Chapter 17
بعد از اون شب، اسکای و تارا کلی قرار گذاشتن، و توی قرار سوم، اسکای با استرس ازش خواست دوستدخترش باشه.
فرداش، به لطف ذوق نانی برای پخش کردن این خبر، کل مدرسه میدونست اونا رسماً زوج شدن.
با اینکه نانی برای بهترین دوستش خوشحال بود، نمیتونست اون حس گزنده توی سینهش رو نادیده بگیره. یه حس غریزی توی دلش میگفت که وقتی اسکای یکی رو برای عشق پیدا کنه، ممکنه نانی رو فراموش کنه.
و با گذر زمان، دقیقاً همین شد.
اسکای، که قبلاً خیلی به نانی وابسته بود، شروع کرد وقت بیشتری رو با تارا بگذرونه. قرارهاشون منظم شد و خیلی زود شروع کردن تو خونهی همدیگه بمونن، تارا تو خونهی اسکای، و اسکای تو خونهی تارا.
جالب این بود که نانی قبلاً تنها کسی بود که اجازه داشت تو فضای خصوصی اسکای باشه. انگار یه قرارداد ناگفته بود، یه جای مخصوص فقط برای اونا، که هیچکس دیگه کامل توش جا نمیشد.
ولی این عوض شد.
کمکم، نانی فهمید دیگه اولویت اسکای نیست.
نانی میدونست کار های اسکای عمدی نیست.
واقعاً میفهمید.
رابطهها وقتی یکی رو بهطور جدی پیدا میکنی عوض میشن.
و اسکای، خب، احتمالاً یه روز با تارا ازدواج میکرد.
ولی با نانی؟ اون فقط... یه دوست بود.
پس نانی کاری که فکر میکرد درسته رو انجام داد.
عقب کشید.
نمیخواست بار اضافی باشه یا تو زندگی جدید اسکای سرک بکشه، حتی اگه بخشی کوچیکی از وجودش احساس میکرد تنها مونده.
از اون موقع، دیگه خبری از بازیهای یهویی فوتبال توی زمین مدرسه نبود، دیگه ساعتها گپ زدن دربارهی همهچیز و هیچچیز نبود.
همهچیز بینشون داشت محو میشد.
اسکای توی سال دوازدهم، سال آخر دبیرستان قبل از فارغالتحصیلی، فاصلهای که بینشون ایجاد شده رو حس کرد.
سکوتی که تو گپهای کوتاهشون بود، روز هایی که نانی نبود تا دربارهی آخرین بازی حرف بزنن یا دور همدیگه جمع بشن.
تغییر رو حس میکرد، هرچند کاملا دلیلش رو نمیفهمید؛ ولی ته دلش میدونست یه چیزی فرق کرده.
و این بیشتر از چیزی که بخواد قبول کنه اذیتش میکرد.
تارا هم تغییر رفتار اسکای رو حس کرد.
آره، هنوزم همون پسر شیرین، بامزه و پشتیبانی بود که عاشقش شده بود، ولی یه چیزی فرق کرده بود، یه حسی خاموش شده بود.
توی لبخنداش که به چشماش نمیرسید، و توی سکوتی که گاهی بینشون ایجاد میشد، حسش میکرد.
با این حال، تردید داشت بپرسه.
حس میکرد دقیقاً میدونه چی اذیتش میکنه... یا بهتر بگم، کی.
بدون شک، نانی بود.
هیچکس نمیتونست اسکای رو مثل نانی سرحال بیاره، کاری بود که فقط نانی از پسش برمیومد، همونجوری که از پارسال معلوم بود.
تارا یه بار یادش اومد که اسکای بهش گفته بود نانی مثل یه جاروبرقی توی زندگیش بود، همهی مشکلات ریز رو جمع میکرد و اسکای رو با آرامش تنها میذاشت.
اون موقع تارا خندیده بود، فکر کرده بود تشبیه بامزهایه، ولی حالا بیشتر از همیشه میفهمیدش.
نزدیک دو سال از وقتی که با اسکای کاپل شده بودن گذشته بود، و توی این مدت، تنش ناگفته بین اسکای و نانی واضحتر شده بود.
تارا احساس میکرد توجه اسکای نسبت بهش کم شده، و هرچقدر بیشتر فکر میکرد، بیشتر میفهمید مشکل خودش نیست... مشکل فاصلهی بین اسکای و بهترین دوستش بود که روز به روز بیشتر میشد.
تارا تصمیم گرفت یه کار متفاوت انجام بده.
یه شب، اسکای رو به بهانهی شام خانوادگی به خونهش دعوت کرد، امیدوار بود با این کار غافلگیرش کنه و اونا رو به همدیگه نزدیکتر کنه.
با دقت برنامهریزی کرد (شاید، حداقل خودش اینطور فکر میکرد)، یه شب دنج فقط برای اون دوتا، قطعا جواب میده.
ولی وقتی اسکای رسید، یه بشقاب پر از کوکی تازه توی دستش بود و با یه لبخند گیج بهش نگاه کرد.
+ «تارا، مگه نگفتی قراره با بابا و مامانت شام بخوریم؟ حتی برای بابات کوکیهایی که دفعهی پیش دوست داشت رو درست کردم.»
تارا با استرس لب پایینش رو گاز گرفت، بشقاب رو از دست اسکای گرفت و روی پیشخون گذاشت.
* «خب، راستش...»
صداش کمی لرزید.
ادامه داد: «بهت دروغ گفتم. مامان و بابام دارن به خالم برای عروسیش کمک میکنن، و تا فردا برنمیگردن.»
لبخند اسکای کمکم محو شد، یه سایهی ناامیدی توی چشماش افتاد.
آروم گفت: «اوه...لازم نبود دروغ بگی. میدونی که به هر حال میاومدم.»
تارا سرش رو تکون داد، گونههاش سرخ شدن.
* «نمیخواستم سورپرایز رو خراب کنم.»
اسکای سرش رو کج کرد، گیجی تو قیافهش به خوبی مشخص بود.
+ «چه سورپرایزی؟ تولدم چند ماه دیگهست، و چند روز پیش دومین سالگردمون رو جشن گرفتیم.»
تارا آهی کشید، دستش رو توی موهاش برد.
* «میدونم. این سورپرایز ربطی به اونا نداره. فقط یه پاداش کوچیک برای اینکه دوستپسر فوقالعادهای برام بودی.»
صداش نرم ولی مشخصا هدفمند بود.
دست اسکای رو گرفت و به سمت اتاق خوابش برد.
اسکای آب دهنش رو قورت داد، قلبش توی سینهش تند میزد.
نمیدونست چه اتفاقی داره میوفته، ولی کاملا بیخبر هم نبود.
وقتی وارد اتاق خواب شدن، بوی تند عطر بهش خورد. خیلی غلیظ بود، کاملاً برعکس آرامشی که معمولاً تارا همراه خودش داشت.
نفس عمیقی کشید، اعصابش بهمریخته بود. قبل از اینکه بتونه هضمش کنه، تارا آروم هلش داد که روی تخت بشینه، و بعد خودشو روی پاهاش جا داد.
اسکای با ناشیگری گلوش رو صاف کرد، با چشمای گشاد و متعجب به تارا نگاه کرد.
+ «این... سورپرایزیه که میگفتی؟»
تارا فوری جواب نداد.
به جاش کمی به جلو خم شد، و یه بوسهی نرم روی گونهش گذاشت.
* «لباسم رو دربیار، خودت میفهمی.»
اسکای خشکش زد، قلبش توی سینهش میکوبید.
میخواست بپرسه چطور، میخواست بگه آماده نیست، ولی کلمهها انگار توی گلوش گیر کرده بودن.
یهو، از فاصلهای که بینشون زیاد شده بود آگاه شد؛ بین اون، نانی و تارا.
ذهنش پر از افکاری شد که نمیتونست درست به زبون بیاره.
+ «چی میگی، تارا؟»
تارا فاصلهی بینشون رو از بین برد، دستهای اسکای رو به سمت کمرش برد و بعد بازوهاش رو دور گردنش حلقه کرد.
* «میخوام امشب باهام عشقبازی کنی، اسکای. امشب مال توام.»
روی لبهای اسکای زمزمه کرد.
اسکای خشکش زد.
+ «نمیدونم، تارا. فکر نمیکنی یه کم زوده؟»
تارا با خنده دستهاش رو پایینتر برد، رو انحنای باسنش.
* «دو سال که زود نیست. و هر وقت حالا بهت نگاه میکنم...»
خودش رو بیشتر بهش فشار داد، گرمای پوستش از روی لباسهای اسکای حس شد.
* «خدا، اسکای. شبا بیدار میمونم و تصور میکنم چه حسی داری. چطور توی من حرکت میکنی. نگو تو تا حالا بهش فکر نکردی.»
نفس اسکای توی سینهش حبس شد وقتی باسن تارا بهش ساییده شد، دروغ نمیشه گفت، واقعا وسوسهکننده بود.
+ «این...»
تارا از فکش نیشگون گرفت.
* «هیس...فقط بگو آره، میذارم حس خوبی داشته باشی.»
انگشتهای اسکای میلرزیدن وقتی با دکمههای پیرهن تارا ور رفتن؛ خیلی تند، خیلی خشن، انگار دنبال یه احساس قوی بود که واقعاً حسوحالش رو نداشت.
گرسنگیِ توی لمسش برای تارا نبود، نه واقعاً.
بیشتر یه ناامیدی برای این بود که نمیتونست به خوبی اون ادمی باشه که تارا میخواد، حتی اگه قلب خودش تردید داشت؛ اما به خوبی میدونست که برای تارا کافی نبود.
ولی این؟ این حقیقتی بود که تا آخر عمر دفن میکرد.
زمانی که دکمهها باز شدن، چشمای اسکای از تعجب گشاد شدن چون که تارا یه ست لباسزیر توری صورتی رو نشون داد، پارچهی ظریف به انحنای بدنش چسبیده بود و قیافهش رو برجسته میکرد. توری با دقت طراحی شده بود، بخشهای درستی بالا میبرد و شکل میداد.
اسکای پلک زد، لبهاش از تعجب باز موندن.
+ «اینو... از کجا گرفتی؟»
تارا پوزخند شیطنت آمیزی زد.
* «خوشت اومد؟ هر وقت بخوای بازم نشونت میدم.»
معدهی اسکای زیردلش پیچید، ولی نه اونجوری که انتظار داشت.
اون لباسزیر ست خیرهکننده بود.
تارا خیرهکننده بود.
ولی به دلایلی، اصلا حسش نمیکرد.
به جای موج هوس و شهوت که فکر میکرد باید داشته باشه، حس...دوری کرد.
نمیتونست به این فکر نکنه که توری چطور به پوستش چسبیده، ولی انتظاری که باید توی دلش جمع میشد رو نداشت.
عذاب وجدان بهش فشار آورد.
میدونست تارا کلی زحمت کشیده، و احتمالاً الان منتظر واکنش اسکای بوده، ولی اون نمیتونست همون هیجانی که تارا میخواست رو نشون بده.
مشکلش چی بود؟
تارا قشنگ بود، هر مردی الان آرزو داشت جای اسکای باشه؛ ولی اون اینجا بود، و قدر تلاش تارا برای این نمایش فریبنده و بینقص رو نمیدونست.
حس شکست بهش فشار آورد؛ نه اینکه براش مهم نبود، درواقع مهم بود، بیشتر از هر چیزی، ولی یه چیزی اون وسط درست نبود.
یه چیزی اشتباه بود، و اسکای نمیتونست بفهمه اون چیه.
با این حال، نمیتونست تارا رو ناامید کنه.
نه بعد از همهی کار هایی که براش انجام داده بود.
⊹ Ongoing... ⊹