Chapter 2: Smoke Between Allies

 Chapter 2 – Part 1: The Road to Digbeth

The car rumbled through the empty streets of Small Heath, its headlights slicing through the mist like knives.

ماشین در خیابون‌های خالی اسمال هیث غرش میکرد، چراغ‌های جلو مثل چاقو، مه رو میشکافتند.

Tommy didn’t speak, He just drove—jaw tight, eyes locked forward.

تامی حرفی نمیزد، فقط رانندگی میکرد – با فکی منقبض و چشم‌های قفل‌شده رو به جلو…

Raye sat beside him, the file open on her lap, names flickering under the glow of a streetlamp.

ری کنارش نشسته بود، پرونده‌ باز روی زانوش، اسم‌هایی که زیر نور چراغ خیابون چشمک میزدن...

“First one’s in Digbeth,” she said.

“اولین نفر تو دیگبثه،”

“Goes by the name Marcus Vale. Former medic…Disappeared in ’19 after the White Chapel raid.”

“اسمش مارکوس وِیله. قبلاً پزشک نظامی بوده… سال ۱۹۱۹ بعد از حمله‌ی وایت چپل ناپدید شد.”

Tommy exhaled slowly, the smoke from his cigarette curling around his words.

تامی به‌آرومی نفسش رو بیرون داد، دود سیگار دور کلماتش پیچید.

“He didn’t disappear! He was hidden. By them.”

“اون ناپدید نشد. مخفیش کردن. توسط اونا.”

Raye glanced at him:

“‘Them’?”

ری نگاهی بهش انداخت: 

“اونا؟”

“The Circle,” Tommy muttered. “They call themselves something new now… but the tactics, the eyes, the silence… it’s all the same.”

“دایره،” تامی زیر لب گفت: “الان اسم خودشونو یه چیز دیگه گذاشتن… ولی تاکتیک‌ها، اون نگاه‌ها، اون سکوت… همه‌ش مثل قبله.”

The car halted near a narrow alley. No lights. Just the distant hum of a factory and the dripping of rain.

ماشین نزدیک یک کوچه‌ی باریک ایستاد. هیچ چراغی نبود. فقط صدای دور موتور کارخونه و چکیدن باران.

Tommy stepped out.

“Wait here.”

تامی پیاده شد.

“اینجا بمون.”

But Raye followed…

ولی ری دنبالش رفت…

“End of part 41”