Chapter 2 : Love is a Lie
Hidden | On T.me/TheHiddenSideعشق ما تنها رویایی کودکانه بود.
از خونه ی کوچیک و دلگیرِ پر خاطره بیرون اومد و به سمت ماشینش رفت. می‌خواست قبل از رفتن به ساحل بره.
نگران جیمین شده بود و افکار منفیِ توی سرش وضعیت رو بدتر می‌کردن. می‌ترسید. می‌ترسید که جیمین باز هم دست به کار احمقانه‌ای زده باشه.
به محض رسیدن به ساحل مردمک چشم‌هاش افراد کمی که اونجا بودن رو از نظر گذروندن و طولی نکشید که روی پسری با سویشرت مشکی که کلاهش رو روی سرش کشیده و زانوهاش رو بغل کرده بود، متوقف شدن.
درست مثل یه مجسمه، پسر بی هیچ حرکتی نزدیک به دریا نشسته بود. صورتش قابل دیدن نبود اما می‌تونست با اطمینان بگه که خیره به دریا توی هزارتوی خاطرات گم شده.
این که جیمین رو انقدر غمگین ببینه و نتونه هیچ کاری برای بهتر شدن حالش انجام بده، باعث می‌شد که سنگینی بدی رو روی قلبش حس کنه و درد آشنایی قفسه ی سینه‌ش رو پُر.
دلش می‌خواست اون پسر غمگین رو به آغوش بکشه و بهش بگه که همه چیز درست میشه. دلش می‌خواست همون‌طور که قبلا جیمین آرومش می‌کرد، اون هم می‌تونست پسر بزرگ‌تر رو آروم کنه. اما اون از هر چیزی که می‌تونست پسر رو بیشتر برنجونه دوری می‌کرد. میدونست که اگه باز هم پیش‌قدم می‌شد نه تنها چیزی بهبود پیدا نمی‌کرد، بلکه قلب دردمند دوستش بیشتر از قبل آسیب می‌دید و اون این رو نمی‌خواست.
قطره اشکی که از سر غم و دلتنگی روی گونه‌ش سر خورده بود رو با انگشت‌های کشیده‌ش پاک کرد و به سمت پسرِ بی‌حرکت رفت.
- هی، می‌دونم که نمی‌خوای باهام حرف بزنی. ولی لطفا برگرد خونه. هوا سرده. ممکنه مریض بشی.
- تنهام بذار.
و این تنها جوابی بود که از بین لب‌های رنگ پریده ی جیمین خارج شد.
تهیونگ لبخند دردمندی زد و اورکت مشکی رنگی که پوشیده بود رو درآورد، اون رو روی شونه‌های کوچیک‌تر جیمین گذاشت و همون‌طور که قدمی به عقب برمی‌داشت زمزمه کرد:
_بابت همه چیز متاسفم هیونگ...مراقب خودت باش...
و وقتی که هیچ صدایی از جیمین شنیده نشد، لبخندِ روی صورتش محو شد.
بی‌‌این‌که چیز دیگه‌ای بگه، از ساحل بیرون رفت و به سمت جایی که ماشینش رو پارک کرده بود حرکت کرد. می‌خواست هرچه زودتر به خونه‌ش برگرده و انقدر خودش رو سرگرم کارهای عقب مونده‌ش کنه که فرصتی برای فکر کردن به اطرافش پیدا نکنه. هرچند تلاش‌هاش برای به یاد نیاوردن، همیشه بی‌نتیجه بودن.
- خدایا اون خیلی جذابه!
- نگاهش کن...اون روز به روز جذاب تر میشه!
- بنظرم فکر به دام انداختنش رو از سرتون بندازین بیرون. مطمئنم که دوست دختر داره. حتی شنیدم تا همین چند وقت پیش با یکی از دخترای بخش حسابداری بوده!
بعد از اینکه وارد شرکت شد صدای زمزمه ی اطرافیانش رو شنید ولی مثل همیشه با بی‌تفاوتی از کنارشون رد شد.
اون بخاطر ظاهر و رفتارش همیشه همه ی توجه‌ها رو به خودش جلب می‌کرد ولی خیلی وقت بود که دیگه هیج اهمیتی به توجه بقیه نمی‌داد.
دیگه براش مهم نبود که در طول روز، چند نفر عاشق استایل متفاوتش می‌شدن یا برای شروع لاس زدن باهاش از عطر تلخش تعریف می‌کردن.
اون حالا دغدغه های مهم‌تری داشت.
جیمینی که قلبش رو شکسته بود، دوست دختری که دیوونه وار از از دست دادنش می‌ترسید، و راز های تاریکی که هیچ کس ازشون باخبر نبود و زندگیش بخاطرشون در معرض خطر بود.
- کیم تهیونگ.
با شنیدن اسمش، دست از راه رفتن کشید و به سمت مرد میان‌سالی چرخید که کمی دورتر از خودش ایستاده بود. دیدن اون توی این ساعت از روز به این معنی بود که قراره اتفاقات بدی بیوفته.
- صبحتون بخیر، قربان.
با چهره ی جدی همیشگیش گفت و بعد از تعظیم کوتاهی، قدمی به سمت مرد برداشت.
- مشکلی پیش اومده؟
مرد با لبخند مرموزی که حتی برای لحظه‌ای صورتش رو ترک نمی‌کرد، به ساعت مچیش خیره شد.
- یک ساعت دیگه جلسه داریم. باید به عنوان دست راست رئیس این رو بهتر از من بدونی.
- البته. فقط از اینکه یک ساعت زودتر به اینجا اومدین شوکه شدم. چون فکر می‌کنم خودتون بهتر بدونین که رئیس از اینجا بودنتون خارج از تایم جلسات و ملاقات‌هاتون خوش‌حال نمی‌شن.
صدای پوزخند مرد حال تهیونگ رو به هم زد ولی باعث نشد که تغییری تو حالت جدی صورتش ایجاد بشه.
- منشیش نیومده پس...برو و به رئیست بگو که می‌خوام ببینمش. این رفتارهای کودکانه‌ش اصلا به نفع خودش و شرکت نیست.
- هردومون به خوبی می‌دونیم که قبول نمی‌کنن که شما رو ببینن. ولی حالا که انقدر اصرار می‌کنین، حتما.
و با این حرف به سمت در آسانسور رفت تا به بخش ریاست بره.
"فاک به تو و پسر احمق‌تر از خودت."
توی ذهنش گفت، وارد آسانسور شد و دکمه ی طبقه ی بیست و سوم رو فشرد.
با باز شدن در آسانسور قدم‌های بلندش رو به سمت در مشکی رنگ انتهای سالن برداشت و به محض باز کردنش، با میز خالی منشی مواجه شد که با فاصله از در مشکی رنگ دیگه‌ای، گوشه ی اتاق قرار داشت.
نفس عمیقی کشید و به سمت در مشکی رنگ رفت. از اونجایی که میدونست رئیسش توی این تایم از روز هیچ ملاقاتی نداره و تنهاست، در رو بدون هیچ تقه یا اجازه‌ای باز کرد و وارد اتاق شد.
- چیشده، تهیونگ؟
پسر بدون اینکه نگاهش رو از صفحه ی لپتاپش بگیره گفت و منتظر جواب موند.
- پدرت اومده و می‌خواد ببینتت. از اونجایی که خانوم شین امروز با تاخیر میاد از من خواست که بیام و بهت بگم.
هیچ کس غیر از خودشون اونجا نبود. این باعث می‌شد که بتونه با خیال راحت غیر رسمی حرف بزنه.
- بهش بگو نمی‌خوام تا شروع جلسه هیچ ملاقاتی داشته باشم.
- باشه.
تهیونگ سرش رو تکون داد و قدمی به سمت در برداشت تا از اتاق خارج بشه ولی صدای آروم و در عین حال جدی پسر، مانع از بیرون رفتنش شد.
- رفته بودی بوسان. مشکلی پیش اومده؟
تهیونگ فکش رو منقبض کرد و نفس عمیقی کشید تا خودش رو کنترل کنه و چیزی که توی ذهنش بود رو به زبون نیاره.
و مثل همیشه موفق شد.
- رفته بودم به خونه ی قبلیم. یه سری وسایل بودن که باید با خودم می‌آوردمشون.
جوابش باعث شد که پسر برای لحظه ای دست از تایپ کردن بکشه و به پشت سر تهیونگ نگاه کنه.
- مطنئتی که اتفاق دیگه ای نیوفتاده؟
تهیونگ به سمتش چرخید و به چشم‌های امیدوارش خیره شد. از صمیم قلب برای خاموش کردن درخششِ امیدِ ایجاد شده توی چشم‌هاش مشتاق بود.
- آره. هیچ اتفاق دیگه‌ای نیوفتاده. متاسفانه یا خوش‌بختانه، اون خونه هنوز هم خالیه.
جوابش اون رو به هدفش رسوند. چشم‌های تیره رنگ مقابلش بار دیگه تاریک و لبریز از سرمای چند دقیقه ی پیش شدن.
- باشه. می‌تونی بری.
پسر دوباره مشغول تایپ کردن چیزی توی لپتاپش شد و تهیونگ بدون حرف دیگه‌ای، از اتاقش خارج شد.
با پخش شدن رینگتون گوشیش توی اتاق بدن خسته‌ش رو از تخت جدا کرد و به سمت میزش، جایی که صدا ازش شنیده می‌شد، رفت.
بعد از زیر و رو کردن وسایلی که روی میزش پخش شده بودن، گوشیش رو زیر کتابی که اخیرا می‌خوند پیدا و بدون دیدن مشخصاتِ شخصِ پشت خط، تماس رو وصل کرد.
- الو؟
- جیمینیییی~
صدای پر انرژیِ تنها عضو خانواده‌ش تو گوشش پیچید و باعث شد که ناخودآگاه لبخند بزنه.
- هیونگ...
- چطوری؟ دلم خیلی برات تنگ شده! تو که بهم زنگ نمی‌زنی و حتی جواب پیام‌هام رو نمیدی، پابو. الان هم فکر کنم معجزه شده باشه.
فرد پشت خط با صدایی دلخور و ناراحت گفت. خبری از صدای پر انرژی چند لحظه ی پیشش که لبخند به لب آدم می‌آورد نبود.
این چیزی نبود که جیمین تحملش رو داشته باشه.
خودش هم میدونست که زنگ نزدن به هوسوک و جواب ندادن به پیام‌هاش احمقانه‌ترین کاری بود که می‌تونست انجام بده ولی اون تو وضعیتی نبود که بتونه با پسر بزرگ‌تر حرف بزنه. چون می‌ترسید که نتونه دروغ بگه و با حرف زدن راجع به اقیانوس متلاطم درونش، اون رو ناراحت کنه.
- خوبم هیونگ. نگران نباش. من یه مرد بالغم و می‌تونم از پس خودم بر بیام.
جیمین با لب‌های غنچه شده‌ش گفت و روی صندلیش، پشت میزش، نشست.
_باشه! باشه!
هوسوک گفت و آروم شروع به خندیدن کرد.
شنیدن صدای خنده‌هاش باعث شد که جیمین لبخند غمگینی بزنه و بیشتر از قبل دلتنگ پسر بزرگ‌تر بشه.
- هیونگ...کی برمی‌گردی؟
و با این سوال، برای چند ثانیه سکوت سنگینی بینشون برقرار شد. سکوتی که به جیمین می‌فهموند قرار نیست به این زودی پسر بزرگ‌تر رو ببینه.
- شاید تا...سال نو بر نگردم...
جوابی که شنید حدسش رو به یقین تبدیل کرد.
می‌تونست فشرده شدن قفسه ی سینه‌ش رو احساس کنه. می‌تونست پوچ شدن ذهنش از اشتیاق کودکانه‌ش رو احساس کنه. اما برای اون لحظه، تصمیم گرفت که نادیده‌شون بگیره.
- دلم برات تنگ شده، هیونگ...
تمام تلاشش رو کرد که صدای بی‌جونش غمگین به نظر نرسه ولی شکست خورد. درواقع با هر روزی که می‌گذشت کنترل کردن احساساتش و آوردن یه لبخند مصنوعی روی صورتش سخت‌تر از قبل می‌شد و این داشت پسر رو دیوونه می‌کرد.
- فقط دوماه دیگه مونده و بعدش من برمیگردم. بهت قول میدم. باشه؟
جیمین جوری که انگار پسر بزرگ‌تر می‌تونست ببینتش سرش رو تکون داد و "باشه" ی آرومی رو زمزمه کرد.
- جیمینا، متاسفم ولی باید برم...لطفا از این به بعد جواب پیام‌هام رو بده و نگرانم نکن. باشه؟
- باشه، هیونگ.
- جیمینیِ کیوتِ من.
و همین جمله ی کوتاه باعث تر شدن چشم‌های پسر شد.
هوسوک تنها کسی بود که برای جیمین باقی مونده بود. تنها خونواده‌ای که داشت و دور بودن از اون باعث می‌شد که احساس تنهایی کنه.
نفس عمیقی کشید تا مانع از مشخص شدن بغض توی صداش بشه و با صدای بی‌جونی از هوسوک خداحافظی کرد.
با اتمام تماسشون، گوشیش رو روی میز گذاشت، از روی صندلیش بلند شد و به سمت تختش رفت.
- فقط دو ماه دیگه مونده.
سرش رو به نشونه ی تایید زمزمه‌ش تکون داد و حین بستن چشم‌هاش، خودش رو روی تختش رها کرد.
با صدایی که شنید توی جاش جا‌به‌جا شد ولی پلک‌هاش رو از هم فاصله نداد. مغزش به حدی خسته بود که نخواد به هر چیز کوچیکی اهمیت بده و مانع از خوابیدنش بشه.
ولی قطع نشدن صدای مزاحمی که منشا مشخصی نداشت، گوش‌های پسر رو به درد آورد و اون رو از دنیای نه چندان آروم خواب بیرون کشید.
ناله ای کرد و حین تلاش برای فاصله دادنِ پلک‌های به هم چسبیده‌ش، کششی به ماهیچه‌های بدنش داد و بخاطر کوفتگیِ تک تک قسمت‌های بدنش ناله ی دیگه‌ای از بین لب‌های درشتش خارج شد.
شب گذشته روی کف اتاق نشست و همون‌طور که از آبجویی که مدت‌ها پیش خریده بود می‌نوشید، به گذشته فکر می‌کرد و در آخر وقتی که مغز خسته‌ش دیگه قدرتی برای فکر کردن نداشت، بدن ضعیفش رو به خواب دعوت کرد. خوابیدن روی پارکت کف اتاق برای جیمین عادی بود. به این که روی زمین یا روی میز غذاخوری خوابش ببره عادت کرده بود.
ولی با این حال، بدن درد‌هایی که براش به جا می‌موندن هیچ وقت عادی نمی‌شدن!
وقتی باز هم صدای زنگ در توی خونه پیچید، تصمیم گرفت از اتاقش بیرون بره و در رو برای کسی که حدس می‌زد کیه، باز کنه.
حین برداشتن قدم‌هاش به سمت در، گردنش رو ماساژ می‌داد تا کمی از درد و گرفتگیش کم بشه.
با باز کردن در، صورت نقاشی شده ی پسر بزرگ‌تر با لبخندی چشم‌گیر اولین چیزی بود که مقابل چشم‌هاش خودنمایی کرد.
- سلام!
- سلام.
- خیلی زود رسیدم. حتما خواب بودی.
پسر بزرگ‌تر نگاه گذرایی به سر تا پای جیمین انداخت و با دیدن چشم های خواب‌آلود و ظاهر به هم ریخته‌ش از چیزی که گفته بود مطمئن شد.
- مهم نیست. بیا تو. امیدوارم خبرای خوبی داشته باشی.
جیمین گفت و با کنار رفتن از جلوی در، به سمت پذیرایی حرکت کرد.
_چیشد که همچین تصمیمی گرفتی؟
پسر بزرگ‌تر حین در آوردن کفش‌هاش، پرسید. تصمیم های ناگهانی جیمین شوکه‌ش کرده بودن.
- هوبی هیونگ خیلی تحت فشاره. فکر کنم وقتشه که روند عادی زندگیم رو از سر بگیرم.
- خوش‌حالم که اینو می‌شنوم.
جیمین بدن خسته‌ش رو به سمت آشپزخونه هدایت کرد و با دیدن صبحانه‌ای که از دو روز قبل همون‌جا رها شده بود، نفسش رو با کلافگی بیرون فرستاد.
"با این کاراش چیزی عوض نمی‌شه. اون با اومدنش فقط داره بیشتر عذابم میده."
توی ذهنش گفت و با چرخوندن چشم هاش توی حدقه، نفسش رو با کلافگی بیرون فرستاد.
پسر بزرگ‌تر با دیدن جیمین توی آشپزخونه، وارد فضای نسبتا کوچیک شد. وقتی که نگاه خیره ی پسر آشفته به یک نقطه ی بخصوص توجهش رو جلب کرد، کنجکاوانه به مقصد مردمک‌‌هاش نزدیک شد. برداشتن دو قدم کافی بود تا به میز غذاخوری که خیلی مرتب چیده شده بود، برسه. ظاهر غذاها نشون می‌دادن که حداقل برای بیست‌و‌چهار ساعت گذشته بودن ولی مشخص بود که مو طلایی حتی بهشون دست نزده.
- هنوزم بهت سر می‌زنه؟
پسر بزرگ‌تر با صدای آرومی پرسید و نگاهش رو به جیمین داد.
- من نمی‌خوام ببینمش ولی اون میاد سراغم و گذشته رو بیشتر به یادم میاره. واقعا دارم به حد خودم می‌رسم، هیونگ.
- حق داری که نخوای گذشته رو به یاد بیاری و حق داری که نخوای اونا رو ببینی. تو تا همین‌جا هم خیلی خوب با همه چیز کنار اومدی جیمینا.
مو طلایی به دیوار پشتش تکیه داد. نگاهش به نقطه‌ای روی کف آشپزخونه قفل شد.
- با وجود تلاش‌هام، هنوز نتونستم نسبت به گذشته بی‌تفاوت بشم ولی...می‌خوام به جنگیدن ادامه بدم. حداقل بخاطر هیونگ...
دلم نمی‌خواد با وجود درگیری‌های زندگیش نگران من هم باشه.
اگه زندگی می‌خواد منو بیشتر عذاب بده، حاضرم باهاش بجنگم. می‌خوام یه آدم قوی بشم. درست مثل هیونگ.
نمی‌خوام به "اون" فکر کنم. نمی‌خوام خاطراتی که باهاش ساختم رو به یاد بیارم...هرچند سخته...سخته که نخوام بهش فکر کنم وقتی همه چیز اون رو به یادم میاره. بعد از رفتنش فهمیدم که داستان‌های عاشقانه ی تو فیلم‌ها وجود خارجی ندارن. توی این دنیا عشق و پایان خوش باهم جور درنمیان.
فقط امیدوارم روزی برسه که فکر کردن بهش قلبم رو به درد نیاره...
با حس گرمایی روی شونه‌ش، به خودش اومد.
جین شونه ی جیمین رو به آرومی فشرد و نگاه پر اطمینان و آرامش بخشش رو به چشم‌های ابریِ پسر جوون‌تر دوخت.
- جیمینا...همه چیز درست میشه. بهت قول میدم.
از خودت انتظار نداشته باش که همه چیز رو فراموش کنی. به جاش روی بهبود حال خودت تمرکز کن. چیزی که از همه مهم‌تره برگردوندن آرامش به وجود توئه.
گذشته...شاید سایه‌ش رهامون نکنه اما نباید اجازه بدیم که مانع از حرکتمون بشه!
تو می‌خوای یه شروع تازه داشته باشی و خودت زندگیت رو بسازی، درسته؟ مطمئن باش می‌تونی به چیزی که می‌خوای برسی و هیچ چیزی حتی گذشته‌ت هم نمی‌تونه مانعت بشه.
چپتر دوم تقدیم نگاهتون شد.
چپتر سوم وقتی آپ میشه که ویوی دو چپتر اول به 100 برسن.