Chapter 23

🚩Ch 23

Arc -2.7 နဝမမြောက်အိပ်မက်ဆိုး

"သူတို့သေသွားကြပြီ"  

စုဝမ် ဤစကားကို သေချာမှု အပြည့်ဖြင့်ပြောလိုက်သောကြောင့် ဘေးနားက လူသုံးယောက်က သူမကို တပြိုင်တည်း စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

 "စုဝမ်၊ မင်းလည်း အိပ်မက်မက်တာလား......"

ချီမူသည် ဤမေးခွန်းကို အလျင်စလိုမေးလိုက်ရင်း စုဝမ်ကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

 "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်....." 

စုဝမ်၏ အကြည့်များသည် လူသုံးယောက်ထံ ကျရောက်ရင်း "ကျွန်မ ထင်တာ မမှားရင် ကျွန်မတို့ အခုလည်း အိပ်မက်ထဲမှာ ဆက်တိုက်ရှိနေတုန်းပဲ၊ အိပ်မက်ကနေ တစ်ခါ နိုးထလာတိုင်း ခေါင်းက ကြည်လင်နေတတ်‌ပေမယ့် တကယ်တော့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အိပ်မက်အလွှာတစ်ခုဆီကို ဖြတ်ကျော်နေရတာ"

ဤသည်က အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာ၏ အထိတ်လန့်ဆုံးအပိုင်းပင်။မည်သူမဆို အိပ်မက်ထဲမှာ ထာဝစဉ်နေရမည်၊ ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်နိုင်၊ ပြန်မရနိုင်တော့ချေ။

 "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

 အသက်အကြီးဆုံးနှင့် အတွေ့အကြုံအရှိဆုံးဖြစ်သော ချီမူသည် ပထမဆူံအကြိမ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွား၏။စုဝမ်ပြောပြသည့် ယုတ္တိမရှိသော စကားတို့က သူ့အတွက် လက်ခံရခက်စေသည်ဟု ပြောနိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်က မုန့်ထင်ယောင် သည် အလွန်တည်ငြိမ်လျက်ရှိသည်။သူမသည် မျက်ခုံးများကို  တွန့်ချိုးထားပြီး မလှုပ်မယှက်ပင် ရှိနေသေး၏။ ဖန်းရှုကျွင်းကမူ စုဝမ် ကို မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ စူးရဲသော မျက်လုံးအစုံဖြင့်စိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။ထိုမျက်လုံးထဲမှာလည်း အလင်းတန်းတစ်ခုဖျတ်ကနဲ လင်းသွားသေး၏။

 "အိပ်မက်ကမ္ဘာ....ဒါဆို အိပ်မက်တွေကို ခိုးယူတဲ့‌ နေရာလွတ်လိုမျိုးလား၊ ဒါဆို လက်တွေ့နဲ့ချိတ်ဆက်နိုင်တဲ့ ဆုံချက်(node)တစ်ခုရှိသလား"

ဖန်းရှုကျွင်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရိပ်အမြွက်တစ်ချို့ဖြင့် မေးခွန်းအချို့ကို ဆက်တိုက်မေးခဲ့သည်။သူ၏ ဂိမ်းအသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြောသော အယူအဆကို သာမန်လူများက နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် စုဝမ်ကတော့ နားလည်သည်။

 "ဟုတ်တယ်၊ အဖြစ်မှန် လောကနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဆုံချက် ရှိတယ်"

ထို့နောက် သူမ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဖုန်းကိုယူကာ လူတိုင်းရှေ့တွင် ကိုင်ထားသည်။

"ငါ့ဖုန်းက ညနေ ၁၀း၅၀ မှာ ရပ်သွားတယ်၊ ဒီတော့ အတိုင်းအဆမရှိ လှည့်ပတ်နေတဲ့ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ဆွဲသွင်းခံရတဲ့အချိန် အကြမ်းဖျင်းကိုတော့ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်"

ဖန်းရှုကျွင်းက သူမကို ည 10:50 နာရီမှာ အတိအကျဖုန်းဆက်လာသည်။ သူ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမ ဤအိပ်မက်အလွှာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရခြင်းဖြစ်သည်။

 "အဲဒီ node က ဘာလဲ"

 တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသော မုန့်ထင်ယောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စုဝမ် ဆီကို အကြည့်ပို့လိုက်သည်။  သူမ၏အကြည့်များသည် စူးစမ်းမှုအချို့နှင့် သံသယအချို့ကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသည်။

စုဝမ်က ခေါင်းခါရင်း "ငါလည်း မသိဘူး၊ ငါတို့ ရိကျစ်ရွှမ်နဲ့ ချမ်ယွီဖုန်းကို အရင်ရှာသင့်တယ်၊ဒါဆို လက်တွေ့လောကကို ပြန်သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာကြည့်နိုင်တယ်"

စုဝမ် ၏ စကားကိုကြားသော် မုန့်ထင်ယောင် မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာ၏။

"ရိကျစ်ရွှမ် နဲ့ ချမ်ယွီဖုန်းတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ နင်က  ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ဖန့်ထျန်းထျန်း တောင် သေသွားခဲ့ရင် ရိကျစ်ရွှမ်လည်း သေပြီးသားဖြစ်နိုင်တယ် ....... အခု သူမရှေ့က စုဝမ် နဲ့ ချီမူ တို့လည်း....မသေဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး...

မုန့်ထင်ယောင် ထိုသို့တွေးနေရင်း  သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။  သူမ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးဝံ့တော့ပေ။

 "ရိကျစ်ရွှမ် သေမှာမဟုတ်ဘူး"

စုဝမ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

 ဒီကမ္ဘာရဲ့ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်ဖြစ်တဲ့ ရိကျစ်ရွှမ်က ဘယ်လိုလုပ်အလွယ်တကူသေနိုင်မလဲ...

 "နင် သူ့ကို တကယ် ယုံကြည်တာပဲ"

စုဝမ် နှင့် ရိကျစ်ရွှမ်၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး မုန့်ထင်ယောင်လည်း အတန်ငယ်သိထားသည်။ချစ်သူ နှစ်ယောက်ကြားက လမ်းခွဲသည့်ကိစ္စအား ဘယ်သူမှန်တယ်၊ ဘယ်သူမှားတယ် ဆိုသည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ စုဝမ်သည် မြို့မှာမွေးဖွားခဲ့ပြီး သူမလိုချင်သော အောင်မြင်မှုဘဝကို လိုချင်နေသူဖြစ်သည်။တစ်ဖက်မှ ရိကျစ်ရွှမ်သည် တရှန်းပြည်နယ်မှဖြစ်ပြီး သူ့ဇာတိတောင်ပေါ်ရွာကို အောင်မြင်မှုနှင့်အတူပြန်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အိပ်မက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။မူလက သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပျော်ရွှင်သော သမီးရည်းစားဘဝကိုပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ဤသည်က ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်များကြားတွင် သဘာဝအလျောက်ဖြစ်တတ်သော မေတ္တာသဘောမျိုးသာဖြစ်ပေသည်။ 

မုန့်ထင်ယောင်သည် စုဝမ် နှင့် အတူတူ အိပ်ဆောင်မှာ နေခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိပ်ပြီး မရင်းနှီးခဲ့ကြပေ။ သူမသည် စုဝမ် ၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာနားမလည်ခဲ့သူပီပီ၊ ယခုအချိန်မှာလည်း သူမကို ပို၍ပင် နားမလည်ခဲ့။

ညရောက်သောအခါ မီးပုံဘေးမှာ လူလေးယောက် ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ပြီး အလှည့်ကျ အနားယူကြသည်။သို့နှင့် ညချမ်းချိန်ခါသည် ဘာအဖြစ်အပျက်မှမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့ဆက်ဆွေးနွေးပြီး စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။သူတို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင် သုံးရက်ကြာစောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ရိကျစ်ရွှမ် နှင့် ချမ်ယွီဖုန်းတို့လည်း ယခုထိမပေါ်လာသေးပေ။စားနပ်ရိက္ခာများသည် လူလေးယောက်စာဖြစ်၍ သိပ်မကျန်တော့။

 "မနက်​ဖြန်​သူတို့ကို လိုက်​ရှာရ​အောင်​..ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့မရဘူး"

 ညနက်သန်းခေါင်တွင် ချီမူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အသံဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

 "ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ"  မုန့်ထင်ယောင်က ချီမူကို ကြည့်ပြီး စုဝမ်ကို တစ်ဖန်ကြည့်လိုက်သည်။ စုဝမ်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖန်းရှုကျွင်းသည် တတ်နိုင်သလောက်စကားကို သိပ်မပြောချေ။သူသည် ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းငုံ့၍ ဂိမ်းကစား၍သာ နေသည်။သူ့ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းသော တောအုပ်အလယ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အိပ်ဆောင်ရှိ သူ့ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ အေးအေးလူလူနိုင်လှသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကလိုပင် ယနေ့ညမှာလည်း အလှည့်ကျ အနားယူကြသည်။ စုဝမ် စောင့်ရမည့်အလှည့်ရောက်သောအခါ ဖန်းရှုကျွင်း မအိပ်သေးသည်ကို အံ့သြစွာတွေ့လိုက်ရသည်။သို့သော် ယခုတော့ သူက  ဂိမ်းမဆော့ဘဲ သူ့ခေါင်းထက်မှ ကောင်းကင်ယံကို သစ်ရွက်သစ်ကိုင်းကြားမှတစ်ဆင့် ငေးကြည့်နေသည်။

 "နင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

စုဝမ်သည် ဖန်းရှုကျွင်း အနားတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ကာ သူ့ကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖန်းရှုကျွင်း သည် သူ၏မျက်မှန်ထူထူကို ချွတ်ထားချိန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချောမောသော သူ့ရုပ်ရည်ကို စုဝမ် ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်လိုက်ရ၏။  တကယ်တော့ သူ့မှာ မျက်လုံးလှလှလေးများရှိပြီး အသားအရည်ကလည်း ဖြူဖွေးနေသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် သူ၏ဖြူဖျော့သောအသားအရေနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်။  

"ဘာကိုမှ မစဉ်းစားပါဘူး၊ ပျင်းတယ်၊ တွေဝေနေမိတယ်" 

ဖန်းရှုကျွင်းက သူ့မျက်နှာကို လှည့်လိုက်ပြီး စုဝမ်ကို ရီဝေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။တကယ်တမ်း ရီဝေဝေကြည့်နေရခြင်းမှာ အဝေးမှုန်သူဖြစ်၍ အားယူကာကြည့်နေရတာကြောင့်မှန်း စုဝမ် သိနေ၏။

 "ရှင် ဖန့်ထျန်းထျန်းကို အိပ်မက်မက်ဖူးလား"

ဖန်းရှုကျွင်း မျက်လုံးက မှုန်ဝါးနေ၍ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာမဖော်ပြနိုင်မှန်းသိသော်လည်း သူမကတော့ သူ့မျက်လုံးကို မမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

 “အိပ်မက်မက်တယ်၊အိပ်မက်ထဲမှာ ဖန့်ထျန်းထျန်းက အပြာရောင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်"

ဖန်းရှုကျွင်းက တစ်ခုခုကို ပြန်လည်အမှတ်ရအောင် လုပ်ယူနေသလိုမျိုး သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်လိုက်သည်။

"အပြာရောင်ဝတ်စုံ"

စုဝမ် မျက်ခုံးများအား စုကျုံ့ထားမိလိုက်သည်။ဖန်းရှုကျွင်း ယခုလို အသေးစိတ်ပြောလာသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်တော့ပေ။ 

"ဒါပေမယ့် ဖန့်ထျန်းထျန်းက အပြာရောင်အ၀တ်အစား တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးဘူးလေ"

 ဖန်းရှုကျွင်းသည် မျက်လုံးတွေမှိတ်ထားတာကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အိပ်ငိုက်တာကြောင့်လား မသိ၊သူ့အသံက တိုးညှင်းပြီး အားနည်းလာသည်။

 "သူမက အပြာရောင်ကိုကြိုက်တယ်လို့ပြောပေမယ့် အပြာက သူမ အသားအရေနဲ့မလိုက်ဖက်လို့ သူမရဲ့ ဗီရိုထဲမှာ အပြာရောင်အဝတ်အစား တစ်ထည်မှ မရှိဘူးတဲ့"

သူသည် လူတစ်​​ယောက်​ကို အလွန်​ဂရုစိုက်​​သော​ကြောင့်​ ပြောသမျှစကားတိုင်းကို စိတ်​ထဲတွင်​ အမြဲမှတ်​ထားမိသည်​။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မမေ့နိုင်ခဲ့ချေ။ ဖန့်ထျန်းထျန်းသည် အပြာရောင်ကို နှစ်သက်သော်လည်း အပြာကို ဘယ်တော့မှ မ၀တ်ဆင်ပေ။ အပြာရောင် အားကစားဝတ်စုံနှင့် သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည့် ဖန့်ထျန်းထျန်းကြောင့်  သူ အိပ်မက်မက်နေမှန်း သိလိုက်ရ၏။ မူလကတည်းက ဖန်းရှုကျွင်းသည် ဖန့်ထျန်းထျန်းကို ချစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စုဝမ် နားလည်နိုင်သွား၏။ သူတို့သာ လက်တွေ့မှာဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီကောင်လေးက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။  ဒါက အိပ်မက်မို့လို့ပါ......

ထိုစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာ၏။

 အိပ်မက်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အိပ်မက်တွေကို ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်သလဲ...  ၎င်းသည် လူတိုင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်သည်၊ ၎င်းသည် ရှောင်လွှဲ၍မရသော အိပ်မက်ဆိုးများကို ဖန်တီးနိုင်သော်လည်း လူတို့၏ အတွင်းအကျဆုံး စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ဥပမာဆိုရသော် ဖန့်ထျန်းထျန်းသည် အပြာရောင်ကို နှစ်သက်သော်လည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကြောင့် မဝတ်ခဲ့ပေ။သို့သော် အိပ်မက်ထဲတွင် သူမ၏ အတွင်းအကျဆုံး စိတ်နေစိတ်ထားအတိုင်း အပြာရောင်အ၀တ်အစားများကို ၀တ်ထားသည်။

ချီမူသည်လည်း ကုမ္ပဏီတွင်အလုပ်ဝင်နေကာ စိတ်အား ထက်သန်ပြီး စည်းကမ်းပြတ်သားသော စီနီယာမန်နေဂျာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်မက်ကမ္ဘာတွင် သူသည် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ ကြောက်အားကြီးသူဖြစ်လာသည်။

ဖန်းရှုကျွင်းမှာလည်း မတုန်မလှုပ်နှင့် စကားနည်းသော်လည်း၊ဤကမ္ဘာ၌မူ တခြားသူများထက် ပိုထက်မြက်ပြီး ခေါင်းကောင်းသူဖြစ်ပေသည်။

 ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အတွင်းအကျဆုံး စိတ်ထားအတိုင်းသာ ပြုမူနေထိုင်တတ်တာ,...ဒါဆိုရင် အခု ရိကျစ်ရွှမ် ဘယ်မှာလဲ.... သူဘာလုပ်နေတာလဲ။

စုဝမ်သည် ထိုဝါးအိမ်အကြောင်း တွေးပြန်သည်။ အိပ်မက်ကမ္ဘာ၏ ပထမအလွှာမှာ ဝါးအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ထိုဝါးအိမ်က သူမကို ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသလိုလည်း ဖြစ်နေသည်။

 အခု စဉ်းစားမိတော့မှ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဥာဏ်ထဲမှာ အဲ့ဒီဝါးအိမ်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်မဟုတ်လား...သူမကို ရိကျစ်ရွှမ် ပေးခဲ့တဲ့ ဝါးအိမ်ပုံလေးရဲ့ ပန်းချီကားလေ... ဒါဆို ....... ဝါးအိမ်တည်ရှိနေမှုနဲ့ ရိကျစ်ရွှမ်ကိုအိပ်မက်ထဲမှာ မြင်‌ရတာကလည်း သူမရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးအတွင်းစိတ်ထဲက ရောင်ပြန်ဟပ်မှုပဲလား။

မူလပိုင်ရှင်က ရိကျစ်ရွှမ်အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်တွေကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူး ထင်ပါရဲ့ ......

ဝါးအိမ်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ ရိကျစ်ရွှမ် ကို တောင့်တနေသည့်စိတ်ကူးဟု ထင်မြင်မိသည်။ထို့နောက်တွင်၊မူလ စုဝမ်၏ အတွင်းအကျဆုံး စိတ်သဘောထားကို ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ နိုးလာသည့်အချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်တို့အား ပြန်လည်တွက်ဆမိသည်။သူမ နိုးလာပြီးနောက် ပထမဆုံးတွေ့လိုက်ရသူမှာ ဖန့်ထျန်းထျန်းဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသေးသည်။ထိုစဥ်က သူမသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာ၏ ပထမအလွှာတွင် ရှိနေသည်ဟု သဘာဝကျကျ ယူဆခဲ့သည်။ ဖန့်ထျန်းထျန်းသည် ပထမဆုံးသေဆုံးသူဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် အိပ်မက်ထဲတွင် ဖန့်ထျန်းထျန်းသည် သူမ ရှေ့မှာ ဆက်လက်ပေါ်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သေဆုံးကာ အဖြူရောင်အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

 အရာအားလုံးက သူမနှလုံးသား၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း ဖြစ်တည်နေခြင်းပင်။ ဖန့်ထျန်းထျန်း သေသည်ဟု သူမ ယူဆထား၍ အိပ်မက်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

 ဒါဆို သူမကိုယ်တိုင်ကို ရိကျစ်ရွှမ် နဲ့ အစားထိုးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။

စုဝမ် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင် သူမက ရိကျစ်ရွှမ်ဆီသို့ သွားနေသည်ဟု  စိတ်ကူးမိသည်။

ရိကျစ်ရွှမ်သာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထူးဆန်းသောတောင်ပေါ် တောအုပ်တစ်ခုတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက သူဘာလုပ်မည်နည်း။

စုဝမ်သည် ရိကျစ်ရွှမ်၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာပုံဖော်ကြည့်မိသည်။အလင်းရောင်တစ်စက်မှ မမြင်ရသော မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်အလယ်တွင် သူရပ်နေ၏။  ပထမတော့ သူ လန့်သွားမည်။ထို့နောက် မကြာခင်မှာပဲ ရိကျစ်ရွှမ်သည် သူ့စွမ်းရည်ကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အသုံးချပေလိမ့်မည်။

 အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်ပါ။

ဟုတ်ပြီ... အချိန်​ကို​နောက်​ပြန်​လှည့်​​နေပြီ!

ရိကျစ်ရွှမ်၏ စရိုက်ကြောင့် သူ ဘယ်လိုအပြုအမူမျိုးမှ စတင်လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။သူ့အစွမ်းအစကိုသာ ချက်ချင်းသုံးပေလိမ့်မည်။ သူ အတိတ်ကို ပြန်သွားလိမ့်မည်၊ပြီးလျှင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီး လှုပ်ရှားပေမည်။

ထို့ကြောင့် ရိကျစ်ရွှမ်သည် ဤနေရာတွင် ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာမည်မဟုတ်ပေ။အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာထဲက ဤတောအုပ်ထဲမှာ သူ လုံးဝပေါ်မလာနိုင်ချေ။

 "တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ"

စုဝမ် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရိကျစ်ရွှမ်ကို ဒီမှာတွေ့ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ဆိုတာ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မလဲ...

 "နိုးထချိန်ရောက်ပြီ"

စုဝမ် မျက်လုံးများကို အေးအေးဆေးဆေး မှိတ်လိုက်သည်။  သူမ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်လျှင်၊ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်က ဖြူဖွေးနေသော နံရံနှင့် အပြာရောင် ခန်းဆီးစများပင်။ ဤနေရာသည် မြို့တွင်းရှိ ဆေးရုံတစ်ရုံရှိ လူနာတစ်ယောက်ခန်းထဲမှာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏နဖူးမှာ အနည်းငယ်နာနေသဖြင့် ထိကြည့်လိုက်ရာ နဖူးမှာ ပတ်တီးအလွှာများနှင့် ပတ်တီးစည်းထားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ ဒဏ်ရာ ရသွားပုံရသည်။ တော်တော်လည်း နာနေ၏။နာနေသည့်ကြားထဲမှ သူမ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲက ထွက်လာခဲ့သည်ကို သူမ သိလိုက်၏။

သူမ အိပ်မက်ကနေ ထွက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူမ မည်သူ၏ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်မိသွားမှန်း မသိချေ။

တောထဲရှိ လင်းနို့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့်အချိန်မှစ၍ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။နဖူးမှ သွေးများအား သုတ်ထားသော တစ်ရှူးကို တမင်တကာသိမ်းဆည်းထားခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုတစ်ရှူး၌ သွေးအစအန လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း သူမသည် အိပ်မက်၏နက်နဲသည့်အလွှာမှာ အန္တရာယ်ကြုံလာသောအခါ သူမကို ချီမူက ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။နောက်ဆုံး အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်၊သူမသည် ချီမူကို နှိုးရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် ချီမူ တကယ်နိုးလာခဲ့သည်။

အိပ်မက်ဆိုးများသည် နေရာအနှံ့တွင်ရှိသော်လည်း အဓိကအကျဆုံးအချက်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်သည် အခြားသူများ၏အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မိပြီး ထိုအိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ပါရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ စုဝမ်သည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်ကို အမြဲသတိရှိစွာဖြင့် တွက်ဆထားခဲ့၏။

 ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်၌ သူမကိုယ်သူမ သတိရှိစွာပင် အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာခဲ့လေသည်။

🚩