Chapter 23
اسکای با صدایی که توی گلوش گیر کرده بود پرسید:
+ «تارا؟ اینجا چی کار میکنی؟»
داو و بیلکین یه نگاه به همدیگه انداختن، هردو فوری شناختنش.
عشق دوران دبیرستان اسکای بود.
تارا با یه لبخند که انگار هیچ تغییری نکرده بود فاصلهی بینشون رو بست و بازوهاش رو دور اسکای حلقه کرد، سرشو روی شونهش گذاشت انگار که هنوز جاش اونجاست.
انگار زمان چیزی رو بینشون تغییر نداده بود.
اسکای خشکش زده بود، ذهنش بههم ریخته بود.
مدتها بود ندیده بودش، حتی بهش فکر هم نکرده بود، ولی حالا اینجا بود، و طوری بهش چسبیده بود که انگار هیچوقت نرفته.
آروم و با تردید، اسکای هم بغلش کرد، هرچند فقط از روی اجبار بود.
بغلشون بیشتر از چیزی که باید طول کشید، اسکای سرفهای کرد و آروم عقب کشید.
تارا فهمید که باید جدا بشه؛ ولی بازوهاش رو دور کمر اسکای نگه داشت.
* «قیافهت یه جوریه انگار جن دیدی.»
اسکای با احتیاط یه قدم عقب رفت، دستای تارا رو با ملایمت از خودش جدا کرد.
+ «آره... منظورم اینه، فکرشم نمیکردم اینجا ببینمت. فکر میکردم برای همیشه رفتی. قرار بود بری خارج، دنبال رویای بازیگریت.»
تارا خندید، صداش مثل قبلاً سبک بود.
شونهای بالا انداخت و گفت: «هنوز دنبالشم. ولی درس خوندن توی خارج اون چیزی که فکر میکردم نبود. زیادی تنها بودم و فهمیدم خونه یه جورایی وقتی انتظارش رو نداری به سمت خودش بر میگردونتت.»
اسکای هنوز مطمئن نبود باید بخنده یا خودش رو آمادهی چیز بدتری کنه، پرسید: «پس... اینجا میمونی؟»
تارا با چشمای برقزده گفت: «آره. صنعت تایلند هم بد نیست. تازه، کلی چیز اینجا هست که دلم براشون تنگ شده بود.»
نگاهش یه کم زیادی رو اسکای موند.
داو یه ابروش رو بالا برد.
بیلکین بازوهاشو روی هم گذاشت.
اسکای گلوش رو صاف کرد.
+ «خب... خوش برگشتی، فکر کنم.»
تارا لبخند گشادی زد، موهاش رو پشت گوشش داد، مثل قدیما که میخواست همهی توجه اسکای رو جلب کنه.
* «مرسی. فکرشم نمیکردم انقدر زود ببینمت. داشتم میرفتم قهوه بگیرم که اینجا دیدمت. عجیبه چطور سرنوشت کار خودشو میکنه، نه؟»
اسکای یه لبخند خشک بهش زد، ولی ضربان قلبش هنوز بالا بود.
حس میکرد داو و بیلکین مثل عقاب دارن نگاهش میکنن.
+ «آره. عجیبه.»
تارا با یه کم تکون رو پاشنهی پاهاش ادامه داد: «خب، خوب به نظر میرسی. یه کم پختهتر، ولی هنوز همون اسکای که میشناسم.»
اسکای با اضطراب خندید.
+ «و تو... خب، انگار از یه سریال درام بیرون اومدی.»
تارا خندید، معلوم بود خوشش اومده.
* «شاید یه روز واقعاً بشم.»
داو آروم گلوش رو صاف کرد، یادشون آورد که تنها نیستن.
با یه کم طعنه پرسید: «پس... شماها همو میشناسید؟»
تارا به سمتش برگشت، با لحن شادی گفت:
* «اوه، ببخشید! من تارام. من و اسکای دبیرستان باهم بودیم.»
داو یه لبخند خشک بهش زد.
' «آره، یه جورایی گرفتیم.»
* «و شماها...؟»
× «بیلکین. دوست اسکای.»
داو صداش رو صاف کرد و گفت: «داو. دوستشم. از نوع بادیگارد.»
تارا سرش رو کج کرد، تُن صداش رو خوند.
با نرمی گفت: «از آشناییتون خوشحال شدم.»
ولی لبخندش کمی لرزید.
به سمت اسکای برگشت و گفت: «به هر حال، دوست دارم یه موقعی باهم حرف بزنیم. شاید یه قهوه بخوریم، فقط من و تو؟ کلی حرف دارم که بهت بگم. و میخوام همهچیز رو از تو هم بشنوم. میدونی، زندگیت، درسهات، چطوره...»
اسکای مردد شد.
آخرین باری که تارا رو دیده بود، بدون خداحافظی غیبش زده بود، توی مِه جاهطلبی و رویاهاش برای خارج رفتن غرق شده بود.
با احتیاط گفت: «نمیدونم، تارا. خیلی چیزا عوض شده.»
* «...فهمیدم.»
ولی یه چیزی پشت چشماش جریان داشت.
* «اما تغییر همیشه قرار نیست چیز بدی باشه.»
قبل از اینکه اسکای بتونه جواب بده، بیلکین یه قدم جلو اومد.
× «اسکای به زودی کلاس داره. درواقع، همهمون داریم.»
تارا پلک زد، بعد با ظرافت بیشتری لبخند زد.
* «معلومه. نمیخوام نگهتون دارم. فقط... بهش فکر کن؟»
یه کارت کوچیک که روی اون شمارهش با خط ظریفی نوشته شده بود رو به اسکای داد.
* «اگه خواستی زنگ بزن.»
اسکای از روی غریزه کارت رو گرفت، نمیدونست باهاش چی کار کنه.
تارا با یه چشمک گفت: «میبینمت.»
و برگشت که بره، پاشنههاش آروم روی سنگفرش صدا کردن.
بعد، وسط قدمهاش وایستاد، نگاهش به آخرین کسی که دلش میخواست ببینه گیر کرد.
با یه شیرینی ساختگی گفت: «اوه، سلام، نانی.»
لبخندش مودب ولی توخالی بود.
نانی خشکش زد، وقتی تارا رو دید که از کنارش رد شد.
چشماش از ناباوری گشاد شدن.
اون صدا.
اون قیافه.
سریع برگشت که دوباره ببینتش اما اون از در اصلی ساختمون بیرون رفته بود.
نه.
امکان نداشت توهم زده باشه، مگه نه؟
خودش بود.
تارا.
اینجا چی کار میکرد؟
چرا برگشته بود؟
کنارش، مانو اون تغییر توی حالت نانی رو حس کرد.
یه ابروش رو بالا داد و پرسید: «خب... اون چرا اینطوری نگاهت کرد؟»
نانی جواب نداد.
نمیتونست.
ذهنش یهو خیلی درگیر شده بود، و داشت تیکه هایی از پازل رو کنار همدیگه میچید که اصلا دلش نمیخواست معنایی بدن.
چشماش روی محوطهی دانشگاه چرخید، و اونجا بود.
اسکای، از دور بهش زل زده بود.
مانو دستش رو جلوی صورتش تکون داد: «نانی؟ خوبی؟»
جوابش رو نداد.
حتی پلک نزد.
چشماش روی چشمای اسکای قفل موند، همین حالا هم یه طوفان ناگفته بینشون به راه افتاده بود.
یه لحظه بعد، نانی بالاخره سکوت رو شکست.
با لحن تندی گفت: «آره. خوبم»
مکث کرد.
- «باید برم. بعداً میبینمت، باشه؟»
مانو آروم سرش رو تکون داد، حس کرد یه چیزی درست نیست.
دستش رو دراز کرد و شونهی نانی رو آروم نوازش کرد.
~ «معلومه. خوشحالم که امروز حرف زدیم. واقعاً.»
- «منم همینطور.»
ولی ذهنش خیلی دور از این لحظه بود، و دیگه اصلا حواسش به مانو و حرفاش نبود.
مانو در حالی که دور میشد گفت: «بای، نانی!»
ولی نانی تکون نخورد.
انگار همونجا ریشه کرده بود، چشماش دوباره اسکای رو پیدا کرد.
اسکای دیگه بهش خیره نبود.
نگاهش رو دزدید، و انگار با این سکوت هر چی که لازم بود رو گفت.
فک نانی سفت شد.
پاهاش قبل از اینکه مغزش بهش دستور بده حرکت کردن.
داو و بیلکین نگاهی بههم انداختن، تنش بینشون رو حس کردن.
نانی رفت سر اصل مطلب، اونا رو نادیده گرفت و به اسکای زل زد.
- «اون تارا بود؟»
اسکای با ناراحتی سرجاش جابهجا شد.
+ «نانی...»
- «فقط جواب سوال لعنتیم رو بده.»
+ «آره، بود.»
نانی زبونش رو توی دهنش چرخوند، بازوهاشو روی هم گذاشت.
- «اینجا چی کار میکنه؟ فکر میکردم توی سئوله یا یه همچین جایی.»
اسکای مردد شد، و این مهر تأییدی بود که نانی لازم داشت.
با لحن تیزتری گفت: «تو باهاش تماس گرفتی، نه؟»
مکث کرد.
- «اون فندک...تو گفتی برات مهم نیست، ولی من از اولش میدونستم. میدونستم که اینطور نیست.»
اسکای سریع و تند جوابش رو داد: «مسخره نباش. اون برگشته دانشگاه تا درسش رو بخونه، نانی. همین.»
نانی پوزخند زد.
- «آره، معلومه. چون خیلی اتفاقیه که درست توی همین دانشگاه، توی همین شهر، اونم همزمان با تو ثبتنام کرده. چه تصادفی.»
+ «نانی...»
قبل از اینکه بتونه حرفش رو تموم کنه، نانی به جلو خم شد.
زیادی نزدیک.
به اندازهای که وقتی نفس کشید، بینیش تقریباً یقهی لباس اسکای رو لمس کرد؛ بعد با یه خندهی بیحس و تلخ عقب کشید.
با نفرت زیر لب گفت: «حتی بوی اونو میدی.»
مکث کرد و با عصبانیت بیشتری ادامه داد:
- «یه روزم نیست اینجاست و تو همین حالا بوی اونو میدی.»
نگاه اسکای تیز شد، لحن صداش جدی بود.
+ «خب، منم الان تو رو با مانو دیدم. بهتون خوش گذشت؟»
فک نانی سفت شد، صافتر وایستاد.
- «اینو گردن من ننداز.»
اسکای یه قدم جلو اومد، صداش پایین و گزنده بود.
+ «من چیزی رو گردن تو ننداختم. فقط دارم مثل خودت رفتار میکنم.»
داو و بیلکین یه نگاه پرمعنا به هم انداختن، هوا پر از تنش بود، تا اینکه پیپی از همه جا بیخبر پیداش شد.
گفت: «بچهها! چی کار میکنید؟ کلاس داره شروع میشه. تکون بخورید دیگه.»
نه اسکای و نه نانی تکون نخوردن.
پیپی ناله کرد و بازوی دوستش رو کشید: «بیا دیگه، نانی. میدونی استادمون اگه یه دقیقه هم دیر کنیم قاطی میکنه.»
چشمای نانی هنوز روی اسکای قفل بود، گرما توی نگاهش میجوشید؛ ولی بعد از یه نفس عمیق و طولانی، یه قدم عقب رفت و به سمت پیپی برگشت.
- «آره... بریم. به هر حال دیگه نمیخوام اینجا باشم.»
پیپی پلک زد، از تغییر ناگهانی لحنش گیج شده بود.
به بیلکین، دوستپسرش، نگاه کرد که با یه دست تکون دادن زیرپوستی گفت بعداً میبینتش.
پیپی یه ابروش رو بالا برد ولی دیگه چیزی نگفت تا زمانی که نانی وارد ساختمون اصلی دانشگاه شد و اونا رو تنها گذاشت.
پیپی زیر لب زمزمه کرد: «این دیگه چی بود؟»
× «اکس اسکای برگشته. و نانی شاکیه.»
پیپی وسط قدمهاش وایستاد.
* «صبر کن، چرا باید شاکی باشه؟»
اسکای پرید وسط حرفشون، سرد گفت: «شاکی نیست.»
داو پوزخند زد.
'«اوه؟ پس اسم این قاطی کردن رو چی بذاریم، نابغه؟ آه، راستی. حسادت احتمالاً کلمهی بهتری برای توصیفش باشه.»
اسکای نگاه تیزی بهش انداخت، نگاهی که میتونست حتی شیشه رو هم ببره.
پیپی آروم به سمت اسکای برگشت، یه «اوه» بیصدا گفت.
و ادامه داد: «لعنتی. باشه. الان باید به کلاسم برسم وگرنه مُردم، ولی بعداً باید کامل برام تعریف کنید.»
بیلکین با لبخند گفت: «حتماً، عزیزم.»
و یه بوسهی هوایی نمایشی فرستاد.
پیپی با بازیگوشی گرفتش و قبل از اینکه توی ساختمون شروع به دویدن کنه، با چشمک یکی بهش برگردوند.
داو با پوزخند به اسکای سیخونک زد.
' «خب. این پنج دقیقه یه سریال کامل بود.»
اسکای آهی کشید، شونههاش سفت شد.
+ «قرار نبود اینجوری بشه.»
داو ادامه داد: «آروم باش، مرد. برگشتن تارا حتی شاید کمک کنه بفهمی نانی واقعاً چه حسی بهت داره...اینکه براش فقط یه دوستی، یا چیزی بیشتر.»
بیلکین به دیوار تکیه داد، بازوهاش روی همدیگه، قیافهش سرگرمشده بود.
' «منظورم اینه، الان که واکنشش رو دیدیم. ولی خب، هر چی موقعیتهای بیشتری پیش بیاد و اینطوری تکونش بده، حقیقت روشنتر میشه.»
اسکای زبونشو روی لباش کشید، چشماش رو بست.
+ «نانی همیشه اینجوریه.»
مکث کرد.
+ «هر وقت به یکی نزدیک شدم، اینجوری رفتار کرده. چیز جدیدی نیست.»
داو شونهای بالا انداخت.
* «خب، این خودش جوابه. اون بهت علاقه داره، اسکای. هیچکس سر «فقط یه دوست» انقدر حس مالکیت پیدا نمیکنه.»
----
نانی توی کلاس نشسته بود، چشماش بیحس، و مداد بین انگشتهاش آویزون بود.
صدای استاد توی پسزمینه محو شده بود و ذهنش کاملاً جای دیگهای بود.
نه، جای دیگهای نبود.
پیش اون بود.
لحظهای که با تارا چشم تو چشم شده بود مدام و بیپایان توی ذهنش تکرار میشد.
لعنتی، چرا برگشته بود؟
واقعاً دلش میخواست حرف اسکای رو باور کنه.
دلش میخواست بهش اعتماد کنه که تارا واقعا بهخاطر درسش برگشته.
ولی ته دلش، یه چیزی درست نبود.
زمانبندی، لحن صداش، و اون نگاهی که انگار اسکای رو مال خودش میدونست، حس بدی بهش میداد.
نانی مدادش رو محکمتر گرفت.
دلش میخواست پوزخند بزنه، سرش رو عقب ببره و به پوچی همهچیز بخنده؛ ولی اون وسط صدتا دانشجو بود و استاد وسط مبحث نظریهی اقتصادی.
پس کاری رو کرد که همیشه وقتی احساساتش درحال سرریز شدن بود انجام میداد.
توی سکوت زجر کشید.
خدایا، دلش میخواست این کلاس هر چه زودتر تموم بشه.
نمیخواست کسی رو ببینه، نمیخواست حرف بزنه.
فقط به یه چیرت توی خوابگاهش لازم داشت.
نه از اون چُرتهایی که سرحالت میکنه.
نه، دلش یه خواب سنگین میخواست، از اونایی که زیر آب میکشیدتش و همونجا نگهش میداشت تا زمانی که افکارش ناپدید بشن.
تا زمانی که صورت تارا محو بشه و بوی اسکای مثل یه یادآوری بیرحم به پوستش نچسبه.
پیپی به جلو خم شد، چشماش از نگرانی برق میزد.
* «نانی، خوبی؟»
نانی سرش رو کمی چرخوند تا به دوستش نگاه کنه.
- «آره. خوبم.»
اما هنوزم انقدر بداخلاق بود که این حرفش هیچکس رو قانع نمیکرد.
نگاه پیپی به دفتر نانی افتاد، انگار یه بوم نقاشی بود که یکی حرصشو روی اون خالی کرده.
هیچ یادداشتی از درس نبود.
فقط خطخطیهای بیهدف، خطهای تیز و خراشهای عصبی که بیشتر از خود نانی حقیقت رو میگفتن.
پیپی زیر لب گفت: «آره، معلومه خیلی روبراهی.»
نانی جواب نداد.
فقط به جلو زل زد، فکش سفت بود، انگشتهاش در حالی که میلرزیدن، دور مداد تکون میخوردن.
پیپی آه کشید و نزدیکتر شد.
* «داو و بیلکین یه خلاصهی سرراستی از ماجرای اسکای و تارا بهم گفتن. ولی من میخوام نسخهی کامل رو از تو بشنوم. احتمالاً داستان عاشقانهشون رو مثل یه رمان تراژیک میدونی.»
نانی پوزخند زد، و تقریبا خندید؛ ولی به چشماش نرسید.
- «داستان عاشقانه؟ اگه بشه اسمش رو این گذاشت...»
پیپی شونهای بالا انداخت و پرسید: «خب، اونا باهم بودن، نه؟ و تو اونجا بودی. همهچیز رو دیدی.»
نانی چیزی نگفت.
مداد توی دستش شکست.
پیپی صدای شکستن مداد رو شنید، لبهاش از سرگرمی تکون خورد.
نانی با یه نگاه تیز بهش زل زد، اصلا حوصله نداشت.
- «میتونیم الان راجع به این صحبت نکنیم؟ دارم سعی میکنم حواسم به درس باشه، فکر کنم تو هم باید همین کارو بکنی.»
پیپی زیر لب گفت: «باشه، باشه.»
بعد به یادداشتهاش برگشت، چشماش به تخته پرید و دید که استاد یه توضیح پیچیدهی دیگه شروع کرده.
نانی نگاهش رو به دفترش داد، و بالاخره اون آشوبی که روی صفحه درست کرده بود رو دید.
خطها درست مثل افکار گرهخوردهی خودش روی هم افتاده بودن، کلمههای نیمهنوشته که همدیگه رو قطع کرده بودن.
کمتر شبیه دفتر درس بود و بیشتر شبیه یه میدان جنگ.
با یه غرغر آروم که شنیده نشد، صفحه رو ورق زد تا یه ورق تمیز بیاره و دوباره شروع کنه.
قلم رو توی دستت بگیر.
تمرکز کن.
گوش بده.
بنویس.
ولی حتی اون موقع هم ذهنش همکاری نکرد.
نمیتونست یه جمله رو تموم کنه بدون اینکه نزدیک باشه اسم اون رو تو حاشیه خطخطی کنه.
تارا.
اون اسم لعنتی که مثل زهر روی زبونش بود.
مدادش رو محکمتر گرفت.
از اینکه انقدر توی سرش جا گرفته بود متنفر بود.
از اینکه هنوز همون قیافه رو داشت متنفر بود.
از اینکه هنوزم مثل همیشه پررو بود متنفر بود.
از همه بیشتر، از اینکه بهترین دوستش اسکای رو بدون خداحافظی ترک کرده بود طوری که انگار لیاقتش رو نداشته متنفر بود.
و حالا برگشته بود.
وانمود میکرد هیچی نشده.
انگار میخواد یه شروع جدید داشته باشه.
ولی این چیزی نبود که بیشتر از همه نگرانش میکرد.
نه، چیزی که نانی رو میترسوند این بود که اسکای ممکنه دوباره بهش اجازه بده به زندگیش برگرده.
چون اسکای همیشه زیادی بخشنده بود.
زیادی مهربون برای دنیایی که لیاقتش رو نداشت.
نانی میدونست اگه تارا درست و با سیاست بازی کنه، اسکای دوباره بهش فرصت میده.
و نانی نمیتونست تحملش کنه.
نمیتونست نگاه کنه که اسکای دوباره عاشقش بشه.
نمیخواست.
تارا یه بار اسکای رو دزدیده بود.
امکان نداشت نانی وایسه و بذاره دوباره این کارو بکنه.
ولی سؤال اصلی این بود... لعنتی، باید چی کار میکرد؟
اسکای هیچوقت تو زندگی عاشقانهی نانی سرک نکشیده بود.
هیچوقت سؤال نپرسیده بود، قضاوت نکرده بود، از دست درامهای نانی عصبانی نشده بود.
پس چرا حالا اون داشت برای بهترین دوستش دردسر درست میکرد؟
هیچ حقی نداشت.
هیچکدوم اینا به نانی ربطی نداشت.
این ماجرا بین اسکای و تارا بود.
و با این حال، نانی اینجا بود، عصبانی.
کلافه.
درمانده.
بعد از چیزی که انگار سالها بود و نه فقط یک ساعت، استاد بالاخره درس رو تموم کرد.
و همون لحظهای که گفت برید، نانی به سرعت از سرجاش بلند شد، وسایلش رو بدون هیچ ظرافت یا اهمیتی توی کیفش چپوند.
صندلیش با یه صدای تیز و گوشخراش روی زمین کشیده شد.
پیپی از حرکت ناگهانی دوستش پلک زد، ولی حتی اگه تعجب کرده بود، چیزی نشون نداد.
نه واقعاً.
نانی رو به اندازهی کافی میشناخت که بدونه یه چیزی زیر پوستش داره میجوشه و کلافهش میکنه.
سعی کرد با عجله وسایل خودش رو جمع کنه، و موقعی که دنبال نانی دوید، نزدیک بود گند بزنه.
فریاد زد: «نانی، صبر کن!»
با یه پا سعی کرد خودش رو از شلوار جین گشادش بیرون بکشه، نزدیک بود پاش به لبهی شلوارش گیر کنه و همونجا زمین بخوره.
* «کجا داری میری؟»
نانی متوقف نشد و به راه رفتنش ادامه داد.
با لحن تند گفت: «خستم. میخوام برگردم خوابگاه. اگه برای کلاس بعدی میمونی، میتونی یادداشتهات رو برام بفرستی؟»
پیپی نفسنفسزنان وایستاد.
* «آره، معلومه. ولی... جدی خوبی؟ یه کم رنگت پریده.»
نانی نیمثانیه مکث کرد، بعد برگشت، دستشو رو شونهی پیپی گذاشت.
- «همونطور که گفتم، فقط خستم. یه استراحت درستش میکنه. فقط یادداشتا رو برام بفرست، باشه؟ همینو میخوام.»
پیپی اخم کرد، معلوم بود قانع نشده؛ ولی به هر حال سرش رو تکون داد.
* «باشه. میفرستم. ولی اگه چیزی لازم داشتی، بهم بگو.»
نانی سرش رو به نشونهی تشکر تکون داد و لبخند فیکی زد که به چشماش نرسید.
بدون یه کلمهی دیگه، برگشت و رفت، قدمهاش سنگین، و قلبش سنگینتر از قبل بود.
پیپی گوشیش رو درآورد، شستش سریع رو برنامهی پیامرسان ضربه زد و دکمهی ضبط صدا رو زد.
* «بیلکین، شماها کجایید؟»
سی ثانیه نگذشته بود که صفحهی گوشیش با نوتیف روشن شد.
× «کافهتریا.»
پیپی بدون وقت تلف کردن گوشیش رو توی جیبش گذاشت، کیفشو روی شونهش انداخت و یهراست به سمت کافهتریا رفت.
شلوغی وسط روز شروع شده بود، دانشجوها میخندیدن و سینیها صدا میکردن.
ولی چشمای پیپی نگشتن تا وقتی دوتا آشنا رو تو گوشهی دور دید که براش دست تکون دادن.
داو تنبلانه دستش رو برای سلام بالا برد، و بیلکین یه لبخند کوچیک زد وقتی پیپی نزدیک شد.
همون لحظه که کنار دوستپسرش نشست، یه آه از بین لبهاش دراومد، انگار نفسی بود که مدت زیادی نگهش داشته بود.
داو در حالی که از فنجونش جرعهای مینوشید، گفت: «هی، رفقا.»
پیپی جواب داد: «هی، داو.»
نگاهش روی میز چرخید.
اسکای نبود.
* «فکر کردم اسکای اینجا با شماست.»
بیلکین سرش رو به سمت تابلوی دستشویی کج کرد.
× «بود. رفت دستشویی. باید الان برگرده.»
بعد اضافه کرد: «نانی با تو نبود؟»
پیپی به صندلیش تکیه داد.
* «آره، بود. با هم از کلاس اومدیم بیرون، ولی بعد گفت خیلی خستهست و میخواد برگرده خوابگاه.»
داو یه زمزمهی معنیدار کرد، و بعد با طعنه گفت: «آه، آره. درام اسکاینانی ادامه داره. توی این موقعیت، یکی باید اینو به GMMTV پیشنهاد بده.»
بعد، با جدیت پرسید: «فکر میکنی حالش خوب باشه؟»
پیپی شونههاش رو کلافه بالا انداخت.
* «نمیدونم. برای همین اومدم اینجا. فکر کردم شاید اسکای باید بره حالش رو بپرسه. منظورم اینه... نانی به خاطر اون اینجوریه. و راستش، یه کم نگرانشم.»
بیلکین تأیید کرد، سرشو آروم به شونهی پیپی تکیه داد.
* «آره. از وقتی تارا برگشته یه جورایی بههم ریختهست. انگار... احساساتش قاطی پاتی شده.»
همین موقع اسکای برگشت، دستش رو تو موهای خیسش کشید.
موقعی که دوستاش رو دید، چشماش مستقیم به صندلی خالی کنار پیپی افتاد.
با نگرانیای که توی صداش موج میزد، پرسید:
+ «نانی کجاست؟»
پیپی درنگ نکرد.
* «توی خوابگاهش. باید بری حالش رو ببینی، اسکای.»
اسکای پلک زد، از این صراحت کمی غافلگیر شده بود، ولی بعد از یه نفس عمیق، سرش رو تکون داد.
+ «میرم. نگرانش نباشید.»
بدون اینکه منتظر یه کلمهی دیگه بمونه، اسکای برگشت و بیرون رفت، قدمهاش سریع و متمرکز بود.
⊹ Ongoing... ⊹