Chapter 25
موسیقی انقدر بلند دور سر اسکای میکوبید که نمیتونست تشخیص بده درد توی سرش از اتفاقات امروزه یا فقط بخاطر صدای موسیقیه.
اسکای از اینجا متنفر بود.
از هر ثانیهی پر سر و صدا و پر نورش متنفر بود.
ولی گاهی آدم برمیگرده به چیزایی که ازشون بدش میاد، چون یه زمانی همینا وقتی همهچیز داشت از هم میپاشید، نگهش داشته بودن.
از الکل ممنون بود.
چون انقدر قوی بود که صداهای توی سرش رو آروم کنه، خاطرات رو تار کنه، و یه مدت کوتاه کمکش کنه هیچی رو حس نکنه.
اگه الکل نبود، احتمالاً خیلی وقت پیش خودش رو گموگور کرده کرده بود.
اسم کلوب رو نمیدونست و اهمیتی هم به دونستنش نمیداد.
به هر حال همهشون یکی بودن، مشروب مثل آب روان بود، موسیقی انقدر بلند که تا توی خواب هم دنبالت میکرد، و بدنها جوری تکون میخوردن و میرقصیدن انگار میتونستن از هر چیزی که دنبالشونه فرار کنن.
اسکای با دید کامل به پیست رقص نشسته بود، لیوان ویسکی توی دستش، پشت سر هم پرش میکرد انگار مسابقه بود و اون میخواست یه چیزی برنده بشه.
شایدم همین بود.
شاید فراموشی جایزهش بود.
اسکای هیچوقت وسط شلوغی نمینشست.
معمولاً کنار بار میموند، دور از آدما توی حاشیهها قایم میشد که بتونه نفس بکشه.
چندتا نوشیدنی، و شاید یکی که شب رو باهاش بیحس کنه.
ولی امشب نه.
امشب براش مهم نبود.
لازم نبود مهم باشه.
دیگه بخشی از دنیای نانی نبود.
اون زندان پر از عشقی که خودش رو توش قفل کرده بود بالاخره فرو ریخته بود.
حالا آزاد بود.
آزاد که هر کاری دلش خواست انجام بده.
آزاد که بیملاحظه باشه.
آزاد که جلوی همه از هم بپاشه.
ولی اسکای دیوونهی نانی بود، هر چقدرم که این فکر رو کنار میزد فایدهای نداشت.
یه احمق بود که هر کاری میکرد تا فقط نانی ببینه اون چقدر عمیق و دیوانهوار عاشقشه.
ولی دیگه هیچی مهم نبود.
نانی براش مهم نبود.
نه حالا.
نه وقتی اسکای دیگه اون آدم سابق نبود.
تعداد لیوانها، ساعت، از اینکه دقیقاً کِی پاش رو توی این کلوب گذاشت؛ دیگه حساب همشون از دستش دررفته بود. غرق رقصنور های کلوب و زندگیهای زیادی که سعی داشتن یه چیزی رو فراموش کنن، شده بود.
زمان دیگه مهم نبود. مثل عرق به پوستش چسبیده بود، کنارش وول میخورد، نمیذاشت راهش رو بره.
فقط دلش میخواست زمان به یه جای بهتر ببرتش.
جایی که انقدر درد نداشته باشه.
چون لیاقتش رو داشت، نه؟
بعد از سالها عاشق یکی بودن که فقط نصفهنیمه باهاش بود.
بعد از اینکه همهچیز رو بهش داد ولی درمقابلش فقط همهچیز خودش رو از دست داد.
خدایا، چقدر آرزو کرد...التماس کرد...برای اینکه توی قلب نانی جایی داشته باشه.
یه نشونهای چیزی که بتونه بهش تکیه کنه بدون اینکه فکر کنه خیالاتی شده.
هر بوسه، هر بار که بدنهاشون تو تاریکی به هم گره میخورد، اسکای دعا میکرد واقعی باشه.
که واسهی نانی معنی بده.
چون برای اون معنی داشت.
همیشه داشت.
نزدیک نانی بودن، بهش حس "مقدس بودن" میداد.
انگار دلیل ستارهها رو پیدا کرده بود، دلیل آسمون بیانتهای بالاسرش، فقط برای اینکه بفهمه بهشت از قبل کنارش راه میرفت.
نانی بهشتش بود.
کل دنیاش تو بدنی پیچیده شده بود که زیادی راحت میخندید و زیادی سریع نگاهش رو میدزدید.
نانی راست میگفت که نباید هیچوقت همدیگه رو میدیدن.
نباید توی دبیرستان همدیگه رو میدیدن و رفیق صمیمی میشدن.
چون اگه اینجوری نبود، اون حالا اینجا نبود، سعی نمیکرد دردش رو غرق کنه، و وانمود نمیکرد قلبش همون لحظهای که نانی بهش گفت از زندگیش بیرون بره نشکسته.
دردی مثل این آدم رو نمیکشه.
آدم با وجودش زنده میمونه.
مثل یه مریضی مزمن، یاد میگیری باهاش زندگی کنی، حتی اگه همهچیز رو واست زهرمار کنه.
و اسکای؟
اون توی وانمود کردن حسابی خوب شده بود.
ولی این یعنی کمتر درد میکشید؟
نه، هر بار که نانی توی بغلش خوابش میبرد، و لباش طعم چیزی نزدیک به ابدیت میداد، بدتر میشد.
اون لحظهها گولش زدن، باعث شدن که فکر کنه داستان عشق غیرممکنش هنوزم شانسی داره.
که شاید همهش خیال نبوده.
ولی اشتباه میکرد.
لعنتی، خیلی اشتباه میکرد.
نانی هیچوقت نمیتونست اون رو بیشتر از یه دوست ببینه.
و حالا حتی نمیخواست باهاش دوست باشه.
صدای بم موسیقی انگار مستقیم توی سرش میکوبید، مثل اینکه بخواد یه چیز مرده رو زنده کنه.
اسکای به عقب تکیه داد، لیوان توی دستش بود، مشروب حالا راحتتر توی گلوش سر میخورد.
بیحسی طعم الکل و پشیمونی میداد.
اولش متوجه نشد که یه مرد بهش خیره شده.
فقط یه سایهی محو که از بین جمعیت رد شد، و بعد مکث کرد، انگار یه جور تردید نرم و لطیف داشت.
له شکل کلاسیکی خوشگل نبود، ولی یه چیزی داشت که باعث میشد بهش توجه کنی.
یه جور قیافه که یادت نمیره.
زیر نور های کلوب، خطوط صورتش با یه لبخند میدرخشید.
به بار تکیه داده بود، همراه با اعتماد به نفسی که اسکای دیگه توی خودش نمیدید.
نه اینکه مغرور باشه.
فقط راحت بود.
از اون مدل راحتیهایی که حس میکردی شاید کنارش هیچی مشکل نداره، و قضاوتت نمیکنه.
غریبه با صدایی پایین گفت: «انگار داری سعی میکنی یه چیزی رو فراموش کنی.»
اسکای سرش رو بلند کرد، غریبه چشماش برق میزد.
اول جواب نداد.
حتی مطمئن نبود میتونه حرف بزنه یا نه.
مرد یه ابروش رو بالا برد و روی چهارپایهی کنارش نشست.
× «اشتباه میکنم؟»
اسکای زیر لب گفت: «شاید. یا شاید فقط دارم سعی میکنم فراموش کنم وجود دارم.»
مرد یه خندهی آروم کرد.
× «توی این موقعیت، یه چیز قویتر لازم داری. یا یه آدم بهتر.»
اسکای بهش پلک زد.
+ «یه آدم بهتر؟»
مرد دستش رو دراز کرد.
× «اسمم ریوره.»
اسکای نمیخواست دستش رو بگیره.
نمیخواست پوست هیچکس دیگهای رو لمس کنه.
ولی کرد.
چون این براش هیچ معنایی نداشت.
+ «اسکای.»
ریور لبخند زد، از اونایی که نه روی اعصابته، و نه حس میکنی چیزی ازت میخواد.
× «بهت میاد.»
یه لحظه فقط توی سکوت نشستن، سکوتی که برای غریبهها زیادی صمیمی بود، تا زمانی که ریور شکستش.
× «میرقصی؟»
اسکای خندید، ولی تلخ و غمگین بود.
+ «رقصم افتضاحه.»
× «خب، با یه کم هوای تازه چطوری؟ فکر کنم هردومون لازمش داریم.»
اسکای مردد شد.
بعد لیوانشو روی پیشخون گذاشت.
+ «باشه.»
از یه در کناری بیرون رفتن، در پشت سرشون بسته شد.
بیرون، هوا خنک و بخشنده بهشون خوشامد گفت.
چراغ خیابون بالای سرشون نامطمئن چشمک میزد.
نسیمی رد شد، و موهای اسکای رو به هم ریخت، انگار یکی با دستش موهاش رو به بازی گرفت.
ریور یه پاکت سیگار از توی کتش درآورد.
× «سیگار میکشی؟»
اسکای زمزمه کرد: «بعضی وقتا.»
× «فکر کنم الان وقت همون بعضی وقتاست.»
یه نخ سیگار بهش تعارف کرد.
اسکای گرفتش.
اجازه داد شعلهی فندک نوک سیگار رو ببوسه.
اجازه داد نیکوتین یه چیز خام توی دلش رو بخراشه.
یه مدت هیچکدوم حرفی نزدن.
فقط دوتا سایه که به دیوار آجری تکیه داده بودن، و شب رو نگاه میکردن که کار خودش رو میکرد، تاریک بود، ساکت بود، و تقریباً بیانتها.
بعد ریور حرف زد، صداش حالا نرمتر بود.
× «خب... کی دلت رو شکسته؟»
اسکای دود سیگارش رو بیرون داد، و نگاه کرد که چطور توی هوا ناپدید میشه.
+ «یکی که هیچوقت قول نداد عاشقم باشه. ولی طوری رفتار کرد که فکر کنم عاشقمه.»
ریور سرش رو تکون داد، انگار زیادی خوب میفهمید.
× «بذار حدس بزنم... رفیق صمیمیت؟»
اسکای به سمتش برگشت، چشماش از خستگی سنگین بود.
+ «از کجا فهمیدی؟»
ریور با یه لبخند غمگین گفت: «از نگاهت مشخصه.»
مکث کرد، و بعد ادامه داد: «فقط رفیقای صمیمی میتونن انقدر داغونت کنن. باور کن، خودمم تجربهش رو داشتم.»
یه خندهی بیروح از بین لبهای اسکای دراومد.
+ «آره. حسابی نابودم کرد.»
ریور خاکستر سیگار رو توی هوا تکوند.
× «به نظر میاد لیاقتت رو نداشت.»
اسکای جواب نداد.
چون حتی اگه راست بود، حتی اگه نانی لیاقتش رو نداشت، اون بازم همهچیز رو بهش میداد.
ریور یه کم چرخید، چشماش حالا تیرهتر، دنبال چیزی میگشت.
× «میدونی، یه چیز عجیب و قشنگ توی وجودته... حتی وقتی مثل الان انقدر داغونی.»
اسکای یه نگاه بهش انداخت.
+ «تو حتی منو نمیشناسی.»
× «شاید نه. ولی میدونم چه حسی داره اینکه یکی رو بخوای، یکی رو که اونجوری که تو نگاهش میکنی نگاهت نمیکنه. میدونم تنهایی درد کشیدن چه حسی داره.»
ریور دستش رو دراز کرد.
نه عجول.
و نه زورکی.
فقط نوک انگشتش مچ اسکای رو لمس کرد، رگ کمرنگ دستش رو دنبال کرد.
یه لرزش خفیف تو بازوی اسکای پیچید.
بعد ریور نزدیکتر شد.
زیادی نزدیک.
زمزمه کرد: «شاید امشب، لازم نباشه تنها باشی، و من بتونم ذهنت رو آروم کنم.»
نفس اسکای بند اومد.
تکون نخورد، حتی پلک نزد.
ولی جلو نرفت.
ادامه نداد.
فاصله رو نبست.
صداش آروم ولی مطمئن اومد: «نمیتونم.»
ریور پلک زد، گیج شده بود.
× «چرا نه؟»
اسکای آروم یه قدم عقب رفت، به اندازهی کافی بود.
به اندازهای که بین سایههاشون فاصله بندازه.
+ «چون عاشقشم.»
ریور یه مدت طولانی نگاهش کرد.
بعد سر تکون داد.
آروم گفت: «قضاوتت نمیکنم.»
+ «من دیگه برم.»
اسکای بیخیال زمزمه کرد، سیگار هنوز بین انگشتاش بود، و حتی به خودش زحمت نداد به غریبهای که میتونست باهاش بخوابه نگاه کنه.
----
سکوت تو گوشهای نانی صدا میکرد، توی اون سیاهی کرکننده بود، جز اشکهاش که توی ملافهها میخزیدن و بالش رو با رگههای سرد مثل بارون رنگ میکردن، کل اتاق خوابش انگار بعد از یه طوفان شبانهی وحشی به هم ریخته بود، جوری که آدم حس میکرد خالی و بیپناهه.
تو دنیایی پر از رنگ، نانی انتخاب کرد چشماش رو ببنده و خودش رو تو پر های نرم کوسنهاش دفن کنه.
حتی رنگهای خاموش غروب، اون سایههای نرم و غمگین هم ازش رو برگردوند.
میخواست به پوچی زل بزنه، امیدوار که بالاخره پوچی بهش نگاه کنه و از خالی بودن پرش کنه.
چه کار کرده بود؟
چرا نمیتونست فقط دهنش رو ببنده؟
کاش میتونست کلمهها رو از روی زبونش پاک کنه، عذاب وجدان رو با صابون بشوره ببره.
نمیتونست باور کنه اجازه داده بهترین دوستش از زندگیش بره، و بدتر، اینکه تقصیر خودش بود.
اسکای فقط اومده بود حالش رو بپرسه، که پیشش باشه، آرومش کنه.
حتی توضیحی داده بود که هیچوقت بهش بدهکار نبود.
و با این حال، نانی همهچیز رو دور انداخته بود.
میدونست اسکای همهی کارا رو بخاطر اون انجام داده.
حتی اون قرار مسخرهی دوستهای با مزایا، اسکای بدون اینکه مجبور باشه قبول کرده بود.
هیچ دلیلی نداشت بگه آره، جز اینکه نانی خواسته بود.
چون اسکای نمیتونست فکر کنه نانی تنهایی داره زجر میکشه.
میخواست اون درد رو باهاش شریک بشه، شاید حتی از سینهی نانی بیرون بکشه و بذاره توی خون خودش غرق بشه.
انگار عاشقش بودن به خودی خود به اندازهی کافی دردناک نبود.
نانی لیاقتش رو نداشت.
شاید رفتن اسکای بهترین کار برای حال خودش بود.
شاید انتخاب سالمتری بود، حتی اگه این فکر نانی رو میسوزوند که شاید دیگه هیچوقت ازش خبری نشه.
ولی لعنتی، نانی خودخواه بود.
به اندازهی کافی خودخواه که هنوز براش درد بکشه، حضورش رو مثل اکسیژن بخواد.
به اسکای نیاز داشت.
بیشتر از هر کس دیگهای توی این دنیا بهش نیاز داشت.
ولی چطور میتونست بخواد برگرده، وقتی خودش دلیل رفتن اسکای بود؟
نانی فقط سختتر گریه کرد، حقیقت با بیرحمی بهش برخورد کرد، دور دست و پاهاش مثل پتویی که هی به کناری پرتش میکرد تا خودش رو با سرما اذیت کنه پیچیده بود.
دلش برای اسکای تنگ شده بود.
نه برای حرفهای پرمعنی یا اداهای بامزه.
فقط... برای خودش.
برای آرامش بغلش، فشار لباش رو گونههای خیسش، زمزمهی نرم صداش که حرفهای سادهای رو تو فاصلهی خالی بین بدنهاشون زمزمه میکرد.
حتی هوایی که اسکای نفس میکشید کافی بود.
برای اینکه بدونه نزدیکه.
که حسش کنه.
اسکای همیشه گرم بود.
یه منبع سیار گرما و آرامش بود، همیشه اونجا که نانی رو توی بغلش بکشه و سرما رو از وجودش بیرون کنه.
ولی امشب اونجا نبود.
پس نانی توی خودش جمع شد، بازوهاش رو محکم دور تنش پیچید انگار این آخرین سد دفاعیش بود.
کوچیک شد، درست مثل یه تیکه کاغذ فراموششده، مچاله و دورانداختهشده.
مثل یه موجود بیپناه که وسط آتیش دست و پا میزنه و جایی برای فرار نداره.
اوه، چقدر آرزو میکرد اسکای اینجا بود، و کنارش دراز میکشید.
همهچیز رو تصور کرد... دست اسکای رو کمرش، نفسش روی گردنش، و پاهاشون مثل قدیمها که دنیا امنتر بود به همدیگه گرهخورده.
ولی حالا فقط خاطرهها رو داشت، و خاطرهها رفیقهای بیرحمی بودن.
نانی یه شب خاص رو به یاد میآورد، و نمیدونست چرا.
یه پنجشنبهی معمولی بود.
سال آخر دبیرستان توی درسها و ددلاینها داشت آب میشد، و طوفانی که کل هفته قولش رو داده بودن بالاخره آسمون رو شکافت.
پنجرهها توی قابشون تکون میخوردن وقتی باد محوطهی مدرسه رو جارو کرد، ابرها مثل یه کبودی بزرگ توی آسمون پخش شدن.
رعدبرق یه بار غرید، انقدر بلند که برق قطع و وصل شد.
وقتی زنگ آخر خورد، مدرسه تسلیم طوفان شده بود.
بارون کج توی حیاط میبارید، تو جویهایی که کنار پیادهروها پیچ میخوردن جمع میشد.
دانشآموزا برای پناه گرفتن میدویدن، کولهپشتیها بالای سرشون، خندههاشون توی شلوغی میپیچید.
اسکای هودیش رو محکمتر دور خودش کشید، زیر سایبون بیرون بخش علوم وایستاده بود.
کفشاش همین حالا خیس شده بود.
بین دانشآموزا دنبال نانی گشت، کنار پلهها دیدش، بیحرکت بود و صورتش به سمت آسمون کج شده، انگار که منتظر چیزی باشه.
اسکای فریاد زد: «هی! اونجا خیس میشی!»
نانی یادش بود اون روز چقدر لجباز بوده.
جواب نداد.
چشماش نیمهبسته بود، وسط اون طوفان کاملاً آروم ایستاده بود.
اسکای بلندتر گفت: «بیا دیگه، سرما میخوری.»
نانی اون موقع به سمتش برگشت.
موهاش همین حالا به پیشونیش چسبیده بود، آب از گردنش سیر میخورد، آستینهای یونیفرمش به بازوهاش چسبیده بودن.
ساده گفت: «میخوام حسش کنم.»
اسکای پلک زد.
- «چی رو حس کنی؟ ذاتالریه؟»
لبهای نانی به یه لبخند کمرنگ خم شد.
+ «نه. فقط... بارون. امروز نمیخوام ازش فرار کنم.»
یه چیز آروم توی صداش بود، چیزی که باعث شد اسکای عقب نکشه.
اون برق همیشگی تو چشمای نانی نبود، بهجاش غم بود.
سنگین.
اسکای به اندازهی کافی میشناختش که این نگاه رو بشناسه، حتی اگه نانی توضیح نده.
- «خوبی؟»
نانی دوباره به آسمون نگاه کرد.
+ «نه واقعاً.»
جواب بلند نبود.
تقریباً توی باد گم شد، ولی اسکای شنیدش.
+ «فقط یه دقیقه لازم دارم.»
قبل از اینکه اسکای چیزی بگه، توی بارون قدم گذاشت.
توی چند ثانیه لباسهاش خیس شد، ولی تکون نخورد.
بازوهاش کنارش آویزون بود، کف دستاش باز انگار خودش رو به بارون تقدیم میکرد.
مثل مجسمه وایستاد، بارون موهای تیرهش رو به پوستش چسبونده بود.
اسکای لبهی سایبون وایستاد، بین دویدن دنبالش یا بهحال خودش گذاشتنش مردد بود.
نانی همیشه دردش رو پشت لبخند های سفت و خندههای نرم قایم کرده بود.
ولی حالا، نگاهش که توی بارون وایستاده بود، اسکای همهی وزنی که حمل میکرد رو میدید.
بعد از یه مکث، آه کشید و از زیر سایبون بیرون اومد.
نانی وقتی اسکای نزدیک شد تکون نخورد، و موقعی که کنارش وایستاد چیزی نگفت.
اسکای زمزمه کرد، از همین حالا میلرزید: «سرما میخوری.»
نانی زمزمه کرد: «برام مهم نیست.»
کنار همدیگه توی بارون وایستادن، آب از مژههاشون سُر میخورد، کفشاشون رو خیس میکرد، و پوستشون تا مغز استخون سرد شده بود.
دورشون، مدرسه خالی شده بود، فقط صدای رعدوبرق و خشخش بارون توی دوردست میپیچید.
نانی نفس عمیقی کشید، انگار تا حالا یادش رفته بود نفس کشیدن چطوره.
آروم گفت: «از اینکه همهچیز هی عوض میشه متنفرم. انگار فقط قراره بزرگ بشیم و همهچیز رو فراموش کنیم. چیزی که بودیم رو فراموش کنیم.»
اسکای چیزی نگفت.
حرف درست و حسابی نداشت.
شایدم اصلاً چیزی برای گفتن نبود.
نانی بالاخره بهش نگاه کرد.
+ «فکر میکنی بعد از فارغالتحصیلی باهم در تماس میمونیم؟»
اسکای نگاهش رو گرفت.
- «نمیدونم. امیدوارم.»
نانی با صدایی خام، انگار یه چیزی توی دلش شکسته بود و تازه شروع به خونریزی کرده بود، گفت: «میترسم نباشیم.»
اسکای آب دهنش رو قورت داد.
- «پس نمیذاریم اینطوری بشه.»
نانی یه لبخند کمرنگ زد.
+ «تو همیشه کاری میکنی ساده به نظر بیاد.»
- «چون باید ساده باشه. تو بهترین دوستمی. دوستیمون چیزی نیست که بخوام از دست بدم.»
بارون یه کم آرومتر شد، به نمنم تبدیل شد که روی پوستشون مه میساخت.
همونجا وایستادن، تا زمانی که ابرها جابهجا شدن و سرما توی استخونهاشون جا خوش کرد.
بالاخره نانی نفسش رو بیرون داد و دستش رو تو موهای خیسش کشید.
+ «مرسی.»
- «برای چی؟»
+ «برای اینکه توی بارون باهام وایستادی.»
اسکای با شونه بهش سیخونک زد.
- «رفیقای صمیمی برای چیان؟»
توی سکوت به سایبون برگشتن، کفشاشون با هر قدم جیرجیر میکرد.
اسکای بدون حرف حولهی خشک توی ساک ورزشیش رو بهش داد، و نانی گرفتش، صورتش و دستاش رو باهاش خشک کرد.
اونموقع، اون روز خیلی مهم به نظر نمیاومد.
فقط یه بعدازظهر بارونی دیگه بود.
ولی حالا، سالها بعد که تنها توی خوابگاهش نشسته بود، نانی نمیتونست فراموشش کنه.
اینکه سرما چطور انگشتهاش رو میلرزوند.
اینکه اسکای بدون پرسیدن چیزی کنارش موند.
اینکه هیچکدوم چیز عمیقی نگفتن، و با این حال، تنها لحظهای بود که از همیشه واقعیتر حس میشد.
نمیفهمید چرا این خاطره ولش نمیکرد.
فقط میدونست که قراره تا همیشه باهاش باشه.
⊹ Ongoing... ⊹