Chapter 21

Chapter 21


بازگشت به حال


اسکای دیشب حتی یه لحظه هم چشم رو هم نذاشته بود.

چیزی که به‌عنوان یه شب معمولی برای فیلم دیدن شروع شده بود، یه چرخش پیدا کرد.

یه چرخش عمیق.

به معنای واقعی کلمه عمیق.

اونا همیشه نزدیک بودن، و این واسشون خیلی راحت بود، با دست و پاهای گره‌خورده و خنده‌هایی که انگار هیچ‌چیز دیگه‌ای تو دنیا مهم نبود.

ولی اون مال قبل بود.

قبل از اینکه از اون خط مبهم رفاقت رد بشن و به چیزی خیلی پیچیده‌تر تبدیل بشن.

دوست‌های صمیمیِ با مزایا.

این اسمی بود که بهش داده بودن.

درواقع یه عنوان شل و ول، که بنظرشون قرار بود مثل یه تور ایمنی باشه.

فکر می‌کردن دادن اسمی به رابطه‌‌ی بینشون می‌تونست اون رو بی‌خطر کنه.

ولی هیچ‌چیز درباره‌ی اون شب‌هایی که بدن‌هاشون به همدیگه می‌خورد بی‌خطر نبود.

اسکای نمی‌تونست به این فکر نکنه که چقدر حس خوبی داشت که نانی نزدیکش باشه، چقدر طبیعی بود که بدن‌هاشون تو تاریکی همدیگه رو پیدا کنن، و چقدر آسون بود که بهش تسلیم بشه.

و چیزی که بیشتر از گرمای پوست نانی و صدای نفس‌های آرومش اذیتش می‌کرد، این بود که سینه‌ش با چیزی خیلی عمیق‌تر از هوس درد می‌گرفت.

بدتر از اون لحظه‌ای بود که نانی به فندکی که اسکای هنوز همراهش داشت اخم کرد.

یه فندک نقره‌ای کوچیک که تارا خیلی وقت پیش بهش داده بود، بیشتر طبق عادت توی جیبش نگهش می‌داشت تا به عنوان يادگاری.

ولی واکنش نانی غافلگیرش کرد.

و برای یه لحظه، انگار حسادت بود.

نه.

این نمی‌تونست درست باشه.

اگر اینطور بود، مضحک می‌شد.

چون نانی عاشق مانو بود.

همیشه بود.

و توی قلبش جایی برای گیجی نبود، جایی برای امیدواری اسکای وجود نداشت.

با این حال، توی مِه آروم صبح زود، اسکای اون‌جا دراز کشیده بود، با نانی توی بغلش که کاملاً به سینه‌ش چسبیده بود.

انگار دنیا وایستاده بود.

نفس‌هاشون یکی شده بود.

پوستشون گرم.

و اسکای نمی‌تونست این فکر که شاید نانی برای این فضا ساخته شده رو از سرش بیرون بندازه، جایی که اسکای نگهش داشته بود، مثل یه راز که دنیا اجازه نداشت بدونه.

و این ترسوندش... چون با هر نفسی که کنار نانی می‌کشید، عشق اسکای فقط بیشتر می‌شد تا جایی که دیگه نمی‌تونست وانمود کنه احساسش نمی‌کنه.

نانی زیر لب با چشمای بسته غرغر کرد: «می‌دونی....می‌تونم حس کنم که بهم زل زدی.»

این حرفش تقریباً اسکای رو که آروم و بی‌هدف یه دسته از موهای نانی رو دور انگشتش می‌پیچید، انگار که نور خورشید رو به نخ طلا می‌ریسه، شوکه کرد.

اسکای جواب نداد.

فقط دستش رو همون‌طور نگه داشت، اجازه داد اون حلقه‌ی نرم مو لیز بخوره و دستش آروم رو شونه‌ی نانی افتاد.

نانی سرش رو از روی سینه‌ی لخت اسکای بلند کرد، و با یه لبخند خواب‌آلود بهش نگاه کرد.

- «ساعت چنده؟»

اسکای سرش رو چرخوند، دستش به سمت گوشیش روی پاتختی رفت.

+ «نه. صبح کلاس داری؟»

نانی سرش رو به علامت منفی تکون داد، بعد دوباره سرشو رو سینه‌ی اسکای انداخت، طوری که انگار امن‌ترین مکان واسش اونجا بود.

زمزمه کرد: «نه، خداروشکر. و امیدوارم تو هم نداشته باشی چون قصد ندارم به این زودی بلند بشم. فقط می‌خوام همین‌جوری با تو بمونم.»

بازوهاش رو محکم‌تر دور بدن اسکای پیچید، و یه نفس آسوده و خوشحال از بین لب‌هاش بیرون اومد.

اسکای با لرز نفسش رو بیرون داد، نگاهش به سقف خیره بود انگار که می‌تونست قلبش رو از اون روش دردناکی که به سینه‌ش می‌کوبید آروم کنه.

ولی فایده نداشت.

نه وقتی نانی این‌جوری بهش چسبیده بود، انگار که برای اون اسکای چیزی بیشتر از یه دوست صمیمی بود.

چون برای اسکای، نانی فقط یه دوست صمیمی نبود.

اون همه‌چیز بود.

اسکای می‌تونست نانی رو به‌عنوان دوست‌پسرش، معشوقش، اونی که هر صبح تو خونه‌ی خودشون کنارش بیدار می‌شه تصور کنه.

تصور کرد با همدیگه پیر می‌شن، قهوه و سکوت رو باهم شریک می‌شن، گفت‌و‌گو های آخر شب، بوسه‌های عاشقانه‌ روی پیشونی.

و اگه نانی یه روز همین احساس رو بهش داشت، اگه ستاره‌ها ردیف می‌شدن و شجاعت از ترس پیشی می‌گرفت، اسکای حتی یه لحظه هم درنگ نمی‌کرد که جلوی نانی زانو بزنه و ازش بخواد برای همیشه کنارش بمونه.

ولی برای نانی، اسکای چیزی بیشتر از یه دوست صمیمی نبود.

یه همدم.

یه جای امن برای اینکه به خودش اجازه بده فرو بریزه.

یه نفر برای اینکه وقتش رو باهاش بگذرونه، در حالی که قلبش هنوز یواشکی برای یکی دیگه درد می‌کرد.

از همون اول، اسکای می‌دونست خوابیدن با نانی ایده‌ی خوبی نیست و به شدت اشتباهه.

ولی با یه بار امتحان کردنش، نابود شده بود.

یه شب تسلیم شد و اراده‌ش رو از دست داد، و حالا معتاد شده بود.

به شکل درمانده و ناامیدی معتاد.

نانی تبدیل شده بود به نقطه‌ضعفش، مخدرش، و اسکای نمی‌تونست ترکش کنه، هر چقدر هم که از درون نابود می‌شد.

هر لمس فقط میزان خواستنش رو عمیق‌تر می‌کرد.

هر بوسه یه سرخوشی موقت بود که بعدش یه سقوط غیرقابل تحمل انتظارش رو می‌کشید.

از خودش متنفر بود که انقدر راحت تسلیم شده، که انقدر ناامید بود که اجازه داد ازش استفاده بشه.

چون همین‌طور بود، مگه نه؟

نانی ازش استفاده می‌کرد تا مانو رو فراموش کنه، تا خاطراتش رو توی بدن اسکای غرق کنه.

و اسکای... اسکای با میل خودش اجازه بود این اتفاق بیفته.

فقط برای اینکه به نانی نزدیک‌تر باشه.

فقط برای اینکه حس کنه از نظر اون خواستنیه.

ولی راستش، این حس دوست‌ داشته شدن بهش نمی‌داد.

و این زخم واقعی بود.

نانی زمزمه کرد: «اسکای...»

انگشت‌هاش آروم دایره‌های تنبلی رو سینه‌ی اسکای می‌کشیدن.

+ «هوم؟»

دست نانی ثابت شد.

- «چرا قلبت انقدر تند می‌زنه؟»

قلب اسکای زیر لمسش سفت شد، اون سؤال نفس رو از ریه‌هاش گرفت.

لعنتی.

یه بهونه لازم داشت.

هر چیزی.

ولی ذهنش یه جورایی پر از شلوغی و پارازیت بود.

هر جوابی حس احمقانه‌ای داشت.

نانی روی تخت جابه‌جا شد، خودش رو کمی بالا کشید تا چشمای اسکای رو ببینه، کف دستش هنوز روی پوست اسکای گرم بود.

- «حالت خوبه؟»

اسکای یه لبخند زورکی کرد، آروم سرش رو تکون داد.

+ «آره، خوبم. صبحا زیاد اینطوری میشم.»

نانی سرش رو کج کرد، و با همون نگاه ریزبین همیشگیش که انگار می‌تونست مو رو از ماست بیرون بکشه بهش نگاه کرد.

و اسکای آرزو کرد، که کاش فقط برای یه بار، نانی متوجه‌ی دروغش نشه.

نانی با نگرانی واقعی که صداش رو نرم کرد گفت:

- «اسکای، اگه یه مشکل جدی باشه چی؟ شاید باید پیش یه متخصص قلب بری. می‌دونی، فقط برای احتیاط.»

اسکای نزدیک بود بخنده.

نه چون خنده‌دار بود، درواقع چون ناامیدکننده بود.

هیچ متخصص قلبی نمی‌تونست این رو درست کنه.

هیچ دکتری تو دنیا نمی‌تونست قلبی که برای بهترین دوستش درد می‌کرد رو درمان کنه.

زیر لب گفت: «بهش فکر می‌کنم.»

چشماش به سقف برگشتن.

ولی هنوز نگاه نانی رو روی خودش احساس می‌کرد.

بعد یه نفس آروم شنیده شد.

نرم، بی‌ادعا.

و یهو نانی نزدیک‌تر شد.

اسکای وقتی لمس های آروم روی گونه‌ش رو احساس کرد واکنشی نشون نداد.

نانی مثل یه نقشه که هزار بار حفظش کرده ولی هنوز می‌خواد کاووشش کنه، صورتش رو لمس می‌کرد، انگار دنبال یه چیز جدید بود.

یه کک و مک.

یه خط جدید از بی‌خوابی.

یه خال که شاید شب پیداش شده باشه.

و اسکای اجازه داد.

همیشه اینکارو می‌کرد.

نانی این عادت‌ها رو داشت، عادت‌های کوچیک و عجیبی که فقط اسکای می‌فهمیدشون.

و شاید برای همین اجازه می‌داد اتفاق بیفته، چون نگاه نانی بهش حس سرک کشیدن یا فضولی نمی‌داد.

بهش احساس "دیده شدن" می‌داد.

انگشتای نانی آروم روی لباش معلق شدن، انگار یه راز رو لمس می‌کرد.

اسکای چشماش رو باز نکرد، تکون نخورد، ولی لباش کمی از همدیگه باز شدن، انگار غریزی به لمس نانی جواب داده بود.

و همین برای نانی کافی بود.

با شستش دایره‌های آرومی رو لب‌های اسکای کشید، لرزش زیر انگشت‌هاش رو حس کرد.

بعد نانی خم شد، نفسش رو حبس کرد، چشماش بسته شد، و بوسیدش.

اسکای اول تکون نخورد، حتی نفس نکشید، فقط اجازه داد نانی نفس خودش رو، گرمای خودش رو بهش بده، مثل یه طناب نجات که اسکای می‌دونست نباید بهش عادت کنه و وابسته بشه.

شیوه‌ی بوسیدن نانی درست مثل خودش بود.

نرم، محتاط، و به شکل غیرقابل تحملی شیرین.

دستاش صورت اسکای رو گرفت، شستش رو استخون‌های گونه‌ش کشیده شد، منتظر بود، و دنبال جواب.

ولی اسکای یخ‌زده بود، و کاملاً توی لحظه گیر کرده بود‌.

بعد نانی عقب کشید، لب‌هاش به زور چند سانت دور شد.

- «می‌تونم... بیشتر بخوام؟»

اون کلمه‌ها چیزی رو توی وجود اسکای شکستن.

فکر نکرد، چیزی نگفت.

عمل کرد.

بدون هشدار، کمر نانی رو گرفت و چرخوندشون، تو یه حرکت سریع روی تشک فشارش داد.

نانی نفسش بند اومد، چشماش از تعجب گشاد شدن، ولی اعتراض نکرد.

اسکای بالای سرش معلق بود، بازوهاش دو طرف سر نانی، نفسش میلرزید، نبضش توی گوشاش می‌زد.

و بعد بوسیدش.

محکم.

ناامید.

بدون درنگ، بدون عقب کشیدن.

نانی رو بوسید انگار می‌خواد توی وجودش غرق بشه، انگار این تنها فرصتیه که داره.

با لب‌هاش اونو پرستش کرد، عشقش رو به پوستش می‌فشرد.

هر بار که نانی تکون می‌خورد، هر آه آرومی که می‌کشید، هر بار که چونه‌ش رو کج می‌کرد، اسکای مثل یه آدم گرسنه دنبالش می‌رفت، دنبال مزه‌ی چیزی که هیچ‌وقت واقعاً نمی‌تونست داشته باشه.

نانی بدنش رو به اسکای نزدیک کرد، بازوهاش رو دور گردن اسکای حلقه کرد و اونو حسابی به خودش چسبوند.

اسکای هم یه دستش رو زیر کمر نانی برد و فشارش داد که همون‌جا نگهش داره.

نزدیک‌تر.

از همیشه نزدیک‌تر.

بدن‌هاشون مثل چیزی که برای هم ساخته شده بودن به همدیگه چسبیدن.

و انگار یه خداحافظی بود.

طوری همدیگه رو می‌بوسیدن که انگار دیگه قرار نیست تکرار بشه، انگار به زوی یکی‌شون بیدار می‌شه و قراره وانمود کنه که همه‌چیز فقط یه اشتباه بوده.

اسکای می‌خواست اون واقعیت رو فراموش کنه، و نگران آینده نباشه.

می‌خواست این لحظه رو توی استخوناش، توی پوستش، توی عمیق‌ترین جا‌های بدنش حک کنه تا هیچ‌وقت فراموشش نکنه.

نانی اول بوسه رو قطع کرد، نفس‌نفس‌زنان، یه پوزخند تنبل روی لب‌هاش خم شد.

با شوخی گفت: «حالا قلب منم به اندازه‌ی تو تند می‌زنه.»

اسکای فوری نگاهش رو از نانی دزدید و به ملافه‌ها انداخت، سینه‌ش بالا و پایین می‌رفت.

کل بدنش میلرزید، و آرزو کرد...خدایا، آرزو کرد...که می‌تونست تا ابد توی بغل نانی بمونه و همونجا غیبش بزنه.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد انقدر برای یکی ضعیف و درمانده باشه، ولی برای نانی... اون احمق بود.

یه احمق کامل و مطلق.

حتی با روحیه‌ی رقابت طلبیش، با میل خودش قبول می‌کرد که نانی تنها کسیه که به خودش اجازه میده بخاطرش فرو بریزه.

با این حال، وقتی سرش رو بلند کرد و با چشمای نانی روبه‌رو شد، فهمید که اشتباه بود.

یه اشتباه بزرگ.

چون نانی قشنگ‌ترین اشتباه زندگیش بود.

و اسکای ته دلش می‌دونست که بالاخره باید ولش کنه.

یه روزی.

یه جوری.

هر چقدر هم که فکر کردن بهش ترسناک بود.

ولی فعلاً... فقط فعلاً، اجازه داد دوباره سقوط کنه.

دوباره نانی رو بوسید، این بار آروم‌تر، لباشو روی فکش، و پایین گلوش کشید.

منتظر بود نانی جلوش رو بگیره، بهش بگه ادامه نده.

متوقفش کنه و نذاره جای بوسه بمونه.

یادش بندازه که نباید اثری از چیزی که بینشونه جا بذاره.

ولی این بار، نانی چیزی نگفت.

به جاش انگشت‌هاش تو موهای اسکای پیچیدن، و بعد نرم‌ترین صدایی که اسکای تا حالا شنیده بود از بین لباش دراومد.

و نابودش کرد.

همون صدا به تنهایی هر ذره از کنترلی که داشت رو خرد کرد.

اسکای حتی نفهمید داره چی کار می‌کنه تا زمانی که حس کرد پوست نانی زیر لب‌هاش گرم و قرمز شد.

اون داشت یه علامت روی گردن نانی می‌کشید، نه کاملاً کبودی، ولی به اندازه‌ی کافی عمیق که تا چند روزی بمونه.

یه لکه‌ی قلب‌مانند که زودگذر و موقتی بود.

درست مثل اونا.

چون هر چقدر اسکای خلاف این رو آرزو می‌کرد، ولی حقیقت رو به خوبی می‌دونست.

نانی هیچ‌وقت مال اون نمی‌شد.

اسکای عقب کشید، نگاهش به علامتی که تازه گذاشته بود قفل شد.

یه شکوفه‌ی قرمز تیره روی پوست سفید نانی که مثل سنگ مرمر می‌درخشید.

لعنتی، اون‌جا عالی به نظر می‌رسید.

زیادی عالی.

اگه می‌تونست، بیشتر و همه‌جا علامت می‌ذاشت، رو جاهایی که هیچ‌کس نمی‌تونست ببینه، هیچ‌کس نمی‌تونست لمس کنه.

ولی عقلش سر جاش بود.

می‌دونست همین الانم از خطی که نباید رد می‌کرد گذشته.

و با این حال... نانی چیزی نگفته بود.

لب‌هاش باز بود، و نفسش نامنظم، مثل بال پروانه به شیشه می‌زد.

ولی چشماش روی اسکای ثابت بود، پر از سؤالاتی که اسکای هنوز آماده‌ی جواب دادنشون نبود.

نانی آروم صداش کرد: «اسکای...»

اسکای یه لحظه چشماش رو بست، نفس عمیقی کشید و بعد آروم بیرون داد.

دستاش حرکت کردن، بازوهای نانی رو از دور شونه‌هاش باز کرد، و آروم اون بغلی که هم بهش احساس امنیت می‌داد و هم خفه‌ش می‌کرد رو باز کرد.

بعد، بدون حرف، برگشت.

لبه‌ی تخت نشست، رو به جلو، پشت به نانی، شونه‌هاش سفت شده بود، دستاش ملافه‌ها رو چنگ زدن.

جرأت نکرد برگرده، جرأت نکرد با نگاه نانی روبه‌رو بشه.

چون اگه این کارو می‌کرد، شاید می‌موند.

و این آخرین چیزی بود که لازم داشت.

زیر لب گفت: «میرم دوش بگیرم.»

صداش صاف و دور بود.

نانی پلک زد، عقب‌نشینی اسکای مثل یه مِه سنگین روی دلش نشست.

- «صبر کن...»

ولی قبل از اینکه بتونه دستش رو دراز کنه، قبل از اینکه حتی بپرسه چی شده، اسکای پاشده بود و از اتاق بیرون رفت.

دیوونه‌کننده بود که وقتی اسکای رفت، اتاق یهو سردتر شد.

نانی آروم روی تخت نشست، چشماش به در قفل شده بود، منتظر که اسکای برگرده.

ولی برنگشت.

زانوهاش رو به سینه‌ش چسبوند، و یه آه خسته از بین لب‌هاش بیرون اومد، بازوهاش رو دور زانوهاش پیچید و چونه‌ش رو به دست خودش تکیه داد.

چی شده بود؟

چرا اسکای این‌جوری ولش کرد؟

به خاطر مارکِ بوسه بود؟

نانی به اون مارک اهمیتی نمی‌داد.

درواقع، باید عصبانی می‌شد و اسکای رو دعوا می‌کرد که چرا کاری رو کرد که نانی اجازه نداده بود.

ولی عصبانی نبود.

چون خوشش اومده بود، بیشتر از چیزی که باید.

و شاید نانی انقدر این رو واضح نشونش داده بود که باعث شد اسکای بره.

خدایا، چی کار کرده بود؟

به اندازه‌ی سه نفس طولانی، نانی اجازه داد سکوت کاملا اون رو توی خودش حل کنه.

وقتی بالاخره چشماش رو باز کرد، دنیا عوض نشده بود.

اتاق هنوز ساکت بود.

آروم.

خالی.

و اونم همین‌طور.

تنها.

گلوش رو صاف کرد تا شاید بتونه درد توی سینه‌ش رو از بین ببره، نانی ملافه‌ها رو عقب کشید و دنبال لباس‌هاش گشت.

انگشت‌هاش آروم حرکت کردن، انگار بدنش سعی داشت زمانی رو بخره که ذهنش دیگه اون رو نداشت.

ولی می‌دونست چیکار باید بکنه.

شاید اسکای الان نمی‌خواست ببینش.

پس نانی چیزی که می‌خواست رو بهش می‌داد و فعلاً ولش می‌کرد.

حتی اگه براش درد داشت.

حتی اگه مثل جهنم اذیتش می‌کرد.

نمی‌تونست مثل یه سایه که نمی‌خواد بره خودش رو به زور کنار اسکای نگه داره.

نمی‌خواست یه بار همیشگی تو زندگی اسکای باشه فقط چون رفتن رو بلد نبود.

درد داشت، ولی نانی بلند شد، هودیش رو سرش کرد و بدون حرف شلوار جینش رو پوشید.

همون‌جا، هنوز پابرهنه، نانی یه نگاه به اتاق انداخت.

سعی کرد یادش بیاد آخرین باری که اسکای رو واقعاً خوشحال دیده کِی بود.

خندیدن، بدون زور و اجبار لبخند زدن.

نه اون لبخند مودبانه‌ای که به همه می‌زد، نه اون لبخند فیکی که پشتش قایم می‌شد.

بلکه لبخند واقعی.

اونی که نانی قبلاً با یه جوک احمقانه می‌تونست روی لب‌هاش بیاره.

از اونموقع یه مدتی گذشته بود.

زیادی طولانی.

تارا بود که اون نور رو ازش گرفت؟

یا... خودش بود؟

این گندکاری‌ای که درست کرده بودن... این چیز مبهمی که هی بهش برمی‌گشتن؟

یا شاید فقط بخاطر این بود که اسکای هنوز اون آدمی که می‌تونست کاملش کنه رو پیدا نکرده بود.

اونی که لیاقتش رو داشت.

قبل از اینکه آپارتمان اسکای رو ترک کنه، نانی یه لحظه مکث کرد، نه برای خودش، درواقع برای اسکای.

آروم توی خونه حرکت کرد، مثل آدمی که تو جایی که براش مهمه ولی انگار دیگه بهش تعلق نداره راه می‌ره.

اول پرده‌ها رو باز کرد، اجازه داد نور کمرنگ صبح توی اتاق بیاد.

به گیاه‌ هایی که اسکای معمولاً یادش می‌رفت ولی هیچ‌وقت نمی‌ذاشت بمیرن آب داد.

لباس‌هایی که اسکای پخش و پلا کرده بود رو تا کرد و با دقت توی کشوها گذاشت، انگار که نظم می‌تونست اون آشوب بینشون رو جبران کنه.

تخت رو مرتب کرد، ملافه‌هایی که هنوز جای بدن‌هاشون رو داشت صاف کرد.

کارش کامل نبود، ولی پر از مهربونی بود.

یه کار از روی مراقبت.

بعد، توی چهارچوب در وایستاد و یه نگاه آخر به داخل خونه انداخت.

یه چیزی تو شیوه‌ی افتادن نور روی تختِ خالی، حس خداحافظی داشت.

به اسکای نگفت داره میره.

لازم نبود.

نه وقتی به هر حال توی دانشگاه دوباره همدیگه رو می‌دیدن.

نانی بیرون رفت، هودیش رو محکم‌تر دور خودش کشید انگار که سرمای هوا بالاخره بهش رسیده بود.

درست وقتی که به دروازه رسید، گوشیش توی جیبش صدا داد.

احتمالاً پی‌پی بود، اینطور فکر کرد، شاید می‌خواست درباره‌ی ناهار یا تکلیفی که فردا باید تحویل می‌دادن بپرسه.

ولی زمانی که صفحه رو چک کرد، قدم‌هاش آروم شدن.

مانو.

ابروهاش گره خوردن، شستش قبل از اینکه بالاخره اعلان رو باز کنه، روی صفحه معلق موند.

پیام کوتاه بود، ولی ضربه‌ی محکمی بهش زد.

"نانی، می‌تونیم حرف بزنیم؟ خیلی مهمه."

نانی پلک زد.

دوباره پیام رو خوند.

بعد برای بار سوم.

و یهو، صبح دیگه مثل چند لحظه‌ی قبل آروم نبود.


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page