Chapter 16
skunanuروز توی قصر مثل همیشه پیش می‌رفت و نانی وقتش رو تو فضای کاری‌ای که مخصوص خودش ساخته بودن می‌گذروند تا روی علاقه‌ش، طراحی مد، تمرکز کنه.
فورث توی اندازه گرفتن پارچه‌ها به شاهزاده کمک می‌کرد، دقیقاً طبق اندازه‌های مانکن، در حالی که نانی عینکش رو روی بینیش گذاشته بود و با دقت مواد رو مرتب می‌کرد و بعد یه آه نرم کشید.
«اصلاً نمی‌دونم دارم درست انجامش میدم یا نه.»
زیر لب غر زد و جزئیات رو از نزدیک نگاه کرد.
«گالا نزدیکه و پرنسس فیلم انتظار چیزی رو داره که قولش رو دادم. این لباس قراره یه هدیه به مناسبت کالکشن جدیدش باشه، ولی حالا حتی مطمئن نیستم بتونم تمومش کنم.»
هنوز حتی شروع به دوختن تکه‌ها نکرده بود، خلاقیتش گیر کرده بود و با یه نگاه التماس‌آمیز بی‌صدا به طرف فورث برگشت.
فورث نگرانی رو روی صورت نانی دید و آروم متر رو کنار گذاشت.
«دوباره داری زیاد فکر می‌کنی، نی. این اولین باریه که یه لباس رو کامل با دست می‌دوزی. مطمئنم نتیجه هر چی بشه پرنسس فیلم از تلاشت قدردانی می‌کنه.»
فورث نرم گفت و کنار شاهزاده ایستاد. نانی گونه‌هاش رو باد کرد و شل روی مبل افتاد.
«سخته. می‌خوام یه چیز معنی‌دار برای سلورین باشه. ولی هنوز نمی‌دونم دقیقا چی.»
در همین لحظه صدای یه تقه آروم به در توی اتاق پیچید. وقتی نانی اجازه ورود داد، شاهزاده فیلیپس داخل اومد، نانی سریع حالتش رو عوض کرد و صاف نشست.
«اهم مشغول مذاکره کردن با آوارینث برای برقراری صلح هست، و تو اینجایی با پارچه‌ها بازی می‌کنی.»
فیلیپس با لحنی مسخره گفت، تُن صداش تیز بود.
«حداقل من برای برقراری صلح از مدرکم استفاده می‌کنم، به یه شکل شیک.»
نانی جواب داد و حرفش باعث شد چشمای فیلیپس از ناراحتی تنگ بشه. فیلیپس یه قدم بیشتر وارد اتاق شد، پوتین‌هاش آروم روی کف براق صدا ایجاد می‌کردن.
«صلح به شکل شیک؟ دقیقاً فکر می‌کنی این تکه پارچه قراره چی حل کنه، نانی؟»
فیلیپس گفت و پوزخند زد.
نانی از روی مبل بلند شد، چهره‌ش آروم ولی چشماش تیز بود.
«تعجب می‌کنی یه کار خوب‌طراحی‌شده چه کارا می‌تونه بکنه. نفوذ، دیپلماسی، تصویر، همه‌ش بخشی از حکومته. همه‌چیز لازم نیست با اسلحه یا جلسه‌های استراتژی حل بشه.»
نانی گفت.
فورث آروم کنار رفت، حس می‌کرد انرژی بین دو شاهزاده عوض شده.
فیلیپس دستاش رو روی سینه جمع کرد.
«داری وقتت رو با دنبال زیبایی گشتن هدر میدی درحالی که پادشاهی‌مون نیاز به قدرت واقعی داره.»
«من دارم روش خودم رو پیشنهاد میدم، فقط به شکل دیگه. اگه فکر می‌کنی موندن توی اتاق جنگ تنها راه خدمت به نروویاست، پس مشخصاً نمی‌فهمی دیپلماسی چطور کار می‌کنه.»
نانی گفت، صداش حالا محکم بود.
یه سکوت پرتنش بینشون افتاد، همون نوعی که از سال‌ها دیدگاه‌های متضاد زیر یه سقف میاد.
فیلیپس نگاهی به لباس ناتمام روی مانکن انداخت.
«یه آلفا با این‌جور علاقه‌ها، می‌خوای مطمئن بشی که پادشاهی بعد از این همه سال اعتبارش رو از دست بده.»
مسخره کرد و نانی تا اون لحظه به اندازه کافی شنیده بود.
از جا بلند شد، روبه‌روی فیلیپس ایستاد و تمام تلاشش رو کرد خشمی که درونش می‌جوشید رو سرکوب کنه.
«تو حق نداری با من اینجوری حرف بزنی اونم وقتی فقط پسر یه معشوقه‌ای! باید ممنون باشی پدرم به اینجا آوردت و پدربزرگم حاضر شد قبولت کنه.»
نانی تند گفت.
ولی فیلیپس حتی جا نخورد.
با خنده جواب داد، مشخصاً از عصبانیت ناگهانی نانی سرگرم شده بود.
«این رو کسی میگه که بیرون از پادشاهی با یه آدم معمولی رابطه داشته.»
فیلیپس جواب داد.
نانی خشکش زد، گیج شده بود.
«منظورت چیه؟»
نانی تند پرسید و برگشت نگاهی به فورث انداخت که نزدیک ایستاده بود و یه تبلت دستش بود.
«لازم نیست باهات سر تاج بجنگم وقتی خودت این‌قدر مشتاقی که خودت روی توی گل بکشونی.»
فیلیپس ادامه داد و دور نانی چرخید، بی‌خیال از لحظه لذت می‌برد.
«پیشنهاد سلورین رو چند روز بی‌جواب گذاشتی، معلق نگهشون داشتی. ریکسِندار هم دیگه علاقه‌ای به ازدواج دیپلماتیک نداره، حتی با اینکه شورا به پدربزرگ فشار میاره اتحاد رو باهاشون پیش ببره. و حالا که برگشتی، شایعات همه‌جا هست.»
مکث کرد، گذاشت سکوت بیشتر نیش بزنه قبل از اینکه ضربه آخر رو بزنه.
«پاپارازی‌های سلطنتی تو کوآول با یه گروه امگای زن دیدنت، به جای اینکه اونجا روی درس‌هات تمرکز کنی. و یه جایی خوندم حتی با یه امگای زن یه جا زندگی می‌کردی.»
نانی آب دهنش رو قورت داد.
ضربان قلبش توی گوشش می‌تپید.
فکش سفت شد و نگاه فیلیپس رو نگه داشت در حالی که نیش اون کلمات عمیق فرو می‌رفت.
«من هیچ کار اشتباهی نکردم. باهاش زندگی می‌کردم چون تنها جایی بود که با پول خودم می‌تونستم اجاره کنم. هویتم رو پنهان کردم و حتی یه سنت از بودجه‌ی پادشاهی خرج نکردم. و بد نیست بدونی، اون مثل خواهرمه.»
صداش آروم ولی محکم بود.
فیلیپس ابروش رو بالا انداخت، تحت تأثیر قرار نگرفته بود.
«مردم اینجوری قضاوت نمی‌کنن. براشون دلیل مهم نیست. ظاهر مهمه، تصویر. و مال تو؟ از قبل شکسته.»
پوزخند زد.
مشت‌های نانی کنار بدنش سفت شد.
«یه اشتباه، نانی. و من میشم جانشین بعدی نروویا، چه خوشت بیاد چه نیاد.»
با این حرف فیلیپس روی پاش چرخید و بیرون رفت، پشت سرش یه نانی ناامید و یه فورث عصبی موند.
نانی یه نفس لرزون کشید، به طرف دستیارش برگشت و عینکش رو درآورد، قبل از اینکه کنارش بشینه.
«واقعاً چی شده؟»
نانی آروم پرسید.
فورث نگاهش کرد، برای جواب دادن مردد بود.
«عکس‌های زمانی که کوآول بودی پخش شدن. مردم دارن نقش تو رو به عنوان شاهزاده زیر سؤال می‌برن. میگن لایق لیست جانشین‌های احتمالی نیستی.»
نانی دستش رو به سمت تبلت برد، دستاش کمی می‌لرزید وقتی بین عکس‌ها اسکرول می‌کرد.
لب پایینش رو به دندون گرفت.
اون عکس‌ها رو می‌شناخت.
شب‌گردی با همکلاسی‌ها، که بیشترشون امگای زن بودن.
یه عکس خودمونی با لونا، دختری که باهاش تو یه خونه زندگی می‌کرد. اون یه جفت آلفای متعهد داشت و هر سه‌شون با هم زندگی می‌کردن.
با یه ناله‌ی ناامید نانی تبلت رو هل داد و صورتش رو مالید.
انگشتاش رو تو شقیقه‌هاش فشار داد انگار با این کار می‌تونست وزن اتفاقات رو کم کنه.
نفسش ثابت موند، ولی چشماش از ناامیدی آروم برق می‌زد.
«برای این دارن زنده‌زنده می‌خورنم. ولی شاید به نفعم باشه. حداقل از این ایده که من حاکم بعدی باشم هیجان‌زده نیستن، درحالی که اصلاً برنامه‌ش رو هم نداشتم.»
فورث آروم تبلت رو روی میز گذاشت و کنار نانی زانو زد، چهره‌ش آروم ولی محکم بود.
«هیچ کار اشتباهی نکردی، نی. تو برای اینکه خلوت کنی رفتی، نه برای تمرد. ولی پاپارازی‌ها هیچ‌وقت از تعقیب سلطنتی‌ها دست برنمی‌دارن.»
«این همون قیمتیه که برای شاهزاده به دنیا اومدن باید بپردازم. هر کاری می‌کنم بزرگ می‌شه. یه ژست. یه بیانیه. حتی وقتی فقط می‌خواستم نفس بکشم.»
نانی تلخ گفت.
فورث دستش رو حمایت‌کننده روی زانوش گذاشت.
«هنوز آدمایی رو داری که کنارت هستن. شاه ناوین، شاهزاده اهم، مامان و من.»
فورث گفت و محکم سر تکون داد.
نانی آهی کشید و آروم سرش رو تکون داد.
«این روی تصویر نروویا تأثیر می‌ذاره، مخصوصاً حالا با تنش رو به رشد مرز شمالی. نمی‌تونیم بی‌ثباتی بیشتر تحمل کنیم وقتی از قبل کلی چیز رو دوشمونه.»
فورث آروم تبلت رو کنار گذاشت و تمام توجهش رو به شاهزاده داد.
یه لحظه سکوت بینشون افتاد قبل از اینکه نانی بالاخره حرف بزنه، صداش آروم و تسلیم بود.
«فکر کنم وقتشه درخواست نامزدی با اسکای رو قبول کنم.»
فورث سرش رو بالا آورد، چشماش از تعجب برق زد.
«مطمئنی؟ از روی فشار که این کار رو نمی‌کنی؟»
با احتیاط پرسید.
نانی به عقب تکیه داد، نگاهش دور بود.
«نمی‌دونم مطمئنم یا نه. ولی الان باید از این پادشاهی محافظت کنم. باید به شورا نشون بدم هنوز چیزی برای پیشنهاد دارم، که فقط یه شاهزاده‌ی فراری با کلی شایعه پشت سرم نیستم.»
فورث فوری حرف نزد.
فقط دستش رو محکم روی شونه‌ی نانی گذاشت تا حمایتش رو نشون بده.
«تو بیشتر از چیزی هستی که بقیه میگن. و شاهزاده اسکای، اونم انتخاب کرد از سلورین محافظت کنه.»
نانی یه خنده‌ی کوتاه و خشک زد.
«البته. نروویا کمبود اتحاد قوی داره و سلورین نیاز به بیشتر شناخته شدن. اگه دو پادشاهی با هم کار کنن، شاید چیز خوبی ازش دربیاد.»
نانی گفت و سرش کمی پایین بود.
همین‌طور که حرف ادامه داشت و فورث آروم مطمئن می‌شد نانی واقعاً تصمیم درست می‌گیره، در باز شد و شاه ناوین داخل اومد، با مری که درست پشت سرش بود.
نانی و فورث سریع از جاشون بلند شدن و سلام رسمی دادن که شاه با تکون دست رد کرد.
«عکس‌ها رو دیدم. و حرف شورا رو شنیدم.»
شاه ناوین بعد از یه مکث گفت، صداش آروم ولی خسته بود.
نانی مشتاش رو کنار بدنش سفت کرد.
«می‌دونم چی میگن. تمام مسئولیت رو می‌پذیرم، پدربزرگ.»
ناوین وراندازش کرد، نه با خشم، بلکه با خستگی کسی که خیلی وقته بار همه چیز رو به دوش کشیده.
«نباید مجبور بشی واسه اینکه خواستی مثل یه امگای معمولی زندگی کنی مسئولیت چیزی بپذیری. ولی این پادشاهی بهمون رحم نمی‌کنه.»
گلوی نانی تنگ شد.
«تصمیمم رو گرفتم. می‌خوام نامزدی با شاهزاده اسکای از سلورین رو قبول کنم. اگه شورا نیاز به اطمینان داره، اجازه بدید خودم بهشون این اطمینان رو بدم.»
نانی محکم گفت و چانه‌ش رو بالا گرفت.
شاه ناوین نگاه نوه‌ش رو برای یه لحظه‌ی طولانی و آروم نگه داشت. یه سر تکون آروم داد، بعد جلو اومد و دستش رو محکم رو شونه‌ی نانی گذاشت.
نانی بالاخره اجازه داد نفسش بیرون بیاد و وزن روی سینه‌ش کمی کم شد.
«و قلبت چی؟»
شاه ناوین پرسید.
«قبولش می‌کنه. عشق لازم نیست حتما دلیل ازدواج باشه. این بار صلح هست.»
«پس خودم به شورا اعلام می‌کنم. و پشتت می‌ایستم، هر چقدر هم صداها علیهت بلند باشن.»
«ممنون، پدربزرگ.»
-
اسکای تازه تمرین فیزیکی‌ش رو تموم کرده بود، قبل از اینکه پایگاه هوایی برگرده بیشتر از ده کیلومتر دویده بود. وقتی نزدیک شد، موج تبریک از طرف سربازهای هم‌خدمتش اومد.
خلبان جت جنگنده از گیجی پلک زد ولی مؤدبانه جواب داد.
«ممنون.»
با وجود اینکه هیچ ایده‌ای نداشت برای چی تبریک میگن.
لحظاتی بعد جمینای از پشت ظاهر شد، اونم تازه تمرین خودش رو تموم کرده بود.
«گوشیت رو چک نکردی؟»
آلفا پرسید و ابروش رو از کنجکاوی بالا انداخت.
اسکای به سمت برادرش اخم کرد.
کلاه‌ش رو درآورد و روی نیمکت نشست.
یه حوله‌ی تمیز دور گردنش آویزون بود، باهاش عرق صورتش رو پاک کرد و موهاش رو خشک کرد.
«برای همینه که پدربزرگ نتونست بهت دسترسی پیدا کنه. آخرش به مارشال‌مون زنگ زد که اطلاعات رو برسونن بهت و اینجوری همه فهمیدن.»
جمینای زیر لب غر زد.
اسکای جواب نداد.
فقط یه جرعه‌ی بلند از بطری آبش نوشید و سعی کرد بعد از دویدن خنک بشه.
«نروویا تازه یه جواب رسمی داده. نامزدی رو قبول کردن. حالا رسمی شده. اعلامیه‌ی عمومی رسمی تو گالای پیش رو تو قصر خودمون داده می‌شه.»
جمینای بعد از یه مکث گفت.
اسکای بی‌حرکت موند.
مستقیم جلو رو نگاه کرد و آروم پلک زد.
بعد از یه سکوت طولانی بالاخره پرسید.
«دلیلش چیه؟»
جمینای کنارش نشست رو نیمکت و با یه آه خسته پاهاش رو دراز کرد.
«شایعات. عکس‌های شاهزاده نانی از وقتی که توی کوآول بود شروع کردن تو نروویا پخش شدن. اینکه با یه گروه امگای زن می‌گشت. شورا و مردم شروع کردن تصویرش رو زیر سؤال ببرن.»
جمینای مستقیم گفت.
اسکای هیچی نگفت.
فکش کمی سفت شد.
«این کار رو می‌کنه تا از عنوانش محافظت کنه. تا شایعات رو ساکت کنه. تا از پادشاهی‌ش محافظت کنه.»
جمینای اضافه کرد و از گوشه چشم به برادرش نگاه کرد.
اسکای به جلو خم شد، آرنج‌هاش رو روی زانوهاش گذاشت. حوله حالا شل روی شونه‌هاش آویزون بود.
«می‌فهمم.»
زیر لب گفت.
«داره همون حرکتی رو می‌زنه که تو برنامه‌ش رو داشتی. تو هم آماده بودی مسیر نامزدی رو در پیش بگیری تا ارزش خودت رو ثابت کنی. یادته؟»
جمینای نرم گفت.
اسکای آروم سر تکون داد.
«چیز دیگه‌ای گفته؟»
پرسید و به جمینای نگاه کرد.
«شاه ناوین امروز داره با شورای سلطنتی‌شون حرف می‌زنه. وقتی که تموم بشه، ترتیبات رسمی شروع می‌شه. پدربزرگ می‌خواد شروع کنی و برای اعلام نامزدی آماده بشی.»
جمینای جواب داد.
اسکای بالاخره بلند شد، حوله از شونه‌هاش لیز خورد وقتی گردنش رو چرخوند، عضله‌هاش هنوز از تنش سفت بودن.
«باشه. اگه این انتخابشه، پس منم دنبال می‌کنم.»
اسکای گفت.
صداش آروم بود.
«ولی اگه قراره با شاهزاده‌ای ازدواج کنم که یه زمانی مسخره‌م می‌کرد و حالا از روی ناچاری انتخابم کرده، پس مطمئن میشم هیچ‌وقت فراموش نکنه که چرا کنارش وایسادم.»
جمینای ابروش رو بالا انداخت و یه پوزخند گوشه‌ی لبش رو کشید.
«حالا شد. این برادر منه.»
اسکای آخرین جرعه رو از بطری آبش نوشید و یه پوزخند کوچیک از لبش رد شد.
«دیگه در مورد ثابت کردن خودم نیست. اگه قراره جلوی عموم کنارم وایسه، پس مطمئن میشم ازش محافظت بشه، حالا چه از روی فشار انتخابم کرده باشه چه نه.»
صداش آروم ولی محکم بود.
جمینای کمی چرخید تا به برادرش نگاه کنه.
«فقط خودت رو توی وظیفه گم نکن، اسکای.»
«نمی‌کنم. ولی نمی‌ذارم گذشته تعیین کنه این قضیه قراره چطور پیش بره.»
آلفا گفت و نفسش رو بیرون داد.
جمینای کنجکاو نگاهش کرد.
«نگو واقعاً از الان داری این نامزدی رو چیزی بیشتر از یه حرکت دیپلماتیک در نظر می‌گیری؟»
اسکای یه لحظه ساکت موند قبل از اینکه دوباره حرف بزنه.
«شاید. و دلایل خودم رو دارم.»
صداش آروم ولی محکم بود.
گفت و بعد بدون یه کلمه‌ی دیگه از روی نیمکت بلند شد و راه افتاد. و جمینای رو گیج و غرق تو فکرهای خودش، پشت سر گذاشت.
⊹ Ongoing... ⊹