Chapter 19
سه سال پیش - تقتق! در کمد رو باز نکن، یه اسکلت اون توئه!
خوشبختانه، زیاد طولی نکشید تا زانوی نانی خوب بشه. فقط چند روز استراحت کرد و بعدش کمتر لنگ میزد، بیشتر میخندید، و کمکم به همون نانیای برگشت که اسکای منتظرش بود.
دربارهی پسری که تو بازی زمین زده بودش، نانی برای صدمین بار به اسکای اطمینان داد که اون فقط یه تصادف بود و نه چیزی بیشتر.
نمیخواست اسکای به خاطرش به دردسر بیفته؛ پس اسکای، هرچند با اکراه ولی به حرفش گوش کرد.
از اون پسر فاصله گرفت، آتیش توی سینهش رو دفن کرد، و انرژیش رو برای یکی دیگه گذاشت.
هر روز بعد از مدرسه، نانی رو به خونه میرسوند، کولهپشتیش رو براش میبرد، گاهی کمکش میکرد از پلهها بالا بره، و همیشه مطمئن میشد هر چیزی که لازم داره رو داشته باشه.
تا زمانی که آسمون به رنگ نیلی درمیاومد کنارش میموند، تا وقتی که نانی با یه قیافهی آروم به خواب میرفت؛ فقط اون موقع بود که اسکای به خودش اجازه میداد بره، توی شب به آرومی قدم میزد و درد عجیبی رو توی سینهش حس میکرد، دردی که یه جورایی قشنگ بود.
ولی اون شب، درست وقتی از خونهی نانی بیرون اومد و در رو پشت سرش بست، صدای نوتیف گوشیش بلند شد.
یه پیام از تارا بود.
* ما باید حرف بزنیم. میتونیم همو ببینیم؟
اسکای به صفحهی گوشی زل زد، یه چیزی زیر دلش گره خورد.
کلمهها ساده بودن، ولی یه چیزی توشون درست نبود.
حس "پایانی بودن" داشتن.
یه چیز سرد و آروم که لرز به تنش انداخت.
نمیدونست قراره دربارهی چی حرف بزنن.
ولی هر چی که بود، حس میکرد چیز خوبی نیست.
اسکای با احساس تهوع توی معدهش به محل قرار رسید.
تارا پارک کوچیک نزدیک مدرسشون رو انتخاب کرده بود، همونجایی که کلی بوسههای دزدکی و صحبتهای آخر شب داشتن.
ولی امشب، اون حس گرما رو نداشت.
انگار یه دادگاه بود و اسکای قراره محکوم بشه.
تارا اونجا بود، روی تاب نشسته بود، و آروم عقب و جلو میرفت.
فندک قرمز بین انگشتهاش میچرخید، نور کم چراغهای خیابون رو میگرفت.
فوری سرش رو بالا نیاورد، فقط فندک رو باز و بسته میکرد، شعلهی کوچیک روشن و خاموش میشد، دوباره و دوباره.
اسکای گلوش رو صاف کرد و با احتیاط گفت: «هی.»
تارا از بینیش نفسش رو بیرون داد.
* «هی.»
سکوت بینشون کش اومد.
اسکای ازش متنفر بود.
از اینکه انگشتهای تارا حالا زنجیر های تاب رو محکم گرفته بودن و بند های انگشتاش سفید شده بودن متنفر بود، از اینکه قلبش انگار خودش رو برای ضربه آماده کرده بود متنفر بود.
بالاخره پرسید: «چی شده؟»
تارا حالا نگاهش کرد، واقعاً نگاهش کرد، و باعث شد یه چیزی توی دل اسکای گره بخوره.
چشمای تارا براق بود، ولی فکش سفت بود، انگار زور میزد که قوی بمونه.
* «نانی.»
فقط یه اسم.
و ضربان قلب اسکای یهو بالا رفت.
بیشتر از همیشه.
پاهاش رو جابهجا کرد.
+ «خب، سعی داری چی بگی؟»
تارا یه خندهی بیروح کرد، سرش رو تکون داد.
* «دقیقاً مشکل همینه، اسکای. پس من چی؟»
اسکای پلک زد، گیج شده بود.
+ «تارا، دربارهی چی حرف میزنی؟ واقعاً نمیفهمم.»
تارا یهو از روی تاب بلند شد، بازوهاشو روی سینهش گره کرد.
* «دارم دربارهی این حرف میزنم که حس میکنم با یه روح توی رابطهم. تو انگار اصلاً نیستی. حتی جوری که به اون نگاه میکنی به من نگاه نمیکنی.»
اسکای اخم کرد.
+ «این درست نیست.»
تارا تند گفت: «نیست؟ چون لعنتی من احساسش میکنم. تو همیشه با اونی، اسکای. همیشه. دلم برات تنگ شده. دلم برای خودمون تنگ شده.»
صداش کمی ترک خورد، و برای یه لحظه، اسکای غم تارا رو حس کرد.
نفسش رو بیرون داد، دستش رو توی موهاش کشید.
+ «تارا، نانی زخمی شده بود. فقط میخواستم مطمئن بشم حالش خوبه. خودت میدونی.»
تارا با تلخی گفت: «ولی هیچوقت فقط این نیست، مگه نه؟»
مکث کرد.
و بعد ادامه داد: «اولویت تو همیشه نانیه. تو همهچیز رو بخاطر اون رها میکنی. اگه انگشت پاش به یه جایی بخوره انگار که دنیا تموم شده باشه میدوی سمتش. و... من اینجا میشینم و فکر میکنم کِی قراره یادت بیاد که من دوستدخترتم.»
اسکای دهنش رو باز کرد تا چیزی بگه، بعد بست.
نمیدونست چی بگه.
حق با تارا بود؟
شاید واقعاً ازش غافل شده بود، ولی...
بالاخره گفت: «نانی بهم نیاز داره.»
چشمای تارا برق زدن.
* «من چی؟ فکر میکنی من بهت نیاز ندارم؟»
اسکای نفس عمیقی کشید.
+ «تارا، اون بهترین دوستمه.»
* «پس ازش فاصله بگیر.»
صداش مثل تیغز تیز و برنده بود.
* «حداقل برای یه مدت. فقط... یه بار به من توجه کن.»
اسکای بهش زل زد، درخواست تارا توی گوشش زنگ میزد.
از نانی فاصله بگیره؟
حتی با فکر کردن بهش، نفسش تنگ و سنگین شد.
+ «نمیتونم این کارو بکنم.»
تارا یه خندهی کوتاه و تلخ کرد.
* «فکرشم میکردم.»
+ «تارا، بس کن. داری الکی از کاه کوه میسازی.»
تارا یه نگاه طولانی و جستوجوگر بهش انداخت، بعد سرش رو کج کرد.
* «واقعاً؟»
اسکای اخم کرد.
+ «منظورت چیه؟»
تارا مثل کسی که مشغول حل کردن یه پازل باشه، نگاهش کرد، و بعد یه قدم نزدیکتر اومد.
+ «اسکای... تو عاشقشی.»
اسکای کلافه آهی کشید.
+ «معلومه که هستم. اون بهترین دوس...»
تارا حرفش رو قطع کرد، و سرش رو به نشونهی رد کردن حرف اسکای تکون داد.
* «نه. نه به اون شکل. نه مثل یه دوست. تو بیشتر از اینا عاشقشی.»
اسکای خشکش زد.
گوشاش سوت کشیدن.
دنیای دورش یهو زیادی شلوغ و سنگین شد، با صدای ماشینهای دور، خشخش برگها، و زمزمهی آروم چراغ خیابونی که بالای سرشون قرار داشت.
زیر لب گفت: «چی؟»
تارا بازوهاش رو محکمتر روی سینهش گره کرد، حالا چشماش غیرقابل خوندن بود.
* «خودت خوب شنیدی که چی گفتم.»
یه خندهی عصبی و نامطمئن از اسکای دراومد.
+ «این... اصلاً معنی نداره.»
تارا سرش رو کج کرد، نگاهش کرد.
* «ولی داره، اسکای. داره.»
فک اسکای قفل شد.
+ «من...»
تارا حرفش رو تموم کرد: «همجنسگرا؟»
اون کلمه مثل یه سیلی توی صورتش فرود اومد.
اسکای جا خورد.
+ «من...»
آب دهنش رو به سختی قورت داد.
+ «این...»
تارا آهی کشید، شقیقههاش رو مالید.
* «اسکای، نمیخوام دعوا راه بندازم. فقط... دارم سعی میکنم چیزی که جلوی چشماته رو بهت نشون بدم. تو عاشقشی. بیشتر از من.»
قلبِ اسکای انقدر بلند به قفسهی سینهش میکوبید که به زور میتونست صدای افکارش رو بشنوه.
+ «این درست نیست.»
ولی صداش هم انگار مطمئن نبود و باورش نداشت.
تارا فقط با یه جور ترحم بهش نگاه کرد.
* «خودتو گول نزن، اسکای.»
اسکای دهنش رو باز کرد، ولی صدایی ازش درنیومد.
به نانی فکر کرد.
به اینکه چطور کل دنیاش وقتی کنارش بود عوض میشد.
به اینکه چطور سینهش درد میگرفت وقتی زخمی میشد.
به اینکه بغل کردنش انگار یه چیز مقدس بود.
نه.
این معنی خاصی نمیداد.
مگه نه؟
تارا نفسش رو بیرون داد و نگاهش رو دزدید، دستهاش حالا کمی میلرزیدن.
* «میدونی چیه؟ ولش کن. فکر کنم حتی لازم نیست بپرسم.»
صداش حالا آرومتر شده بود.
اسکای اخم کرد.
+ «چی بپرسی؟»
تارا آب دهنش رو به سختی قورت داد.
زمزمه کرد: «اینکه انتخاب کنی.»
نفس اسکای توی سینهش حبس شد.
تارا زیر لب گفت: «من. یا اون.»
سکوت.
و توی اون سکوت، اسکای یه حقیقت ترسناک رو فهمید.
نمیتونست انتخاب کنه.
چون ته دلش، از قبل جواب رو میدونست.
و تارا هم میدونست.
تارا سر تکون داد، تند پلک زد و یه قدم عقب رفت.
* «باشه، فکر کنم فهمیدم.»
+ «تارا...»
ولی تارا داشت برمیگشت، با خشونت اشکهاش رو از روی گونههاش پاک کرد.
با صدای سرد گفت: «امیدوارم خودت رو پیدا کنی، اسکای. واقعاً امیدوارم.»
و با این حرف رفت، اسکای رو تنها گذاشت، قلبش محکم به سینهش میکوبید، سرش گیج میرفت، کل دنیاش کج شده بود.
مدتها بعد از رفتن تارا اونجا وایستاد، به زمین زل زده بود، به جایی که تارا تا چند لحظه پیش اونجا بود.
بعد، آروم نگاهش رو به آسمون شب بلند کرد.
و برای اولین بار، به خودش اجازه داد راجع بهش فکر کنه.
حق با تارا بود؟
دربارهی نانی؟
دوستش.
بهترین دوستش.
سولمیتش، به هر معنایی که این کلمه میتونست کش بیاد بدون اینکه بشکنه.
اونی که جملههاش رو بدون تلاش تموم میکرد، اونی که همهچیز رو دربارهش میدونست، حتی چیزایی که هیچکس دیگه نمیدونست.
نه.
این نمیتونست واقعی باشه.
تارا یه بذر احمقانه توی دلش کاشته بود، همین.
یه فکر چرت و غیرمنطقی که تو زوایای تاریک ذهنش داشت جون میگرفت فقط چون احساساتش حسابی بالا بود.
سرش رو تکون داد، انگار میتونست کاری کنه تا افکارش از سرش بیرون بریزن و روی پیادهرو پخش بشن.
توی راه خونه، شب سردتر از چیزی که توی تابستون انتظار میره بود. نسیم پوستش رو نوازش میکرد، یا شاید فقط اعصابش بود که باهاش بازی میکرد.
تند تند راه رفت، نه چون عجله داشت تا به خونه برسه، فقط چون ساکن موندن یهو ترسناک شده بود.
و بدتر اینکه، صدای تارا مدام توی ذهنش تکرار میشد.
* «تو عاشقشی.»
زیر لب پوف کرد و دستهاش رو توی جیبهای لباسش گذاشت، انگار جمع شدن توی خودش میتونست این افکارو دور نگه داره.
عشق؟
تارا نمیفهمید.
نانی فقط... نانی بود.
اونا همیشه نزدیک بودن، شاید به نظر خیلیا زیادی نزدیک، ولی این معنی خاصی نداشت. اونا یه گذشته داشتن، آره. یه میلیون خاطره که مثل صورت فلکی به هم دوخته شده بودن، ولی فقط همین. فقط یه گذشتهی قابل ارزش.
ولی موقعی که یه گوشه از خیابون رو پیچید و نزدیک بود با یه زوج که دست همدیگه رو گرفته بودن برخورد کنه، اسکای حتی ندیدشون.
یا اون چراغ قرمز عابر پیاده که نزدیک بود ازش رد بشه.
ذهنش یه میلیون مایل دورتر از خودش بود و هر کدوم از افکارش مستقیم به یه نفر میرسیدن.
به نانی.
زیر لب زمزمه کرد: «لعنتی.»
چرا تارا همچین نتیجهای گرفته بود؟
تارا اونا رو میشناخت.
رفاقتشون رو دیده بود، به جوکهای خصوصیشون خندیده بود، به داستانهای آخر شبشون گوش داده بود.
میدونست چندتا دیوار باید بالا میرفتن تا بعد از هر دعوا دوباره همدیگه رو پیدا کنن، چند بار همدیگه رو نگه داشته بودن وقتی دنیا فرو ریخته بود.
و با این حال، این نتیجهگیری رو انتخاب کرد.
اسکای یه سنگ کوچیک رو توی خیابون لگد کرد، و نگاهش کرد که چطور توی سایهها غلتید.
ناامیدی به دندههاش چنگ میزد، نه فقط به خاطر تارا، بلکه چون بذری که تارا کاشته بود داشت توی سینهش ریشه میداد.
چون حالا یه صدا توی ذهنش بود.
یه زمزمهی آروم.
اگه حق با تارا باشه و تو فقط متوجه نشده باشی؟
این نبضش رو تندتر کرد.
یه جورایی بدنش یخ زد.
هر خاطره با نانی رو جور دیگهای به ذهنش برگردوند و مرور کرد.
گرمتر، نرمتر، سنگینتر.
انگار همیشه لبهی چیزی بودن که جرأت نکرده بود اسمی واسش بذاره.
و این دیوونش میکرد.
به شکل معجزهآسایی، اسکای بدون برخورد با غریبهها، رد کردن خیابون زمانی که چراغ راهنمایی برای عابر پیاده قرمزه، یا بلعیده شدن تو کوچههای بیانتهای بانکوک به خونه رسید.
در خونه رو زد، و ثانیهی بعد، صدای گرم و آشنای مامانش از داخل اومد.
در با یه جیرجیر آروم باز شد، و مامانش اونجا بود.
کوچولو و مهربون، بازوهاش از قبل برای بغل کردن باز بود.
اسکای یه لبخند خسته بهش تحویل داد و خودش رو توی بغل کوچیک مامانش جمع کرد، مراقب بود زیادی محکم بغلش نکنه که اذیت نشه.
مامانش گفت: «به موقع رسیدی، پسرم.»
کمرش رو نوازش کرد.
× «بیا تو، شام تقریباً آمادهست.»
اسکای مثل عادت همیشگی کفشهاشو روی پادری تکوند، درشون آورد و پاش رو توی خونه گذاشت.
بوی غذا فوری توجهش رو جلب کرد، یه مخلوط آرامشبخش از عطر یه غذای خونگی، مثل بوی گل یاس که از پنجرههای باز داخل میاومد و مرغ بریون که از آشپزخونه صداش میزد.
میتونست تصور کنه.
باباش سر میز بود، یا غرق توی روزنامه یا مثل کسی که درحال خنثی کردن بمب باشه، سودوکو حل میکرد.
به آشپزخونه رفت و به باباش با تکون دادن سرش سلام کرد، باباش بدون اینکه سرش رو بلند کنه و با غرغر بخاطر مشکلی که توی بازی بهش برخورده بود، جواب داد.
اسکای مستقیم به سمت سینک رفت، شیر آب رو باز کرد و شروع به شستن دستهاش کرد.
همون لحظه صدای مامانش مثل آژیر خطر بلند شد.
× «اسکای! چند بار باید بگم؟ توی آشپزخونه دستت رو نشور. برو دستشویی!»
اسکای در حالی که حولهی کنار سینک رو برمیداشت، لبخند زد.
+ «چه فرقی داره؟»
مامانش طلبکار دستهاشو روی کمرش گذاشت.
× «فرقش اینه که آشپزخونه جای غذاست، نه انگشتای کثیف.»
اسکای زیر لب خندید، دستهاش رو آروم خشک کرد.
+ «حالا که انگشتام تمیزن، نه؟»
مامانش با قاشق چوبی و یه اخم نمایشی توی چشماش، به سمت راهرو اشاره کرد.
× «دفعهی بعد، میری توی دستشویی. وگرنه دوباره باید زمین رو تِی بکشی.»
اسکای دوتا دستش رو تسلیموار بالا برد، حوله هنوز توی یکی از دستهاش بود.
+ «حله، خانم.»
ولی حتی وقتی شوخی میکرد و لبخند میزد، سایهی حرفهای تارا تا خونه دنبالش کرده بود و بهش اجازه نمیداد که درست فکر کنه.
بابای اسکای سودوکو رو آروم کنار گذاشت و پرسید: «نانی چطوره، اسکای؟ حالش بهتر شده؟»
عینکش رو درست کرد و به پسرش نگاه کرد، نگرانی خطوط صورتش رو نرم کرده بود.
اسکای خشکش زد. لبخندش کمرنگ و بعدش محو شد.
+ «آ-آره، حالش خوبه.»
به زور شونهای بالا انداخت.
+ «امروز پیشش بودم.»
مامانش در حالی که قابلمهی غذا رو هم میزد آروم خندید.
× «اسکای، تو همیشه پیششی. اینو خودمونم میدونیم. منظور بابات زانوش بود، اون چطوره؟»
اسکای به پیشخون تکیه داد، کف دستاش به سطح خنک چسبید، انگار برای ادامه دادن به یه چیز محکم نیاز داشت تا کمکش کنه فرو نریزه.
+ «آه، آره. زانوش...بهتره. زود خوب میشه، جای نگرانی نیست.»
ولی لحنش زیادی آروم بود.
زیادی تمرینشده برای اینکه تضاهر کنه ذهنش درگیر نیست.
مامانش مکث کرد، حالا غذا رو آروم تر بهم میزد.
× «حالت خوبه، اسکای؟»
چشماش به قابلمه بود ولی صداش اون حس مادرانهی آروم رو داشت، چیزی که فقط مادرا دارن.
ادامه داد: «انگار روز سختی داشتی. چیزی شده؟»
اسکای گلوش رو صاف کرد، چشماش به کاشیهای کف آشپزخونه قفل شد.
زیر لب گفت: «فقط خستم.»
مامان و باباش یه نگاه به همدیگه انداختن، یه گفتوگوی بیصدا با ابروهای بالا و چشمای تنگشده.
بعد، باباش کمی به جلو خم شد.
' «ما مامان و باباتیم، پسرم. لازم نیست زیاد حرف بزنی تا بفهمیم یه چیزی اذیتت میکنه. نترس، باهامون حرف بزن.»
اسکای تردید کرد ولی جواب داد.
+ «فکر کنم... تارا امروز باهام کات کرد.»
دروغ نبود.
نه کامل.
ولی این، اون چیزی که اذیتش میکرد نبود.
مامانش نفسش رو حبس کرد، قاشق چوبی از انگشتاش لیز خورد و با پاشیدن توی قابلمه افتاد.
با نگرانی توی چشماش گفت: «وای نه، عزیزم. چرا؟»
اسکای دوباره شونه بالا انداخت و نفسش رو عمیق بیرون داد، انگار با این کار میتونست باری که روی شونههاش بود رو سبک کنه.
+ «نمیدونم. دعوا کردیم. یه چیزایی گفت. فکر کنم... حس کرد دیگه بهش اهمیت نمیدم.»
باباش به عقب تکیه داد، بازوهاشو روی سینهش گره کرد.
' «و اینطور بود؟»
اسکای پلک زد.
پدرش ادامه داد: «منظورم اینه، بهش اهمیت نمیدی؟»
سکوتی که بعدش اومد خودش جواب بود.
اسکای شقیقهش رو مالید، نه چون سردرد داشت، چون افکار توی سرش زیادی محکم به همدیگه برمیخوردن.
هنوز صدای تارا رو میشنید.
اون اتهامات.
اتمام حجت.
کلمهی «همجنسگرا» که انگار یه کبریت نزدیک دندههاش روشن کرده بود.
حتی قصد دروغ گفتن نداشت.
ولی گفتن حقیقت؟
اینکه دنیاش بههم ریخته چون یکی بهش گفته عاشق بهترین دوستشه، چیزی که حتی نمیدونست چطور بلند بگه؟
ساکت موند.
اجازه داد مامان و باباش فکر کنن بخاطر جدا شدن از تارا ناراحته، در حالی که واقعاً، از دست دادن تارا چیزی نبود که اذیتش میکرد، بلکه گیجی بود.
انگار یه عینک جدید روی دلش زده بود که چیزا رو تو رنگهای ناآشنا نشون میداد.
چیز هایی که خیلی شبیه نانی بودن.
خوشبختانه، مامان و باباش دیگه فشار نیاوردن.
شاید حس کردن اسکای به زمان بیشتر، سکوت بیشتر و فضا نیاز داره.
پس مثل همیشه این کارو واسش انجام دادن.
بعد از اینکه شام سرو شد، جو سر میز نرمتر شد، و به موضوعات روتین کشید.
موضوعات سادهای که ضربان قلبش رو بالا نمیبردن.
بابای اسکای گفت همسایهی بغلی تازه یه دختر به دنیا آورده.
مامانش به اسکای یادآوری کرد ایمیلش رو چک کنه چون شاید صاحبخونه دربارهی کلید های آپارتمان جدید پیامی فرستاده باشه.
اسکای قصد نداشت برای همیشه زیر سقف مامان و باباش بمونه، بخاطر همین برای دوتا کار پارهوقت درخواست داده بود، یکی توی پمپ بنزین، و یکی توی سوپرمارکت چندتا کوچه اونطرفتر محلهشون.
باید پول جمع میکرد و کمی برای آپارتمانش پسانداز میکرد، کمکم.
یه ماه پیش گواهینامهش رو گرفته بود.
هنوز ماشین نداشت.
اون مسئله هم باید حل میشد.
ولی نه حالا.
مامان و باباش وقتی حرف از دانشگاه شد، خوابگاه دانشجویی رو پيشنهاد کردن ولی اسکای سرش رو به نشونهی منفی تکون داده بود.
خودش رو خوب میشناخت.
اگه تختش انقدر نزدیک کلاسش بود، نصف وقتها درس رو میپیچوند و غرق خواب و بهونه میشد.
بالاخره با صدایی آرومتر از همیشه گفت: «مرسی برای شام، مامان.»
لبخندش کمرنگتر از قبل بود، و مامان و باباش متوجه شدن.
مامانش با چشمای پر از محبت گفت: «خواهش میکنم، پسرم. هر وقت آماده بودی حرف بزنی... ما اینجاییم. همیشه.»
اسکای سرش رو تکون داد، صندلیش رو با یه خراش آروم عقب کشید.
بشقابش رو برداشت و به سمت سینک برد.
همین که خواست بشوره، مامانش جلوش رو گرفت.
× «من خودم میشورم. باباتم بهم کمک میکنه. تو برو استراحت کن، خرس گنده.»
اسکای با یه خندهی خسته از دماغش پوف کرد، و بار دیگه سر تکون داد.
+ «شب بخیر.»
باباش که از روی صندلی کنار همسرش بلند میشد، گفت: «شب بخیر، پسرم.»
اسکای دیگه چیزی نگفت.
فقط برگشت و از پلهها به سمت اتاقش بالا رفت، قدمهاش آروم و سنگین بودن.
هرچند روز رو به خاموشی میرفت؛ اما افکار اون تازه شروع شده بود.
وقتی به اتاقش رسید، مثل یه درخت قطع شده روی تشک ولو شد.
تخت زیر وزن بدنش تکون خورد، فنر ها آروم غژغژ کردن، و بدنش تو گودی وسط تشک فرو رفت.
میدونست باید بلند بشه، لباس خواب بپوشه، و شاید آدمای درسا و حسابی مسواک بزنه؛ ولی خیلی خسته بود. با این حال، بعد از یه نالهی طولانی و یه سخنرانی ذهنی برای خودش، خودش رو به دستشویی رسوند.
پاشیدن خمیردندون نعنایی یه کم حالش رو جا آورد که به آیینه نگاه کنه.
یه سایهی کمرنگ روی خط فکش بود.
بلوغ واقعاً نمیدونست چطور یه لحظه آروم بگیره.
فقط سه روز پیش صورتش رو شیو کرده بود و حالا چونهش دوباره شروع به سرکشی کرده بود؛ ولی حداقل هنوزم بیبیفیس بود.
چون گرمای تابستون اتاقش رو مثل داخل تنور کرده بود (و شاید چون افکارش از قبل هنوز درحال سوختن بودن)، اسکای فقط یه شلوارک مشکی پوشید و سینهش رو لخت گذاشت.
پنکه بالای سرش تنبلوار میچرخید.
دوباره روی تخت ولو شد، اجازه داد هوای خنک پوستش رو نوازش کنه.
یه بازوش پشت سرش بود، و با اون یکی دستش بیهدف توی گوشی اسکرول میکرد.
چیز خاصی نبود.
چندتا لایک رو عکسهایی که یادش نمیاومد کِی آپدیت کرده، یه یادآوری از پورتال درخواست کار، و بعد...
چشماش روی صفحه قفل شدن.
یه پیام جدید از صاحبخونه.
"فردا بعدازظهر میتونی بیای کلید های آپارتمانو بگیری."
احساس آرامش توی سینهش مثل یه نفسِ منتظر شکوفا شد.
بالاخره.
یه چیزی که حس پیشرفت میداد.
کمی بلند شد، انگشتهاش روی صفحهی گوشی حرکت کردن برای اینکه جواب مؤدبانهای تایپ کنه، تا اینکه...
⊹ Ongoing... ⊹