Chapter 18
سه سال پیش - دلم واست تنگ شده
اسکای بیشتر از چیزی که بخواد اعتراف کنه دلش برای نانی تنگ شده بود.
انگار دردی بود که نمیتونست ازش خلاص بشه.
البته، سالها پیش قول داده بودن که هرچقدر هم زندگی بخواد اونا رو از هم جدا کنه، همیشه رفیق میمونن؛ ولی اخیراً انگار این قول داشت امتحانشو پس میداد.
صحبتهاشون کوتاهتر شده بود و روز به روز، فاصلهی بینشون بیشتر میشد.
نانی دیگه مثل قبل نمیخندید، و بازیهای فوتبالی که تقریباً هر روز با همدیگه انجام میدادن، دیگه وجود نداشت.
به جاش، نانی با آدمای جدید میگشت، آدمایی که اسکای به زور میشناخت و انگار اونا اصلاً نانی رو جوری که اسکای میفهمید، نمیفهمیدن.
همهچیز یه جورایی اشتباه بود.
اسکای ازش متنفر بود.
از این فاصلهای که هر روز بیشتر میشد متنفر بود.
حتی فکر کردن به کلمهی «غریبه» مثل یه مشت توی دلش بود.
نمیخواست نانی رو از دست بده.
هیچوقت.
صدای تارا ریشهی افکارش رو پاره کرد:
«از زمین به اسکای.»
اسکای پلک زد، جا خورد وقتی دید تارا دستش رو جلوی صورتش تکون میده.
زیر لب گفت: «اوه، ببخشید. حواسم پرت شد. چی میگفتی؟»
تارا آروم خندید.
* «پرسیدم میخوای قبل از تموم شدن زنگ تفریح یه سیگار بکشیم؟»
اسکای تردید کرد.
مطمئن نبود بخواد معلم گیرشون بندازه، مخصوصاً با این همه چیزی که توی ذهنش بود؛ ولی شاید بد نبود، یه حواسپرتی میتونست این مِه افکار توی سرش رو کمرنگ کنه.
+ «آره، باشه. سیگار دارم، ولی امروز فندکم یادم رفت.»
تارا بدون معطلی بازوی اسکای رو گرفت.
* «نگران نباش. من هواتو دارم. اینم یه هدیهی کوچیک از طرف من.»
یه فندک نقرهای سنگین از جیبش درآورد.
اسکای فندک رو گرفت، و توی دستاش چرخوند.
چشماش به حکاکی ظریفی افتاد، اسم تارا با حروف مرتب روش نوشته شده بود.
با تعجب پلک زد.
+ «وای... این برای منه؟»
لبخند تارا گرم و شیطون بود.
* «آره. با خودم فکر کردم این میتونه برای دوست پسر دوستداشتنیم یه چیز خاص باشه...»
مکث کرد، کمی خم شد و توی گوش اسکای زمزمه کرد:
* «و اینکه هرکجا میری منو یادت بمونه.»
اسکای تردید کرد، به فندک براق زل زد.
+ «ولی این گرون نیست؟»
تارا بیخیال شونهای بالا انداخت، چشماش از محبت برق میزد.
* «برای تو هیچی گرون نیست، عزیزم.»
اسکای لبخند زد.
+ «مرسی، تارا. قول میدم خوب نگهش دارم.»
تارا خم شد، و سرش رو برای لحظهای به شونهی اسکای تکیه داد.
با لحن شوخی گفت: «بهتره همین کارو کنی.»
اسکای نمیتونست لبخند نزنه، گرمای هدیه رو توی دستش حس میکرد.
فقط یه فندک نبود، یه نماد بود.
نماد... عشقشون.
کنار دیوار مدرسه تکیه دادن، نسیم خنک گونههاشون رو نوازش کرد، هردوشون یه پیک از سیگارشون زدن.
اسکای گذاشت دود از لبهاش حلقه بزنه، نگاهش کرد که توی آسمون رقصید و غیب شد.
پُک زدن یه جورایی آرامشبخش بود، ولی ذهنش هنوز نمیتونست آروم بگیره چون اون درد همیشگی ولش نمیکرد.
تارا بهش تکیه داد، صداش دوباره سکوت بینشون رو شکست.
* «خب، چی بود که حواست رو پرت کرد؟ کاملاً یه جای دیگه بودی.»
اسکای یه لحظه خشکش زد، انگشتهاش دور سیگار سفت شدن.
میتونست هر چیزی بگه.
میتونست بگه چیزی نیست، فقط خستهست، یا شاید یه لحظه حواسش نبوده.
ولی کلمهها انگار جایی توی عمق سینهش گیر کرده بودن، و برای اولین بار، احساس کرد نمیخواد بگه.
نه اینکه تارا مهم نبود، یا براش ارزش نداشت.
بود.
تارا خیلی جاها براش مهم بود.
ولی وقتی پای نانی وسط میاومد، یه چیزی فرق داشت.
نمیتونست توضیح بده چرا، ولی یه گره توی گلوش بود که نمیذاشت اسم بهترین دوستش رو بگه، نمیذاشت اعتراف کنه چقدر دلش براش تنگ شده.
زیادی خام بود، زیادی شخصی، و تارا انگار آدم درست برای فهمیدنش نبود.
بالاخره زیر لب گفت: «فقط... به یه چیزایی فکر میکردم.»
یه ابر دود بیرون داد، چشماش از تارا دوری میکرد.
تارا یه تای ابروش رو بالا برد، معلوم بود باور نکرده.
* «به یه چیزایی فکر میکردی؟»
با یه نگاه شکاک پاش رو آروم به زمین کوبید.
* «اسکای، میدونی میتونی هر چیزی رو به من بگی، نه؟»
اسکای لبش رو گاز گرفت، فشار نگاه تارا رو حس کرد، گرمای دستش که هنوز آروم روی بازوش بود.
+ «آره، میدونم. فقط... الان حسش نیست حرف بزنم. واقعاً چیز بدی نیست.»
تارا یه لحظه طولانی نگاش کرد، هنوز باور نکرده بود.
* «باشه، بهت فشار نمیارم. ولی اگه یه وقت خواستی حرف بزنی، بدون من اینجام.»
اسکای سر تکون داد، لبخند کوچیکی بهش زد؛ ولی افکارش خیلی از جایی که بودن دورتر بود.
ذهنش هی به سمت نانی برمیگشت، به وقتایی که همهچیز آسون بود، وقتی میتونستن به هر چیزی بخندن. به وقتی که تا غروب آفتاب فوتبال بازی میکردن، جوکهای احمقانه میگفتن، و رفاقتی میساختن که انگار هیچوقت محو نمیشه.
حالا حس میکرد داره اون رو از دست میده.
هنوز آماده نبود با این روبهرو بشه.
آماده نبود قبول کنه که یه چیزی عوض شده، که رابطهش با نانی تغییر کرده، و این به خاطر کاری که کرده نبود.
فقط... شاید زندگی بود.
تغییرات زیادی آروم، زیادی کند بودن، ولی بودن.
تارا دوباره افکارش رو قطع کرد، با آرنج ضربهی آرومی بهش زد.
با شوخی گفت: «بیا دیگه، اسکای. یه ساعته اون سیگارو نگه داشتی.»
یه لبخند کوچیک بهش زد.
*«نمیخوای تمومش کنی؟»
اسکای پلک زد و به سیگار بین انگشتهاش نگاه کرد.
حتی نفهمیده بود چه مدت بهش زل زده.
با یه آه عمیق، یه پُک دیگه زد، بیشتر برای پر کردن فضا بود تا اینکه نیازی بهش داشته باشه.
با صدای آروم گفت: «آره. فکر کنم فقط... یه کم حواسم پرته.»
تارا دیگه فشار نیاورد.
فقط سر تکون داد و یه پُک دیگه از سیگار خودش زد. برای چند لحظه توی سکوت وایستادن، تنها صداها صدای گفتوگو بچههای دیگه و خشخش گاهبهگاه برگها توی باد بود.
ناراحتکننده نبود... نه واقعاً.
فقط آروم بود.
بالاخره تارا سکوت رو شکست.
* «باید برگردیم.»
سیگارشو روی زمین انداخت و با پا خاموشش کرد.
* «نمیخوام گیر بیفتیم.»
اسکای به آرومی سر تکون داد، و اونم سیگارش رو خاموش کرد.
وقتی به سمت ساختمون مدرسه برگشتن، درد توی سینهش هنوزم اذیتش میکرد، یه ضربان آروم و مداوم بود که نمیتونست ولش کنه.
و برای اولین بار بعد از مدتها، مطمئن نبود کسی بتونه بهش کمک کنه تا بهتر بشه.
حتی تارا هم نمیتونست.
ولی شاید...نه، درواقع قطعاً نانی میتونست این حس مبهم و غم، این گرد و خاکی که توی سینهش گیر کرده بود رو از وجودش بیرون بکشه، درست مثل جاروبرقیای که همیشه توی زندگی اسکای بود.
* «خب، من کلاس تاریخ دارم. تو چی داری؟»
اسکای زمزمه کرد: «فیزیک.»
به زور صداش رو شنید.
تارا به آرومی زمزمه کرد، یه لبخند کوچیک روی لباش بود.
* «پس اینجا منتظرت میمونم تا کلاست تموم بشه، با هم بریم خونه.»
قبل از اینکه اسکای بتونه جواب تارا رو بده، یه نفر از ناکجاآباد پیداش شد.
یه پسر، و اسکای فوری شناختش.
یکی از دوستهای جدید نانی بود، و این یارو با عجله به سمتش اومد.
چشمای اسکای از اضطراب گشاد شده بود.
پسر بازوش رو گرفت، و فشار توی دستش کافی بود تا قلب اسکای یه تپش جا بندازه.
× «اسکای! یه اتفاقی برای نانی افتاده!»
کلمات با وحشت بیرون ریختن.
چشمای اسکای از ترس گشاد شدن.
سنگینی لحظه رو توی سینهش حس کرد.
بدنش سفت شد، کل حواسش به حرفهای یارو پرید.
با لحنی تیز گفت: «چی شده؟ بگو چی به سر نانی اومده، لعنتی!»
صداش یه جورایی عصبی بود، معلوم بود منتظر توضیح کامل نمیمونه.
نفس یارو تند بود، چشماش از ترس برق میزدن.
× «توی زمین ورزش داشتیم فوتبال بازی میکردیم. یکی... یکی زیادی خشن بازی کرد و تصادفی به نانی خورد. کلی خونریزی داره و به زور میتونه راه بره. بهت نیاز...»
اسکای بقیهی حرفهاش رو نشنید.
بدون فکر، بازوش رو از دست یارو کشید و به سمت خروجی دوید، پاهاش قبل از اینکه ذهنش تلاش کنه از اوضاع سر دربیاره حرکت کردن.
بدنش انگار روی حالت خودکار بود.
نانی زخمی شده بود.
نانی درد داشت.
و اسکای به هیچچیز دیگهای اهمیت نمیداد.
نه به تارا، نه به کلاس، نه به هیچچیز دیگه.
نانی بهش نیاز داشت.
تارا خشکش زده بود، دهنش باز مونده بود؛ ولی صداش نکرد. شاید فهمید، شایدم نه.
به هر حال، اسکای وقتی برای اهمیت دادن نداشت.
دنیا دور سرش تار شد وقتی به سمت زمین ورزش دوید، تنها چیزی که توی ذهنش بود نانی بود و اینکه چه گندی رو باید جمع کنه.
قلب اسکای تند میزد، زمانی که تو محوطهی مدرسه میدوید، هر عضلهی بدنش داد میزد که تندتر بره.
پاهاش به سنگفرش میکوبیدن، نفسهاش تیز و با عجله بود، ولی براش مهم نبود.
فقط باید به زمین ورزش میرسید.
وقتی بالاخره گوشهی مدرسه رو پیچید، صحنهای دید که مثل یه مشت محکم توی دلش خورد.
یه جمعیت از بچهها دور نانی جمع شده بودن، چهرههاشون پر از نگرانی و شوک بود.
بعضیها لباس ورزشی تنشون بود، بعضیها لباس معمولی، ولی همه کمی فاصله داشتن.
نانی مرکز توجه بود، روی زانوهاش افتاده، قیافهش از درد جمع شده، و زانوش از خون خیس شده بود.
گلوی اسکای تنگ شد وقتی بهترین دوستش رو توی اون وضعیت دید، خمیده و آسیبپذیر.
دلش پیچ خورد وقتی دردی که کل روز سعی کرده بود نادیدهش بگیره شدیدتر شد.
بدون فکر، از بین جمعیت راه رو باز کرد، بچهها رو مثل مانع کنار زد.
چشماش به نانی قفل شد، نانیای که صورت خیس از اشکش به زور حضور اسکای رو احساس کرد.
+ «نانی!»
کنارش زانو زد، صداش از ترس میلرزید.
شونهی بهترین دوستش رو گرفت، و آروم به سمت خودش چرخوند که بهش نگاه کنه.
+ «چی شده؟ کی این کارو باهات کرد؟ همین حالا بگو!»
صداش از عصبانیت ترک خورد.
نانی به زور سرش رو بلند کرد، وقتی سعی کرد حرف بزنه لبهاش میلرزیدن، و درد توی صداش غیرقابل انکار بود.
ضعیف زمزمه کرد: «عمدی نبود، اسکای. فقط... یه تصادف بود.»
چشمای اسکای به گروه فوتبالیستهایی که هنوز اون اطراف بودن پرید، قیافههاشون از حس گناه تا نگرانی بود.
یکی از اونا، یه پسر قدبلند با موهای قهوهای بههمریخته، به سمت اونا قدم برداشت.
رنگش پریده بود، و با گناه به نانی نگاه میکرد.
آروم گفت: «من بودم.»
صداش پر از پشیمونی بود.
ادامه داد: «نمیخواستم، ولی زیادی محکم هلش دادم و... بد زمین خورد.»
نبض اسکای تندتر شد، دستهاش مشت شدن.
دلش میخواست بپره و مشت محکمی رو توی صورت اون یارو که نانی رو زخمی کرده بود بخوابونه.
ولی یه چیزی نگهش داشت.
و اون صدای نرم نانی بود.
نانی زمزمه کرد: «اسکای... نکن.»
دستش به زور مچ اسکای رو گرفته بود.
- «خواهش میکنم. واقعاً نمیخواست.»
اسکای خشکش زد، گرمای تو رگهاش به یه درد یخزده تبدیل شد.
به نانی نگاه کرد، چشماش پر از ناباوری بود.
این دیگه فقط یه بازی نبود.
بهترین دوستش درد داشت، و آخرین چیزی که نانی لازم داشت دعوا بود.
اسکای به سختی آب دهنش رو قورت داد، سعی کرد خودش رو کنترل کنه، و مشتهاش شل شدن.
زیر لب گفت: «باشه.»
اسکای بهطرز خیلی بد و وحشتناکی به اون یارویی که نانی رو زخمی کرده بود، خیره شد.
فکش از عصبانیت سفت شده بود.
با صدای آروم و هشداردهندهای گفت: «شانس آوردی، رفیق. بعداً باهات تسویه حساب میکنم، ولی نه حالا.»
پسر سریع سرش رو تکون داد، وقتی اسکای حواسش رو به نانی داد، که چشماش از درد و خستگی براق شده بود، عقب کشید.
اسکای گلوش رو صاف کرد.
بهترین دوستش هنوز همون نانیای بود که همیشه میشناخت، ولی یه چیزی توی این لحظه فرق داشت.
همیشه قوی بود، کسی که ادامه میداد؛ ولی حالا شکسته بود.
و اسکای نمیتونست تحملش کنه.
آروم گفت: «بیا، نانی.»
به پایین خم شد و نانی رو توی بغلش بلند کرد. با احتیاط حرکت کرد، نانی رو به سینهش چسبوند.
لحظهای که سر نانی رو به شونهش تکیه داد، یه احساس محافظت توی دلش موج زد چون دیگه فقط یه بازی یا زخم نبود. دربارهی همهچیزایی بود که باهم گذرونده بودن.
اسکای نگاه های کنجکاو بچههایی که هنوز دورشون بودن رو نادیده گرفت.
توی اون لحظه اصلا براش مهم نبودن.
دنیاش فقط به خودشون دوتا محدود شده بود.
نانی با صدای ضعیف گفت: «اسکای... فکر کنم نمیتونم راه برم.»
سرش روی سینهی اسکای بود. دستش پیرهن اسکای رو گرفت، انگشتهاش میلرزیدن.
اسکای تا جایی که میتونست آروم گفت:
+ «نگرانش نباش. من هواتو دارم.»
هرچند صدای خودش میلرزید.
بدون حرف دیگهای، اسکای شروع به راه رفتن کرد، نانی رو با احتیاط توی بغلش نگه داشت. وزن بهترین دوستش بین بازوهاش زیادی سبک بود، مثل یه چیز شکننده که هر لحظه ممکنه بشکنه.
این سینهش رو تنگ کرد.
همیشه اونی بود که از نانی محافظت میکرد، ولی این بار، نانی به چیز هایی نیاز داشت که اسکای کامل نمیفهمید.
وقتی نانی رو از اونجا میبرد، انگار دنیا دورشون محو شده بود. صدای مدرسه، زمزمهی بچههای دیگه، همشون همراه تپش قلب اسکای توی سینهش خفه شدن.
حالا فقط اونا دوتا بودن.
مسیر تا اتاق پرستار انگار یه عمر طول کشید، ولی اسکای نایستاد.
نمیتونست وایسه.
باید به نانی کمک میکرد، باید مطمئن میشد حالش خوبه.
وقتی بالاخره به اتاق درمان رسیدن، اسکای در رو با لگد باز کرد، و پرستاری که داخل بود رو متوجهی خودشون کرد. پرستار سریع موقعیت رو سنجید، و اونا رو به سمت یه تخت برد.
~ «وای، چی به سرش اومده؟»
اسکای سریع گفت: «موقع فوتبال زخمی شده.»
~ «ما مراقبشیم. از اینجا به بعد بسپرش به ما تا کارا رو انجام بدیم.»
اسکای سر تکون داد ولی دست نانی رو ول نکرد.
نمیتونست.
تا وقتی مطمئن نبود نانی حالش خوبه نمیتونست.
وقتی پرستار رفت تا زخم رو تمیز و پای نانی رو چک کنه، اسکای عقب وایستاد، ذهنش پر از بههمریختگی بود.
دلش میخواست کلی چیز از نانی بپرسه، بهش بگه چقدر از دیدنش توی این حال متنفره، ولی ساکت موند.
خستگی رو تو چشمای نانی میدید، جوری که بدنش با هر نفس میلرزید.
- «اسکای.»
نانی با صدای ضعیفی زمزمه کرد و دستش رو آروم کشید.
- «ببخشید. نباید اینجا پیش من باشی. باید بری سر کلاست.»
قلب اسکای درد گرفت، دست نانی رو کمی محکمتر فشرد.
+ «نانی، چرا برای همچین چیزی معذرت میخوای؟ من همیشه پیش توام.»
و برای اولین بار بعد از مدتها، اسکای عمق دردی که توی دلش بود رو فهمید.
فقط دربارهی درد نانی نبود.
خیلی بیشتر بود.
دربارهی رفاقتشون بود، رابطهای که همیشه قوی بود ولی حالا انگار چیزی به پایانش نمونده بود.
نمیدونست چی عوض شده، ولی مصمم بود تا مطمئن بشه هر چی که هست، همدیگه رو از دست نمیدن.
بعد از اینکه پرستار زخم نانی رو ضدعفونی و بانداژ کرد، بهش گفت قبل از اینکه به خونه بره باید همونجا چند ساعتی رو استراحت کنه؛ برای آخرین بار وضعیتش رو چک کرد تا مطمئن بشه حالش ثابته، و بعد اونا رو توی اتاق تنها گذاشت.
- «اسکای...»
اسکای، که نزدیک پنجره وایستاده بود، با شنیدن اسمش برگشت.
+ «جانم، فرشته.»
تقریباً زیادی سریع جواب داد.
اون لقب قبل از اینکه حتی خودش بفهمه چی گفته از دهنش بیرون پرید.
لحظهای که کلمهها گفته شدن، اسکای دید که چطور چشمای نانی از تعجب گشاد شدن. لبهاش انگار میخواستن چیزی رو بگن؛ ولی کلمهها جایی توی عمقش گیر کردن.
برای یه لحظه، نانی فقط بهش زل زد، نگاهش نرم شد.
نانی به سختی آب دهنش رو قورت داد، و گلوش رو صاف کرد تا احساساتش رو نگه داره؛ ولی اسکای اشکهایی که گوشهی چشماش برق میزدن رو دید.
- «دلم برات تنگ شده.»
سینهی اسکای با شنیدن این کلمهها تنگ شد.
درد توی قلبش توی تمام بدنش پیچید.
انگار چیزی توی وجودش همیشه به نانی وصل بود، و شنیدن این اعتراف ساده، که نانی دلش براش تنگ شده، همون نخ گمشدهای بود که دنبالش میگشت.
یه آه آسوده، ترکیبی از آرامش و درد، از بین لبهاش بیرون اومد.
تا اونموقع نمیدونست که چقدر به شنیدن این جمله نیاز داشت.
دستش، طوری که انگار خودش اراده داشت و نیازی به تصمیم اسکای نداشت، به صورت نانی رسید، شستش آروم قطره اشک سرکشی که از چشم دوستش اومده بود رو پاک کرد.
+ «باور کن، نان. بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی دلم برات تنگ شده. اصلاً نمیدونی.»
نانی، که هنوز از درد و حرفهای ناگفتهی بینشون کمی سرخ شده بود، به لمس اسکای تکیه داد. نفسش گرفت، و اشک دیگهای روی گونهش سر خورد، بعد یکی دیگه.
دل اسکای بدجور گره خورد. احساسش طوری بود که انگار یه جریان برق از توی بدنش رد شد، کل سینهش تنگ شد، انگار که قلبش رو میچلوندن.
دلش میخواست چیزی بگه که این لحظه رو بهتر کنه، که درد نانی رو ازش بگیره.
قبل از اینکه بتونه جلوی خودش رو بگیره، نزدیکتر شد. آروم روی تخت کنارش نشست، دستش هنوز روی گونهی نانی بود.
بدون فکر، بهترین دوستش رو توی بغلش کشید، طوری محکم نگهش داشت که انگار هیچوقت نمیخواد رهاش کنه.
برای یه لحظه، نانی تردید کرد، انگار مطمئن نبود باید اجازه بده یا نه؛ ولی بعد، دیگه نتونست مقاومت کنه، بازوهاش رو دور کمر اسکای حلقه کرد و به خودش اجازه داد کنار اون پناه امن گریه کنه؛ ژاکت اسکای رو محکم بین انگشتهاش گرفت وقتی هقهقش بدنش رو تکون میداد.
قلب اسکای با دیدن اشکهای نانی که پیرهنش رو خیس میکردن، یه تپش رو جا انداخت. هر لرزش از درد، هر هقهق شکننده رو حس کرد، و نمیدونست چطور باید درستش کنه؛ ولی نمیتونست عقب بکشه. فقط محکمتر بغلش کرد و سر نانی رو آروم به سینهش فشرد.
زمزمه کرد: «خواهش میکنم گریه نکن، نانی.»
پیشونیش رو بوسید و ادامه داد: «هیچوقت تنهات نمیذارم. قول میدم.»
هقهق های نانی آرومتر شدن؛ ولی کاملا قطع نشدن. لرزون نفس میکشید، سرش هنوز روی سینهی اسکای بود. بازوهای اسکای طوری دورش حلقه شده بودن انگار همونجا لنگر انداخته بودن. انگار یه قسم بود، قسمی که اسکای قصد نداشت بشکنه.
با گذشتن دقیقهها، اسکای همونجا موند، نانی رو توی بغلش نگه داشت انگار میتونست همهی فاصلهای که این مدت بینشون زیاد شده بود رو پاک کنه.
انگشتهاش آروم بین موهای نانی حرکت کردن، ریتمش برای هردوشون آرامشبخش بود، و تا زمانی که تنش توی اتاق کم شد اسکای به کارش ادامه داد.
وقتی نانی بالاخره عقب کشید، چشماش هنوز قرمز بود ولی حالا آرومتر شده بود و کمتر اشک میریخت.
اسکای ولش نکرد.
به جاش همونقدر نزدیک نگهش داشت، و پیشونیش رو آروم به پیشونی نانی تکیه داد.
زمزمه کرد: «نانی، لازم نیست برای چیزی معذرت بخوای. من باید پیشت میبودم. خیلی... خیلی احمق بودم که متوجه نشدم چه اتفاقی داره میوفته. فقط...»
حرفش قطع شد، ولی حتی لازم نبود تمومش کنه؛ چون نانی صداقت توی بغلش رو حس میکرد.
نانی بینیش رو بالا کشید، چشماش رو پاک کرد و یه لبخند ضعیف ولی پر از قدردانی بهش هدیه داد.
- «تقصیر تو نیست. هردومون گرفتار یکسری چیز ها شدیم... آدما... نمیخواستم اینجوری منو ببینی. ولی تو اومدی.»
دل اسکای بدجور گره خورد.
دلش میخواست بیشتر به نانی اطمینان بده؛ ولی فعلاً تنها چیزی که مهم بود این بود که اینجا بودن، دوباره باهمدیگه.
آروم گفت: «آره.»
دستش موهای جلوی صورت نانی رو کنار زد.
+ «من اینجام. و همیشه هم میمونم.»
هردوشون لبخند زدن، تو لحظهای گیر کردن که انگار یه آتشبس آروم بود، مثل اینکه یه چیز حساس ولی محکم بینشون درست شده بود.
ولی چیزی که نمیدونستن، چیزی که هیچکدوم نمیتونستن حس کنن، حضور کسی بود که درست پشت در بود.
تارا همهچیز رو دیده بود.
درست بیرون اتاق پرستار وایستاده بود
دستش روی چارچوب در خشک شده بود، و قلبش توی سینهش میکوبید.
هر کلمهی زمزمهشده رو شنیده، و هر لمس موندگار رو دیده بود.
توی اون لحظه، چیزی درونش تغییر کرد، چیزی که هنوز نمیتونست اسمی روش بذاره.
چون برای اولین بار، فهمید هیچوقت اونی نبود که اسکای به سمتش میدوید.
⊹ Ongoing... ⊹