Chapter 20
احساس آرامش توی سینهش مثل نفسی که منتظر بیرون اومدن بود، شکوفا شد.
بالاخره.
یه چیزی که حس پیشرفت میداد.
کمی بلند شد، انگشتهاش روی صفحهی گوشی حرکت کردن برای اینکه جواب مؤدبانهای تایپ کنه، تا اینکه...
گوشیش به صدا درومد.
یه ویدیوکال از نانی.
اسکای پلک زد.
قلبش از توی سینهش بیرون پرید.
بعد برگشت سرجاش.
و ایندفعه ضربانش تندتر بود.
چرا نانی این موقع شب ویدیوکال میکرد؟
مگه نباید خواب باشه؟
به سینهی لختش نگاه کرد، و بی دلیل وحشت کرد.
نانی هزار بار لخت دیده بودش، تو سفر های ساحلی، موقع شنا توی استخر، حتی وقتی خونهی هم میموندن و جلوی همدیگه لباس عوض میکردن.
ولی با این حال، ایندفعه فرق داشت.
همهچیز اخیراً فرق داشت.
با عجله یه تیشرت گشاد از گوشهی تخت قاپید و درست وقتی تماس برقرار شد، تنش کرد.
صدای نانی عمیقتر از همیشه بلند شد.
- «اسکای! چه خبر، مرد من؟»
اسکای با تعجب پلک زد.
یه ریش بلند و اغراقآمیز به لطف فیلتر کل صورت نانی رو گرفته بود، و انگار یه جادوگر توی انیمیشن بچهها بود.
نانی سینهش رو باد کرد، صداش رو به روش بامزهای عمیقتر کرد و سعی کرد ترسناک به نظر بیاد، که این فقط باعث شد بانمکتر بنظر برسه.
اسکای با وجود ذهن درگیرش، خندید.
+ «این چیه روی صورتت؟»
نانی با ادا گفت: «نشونهی حکمت و سن.»
ریش تقلبی رو مثل یه عارف باستانی نوازش کرد.
- «دارم وارد دورهی راهبه بودنم میشم.»
اسکای خندید، اون تنشی که تا قبل از تماس نانی روی دلش سنگینی میکرد، حالا شل شده بود.
با این حال، یه چیزی تو کلمهی «مرد من» احساساتی رو توی دلش به وجود آورد.
جدید نبود، چون نانی همیشه از این چیزا میگفت.
ولی امشب، این عبارت واسش سنگین بود و باعث بهوجود اومدن افکاری توی ذهنش شد؛ افکاری که نمیخواست اسمی روشون بذاره.
دوباره تارا رو مقصر دونست.
مقصر بود چون چیزی رو نشون داد که باید دفن میموند.
ولی حتی وقتی این رو به خودش گفت، موقعی که نانی دربارهی مسخره بودن اون فیلتر ریش صحبت میکرد، اسکای خودش رو درحالی پیدا کرد که چشمای بهترین دوستش رو دقیقتر نگاه میکرد.
شیب نرم لبخندش رو دید.
اینکه استخونهای ترقوهش از لبهی تاپی که پوشیده پیداست.
اینکه چطور میتونست فقط با خودش بودن باعث بشه اسکای همهچیز رو فراموش کنه.
و وقتی اسکای دوباره لبخند زد، ایندفعه ساختگی نبود.
واقعی بود.
نانی با یه لبخند کج گفت: «خب. این تیشرت چیه؟ ترسیدی عاشقت بشم یا چی؟»
قلب اسکای لرزید.
چشماش رو چرخوند، و یه خندهی زیادی فیک به نانی تحویل داد.
+ «خفه شو، احمق.»
ولی با این حال، دستش به لبهی تیشرتش رفت و لبهش رو کشید انگار با این کار میتونست خودش رو نگه داره.
+ «راستی، چرا بیداری؟»
- «من باید از تو بپرسم.»
فیلتر ریش رو با یه گربهی مشکی عوض کرد. دوتا گوش نرم بالای سرش تکون میخوردن، بینیش با یه قلب کوچیک وسطش چروک شد، و سبیلهاش با هر حرکت تکون میخوردن.
اسکای چشماش رو تنگ کرد، غرق توی بامزه بودن دوستش شد.
+ «من تازه از خونهتون اومدم، اونم بعد از اینکه دیدم غش کردی. یا وانمود کردی خوابی که منو بندازی بیرون؟»
نانی پوزخند زد.
- «چی بگم؟ بالاخره دست از سایه بودن برداشتی. بعد از اینکه تا حد مرگ نازم رو کشیدی، یکم به وقت خودم نیاز داشتم.»
بعد اخم کرد، یه اخم کامل، اغراقآمیز و دلبر که مستقیم به دوربین بود.
و وای، اسکای چقدر دلش میخواست اون اخم رو ببوسه.
صبر کن. چی؟
اسکای پلک زد و سرفه کرد انگار اینطوری میتونست اون فکر رو از گلوش بیرون بندازه.
+ «خب، خوبه. از حالا خودت هوای خودتو داشته باش. دیگه اذیتت نمیکنم.»
سکوت شد.
یه سکوت عجیب و سنگین.
نانی فیلتر گربه رو برداشت و مستقیم بهش نگاه کرد، چشماش تیره و صادق بود.
- «شوخی کردم.»
صدای اسکای تو لبهی نفسش ترک خورد.
+ «مـ..میدونم.»
ولی واقعا میدونست؟
چون یهو نانی به صفحه نزدیکتر شد، و چشماش رو تنگ کرد.
- «داری عجیب رفتار میکنی، اسکای. یه جورایی... شاد.»
اسکای یه تای ابروش رو بالا برد.
+ «شاد؟ این جدید بود.»
- «نه، جدی میگم.»
نانی مثل کسی که بخواد از پیکسلهای گوشی احساسات رو بخونه، به صورت دوستش زل زد.
- «از وقتی زنگ زدم یه حس عجیب داری. حسابی سرحالی.»
اسکای روی تخت جابهجا شد، انگشتهاش لبهی پتو رو محکم گرفتن.
+ «چرا سرحال بودنم عجیبه؟»
نانی به عقب تکیه داد، قیافهش نرم شد.
- «اینطور نیست.»
مکث کرد.
- «فقط برای اینکه با فیلتر ها سرگرم بشیم زنگ نزدم. درواقع، یه چیزی هست که باید راجع بهش باهات حرف بزنم.»
قلب اسکای یه ضربان رو جا انداخت، و بعد انگار که بخواد جبران کنه شروع به تندتر نبض زدن کرد، یه بیقراری زیر پوستش شکوفا شد.
- «باشه... دربارهی چی میخوای حرف بزنی؟»
نانی تردید کرد، یه لحظه لب پایینش رو جوید قبل از اینکه حرف بزنه.
- «از یکی از دوستهای تارا پیام گرفتم.»
اسکای پلک زد.
- «گفت تارا داره گریه میکنه.»
دل اسکای درهم پیچید.
صدای نانی آرومتر شد، حالا با احتیاطتر بود.
- «بهش چی گفتی، اسکای؟»
لعنتی.
تارا گریه میکرد؟
اسکای آب دهنش رو قورت داد، گلوش یهو خشک شد.
صافتر نشست، ذهنش به زمانی که تارا رو دید برگشت.
داد نزده بود.
چیز بدی نگفته بود.
بیشتر شوکه شده بود، شوکه و زیادی ساکت.
ولی شاید این بدتر بود.
+ «من...چیزی نگفتم.»
مکث کرد.
+ «اون یه چیزایی گفت. چیزایی که کمی تکونم داد و شوکه شدم، نمیدونستم چطور جواب بدم.»
نانی سرش رو کج کرد.
- «چه جور چیزایی؟»
اسکای نگاهش رو از صورت نانی دزدید.
انعکاس خودش توی صفحهی تاریک گوشی بهش زل زده بود، رنگپریده، پرتنش و خسته.
میتونست دروغ بگه.
میتونست بگه دربارهی رابطهشون بود و تموم شد.
یا میتونست همون حقیقتی رو که از وقتی از پارک اومده بود توی گوشش زنگ میزد رو بگه.
دهنش رو باز کرد...
و بست.
با احتیاط گفت: «فقط... دربارهی یه چیزی اشتباه فکر کرد.»
نانی اخم کرد، ابروهاش گره خوردن.
- «اسکای، بهش خیانت کردی؟»
اسکای فوری سرش رو تکون داد.
+ «نه. هیچوقت همچین کاری باهاش نمیکنم.»
نانی ساکت موند، و منتظر.
انگشتهای اسکای به شقیقهش فشار آوردن، درحالی که یه کم میلرزیدن.
+ «فکر میکنه احساسم بهش کم شده.»
اونطرف خط، نانی روی تخت جابهجا شد، با یه آخ کوچیک روی شکم غلتید و سرش رو با یه دست نگه داشت.
- «خب... شده؟»
اسکای فوری جواب نداد.
نگاهش روی صفحه موند، موهای نانی که روی پیشونیش بههمریخته بود، مژههاش که با هر پلک زدن به گونههاش میخوردن.
باعث شد کششی رو توی سینهش احساس کنه که قبلاً خبری ازش نبود.
یا شاید بود.
شاید فقط زیادی کور بوده که ببینه.
بالاخره گفت:«نه.»
ولی اون کلمه خشک و غیرقابل باور از دهنش دراومد.
+ «من عاشقشم.»
دروغ بود.
و نانی، مثل همیشه مهربون، زیر سؤال نبردش.
فقط آروم سر تکون داد، لباش رو به هم فشار داد، انگشتهاش رو آروم به چونهش زد وقتی سعی کرد چیز مفیدی بگه.
بالاخره گفت: «باید باهاش حرف بزنی. جدی، اسکای، نمیتونی بذاری این قضیه همینجوری تموم بشه. فکر میکردم شماها تا آخرش باهمدیگه میمونین. یه چیزی مثل اینکه... با هم پیر بشین، ازدواج کنین، صدتا بچه داشته باشین، زیر یه درخت انبه دست تو دست هم بمیرین یا یه همچین چیزی.»
اسکای یه خندهی زیرلبی کرد، ولی به چشماش نرسید.
عجیب بود.
تصویر پیر شدن، ساختن یه زندگی، و گذروندن سالها با تارا دیگه واسش خوشایند نبود.
نمیتونست تارا رو کنارش تو یه خونهی کوچیک تصور کنه، نمیتونست خندهش رو تو خونهای که باهم دارن تصور کنه، یا دست تارا رو که تو همهی فصلهای زندگی دستش رو گرفته.
ولی وقتی سعی کرد آینده رو تصور کنه؟
صورت نانی بود که به ذهنش اومد.
همیشه اونجا بود.
همیشه نزدیک.
همیشه بهش احساس خونه بودن میداد.
اینا رو نگفت.
به جاش زمزمه کرد: «دیگه دیر شده، نانی.»
چشمای نانی گشاد شدن.
- «یعنی چی؟»
+ «قراره بره.»
اسکای صداش رو پایینتر آورد، انگار توی فکر بود.
+ «برای تحصیل میره خارج، یادته؟ وقتی مدرسه تموم بشه، میره. کل این مدت انگار داشتیم وقتمون رو هدر میدادیم.»
مکث کرد، بعد ادامه داد: «شاید کات کردنمون چیز خوبی باشه. به هر حال که از هم دور میشدیم.»
نانی کمی صافتر نشست، داخل گونهش رو گاز گرفت.
- «با این حال... حتی اگه تموم شده، باید ازش معذرت بخوای. اشکش رو درآوردی، اسکای.»
اسکای زمزمه کرد: «میدونم. معذرت میخوام.»
سکوت شد.
یه سکوت آروم که هیچکدوم حرفی نزدن، فقط صدای خشخش تماس فضا رو پر کرد.
بعد، نانی آروم پرسید: «داری اذیت میشی؟»
اسکای به سختی آب دهنش رو قورت داد.
باید اذیت میشد.
تارا بخش بزرگی از زندگیش بود.
احساسات لطیفش رو دیده بود، تو بعضی از گیجکنندهترین موقعیت های نوجوونیش دستش رو گرفته بود.
از دست دادنش باید یه گودال توی سینهش ایجاد میکرد.
ولی نکرد.
چیزی که حس کرد یه خلأ عجیب بود.
نه شکستگی، بیشتر شبیه فهمیدن چیزی که آروم آروم درحال شکل گرفتن بود.
از اونایی که درد نداره... فقط همهچیز رو به هم میریزه.
پس کاری که کل شب انجامش داده بود رو تکرار کرد.
دوباره دروغ گفت.
+ «معلومه که اذیتم.»
و نانی، با اعتماد و مهربون، سر تکون داد.
دوباره باور کرد.
- «کاش الان میتونستم بغلت کنم.»
اخمش عمیقتر از اسکای بود.
اسکای لبخند نرمی بهش زد، انگشتش روی صفحه حرکت کردن انگار میتونست موهای بههمریختهی نانی رو واسش مرتب کنه.
+ «آره... منم همینطور. کاش اینجا بودی.»
نانی یه آه طولانی کشید، خودش رو صاف کرد، پتو از روی شونههاش لیز خورد.
- «میدونی، میتونم به مامان و بابام بگم منو برسونن خونتون. پونزده دقیقه دیگه اونجام...»
+ «نه، نانی. فردا امتحانات آخر ترم داریم. باید بخوابی و با ذهن باز بیدار بشی.»
نانی چشماش رو چرخوند، پوف کرد.
- «اسکای، راه بیا دیگه. هردومون میدونیم این امتحانا شوخیه. هفتهها، حتی ماهها درس خوندیم. چشم بسته هم قبولیم.»
اسکای دهنش رو باز کرد که بحث کنه، ولی نانی دستش رو بالا برد و بهش اجازه نداد.
- «نه، خفه شو. دارم میام.»
با یه آخ ریز پاهاش رو از تخت پایین پرت کرد.
- «و آقای تدی رو هم میارم.»
اسکای خندید، به بالشتکهای روی تختش تکیه داد.
+ «فکر میکردم آقای تدی ازم متنفره.»
نانی وسط حرکتش مکث کرد، با یه ژست متفکرانه انگشتش رو به چونهش زد.
- «هوم... آره، قبلاً بود. بخاطر اینکه بهش گفتی «یه خرابشده» یا همچین چیزی. ولی معلوم شد، ته دلش فکر میکنه تو باحالی. خیلی.»
اسکای پوزخند زد، گرما توی سینهش شکوفا شد.
+ «خب، بهش بگو باعث افتخاره. و... باشه. منتظرم.»
نانی هشدار داد: «بهتره منتظر بمونی. و جرأت نکن بخوابی.»
با عزم تو چشمای خستهش، لنگان لنگان به سمت در رفت.
اسکای فوری جواب نداد.
فقط به صفحه زل زد، نانی رو نگاه کرد که برای یه ثانیه غیبش زد تا شارژر گوشیش رو برداره و آقای تدی رو توی بغلش نگه داشت طوری که انگار مهمترین مأموریت دنیا رو درپیش داره.
اسکای با یه لبخند محو گفت: «نمیخوابم.»
و قبل از اینکه پلک بزنه، تماس قطع شد.
چند لحظه همونطور به صفحهی گوشی زل زد، شوکه بود.
نانی واقعاً داشت میاومد.
برای یه ثانیه، فکر کرد صدایی که توی گوشاش میشنوه از تخیلاتشه.
ولی وقتی دستشو روی سینهش گذاشت، فهمید اون صدا واقعیه.
توهم نزده بود.
قلبش، مثل زندانیای که التماس آزادی میکنه به دندههاش میکوبید.
چرا اینجوری میزد؟
چرا حس میکرد سینهش همزمان داره باد میکنه و فرو میریزه، انگار چیزی رو درونش نگه داشته که حالا میخواد بترکه؟
دیوونهکننده بود.
نه دردناک.
و نه دقیقاً خوشایند.
فقط... عجیب.
یه بههمریختگی، اونم به شکلی که نفسی براش نذاشت.
از این حس متنفر نبود، ولی نمیتونست اسمی روش بذاره.
توی یه خاکستر شناور بود، درست مثل افکاری که حالا توی سرش جا گرفته بودن.
بیست دقیقه گذشت، اسکای روی تخت دراز کشیده بود، چشماش به سقف بود، و تیکتیک ساعت رو میشمرد.
غرق تو صدای افکارش بود تا وقتی که در اتاقش یهو باز شد.
+ «نان...؟!»
قبل از اینکه حرفش رو تموم کنه، نانی خودشو توی بغل اسکای، و روی تخت پرت کرد.
وزن بدنش نفس اسکای رو گرفت.
اسکای با آخ گفت: «نانی، چی به سرت زده! لعنتی!»
نانی از درد زانوی در حال خوب شدنش ناله کرد.
بعد هردوشون از خنده ترکیدن، طوری بلند که انگار هیچچیز توی دنیا هیچوقت خراب نشده بود.
سر نانی تو گودی گردن اسکای جا گرفته بود، نفسش گرم روی پوستی میخورد که یهو زیادی حساس شده بود.
آروم عقب کشید، صورتهاشون انقدر نزدیک بود که اسکای یه لحظه یادش رفت چطور نفس بکشه.
ولی نانی انگار متوجه نبود.
فقط لبخند زد، راحت و بیخیال انگار اصلاً توی همدیگه گره نخورده بودن.
- «حالا که اینجام چه حسی داری؟»
نگاه اسکای (بیاراده) به لبهای نانی افتاد، بعد به سرعت بالا برگشت، صورتش گرم شد، اعصابش به کلمههاش گره خورد.
با لکنت گفت: «خـ..خوب.»
به خودش لعنت فرستاد که صداش مثل شیشه زیر فشار ترک خورد.
نانی مسخره نکرد.
فقط سرشو رو سینهی اسکای گذاشت، انگار طبیعیترین جای دنیاست.
و شاید برای اون بود.
ولی برای اسکای، دیگه هیچچیز طبیعی نبود.
همهچیز درحال جابهجا شدن بود، درحال تغییر کردن، و قلبش دیگه نمیدونست کدوم ضربان رو دنبال کنه.
نانی زمزمه کرد: «بوی خوبی میدی.»
بینیش رو به تیشرت اسکای فشار داد، و عمیق بو کشید.
با یه خندهی نرم گفت: «بوی... مردونه میدی.»
لعنتی.
اسکای نزدیک بود عقلش رو از دست بده.
قلبش بلندتر از قبل کوبید، انقدر محکم که قسم میخورد نانی میتونست ضربانش رو بشنوه.
باید یه چیزی میگفت، هر چیزی، که بتونه حواسش رو پرت کنه.
با لکنت گفت: «آ-آقای تدی کجاست؟»
به اولین چیزی که به ذهنش رسید چنگ زد، و دعا کرد که نانی کوبش قلبش رو نشنوه.
خندهی نانی دوباره فضای بینشون رو پر کرد، سبک و بیخیال، و از پشتش یه چیزی بیرون درآورد انگار که شعبدهبازی میکنه.
آقای تدی بین صورتهاشون ظاهر شد، و اون تنش چند لحظه قبل که توی هوا بود رو شکست.
عروسک، با چشمای مهرهایش بیگناه و خنگ، اونجا نشسته بود، مثل یادآوری رفاقت عجیب و قدیمیشون.
اسکای پلک زد، ولی فاصلهی بینشون یه جوری که نمیتونست به خوبی توضیح بده تغییر کرده بود.
نانی آقای تدی رو جلوی صورت اسکای تکون داد، صداش به یه لحن عمیق و اغراقآمیز تغییر کرد و یه قیافهی جدی و نمایشی به خودش گرفت.
- «اهم، اسکای.»
با همون صدای زیر و یه کم رباتیکی که سالها به آقای تدی داده بود شروع کرد.
- «خیلی افسرده به نظر میای، دوستم. باید بخندی. میدونی که میگن خنده بهترین داروست!»
اسکای نتونست جلوی خودش رو بگیره، و یه خندهی نرم از لبهاش دراومد.
با وجود آشوبی که توی سینهش میچرخید، تماشای نانی با اون شیطنتی که توی چشماش برق میزد و مسخرهبازی هاش برای بهتر کردن حال دوستش، یه چیزی رو توی دلش آروم کرد.
آقای تدی ادامه داد، نانی دراماتیک تکونش میداد.
- «حالا، اسکای، این چیه که شنیدم؟ قلبت شکسته؟ فروپاشی احساسی داشتی؟ دوباره زیادی فیلم رمانتیک دیدی؟ میدونی این عادت خطرناکیه. احساسات تدی تنش رو حس میکنن!»
نانی برای تأثیر حرفش لحظهای مکث کرد، بعد با صدایی حتی اغراقشدهتر از قبل اضافه کرد:
- «قبل از اینکه قلبت منفجر بشه، دوستم، باید حسابی بخندیم.»
اسکای نتونست جلوی لبخندی که روی صورتش پخش شد رو بگیره.
این، خیلی شبیه نانی بود که بتونه اینطوری حالوهوای اسکای رو عوض کنه، موقعیت رو با یه عروسک و کمی شوخی زیر و رو کنه.
و این دقیقاً چیزی بود که اسکای لازم داشت، حتی اگه قبلاً نمیدونست.
اسکای دستش رو دراز کرد و آقای تدی رو از دستای نانی گرفت، خودش عروسک رو نگه داشت.
با یه لحن جدی و نمایشی مثل نانی گفت:
+ «باشه، آقای تدی. درمان قلب شکسته چیه، هان؟»
نانی بازوهاشو روی سینهش گره کرد، انگار واقعاً داره به اون سؤال فکر میکنه.
- «هوم... خب، خیلی سادهست. دوتا انتخاب داری: یا پارتی و رقص، یا یه جوک.»
با یه لبخند کج به اسکای نگاه کرد و ادامه داد:
- «و چون من توی این اتاق تنها کسیام که بلده برقصه، پیشنهاد میکنم بریم سراغ جوک.»
اسکای یه تای ابروش رو بالا برد.
+ «اوه؟ فکر میکنی واقعاً میتونی با یه جوک منو بخندونی؟»
نانی با یه پوزخندِ شیطون گفت:
«آه، میدونم که میتونم. خب بگو، فکر میکنی چرا خرس عروسکی به دسر نه گفت؟»
اسکای آهی کشید، وانمود کرد چشماش رو میچرخونه.
+ «نمیدونم، نانی. چرا؟»
نانی با یه لبخند گشاد، طوری که انگار بهترین جوک قرن رو گفته، جواب داد: «چون خودش پرشده بود!»
اسکای نتونست جلوی خودش رو بگیره، از خنده ترکید، و بدون اینکه بخواد صدای خندهش بلند بیرون بیاد، به خودش اجازه داد آزادانه و رها بخنده.
همون خندهی بلند و شادی که قبلاً داشت نبود، ولی کافی بود.
واقعی بود.
و توی اون لحظه، با نانی و آقای تدی، همین کافی بود.
اسکای در حالی که هنوز میخندید و سرش رو تکون میداد، گفت:
+ «واقعا نمیتونم باورت کنم. خیلی مسخرهای.»
نانی اخم کرد و وانمود کرد بهش برخورده.
- «بیادب. من اینجا دارم سعی میکنم بخندونمت.»
اسکای لبخند زد، گرما بیشتر از چیزی که انتظار داشت توی دلش پخش شد.
سینهش سبکتر شد.
و برای اولین بار بعد از مدتها، به تارا یا گندکاریهای زندگیش فکر نمیکرد.
تنها چیزی که میتونست روش تمرکز کنه پسری بود که حالا روبروش بود، اونی که همیشه میتونست بخندونتش، حتی وقتی که دنیا زیادی روی شونههاش سنگینی میکرد.
بدون فکر، اسکای دستش رو دراز کرد و موهای نانی رو بههم ریخت.
+ «خوشحالم که اینجایی.»
نانی پوزخند زد.
- «میدونم. من خیلی باحالم.»
اسکای دوباره خندید، و احساس کرد اون تنشی که تا قبل از حرف زدن با نانی توی بدنش بود حالا کمکم از بین میره، طوری که انگار هیچوقت نبوده.
+ «آره، هستی.»
لبخند نانی یه کم نرمتر شد، و چشماش موقعی که به چشمای اسکای قفل شدن، گرمتر شدن.
- «حالا بغلم کن، میکنی؟»
اسکای تردید نکرد.
+ «بیا اینجا.»
وقتی نانی رو نزدیک کشید، طوری بازوهاش رو دور بدنش پیچید که انگار هیچوقت قصد نداره ولش کنه، اسکای بالاخره شروع به فهمیدن کرد، و متوجه شد که تارا دقیقاً چی میگفت.
و آره... حق با تارا بود.
اسکای وونگراوی واقعاً عاشق بهترین دوستش، نانی هیرونکیت، بود.
ولی حتی با این حقیقت که حالا توی قلبش مثل کریستال شفاف بود، یه چیزی عقب نگهش داشت.
یه حس قوی و تسلیمناپذیر که از عدم اطمینان میاومد.
نمیتونست به نانی بگه.
نمیتونست بذاره اون کلمهها از لبهاش بیرون بیان، هر چقدر هم که برای گفته شدن التماس میکردن.
نه حالا.
و نه هیچوقت.
اسکای نانی رو یه کم محکمتر بغل کرد، انگار که بغلش میتونست حقیقت رو ازشون دور نگه داره.
قلبش توی سینهش تند میزد، ولی ساکت موند.
چیزای زیادی توی خطر بود، چیزای زیادی که اگه بهشون اجازه میداد بلند گفته بشن، ممکن بود بشکنه.
ولی نگفت.
⊹ Ongoing... ⊹