌ زد.

پشت نانی با یه ضربه به دیوار آسانسور خورد و اسکای حالا کاملا روش افتاده بود.

صورت‌هاشون زیادی نزدیک بود.

نفس‌هاشون یکی شد.

نانی می‌تونست بوی ملایم شیرینی مشروب رو از روی لب‌های اسکای حس کنه.

نرمی گونه‌ش رو که به گونه‌ش چسبیده بود حس کرد.

بینی اسکای فکش رو لمس کرد.

زمزمه کرد: «بوی تو... خیلی ناعادلانه‌ست.»

کلمه‌ها خام و پر از حسرت بودن.

- «هی سعی می‌کنم ازت فاصله بگیرم ولی لعنتی خیلی سخته. غیرممکنه، مخصوصاً وقتی این‌جایی، درست جلوم وایستادی...»

نانی نمی‌تونست تکون بخوره.

لب‌های اسکای نزدیک بودن.

به زور یه اینچ از لب‌های خودش فاصله داشتن.

و برای یه ثانیه‌ی خطرناک، نانی فکر کرد ممکنه ببوستش.

کل بدنش سفت شد.

یهو، زیادی بلند و سریع گفت: «باشه. اینجا این کارو نمی‌کنیم، اسکای.»

به موقع، آسانسور دوباره صدا کرد و در ها باز شد.

بدون لحظه‌ای صبر کردن، نانی جلو رفت، و اسکای رو از بازوش گرفت و بیرون کشید، جرئت نکرد به صورتش نگاه کنه.

زیر لب زمزمه کرد: «بیا.»

انگار داشت به خودش التماس می‌کرد از هم نپاشه.

با کلید دست و پا چلفتی رفتار کرد، دست‌هاش یه کم می‌لرزید، قلبش مثل کسی که چند مایل دویده باشه می‌کوبید نه کسی که فقط چهار طبقه با آسانسور بالا اومده باشه.

وقتی در کلیک کرد و باز شد، حتی زحمت روشن کردن چراغ رو نکشید.

اسکای رو داخل کشید و به سمت کاناپه بردش، با احتیاط همون‌جا نشوندش.

آروم گفت: «خب.»

موهای اسکای رو از روی پیشونیش کنار زد.

+ «رسیدی خونه.»

اسکای یه نفس کوچیک کشید و توی کاناپه جمع شد، توی خواب و بیداری بود.

نانی یه لحظه بالای سرش وایستاد، یه دستش هنوز لبه‌ی کاناپه رو گرفته بود، و دست دیگه‌ش روی سینه‌ش بود انگار با این کار می‌تونست ضربان قلبش رو آروم کنه.

به هوا نیاز داشت.

به فاصله‌ای برای آروم کردن قلبش که مثل یه بمب ساعتی توی سینه‌ش می‌زد.

ولی حتی حالا، حرف‌های اسکای مثل یه طلسم توی گوشش بود.

"دوستت دارم. هی سعی می‌کنم ازت فاصله بگیرم."

لعنتی.

این یه دردسر بزرگ بود.

یه نگاه دیگه به اسکای انداخت، دید که چطور لب‌هاش توی خواب آروم اسم نانی رو صدا می‌زدن، و یه چیزی تو سینه‌ی نانی درد گرفت.

حتی توی این حال، اسکای بازم اسمش رو صدا می‌زد.

نانی رو صدا می‌کرد.

انگار "نانی" اولین کلمه‌ای بود که یاد گرفته بود بگه.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page