Chapter 22
داو به سمت بیلکین خم شد، صداش رو با نگرانی پایین آورد.
* «چش شده؟»
بیلکین شونهای بالا انداخت، ابروهاش گره خورد وقتی یه نگاه به اسکای انداخت.
' «هیچ ایدهای ندارم، داداش. کل روز اینجوریه. حتی توی کلاس امروز صبح کاملاً تویدفضا بود. نه حرفای منو شنید، و نه حرفای استاد رو.»
داو یه نگاه زیرچشمی به اسکای انداخت، و با فکر زمزمه کرد: «عجیبه. ازش پرسیدی مشکلش چیه؟»
قبل از اینکه بیلکین بتونه جواب بده، اسکای کلافه آهی کشید و به سمتشون برگشت.
+ «میدونید که صداتون رو میشنوم، مگه نه؟»
داو بازوهاشو روی همدیگه گذاشت و یه تای ابروش رو بالا برد.
* «خوبه. امیدوار بودیم بشنوی. چی به سرت اومده؟ امتحانا که تازه تموم شده، باید جشن بگیری، نه اینکه اینجوری افسرده باشی.»
بیلکین با یه پوزخند پرید وسط.
' «احتمالاً فقط یه فاز افسردگیه چون تنهاست. میدونی، برای همه مجردا پیش میاد. خودتم همینطوری، نه؟»
داو یه ضربه آروم به پشت سرش زد.
* «نخیر احمق.»
بعد با چشمای تنگشده به سمت اسکای برگشت.
* «ولی راست میگه؟»
اسکای آروم سرش رو تکون داد، دستاش توی جیب شلوار جینش بود.
+ «میتونیم بریم سیگار بکشیم؟»
این حرف باعث شد داو و بیلکین خشکشون بزنه، چشماشون گشاد شد و یه نگاه به همدیگه انداختن انگار که یه چیز خیلی خیلی عجیب شنیده باشن.
' «صبر کن، چی؟»
بیلکین گفت و ابروهاش تا پیشونیش بالا رفتن.
' «تو میخوای سیگار بکشی؟ داداش، تو که دبیرستان ترکش کردی. حالا چرا؟ نگو دوباره شروع کردی...»
ولی داو همینطور که توی جیبش دنبال سیگار میگشت، یه دونه درآورد و به اسکای تعارف کرد.
* «بذار نفس بکشه. بیا، فقط یه دونه. دستت رو باز کن، مرد.»
اسکای با یه تشکر آروم سیگارو گرفت.
بیلکین ناله کرد.
' «احمق، یادت نیست نانی چی بهمون گفت وقتی اولین بار توی دانشگاه دیدیمشون؟ اسکای برای ترک کردن کلی زجر کشید. حالا تو داری مثل آدامس بهش سیگار تعارف میکنی؟»
داو چشماش رو چرخوند و سیگار اسکای رو براش روشن کرد.
* «آروم باش. یه سیگار بیشتر نیست. لازم نیست نانی بفهمه، و مهمتر اینکه تو هی یادت میره اسکای بچه نیست. لازم نیست برای کنار اومدن با حالش از کسی اجازه بگیره. فقط چون نانی همیشه کنارش بوده، قرار نیست طبق حرف اون جلو بره.»
بیلکین یه لحظه ساکت شد، نگاهش نرمتر شد وقتی به اسکای نگاه کرد.
حالا سیگار بین انگشتهای اسکای آویزون بود، و دودش مثل حرفای ناگفته توی دلش، پیچ میخورد.
بیلکین با دقت به اسکای نگاه کرد.
' «پس این قضیه به نانی ربط داره.»
ولی عجیب بود، هیچی تو قیافهی اسکای عوض نشد.
نه برق توی چشماش، و نه لبخند نرمی که همیشه وقتی اسم نانی میاومد روی لباش مینشست.
معمولاً اسکای فوری سرحال میشد، چشماش روشنتر، و صداش پر از مهر.
ولی این بار فقط اونجا نشسته بود، ساکت.
بیتفاوت.
و به دلایلی، این سکوت بیشتر از هر حرفی، حرف داشت.
داو و بیلکین یه نگاه سریع به همدیگه انداختن، یه جور درک و فهم مشترک توی نگاهشون بود.
قطعاً یه چیزی بین اونا اتفاق افتاده بود.
داو بعد از یه مکث، فندکش رو روشن کرد و سیگار خودش رو گرفت.
* «چند وقته با نانی رفیقی؟»
+ «از کلاس هشتم.»
دود رو مثل چیزی که کمکش کرده بود از هم نپاشه، بیرون داد.
داو زیر لب گفت: «لعنتی... هفت سال، نه؟»
اسکای بدون حرف سر تکون داد، سیگار رو دوباره به سمت لبش برد انگار چیز سنگینی بهش میداد که روش تمرکز کنه، به جز اون دردی که نمیخواست دربارهش حرف بزنه.
بیلکین که دود جلوی صورتش رو با دست کنار میزد، گفت: «پس همیشه با هم بودید. حتماً حس خوبی داره.»
فقط اون سیگار نمیکشید و از قیافهش معلوم بود که حتی از بودن توی دود سیگار هم خوشش نمیاومد.
+ «میتونی اینجوری بگی.»
داو کمی از دود سیگار رو آروم بیرون داد، و با دقت به اسکای نگاه کرد.
* «پس قرار گذاشتن چی؟ سخت نبود برات که یکیو پیدا کنی اونم وقتی نانی همیشه دور و برت بود؟»
آخرین دود سیگارش رو عمداً به سمت بیلکین فوت کرد که حرصش بده.
بیلکین اخم کرد، دوباره دستش رو جلوی صورتش تکون داد.
'«داداش، گمشو.»
اسکای نخندید. فقط یه پُک دیگه از سیگارش گرفت.
+ «هیچوقت فکر نمیکردم این مشکل باشه.»
مکث کرد. بعد با یه پوزخند تلخ گفت:
+ «ولی اکسم اینجوری فکر میکرد.»
داو و بیلکین کمی صافتر نشستن، و با کنجکاوی بهش زل زدن.
هردو با هم گفتن: «کی؟»
اسکای آهی کشید، سیگار رو بین انگشتاش چرخوند قبل از اینکه دوباره به سمت لبش ببره.
بخ اونا نگاه کرد، دنبال یه نشونه از قضاوت بود، ولی توی صورتشون فقط صبر و نگرانی دید.
سالها اینو پیش خودش نگه داشته بود، انقدر عمیق دفنش کرده بود که انگار یه راز فراموششده بود.
ولی سنگینیش هیچوقت از روی دلش کنار نرفته بود.
و شاید وقتش بود که به خودش اجازه بده راجع بهش با یکی حرف بزنه.
پس نفس کشید، خودش رو آماده کرد.
+ «چون فکر میکرد من عاشق نانیام.»
سکوت.
حتی باد هم جرأت نکرد بین درختها بپیچه و سکوت رو بشکنه.
فقط اون سه تا، اونجا نشسته بودن، حرفهای اسکای مثل سنگی ته دریاچه فرو میرفت.
داو اولین کسی بود که واکنش نشون داد، آروم پلک زد انگار داره حرفش رو هضم میکنه.
* «... و بودی؟»
اسکای نفسش رو بیرون داد، به سیگاری که بین انگشتاش میسوخت نگاه کرد.
+ «تو چی فکر میکنی؟»
بیلکین یه نفس کوتاه کشید، دستش رو توی موهاش فرو برد.
' «لعنتی، مرد.»
داو کمی به جلو خم شد، آرنجهاشو روی زانوهاش گذاشت.
* «باشه، ولی... تا حالا بهش فکر کردی؟ واقعاً بهش فکر کردی؟ یا فقط اون این فکر رو توی سرت کاشت؟»
اسکای پوزخند زد، یه پُک دیگه گرفت.
+ «اولش به خودم گفتم به خاطر اونه، انگار اون باعث شده این ابکار احمقانه دربارهی نانی به سرم بزنه. ولی نه. هفت سال اینجوری بود و من حتی نفهمیده بودم تا وقتی اون اومد و تکونم داد که بیدار بشم.»
بیلکین اخم کرد، صداش حالا نرمتر بود.
'«نانی... میدونه؟»
اسکای نفسش رو بیرون داد، به دودی که توی هوا میچرخید نگاه کرد.
+ «معلومه که نه. تا امروز، نانی هنوز فکر میکنه تارا به خاطر اینکه حسم بهش کم شده ول کرد رفت. نمیدونه که به خاطر اون باهام کات کرد. هنوز فکر میکنه من به خاطر تارا تراماتایز شدم، فکر میکنه هنوز نتونستم فراموشش کنم و به خاطر همین با کسی قرار نمیذارم.»
داو آروم سرش رو تکون داد، هر کلمهی اسکای رو هضم میکرد.
* «اسکای... اشکالی نداره. ما اینجاییم. داریم گوش میدیم.»
اسکای سیگار رو به زمین انداخت و زیر پاش لهش کرد.
با یه خندهی تلخ زیر لب گفت: «این همهش نیست.»
مکث کرد.
+ «مگه نانی با مانو کات نکرد؟»
داو و بیلکین سر تکون دادن.
اسکای ادامه داد: «و دیدید چقدر حالش خرابه، نه؟»
انگشتش رو به سمت داو و بیلکین گرفت انگار که اونا شاهد دردش بودن.
اونا دوباره سر تکون دادن، قیافههاشون گرفته بود.
اسکای با تُن صدای پایینتر گفت: «همون شبی که مانو ولش کرد، تو یه بار پیداش کردم، کاملاً مست و داغون. ساعت سه صبح بود، نمیتونستم همونجوری ولش کنم. برای همین بردمش خونهم و سعی کردم کمکش کنم.»
داو و بیلکین به جلو خم شدن، با کنجکاوی به هر کلمهای که از دهنش بیرون میومد گوش میدادن.
+ «بهم گفت ببوسمش.»
صداش حتی پایینتر اومد، انگار داشت اون لحظه رو دوباره زندگی میکرد.
+ «و من... خدایا، چقدر احمقم. بوسیدمش. و حسش... فوقالعاده بود. انگار بالاخره یه جایی رو توی بهشت پیدا کردم.»
بیلکین به سختی آب دهنش رو قورت داد، چشماش از ناباوری گشاد شده بود.
'«بعدش چی شد؟»
اسکای شونه بالا انداخت، یه لبخند ضعیف و تقریباً درمانده روی لبهاش بود.
+ «همهچیز عجیب شد. اون فضا خواست، منم بهش دادم. بعد تولد داو شد و... خب، هردومون تصمیم گرفتیم تفریحی با همدیگه بخوابیم.»
داو نفسش بند اومد، چشاش از شوک گشاد شد.
* «چی؟»
بیلکین سرش رو تکون داد، معلوم بود داره سعی میکنه همهچیز رو توی ذهنش جا بده.
' «اسکای... جدی میگی؟»
اسکای به زمین زل زد.
+ «میدونم گندش رو درآوردم. ولی اون شب... فقط دربارهی سکس نبود. دربارهی... دربارهی این بود که من سعی میکردم به یه امیدی آویزون بشم.»
داو بیشتر به اسکای نزدیک شد و با لحن نرمتر از قبل گفت: «اسکای، لازم نیست اینو تنهایی به دوش بکشی. میدونی که ما همیشه کنارتیم، نه؟»
اسکای نگاهش رو بلند کرد، و با چشمای پر از خستگی و غصه به داو نگاه کرد.
+ «میدونم. ولی به این سادگیا نیست. من... عاشقشم، باشه؟ سالهاست عاشقشم. و زیادی ترسیدم که چیزی بگم چون... نمیخوام از دستش بدم. نه اینجوری.»
بیلکین اخم کرد، و یه قدم نزدیکتر شد.
' «اسکای، اگه عاشقشی، چرا بهش نمیگی؟ نمیتونی تا ابد اینو تو خودت نگه داری.»
اسکای سریع سرش رو تکون داد، نفسش میلرزید.
+ «نمیتونم. نمیتونم ریسک کنم. اگه بهش بگم، ممکنه کاملا از دستش بدم. ترجیح میدم اینو توی دل خودم نگه دارم...و همین رابطهی گند و پیچیده باهاش رو ادامه بدم، تا اینکه دیگه هیچوقت باهاش حرف نزنم. ترجیح میدم توی زندگیم باشه، حتی اگه اونجوری که میخوام نیست، تا اینکه اصلاً نباشه.»
داو یه آه طولانی کشید.
* «ولی اسکای، تو لیاقتت بیشتر از اینه. لیاقت داری خوشحال باشی. اگه اینو پیش خودت نگه داری، فقط بیشتر به خودت صدمه میزنی.»
اسکای با بیحالی خندید.
+ «آره، خب، این مشکل منه، نه؟ منم که گندشو درآوردم. ولی میدونی؟ آسونتره. اینکه وانمود کنم همهچیز روبراهه، و فقط توی این بلاتکلیفی باهاش بمونم. حداقل اینجوری اون هنوزم اینجاست. حتی اگه حقیقتو ندونه.»
بیلکین به نشونهی منفی سرش رو تکون داد.
' «تو گندشو درنیاوردی، اسکای. فقط... ترسیدی. همهمون یه جاهایی میترسیم. ولی نمیتونی اینجوری زندگی کنی. تو هم لیاقت داری خوشحال باشی. و نانی؟ شاید حتی نفهمه داره باهات چی کار میکنه. تا حالا فکر کردی؟ شاید اصلاً خبر نداره تو چه حسی داری.»
اسکای سرش رو پایین انداخت، انگشتهاش لبهی شلوار جینش رو دنبال کردن.
+ «فکرشو کردم. ولی به اینم فکر کردم که اگه بهش بگم همه چیز عوض میشه. و مطمئن نیستم خودم براش آماده باشم؛ همینطور مطمئن نیستم که اون آماده باشه.»
داو دستشو رو شونهی اسکای گذاشت، و با حرفهاش هر چقدر که میتونست بهش آرامش داد.
* «اسکای، گاهی باید بپری توی دل خطر. شاید آماده نباشی، ولی نمیتونی اینجوری بلاتکلیف بمونی. اگه یه روز بخوای یه چیز واقعی باهاش داشته باشی، باید بهش بگی. حتی اگه سخت باشه.»
اسکای آروم سرش رو تکون داد.
+ «شاید یه روز. ولی امروز نه. فکر نمیکنم امروز بتونم.»
' «ولی یه چیزی هست که حتماً امروز باید انجامش بدی.»
با این حرفش نگاه داو و اسکای رو به خودش جلب کرد.
اسکای مردد شد.
+ «... چی؟»
بیلکین مستقیم توی چشماش نگاه کرد.
' «باید دست از خوابیدن باهاش بکشی. این فقط برای تو بد نیست، اسکای. مثل این میمونه که داری آروم آروم خودت رو نابود میکنی. داری خودت رو تیکهپاره میکنی و حتی متوجه نمیشی.»
داو سر تکون داد.
* «راست میگه. نمیتونی اینجوری ادامه بدی. باید تمومش کنی. یه روز باید باهاش حرف بزنی و تمومش کنی قبل از اینکه کامل نابودت کنه.»
اسکای دهنش رو باز کرد که جواب بده، ولی قبل از اینکه حرفی بزنه، یه صدای آشنا از پشت سر اسمش رو صدا کرد.
لازم نبود برگرده چون دقیقاً میدونست کیه.
تارا بود.
---
مانو با یه لبخند گرفته و نامطمئن گفت: «سلام، نانی.»
اون صبح به نانی پیام داده بود، خواسته بود توی کافه نزدیک دانشگاه همدیگه رو ببینن، جایی که بتونن قبل از کلاس حرف بزنن.
میخواست این گفتوگو هر چی زودتر تموم بشه.
نانی با دقت نگاهش کرد، قیافهش ترکیبی از غصه و کنجکاوی بود.
به این فکر میکرد که چرا یهو مانو خواسته ببینتش.
دلش براش تنگ شده بود؟
نظرش عوض شده بود؟
شاید فهمیده بود فقط به فضا نیاز داشته و درمورد کات کردن اشتباه کرده.
ولی به دلایل عجیبی، امیدوار بود مانو برای عذرخواهی یا یه شانس دوباره نیومده باشه.
چون بعد از همهی دردی که بهش داده بود، مطمئن نبود بتونه پیشش برگرده.
+ «سلام، مانو.»
صداش صاف بود، بازوهاشو روی هم گذاشت.
مانو لبهاشو روی همدیگه فشار داد، پشت گردنش رو مالید.
- «خب... اخیراً چطور بودی؟»
نانی به صندلیش تکیه داد، صندلش چوبی زیر وزنش جیرجیر کرد.
+ «خوب. تو چی؟»
مانو سریع سر تکون داد، لبخندش هنوز کمی معذب بود.
- «منم خوبم. درواقع، خیلی خوبم. مرسی که اومدی. فکر میکردم شاید نخوای منو ببینی.»
نانی بیخیال شونهای بالا انداخت.
+ «پیامای مردم رو نادیده نمیگیرم. برخلاف بعضیا.»
مانو یه آه آروم کشید.
- «ببین، نانی... برای اون، واقعاً متأسفم. جدی میگم. برای همهی چیزایی که این چند ماه بهت تحمیل کردم معذرت میخوا...»
نانی وسط حرفش پرید.
+ «اگه برای این اومدی، نمیخوام بشنوم.»
مکث کرد.
+ «مانو، من خیلی وقت پیش بخشیدمت. ولی به این معنی نیست که هیچوقت یادم نمیره چطور بهم صدمه زدی.»
مانو سرش رو تکون داد.
- «برای این نیومدم. و نگران نباش، نیومدم که ازت بخوام دوباره باهم باشیم. فقط...»
مکث کرد، نفس عمیقی کشید.
- «میخواستم دلیل واقعی کات کردنم رو بهت بگم. چون منصفانه نبود که تو تاریکی رهات کنم. لیاقت یه توضیح رو داری.»
ابروهای نانی یه کم بالا رفتن.
+ «فکر نمیکنی برای گفتنش یه کم دیر شده؟»
- «میدونم. و شاید باید همون موقع بهت میگفتم. ولی ترسو بودم. ازت فرار کردم، نادیدهت گرفتم، راهت رو بستم. تا وقتی... یکی رو دیدم که تونست کمکم کنه.»
نانی پلک زد، غافلگیر شد.
یکی.
نمیدونست منظورش چیه، ولی حس کرد به زودی قراره بفهمه.
مانو نگاهش رو بهش دوخت، صداش حالا نرمتر بود.
- «پس، لطفاً. فقط گوش کن. و قول میدم، بعد از این، دیگه لازم نیست ازم چیزی بشنوی.»
گارد نانی یه کم شل شد، و تیزی تو چشماش کمرنگ شد.
زیر لب گفت: «اینطوری نگو.»
بعد از یه مکث گفت: «خب، حرف بزن. دارم گوش میدم.»
مانو نفس عمیقی کشید، افکارش رو مثل تیکههای شکنندهای که قبلاً بارها از دستش افتاده بود جمع کرد.
- «اول میخوام بدونی که اون موقع واقعاً دوستت داشتم.»
با کمی تردید شروع کرد.
- «ساختگی نبود، دروغ نبود. برام مهم بودی، نانی. عمیقاً. ولی... یه ماه قبل از اینکه کات کنیم، یه چیزی عوض شد.»
انگشتهای نانی روی پارچهی پیرهنش تکون خوردن، فکش سفت شد.
+ «چطور عوض شد؟»
- «یکی رو دیدم. اسمش تینه. از یه اپلیکیشن دوستیابی باهاش آشنا شدم. حرف زدیم، و انگار... نمیدونم... یه جورایی کلیک کرد.»
نانی چیزی نگفت.
لازم نبود.
سکوت همهچیز رو توضیح میداد.
و مانو اینو بهعنوان نشونه گرفت که ادامه بده.
- «تقصیر منه. همهش. تو لیاقت هیچکدوم از کارایی که باهات کردم رو نداشتی. من مثل یه ترسو رفتار کردم، نانی. یه احمق کامل. و هنوز از نحوهی برخوردم شرمندهم.»
به دستاش نگاه کرد، انگشتاش با لبهی آستینش ور میرفتن.
- «قصد داشتم بهت بگم. واقعاً داشتم. ولی نتونستم خودمو راضی کنم. نمیتونستم باهات روبهرو بشم. نمیتونستم تحمل کنم به کسی که انقدر برام مهم بود صدمه بزنم.»
نانی ساکت موند، با چشمای غیرقابل خوندن نگاهش کرد.
- «دوستت داشتم. خیلی. ولی هر چی بیشتر با تین حرف زدم، بیشتر فهمیدم اون چیزی که با تو حس میکردم... اون عشقی که دووم میاره نبود. گرم بود، امن بود، ولی چیزی که تو لازم داشتی نبود. چیزی که لیاقتش رو داشتی نبود.»
داخل گونهش رو گاز گرفت.
- «حسم به تو مدتها بود که دوستانه شده بود، و من به خودم دروغ میگفتم چون این آسونتر از روبهرو شدن با حقیقت بود.»
مکث کرد، بعد نرمتر ادامه داد: «بعد روز کات کردنمون رسید، و من وحشت کردم. نمیتونستم درست انجامش بدم. نمیتونستم چیزایی که باید میگفتم رو بگم. برای همین خودم رو نقش بد داستان کردم. بدون جواب رهات کردم چون فکر کردم... اگه ازم متنفر بشی، حداقل برات آسونتره که فراموش کنی. فکر کردم این کمکت میکنه.»
گلوی نانی تنگ شد، ولی حرف نزد.
مانو زمزمه کرد: «و دیدن اینکه چطور به من چسبیده بودی، چطور سعی کردی منو با وجود همهچیز دوست داشته باشی... این منو شکست. از خودم بیشتر متنفر شدم. ولی میدونستم باید ولت کنم. چون لیاقت کسی رو داری که تو رو ببینه. کسی که عاشقته. همونجوری که تین برای من هست.»
نانی بالاخره بهش نگاه کرد، چشماش از عذاب وجدان برق میزد.
- «من اون عشق رو پیدا کردم، نانی. و امیدوارم یه روز... تو هم پیداش کنی.»
نانی اجازه داد حرفهای مانو بینشون بشینه، هرچند که سنگین بود.
یه مدت به میز زل زد، انگشتهاش آروم به چوب ضربه میزدن.
وقتی بالاخره سرش رو بلند کرد، چشماش عصبانی نبود.
فقط خسته بود.
آروم گفت: «پس این همه مدت، گذاشتی فکر کنم به اندازهی کافی خوب نبودم.»
لبهای مانو باز شد، ولی اول چیزی نگفت.
آب دهنش رو قورت داد و زمزمه کرد: «هیچوقت نخواستم این حسو بهت بدم.»
+ «ولی همین حس رو بهم دادی. من خودمو سرزنش کردم، مانو. فکر کردم یه جای کارو خراب کردم. مدام توی ذهنم همهچیز رو مرور کردم، سعی کردم بفهمم چی رو از قلم انداختم، چی واست کم گذاشتم. فکر کردم شاید اگه یه کم رمانتیکتر بودم، و یه کم کمتر در دسترست بودم... شاید میموندی.»
مانو با صدای ترکخورده گفت: «متأسفم.»
کمی مکث کرد.
- «خودخواه بودم. نمیخواستم بهت صدمه بزنم، برای همین گذاشتم توی سکوت زجر بکشی. باید همون لحظه که حس کردم دارم ازت دور میشم یه چیزی میگفتم.»
نانی تند سرش رو تکون داد.
+ «آره. باید میگفتی.»
دوباره ساکت شدن، این سکوت بینشون سردتر بود.
و دورتر.
نانی بعد از چند لحظه، شقیقهش رو مالید و گفت:
+ «ولی... مرسی. که حقیقتو گفتی، حتی اگه دیر شد.»
مانو با تعجب بهش نگاه کرد.
- «دیگه ازم عصبانی نیستی؟»
+ «خب، آره. بودم. یه مدت طولانی. ولی حالا... فکر کنم خسته شدم از حمل کردن این احساسات. لازم داشتم اینو بشنوم. حداقل حالا میدونم به خاطر این نبود که دوستداشتنی نبودم.»
مانو با چشمای برقزده گفت: «بودی.»
صداش نرم تر شد.
- «هنوزم هستی. فقط نه برای من. و متأسفم که لازم بود یکی دیگه رو ببینم تا اینو بفهمم.»
نانی یه لبخند کمرنگ بهش داد.
+ «امیدوارم بهتر از تو باهام رفتار کنه.»
مانو زمزمه کرد: «میکنه.»
ادامه داد: «و منم دارم یاد میگیرم بهتر باهاش رفتار کنم. به لطف تو.»
نانی به این جواب نداد.
فقط سر تکون داد.
+ «خوشحالم که یکی رو پیدا کردی. واقعاً خوشحالم. فقط کاش لازم نبود منو بشکنی تا بفهمی.»
- «نانی، میدونم تو هم یکی رو پیدا میکنی. کسی که بخاطرت وقتی رو تلف نکنه.»
نانی یه خندهی کوتاه کرد.
+ «آره. شاید.»
و به یه دلیل کاملاً عجیب، تصویر یه پاپیفیس توی ذهنش برق زد.
انگشتاش با این فکر تکون خوردن، و قبل از اینکه بتونه این فکر رو از خودش دور کنه، مانو سرش رو کج کرد، و با یه چیز که بین سرگرمی و کنجکاوی بود نگاهش کرد.
با شوخی گفت: «نمیخوام تو زندگی عاشقانت فضولی کنم یا چیزی، ولی این یکی خیلی بهم چشمک میزنه.»
نانی پلک زد.
+ «چی؟»
چشمای مانو عمداً به گردنش افتاد.
اون موقع بود که گرما توی گوشاش بالا رفت، سریع و بیرحم.
دستش فوری به سمت یقهش رفت، محکمتر بالا کشیدش تا اون چیزی که یادش رفته بود رو بپوشونه.
مارک بوسهای که اسکای روی گردنش گذاشته بود.
زیر لب گفت: «لعنتی.»
گونههاش قرمز شدن، پیرهنش رو مرتب کرد.
مانو پوزخند زد.
- «پس... فقط «شاید» نیست، نه؟»
نانی ناله کرد، نصف صورتش رو پشت آستینش قایم کرد.
+ «میتونیم دربارهش حرف نزنیم؟»
مانو آروم خندید: «فقط میگم. یکی معلومه وقت تلف نکرده.»
نانی نگاهش رو دزدید، صورتش هنوز قرمز بود.
+ «اینجوری نیست.»
مانو با یه نگاه معنیدار گفت: «نگفتم اینجوریه. ولی... هرکی اینو گذاشته؟ امیدوارم قدر چیزی که داره رو بدونه.»
نانی یهو اولین چیزی که به ذهنش رسید رو گفت:
+ «نیش پشهست.»
و فوری پشیمون شد.
جدی؟
این بهترین چیزی بود که توی این لحظه به ذهنش رسید؟
جلوی اکسش؟
مانو یه ابروش رو بالا برد، معلوم بود حسابی سرگرم شده.
- «اوه؟ پس حتماً یه پشهی گرسنه بوده. اسمش چیه؟»
نانی یه نگاه تیز بهش انداخت.
+ «مگه نگفتی نمیخوای تو زندگی عاشقانم سرک بکشی؟»
مانو خندید.
- «باشه، باشه. قبل کلاس چیزی میخوریم یا نه؟»
+ «حتماً. یه لاته توتفرنگی لازم دارم... همین حالا.»
مانو پیشنهاد داد: «من حساب میکنم. به عنوان عذرخواهی در نظرش بگیر.»
+ «نه، واقعاً لازم نیس...»
مانو با یه لبخند نرم حرفش رو قطع کرد.
- «نانی، داریم مثل آدمای متمدن باهم حرف میزنیم. بذار حداقل این یه کارو انجام بدم.»
نانی نفسش رو بیرون داد، بعد سرش رو تکون داد و تسلیم شد.
+ «باشه. ولی بزرگترین سایز منو رو میگیرم.»
- «همینه.»
مانو خندید، و همینطور که بلند میشد گفت:
- «برو جلو، پسر پشهای.»
⊹ Ongoing... ⊹