Chapter 2 – Part 4: The Game Begins
@bahar_shelby(پارت چهارم – بازی شروع میشه)
Scene 1 – Inside the Club
The Imperial Club dripped wealth.
Velvet curtains. Crystal chandeliers.
And in the center of it all—Alistair Crane, nursing a glass of something dark, something expensive.
کلوب ایمپریال بوی پول میداد.
پرده‌های مخملی، چلچراغ‌های کریستالی،
و درست وسط سالن—الستر کرِین نشسته بود با یه لیوان نوشیدنی گرون و تیره‌رنگ.
Across the floor, no one noticed the woman in the silk emerald dress.
Too graceful to seem unfamiliar.
Too confident to be questioned.
اون طرف سالن، هیچکس حواسش به زنی که لباس سبز زمردی پوشیده بود نبود.
زیادی باوقار بود که بهش شک کنن.
زیادی مطمئن که بپرسن کیه.
Raye didn’t walk—she glided.
Hair pinned up, eyes lined sharply.
Every step was part of the act.
ری راه نمیرفت—سُر میخورد.
موها جمع، خط چشم‌ها تیز.
هر قدمش یه بخشی از نقشه بود.
She passed Crane’s table, then paused.
Turned, just slightly:
از کنار میز کرین رد شد… یه لحظه مکث کرد، بعد خیلی آروم برگشت:
“Mr. Crane?” she said, tilting her head with just enough curiosity.
“I thought you were still in Vienna.”
«آقای کرین؟» با یه کج کردن خفیف سر گفت.
«فکر میکردم هنوز تو وین هستین.»
Crane blinked.
“Do I know you?”
کرین پلک زد.
«ما همو میشناسیم؟»
She smiled:
“Not yet.”
لبخند زد:
«هنوز نه.»
-----------------------------------------------
Scene 2 – Outside
Backstage – Outside, a black car waited.
Inside, Arthur tapped his foot nervously:
“Where the hell is she?”
داخل ماشین مشکی، آرتور بی‌تاب پاشو تکون میداد:
«کجاست این دختر لعنتی؟»
Tommy didn’t even blink:
“She’s buying us time.”
تامی حتی پلک هم نزد:
«داره برامون زمان میخره.»
-----------------------------------------------
Scene 3 – Inside Again
Crane leaned back:
“You’re either very bold or very lost.”
کرین به پشتی تکیه داد:
«یا خیلی جسوری… یا خیلی گم‌شده‌ای.»
Raye laughed softly:
“Can’t I be both?”
ری با لبخند نرم گفت:
«نمیتونم هردوش باشم؟»
Crane smiled, finally intrigued:
“Sit.”
کرین لبخند زد، بالاخره کنجکاو شد:
«بشین.»
She did. Effortlessly.
And from her clutch, she slid a small folded napkin across the table.
ری خیلی راحت نشست.
بعد از توی کیف کوچیکش، یه دستمال تا شده رو آروم روی میز سمت کرین سر داد.
Inside it: a single phrase, handwritten:
“You’re compromised. Look around.”
تو دستمال فقط یه جمله با دست خط نوشته شده بود:
«تو لو رفتی. دور و برتو نگاه کن.»
Crane’s eyes widened just slightly…
چشم‌های کرین یه‌ذره گرد شد…
Raye’s smile never faded!
لبخند ری همچنان رو لباش بود!
-----------------------------------------------
Scene 4 – The Vanish
Crane reached for the note again, reading the words twice.
He looked up, but— Raye was gone.
کرین دوباره دستمالو خوند… بعد بالا رو نگاه کرد— ری دیگه اونجا نبود.
He stood, fast—eyes scanning the crowd…
The velvet curtain near the stairwell swayed slightly…
سریع بلند شد، چشم‌هاش دنبال ری میگشتن… پرده‌ی مخملی کنار پله‌ها هنوز تکون میخورد….
He rushed toward it, pushing through—
But behind it: only a single red rose, pinned to the wall with a gold hairpin…
پشت پرده فقط یه گل رز قرمز بود، چسبیده به دیوار، با یه سنجاق طلایی…
-----------------------------------------------
Scene 5 – Outside Again
The back door swung open, and Raye slid in smoothly.
در ماشین باز شد و ری نرم پرید داخل.
Arthur jumped:
“Bloody hell, how the—?”
آرتور جا خورد؛
«لعنتی، چجوری—؟»
She tossed the clutch bag onto his lap.
“Got what we need.”
کیف رو انداخت رو پاش.
«چیزی که لازم داریم رو گرفتم.»
Tommy raised his eyes to meet hers:
“You left a rose?”
تامی فقط نگاهش کرد:
«گل رُز گذاشتی؟»
She smiled and leaned back:
“Let the bastard wonder.”
لبخند زد، تکیه داد به صندلی:
«بذار یه‌کم مغزش قلقلک شه.»
To be continued…