Chapter 2
skunanuبه محض اینکه نانی وارد اتاق شد، پادشاه ناوین کتابی رو که می‌خوند به آرومی بست و روی پاتختی گذاشت. چشم‌های خسته‌ش وقتی نوه‌ش رو دید که به سمتش میاد، نرم شدن.
+ «بابابزرگ.»
نانی با بغض گفت، و خودشو روی لبه تخت کنار پدربزرگش انداخت.
همین که دست‌های پادشاه رو گرفت، به سمت گونه‌ش برد و بغضش ترکید.
انگشت‌های چروکیده ناوین به سمت صورت نانی که پر از اشک بود، رفتن و آروم نوازشش کردن.
نانی با هق‌هق پرسید: «چرا بهم نگفتی مریض شدی؟ می‌تونستی تو تماس‌هامون یه چیزی بگی...»
' «نمی‌خواستم نگرانت کنم.»
پادشاه با نرمی گفت.
' «به اندازه کافی بهت فشار می‌اومد. و حالا که اینجایی، خودت می‌تونی هوامو داشته باشی.»
یه لبخند کوچیک و زیرکانه زد و آروم پرسید:
' «الان دیگه واقعا برگشتی؟ برای همیشه خونه‌ای؟»
نانی سریع سرش رو تکون داد، با پشت دستش اشک‌هاش رو پاک کرد.
+ «دیگه جایی نمیرم. می‌مونم. مواظبتم، بابابزرگ.»
اشک‌ها هنوز روی گونه‌هاش می‌درخشیدن، ولی لبخندش، هرچند لرزون، اما پر از صداقت بود.
از توی چهارچوب در، فورث و مری نگاهی به همدیگه انداختن و یه لبخند آروم روی لب هر دوشون نشست.
' «امگای کوچولوی من...»
پادشاه زیر لب، با یه خنده ی خفیف گفت.
'«حالا دیگه انقدر زود احساساتی می‌شی. و این‌جوری که از نزدیک می‌بینمت، تحت تأثیر قرار گرفتم. بالاخره طبیعت خودت رو پذیرفتی.»
نانی خنده کوچیک و لرزونی کرد. هق‌هقش قطع شده بود، چشماش هنوز قرمز بودن ولی دیگه اشکی نمی‌ریخت. فقط محکم‌تر دست پدربزرگش رو گرفته بود.
+ «مرسی، بابابزرگ.»
نانی آروم گفت.
+ «که یادم دادی چطور بوی فورمون‌هام رو قایم کنم. به لطف تو تونستم آروم زندگی کنم، درسم رو تموم کنم، و بفهمم واقعاً کی‌ام. یه امگا. و حالا دارم قبولش می‌کنم.»
ناوین با افتخار لبخند زد.
'«هیچوقت نمی‌خواستم راحت ولت کنم بری. نه بدون اینکه برای چیزایی که در انتظارت بود آماده‌ت کنم.»
پادشاه گفت، صداش آروم و درعین حال محکم بود. تو چشمای نوه‌ش نگاه کرد. همون چشمایی که یه روزی متعلق به پدر مرحومش بود.
+ «فورث همه‌چیز رو بهم گفت...»
با لحن آرومی که حالا سنگین‌تر شده بود ادامه داد.
+ «نروویا توی خطره. شورا و دشمن‌ها برامون کمین کردن و می‌خوان تاج رو از سرت بردارن. نمی‌تونم بذارم این اتفاق بیفته.»
ناوین آه سنگینی کشید. این چیزی نبود که برای نانی بخواد. هیچوقت نمی‌خواست نوه‌ش این‌قدر زود توی این آشوب پادشاهی گیر بیفته.
' «می‌خوای چیکار کنی؟»
ناوین پرسید، چشماش کمی تنگ شد وقتی تو نگاه پر از امید پسری که مثل پسر خودش بزرگش کرده بود، گشت.
+ «دیگه به اندازه کافی فرار کردم.»
نانی با جدیت گفت، و با عزم تو چشمای پدربزرگش نگاه کرد.
+ «اگه اصرار دارن که حرکت کنیم، کاری که شورا می‌خواد رو انجام میدم. ازدواج می‌کنم و یه اتحاد برای محافظت از پادشاهی درست می‌کنم.»
ناوین نوه‌ش رو برانداز کرد، چشماش پر از تردید شدن.
+ «ولی باید یه آلفا باشه.»
نانی با صدای ثابت اضافه کرد.
+ «هر کسی رو که پیشنهاد بدن یا شما بهش اعتماد داشته باشی، قبول می‌کنم.»
ناوین فوری جواب نداد.
فقط به نانی زل زد.
سکوت بینشون کش اومد.
سنگین از نگرانی‌های ناگفته.
' «می‌دونی اگه حقیقت رو بفهمن، قبول نمی‌کنن.»
ناوین بالاخره گفت، صداش آروم بود.
نانی نگاهش رو پایین انداخت ولی هنوز مصمم بود.
+ ««پس تا وقتی ازدواجم رسمی بشه، مخفی نگهش می‌داریم. اون موقع دیگه برای برگشت خیلی دیر می‌شه.»
نفس عمیقی کشید، خودش رو با وزن تصمیمش آروم کرد.
پادشاه دست نوازشی توی موهای نانی کشید.
پر از عشق، افتخار و غم.
و بعد زیرلب گفت: «کوچولوی شجاع من.»
«نباید همه این بار رو تنهایی به دوش بکشی. ولی اگه واقعا تصمیمت رو گرفتی، تا جایی که بتونم کنارت راه میرم.»
نانی نفسش رو محکم بیرون داد و دست پدربزرگش رو نوازش کرد.
+ «لیست رو دیدم.»
همون‌طور که سرش پایین بود، با دقت توضیح داد.
+ «شاهزاده دیو جیراوات، تا حالا قوی‌ترین گزینه‌ست. فکر می‌کنم ریکسندار به ما نیاز داره. کمبود منابع طبیعی‌شون باعث شده نتونن مثل پادشاهی‌های دیگه گسترش پیدا کنن.»
ناوین با دقت گوش داد، و بعد سرش رو تکون داد.
' «نمی‌ذارم عجله کنی.»
پادشاه محکم گفت.
«تا مراسم خیریه صبر می‌کنیم. اونجا فرصت واقعیمونه.»
نانی بحث نکرد.
فقط سرش رو تکون داد.
اجازه داد حرف‌های پدربزرگش بینشون جا بیفته.
' «قبلا برای پادشاهی های دیگه دعوت‌نامه فرستادم. وقتشه اتحاد بسازیم. آروم و عاقلانه. مراسم خیریه فرصتیه که می‌تونی اونا رو حضوری ببینیشون، بررسی کنی، و بشناسی.»
نانی آروم گفت: «می‌فهمم.»
ناوین لبخند نرمی زد و موضوع رو عوض کرد.
' «دیگه صحبت از سیاست کافیه.»
«بگو ببینم، کوال چطور بود؟ حالت خوبه؟»
یه لبخند راحت‌تر رو صورت نانی نشست.
+ «خوبم. بالاخره طراح مد شدم.»
با افتخار گفت.
صورت ناوین روشن شد.
' «خوشحالم که انجامش دادی. حتماً سخت بود. تنهایی تو یه پادشاهی غریبه زندگی کردن، بدون کسی که راهنمایی یا همراهیت کنه.»
نانی سرش رو تکون داد، آروم خندید.
+ «این من بودم که لجبازی کردم. اصرار کردم تنهایی برم، حتی وقتی فورث گفت باهام میاد.»
ناوین دستش رو بالا برد، آروم گونه نانی رو نوازش کرد، چشماش با افتخار می‌درخشید.
' «همیشه قوی بودی، نانی. حتی جنسیت ثانویه‌ت نمی‌تونه خون نروویا که توی رگ‌هات در جریانه رو قایم کنه.»
پادشاه آلفا با گرمی گفت.
گفت‌وگوشون با صدای باز شدن در قطع شد.
توی چهارچوب در، شاهزاده اهم پاوات وایستاده بود، با همون لبخند جذاب همیشگیش که صورتش رو روشن کرده بود.
بدون معطلی به داخل اتاق قدم گذاشت و از پشت نانی رو بغل کرد.
* «بالاخره برای همیشه خونه‌ای.»
نانی به گرمای آشنا حضور برادر ناتنی‌ش لبخند زد.
+ «اهم، نیومدی فرودگاه دنبالم!»
با یه اخم بازیگوش گفت.
اهم خندید، بغلش رو شل کرد و موهای نانی رو بهم ریخت.
* «ببخشید، مجبور بودم به جای بابابزرگ به جلسه برم.»
پادشاه با لبخند نرم بهشون نگاه کرد.
* «حالا باید استراحت کنی.»
اهم به پادشاه گفت، در حالی که پتو رو آروم روی بدنش مرتب کرد.
* «بقیه‌ش رو بسپار به من.»
ناوین موافقت کرد، نگاهش نانی رو دنبال کرد وقتی امگا از روی تخت بلند شد.
نانی یه نگاه پر از محبت و طولانی یه پدربزرگش انداخت، قبل از اینکه همراه اهم از اتاق بیرون بره.
بیرون اتاق، فورث و مری هنوز منتظر بودن.
وقتی دوتا شاهزاده به راهرو قدم گذاشتن، نگهبان های کاخ با احترام تعظیم کردن و در رو آروم بستن.
* «هر دوتون می‌تونین برین، من خودم مواظب شاهزاده نانی‌ام.»
اهم به فورث و مری گفت، که هر دو با یه تعظیم کوچیک اطاعات کردن و رفتن.
پیاده‌روی تو کاخ آروم بود، آشنا و در عین حال سنگین با وزن چیزایی که قراره به زودی اتاق بیوفته.
خدمه موقع رد شدن تعظیم می‌کردن، زیر لب «عالیجناب» می‌گفتن، و هر دو شاهزاده با سر تکون دادن جواب می‌دادن.
وقتی به طبقه سوم رسیدن، اهم جلوی یه در بلند با دستگیره‌های پرنقش وایستاد.
برگشت و با یه لبخند کوچیک به برادرش نگاه کرد.
* «به خدمه گفتم اتاق قدیمیت رو یه کم بازسازی کنن. فکر کردم شاید دوست داشته باشی دوباره ببینیش.»
نانی سرش رو تکون داد و در رو باز کرد.
بوی آشنای لاوندر و گرده گرم، بوی فورمون‌های خاص خودش که هنوز ضعیف به دیوارهای اتاق چسبیده بود. ولی خود اتاق کامل عوض شده بود.
همه وسایل قدیمی غیبشون زده بود، جاشون رو طرح‌های شیک و مدرن گرفته بود.
پرده‌های کرم‌رنگ کنار کشیده شده بودن، نور طلایی خورشید اتاق رو پر کرده بود.
وسط اتاق یه تخت جدید بود، کوتاه، ترکیبی ساده از چوب و چرم.
یه مبل چرم لوکس تو فضای باز رو به یه تلویزیون ۵۸ اینچی نصب‌شده روی دیوار نشسته بود، دیوار مدیا به اتاق یه لبه شیک و پولیش‌شده داده بود.
ولی بعضی چیزا همون‌جور مونده بود.
کتاب‌های بچگیش هنوز قفسه‌ها رو پر کرده بودن، و یه ردیف از طرح‌های قاب‌شده از سال‌های آکادمیش مرتب روی میز جدید کنار پنجره نشسته بودن.
نانی تو چهارچوب در وایستاد، همه‌چیز رو نگاه کرد.
نوستالژی با تغییرات به هم خورده، و آشنایی با تغییرات تار شده بود.
* «هنوز حس خودتو داره.»
اهم آروم از پشت سرش گفت.
* «فقط دوباره طراحی کردم که ساده‌تر باشه، بیشتر شبیه به نانی‌ای که الان هستی.»
نانی آروم به سمت میز رفت، انگشتاشو روی سطح صافش کشید.
+ «بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم دلم برای اینجا تنگ شده بود.»
اعتراف کرد.
اهم به چهارچوب در تکیه داد.
* «تو رفتی چون زخمی بودی. هیچکس سرزنشت نکرد. ولی خوشحالم که برگشتی. الان بهت نیاز داریم نانی.»
نانی برگشت و بهش نگاه کرد، از اون آسیب‌پذیری نادر توی چهره معمولاً بی‌احساس اهم جا خورد.
+ «دیگه فرار نمی‌کنم. هرچقدر هم سخت بشه.»
محکم گفت.
اهم به داخل اتاق قدم گذاشت و در رو آروم پشتش بست.
* «بوی من کمکی کرد؟»
بعد از یه لحظه پرسید، در حالی که نانی قاب رو از روی میز برگردوند و به سمت مبل رفت تا بشینه.
نانی یه کم سرش رو تکون داد.
+ «بابابزرگ راست می‌گفت، وقتی تزریق می‌کنم بیشتر می‌مونه.»
پیرهنش رو کمی بالا زد، یه جای زخم کمرنگ پایین شکمش پیدا شد.
اهم جلوی نانی زانو زد، با انگشتاش آروم جای زخم رو دنبال کرد، ابروهاش از نگرانی جمع شد.
* «نمی‌تونی این‌جوری ادامه بدی، نی.»
اهم آروم گفت، چشماش روی زخم موند.
+ «مجبورم.»
نانی زمزمه کرد.
+ «فورمون‌هام زیادی قویه. اگه یکی تو کاخ یا بدتر، یکی از شورا بفهمه من امگام، همه‌چیز به هم می‌ریزه.»
* «ولی داری به خودت آسیب می‌زنی.»
اهم پافشاری کرد.
بلند شد و کنار نانی نشست، ثانیه‌ی بعد محکم توی آغوش کشیدش. سر نانی روی سینه‌ش بود و به ضربان قلب ثابتش گوش می‌داد.
نانی با لجبازی گفت: «باید مطمئن بشم بوی تو بوی منو می‌پوشونه. اسپری‌ها کافی نیستن، باید تزریق کنم. خونمون باید قاطی بشه تا بهتر اثر کنه.»
+ «تو هم داری زجر می‌کشی...»
با صدای لرزون اضافه کرد.
+ «مدام از خونت و الکل عطر درست می‌کنی تا من بتونم پشتش قایم بشم.»
اهم سرش رو به طرفین تکون داد.
* «فقط چند قطره‌ست. این نسبت به چیزی که تو هر دوازده ساعت به خودت تزریق می‌کنی و بدنت رو ضعیف می‌کنه، واقعا چیزی نیست.»
نانی لبخند ضعیفی زد.
+ «اشکالی نداره. به هر حال قراره ازدواج کنم.»
این باعث شد اهم بغلش رو کمی شل کنه.
* «نباید این کارو کنی.»
محکم گفت، صورتش منقبض شد.
* «نیومدی اینجا که همه بار رو تنهایی به دوش بکشی.»
نگاهش رو به نانی داد، فکش سفت شده بود.
سرش رو پایین انداخت و ادامه داد:
«نباید همه‌چیزت رو فدا کنی فقط چون من نتونستم پا پیش بذارم.»
نانی آروم شونه برادرش رو فشار داد.
+ «تو پا پیش نذاشتی چون اعتقاد داشتی موقعیتت فقط بدترش می‌کنه. تو پسر صیغه‌ای هستی اهم. همیشه می‌دونستی شورا چطور از این برعلیه‌ت استفاده می‌کنه.»
با صدای آرومی ادامه داد:
«بابای مرحوممون مقصره که بعد از مرگ اون یکی پدرم که منو به دنیا آورد، با مادرت ازدواج کرد. تقصیر تو نیست که اینجایی، تو فقط باری که اون روی دوشت گذاشته رو حمل می‌کنی.»
«و تو همین که رازم رو نگه داشتی، کار بزرگی کردی.»
شاهزاده با صداقت اضافه کرد.
اهم به نانی نگاه کرد، چشماش با محبت نرم شد.
+ «می‌دونی که به خاطر طبیعت من...»
نانی با صدای آروم ولی استوار ادامه داد:
«نمی‌تونم به‌عنوان امگا اینجا حکمرانی کنم. حداقل نه اینجا. نه وقتی شورا هر حرکت منو زیر نظر داره.»
مکث کرد، نگاهش با برادرش گره خورد.
+ «برای همین باید ازدواج کنم.»
شاهزاده محکم گفت و ادامه داد: «تا بتونیم اتحاد هایی که پادشاهی‌مون نیاز داره رو بسازیم. این مسئولیت منه.»
اهم آه سنگینی کشید و با کلافگی شقیقه‌هاش رو مالید.
زیر لب گفت: «واقعاً باید تو باشی؟»
نانی لبخند تلخ و کوچیکی زد.
+ «پدر دیگه‌م زیادی زود فوت کرد. در حالی که بابامون تحت فشار موقعیتش بعد از کشتن مادرت خودش رو کشت. اونا بابابزرگ رو با همه‌چیز تنها گذاشتن، و من به جای کمک بهشون فرار کردم. دیگه به اندازه کافی دیدم که داره تنهایی زجر می‌کشه و نمی‌خوام تو هم برای محافظت از من زجر بکشی.»
بلند شد، بازوهاش رو دور خودش پیچید و آروم به سمت پنجره بلند اتاق رفت.
اهم به دنبالش رفت، درست پشتش وایستاد.
و آروم گفت: «می‌دونی هر آلفایی رازت رو قبول نمی‌کنه. اگه شوهر آینده‌ت فقط اوضاع رو بدتر کنه چی؟»
نانی برای یه لحظه طولانی چیزی نگفت، نگاهش به چشم‌انداز آروم اون‌‌طرف شیشه قفل شده بود.
مثل آرامش قبل از طوفان.
+ «برای همین بابابزرگ با دقت انتخاب می‌کنه.»
بالاخره جواب داد.
+ «اون فقط دنبال یکی با قدرت یا جایگاه نیست، دنبال آلفایی می‌گرده که منو قبول کنه. آلفایی که بتونه یه امگا رو که بین این خاندان آلفای غالب به دنیا اومده، بپذیره.»
صداش نرم شد.
+ «من به یه همسر نیاز دارم که از بالا بهم نگاه نکنه، که منو همون‌جوری که واقعاً هستم ببینه.»
شونه‌های اهم افتاد، آخرین مقاومتش فرو ریخت.
یه آه دیگه کشید، این یکی پر از شکستنِ آروم بود.
از اینکه نمی‌تونست کاری برای برادرش بکنه احساس خیلی بدی داشت.
یه لحظه ساکت موند، بعد قدم برداشت و آروم دستشو روی شونه نانی گذاشت.
زیر لب گفت: «واقعاً عوض شدی. اون موقع ترجیح می‌دادی فقط یکی رو گاز بگیری تا اینکه احساساتت رو قبول کنی.»
نانی آروم و نرم خندید، لب‌هاش کمی خم شد.
+ «اون موقع حتی نمی‌دونستم از چی دارم فرار می‌کنم. از خودم یا یه چیز دیگه.»
گرمای بینشون توی سکوت موند، فقط با صدای دور زنگ‌های کاخ که ساعت رو اعلام می‌کردن، شکسته شد.
* «یه قول بهم بده.»
اهم با صدای پایین گفت.
نانی برگشت و بهش نگاه کرد، ابروهاش یه کم بالا رفت.
* «خودتو توی این ماجرا گم نکن. نه برای بابابزرگ. نه برای شورا. و نه حتی برای پادشاهی. هر کاری که لازمه رو بکن، ولی خودت رو فراموش نکن، نی.»
گلوی نانی تنگ شد.
آروم سرش رو تکون داد.
+ «قول میدم.»
⊹ Ongoing... ⊹