Chapter 15
skunanuهفته‌ها بعد از بازدید از پادشاهی سلورین، پادشاهی نروویا با قبول ناگهانی پادشاهی ریکسِندار برای بازدید دیپلماتیک‌شون غافلگیر شد.
«قرار بود برم پیش تأمین‌کننده‌ی پارچه تا یه هدیه برای پرنسس فیلم آماده کنم تا بتونه کالکشن جدیدش رو منتشر کنه، و حالا اینجام و مجبور شدم تو یه مراسم رسمی دیگه شرکت کنم.»
نانی غر زد و لب‌هاش رو جمع کرد، در حالی که فورث داشت کمکش می‌کرد تا یونیفرمش رو بپوشه.
دستیار ابروش رو بالا انداخت درحالی که یقه‌ی شاهزاده رو مرتب می‌کرد.
«مگه شاهزاده دیو همون کاندید دیگه‌ای نبود که برای این ازدواج دیپلماتیک در نظر داشتی؟»
فورث پرسید.
نانی لب‌هاش رو جلو داد.
«خب، بعد از اون برخورد آخر که خوشبختانه باردار نشدم، راستش خیلی خجالت می‌کشم دوباره باهاش روبرو بشم. تازه اونم حتی سعی نکرده باهام تماس بگیره.»
فورث آهی کشید.
مشخصاً از انتخاب کلمات شاهزاده خوشش نیومده بود.
«اگه واقعاً برات اهمیت قائل باشه، اینجوری ولت نمی‌کنه اونم بدون اینکه یه پیشنهاد درست بده. راستش، یه‌جوری شاهزاده اسکای از اون شجاع‌تره.»
گوش‌های نانی با شنیدن اسم شاهزاده‌ی سلورین تیز شد.
«چرا باید اسم اون رو بیاری؟»
نانی زیر لب غر زد، در حالی که فورث مشغول بستن دکمه‌های یونیفرم شاهزاده بود.
«نباید یه همسر آینده مثل اونو اینجوری رد کنی. یه سرباز سلطنتی، یه آلفای قدرتمند، تازه جذاب هم هست. من اگه جای تو بودم، تو یه چشم به هم زدن انتخابش می‌کردم.»
نانی اخم کرد.
«خب، مثل اینکه یادت رفته، من تو آکادمی اذیتش می‌کردم. شک دارم بخواد این‌قدر راحت با یکی مثل من ازدواج کنه.»
فورث سرش رو تکون داد.
«پدربزرگش درخواست نامزدی رسمی داده و شاهزاده اسکای هم انگار از ایده بدش نمیومد. به جاش باهات خوب رفتار کرد، کل مدتی که اونجا توی پادشاهی‌‌شون بودی هیچ دردسری راه ننداخت.»
نانی ساکت شد و مشخصاً داشت کلمات رو توی ذهنش بالا پایین می‌کرد. یه تقه به در توجه هر دو امگا رو جلب کرد. فورث به سمت در رفت تا ببینه کی اونجا منتظره.
شاهزاده اهم داخل اومد.
«آماده‌ای؟ هیئت ریکسِندار کمتر از پنج دقیقه دیگه به قصر می‌رسن.»
شاهزاده آلفا خبر داد.
نانی یه سر تکون کوچیک داد.
«آره، آماده‌ام.»
گفت و آخرین بار به انعکاسش تو آینه نگاه کرد و نشان پارچه‌ای رو محکم توی دستش نگه داشت.
باید حقیقت اون شب رو از زبون خود دیو می‌شنید.
اهم جلو راه افتاد، نانی کنارش راه می‌رفت و فورث پشت سرشون. وقتی از پله‌های بزرگ پایین اومدن، شاهزاده فیلیپس و پرنسس تریتا از قبل سر جاشون بودن و پادشاه ناوین در مرکز ایستاده بود و منتظر رسیدن مهمون‌ها بود.
اهم و نانی به صف پیوستن و صبورانه منتظر موندن.
لحظاتی بعد هیئت ریکسِندار رسیدن. دیو از ماشین سلطنتی پیاده شد و نگهبان‌هاش دورش بودن.
«به پادشاهی ما خوش اومدید، شاهزاده دیو.»
پادشاه ناوین گرم خوشامد گفت و دستش رو جلو برد.
آلفای جوون با لبخند مؤدبانه قبول کرد.
در همین حال نانی آروم تو صف ایستاده بود و با خجالت نگاهش می‌کرد و منتظر بود دیو حضورش رو تأیید کنه.
نگاه دیو با ادب روی صف سلطنتی چرخید تا به نانی رسید.
«شاهزاده نانی. مدتی میشه که ندیدمت.»
دیو روان خوشامد گفت و کمی سرش رو خم کرد.
نانی چشماش رو به چشمای اون دوخت، ظاهرش آروم ولی درونش طوفانی بود.
«آره. مدتی میشه.»
می‌تونست حس کنه ضربان قلبش تندتر میشه و گرمای گونه‌هاش بالا میره وقتی به آلفای بلندقد نگاه می‌کرد.
«حالت چطوره؟»
شاهزاده آلفا پرسید، تُن صداش معمولی ولی گرم بود.
«خوبم. تو چی؟»
نانی با لبخند نرم جواب داد و صداش رو همون‌قدر سبک نگه داشت.
«خوبم، همون‌طور که می‌بینی.»
دیو با لبخند جذاب جواب داد که این لبخند خود نانی رو پهن‌تر کرد.
«یه وعده‌ی خاص برای خوشامدگویی آماده کردیم. لطفاً بیاید سالن غذاخوری.»
پادشاه ناوین گفت و به سمت راهرو اشاره کرد.
دیو و نانی با فاصله‌ای نه چندان دور دنبالش کردن. اهم، فیلیپس و تریتا کمی عقب‌تر دنبالشون رفتن.
وقتی به سالن غذاخوری رسیدن، نانی سریع کنار دیو نشست که با لبخند ملایم نگاهش می‌کرد.
همین‌طور که کارکنان قصر شروع کردن ظرف‌ها رو روی میز بچینن، دیو کمی به سمت نانی خم شد.
«از آخرین باری که دیدمت خیلی بهتر به نظر می‌رسی.»
زمزمه کرد.
نانی با این حرف خندید.
«منظورت بیرون از سالنه یا وقتی که توی اون اتاق تاریک بودیم؟»
دیو پلک زد و گیجی روی صورتش اومد.
«منظورت از اتاق تاریک چیه؟»
آلفا واقعاً گیج به نظر می‌رسید.
نانی به جاش بهش زل زد و اون سبکیِ تو چهره‌ش آروم محو شد. لبخند نانی لرزید.
پلک زد و کمی رنگ از گونه‌هاش پرید و دنبال هر نشونه‌ای از به یاد آوردن تو صورت دیو گشت.
«واقعاً یادت نمیاد؟»
نانی پرسید، صداش حالا آروم‌تر و محتاط‌تر بود.
دیو کمی سرش رو کج کرد و چشماش درحالی که سعی می‌کرد چیزی رو به یاد بیاره تنگ شد.
«مراسم رو یادمه، اینکه یهو دویدی و غیب شدی. ولی بعدش برگشتم سمت سالن. چرا؟»
قلب نانی تو سینه‌ش محکم‌تر کوبید، بلندتر از قبل.
«یعنی دنبال من نیومدی؟ توی هیچ اتاق تاریکی؟»
فشار آورد و سعی کرد لرزش صداش مشخص نباشه.
دیو حالا جدی‌تر نگاهش کرد.
«نه. یادم نمیاد هیچ اتفاقی افتاده باشه.»
سکوت بینشون افتاد، غلیظ و ناگهانی، مثل دری که توی ذهن نانی محکم بسته بشه.
نانی آروم به عقب تکیه داد، چشماش پایین افتاد، به میز براق غذاخوری و انگشتاش کمی محکم‌تر دور لبه‌ی میز پیچید.
«می‌فهمم.»
زمزمه کرد.
دیو فشار نیاورد.
فقط نگاهش کرد، ابروهاش کمی درهم رفت و حس می‌کرد چیزی عوض شده ولی نمی‌دونست چی.
در همین حال پشت سر اون‌ها، فورث که آروم پشت نانی ایستاده بود، تغییر چهره‌ی شاهزاده رو گرفت.
یه چیزی اشتباه بود.
و فورث دقیقاً می‌دونست نانی سعی می‌کرد کدوم خاطره رو تأیید کنه.
حقیقت اون چیزی نبود که فکر می‌کردن.
فورث یه نفس آروم و حساب‌شده کشید و بینشون نگاه کرد.
صورت رنگ‌پریده‌ی نانی، چهره‌ی گیج دیو، سکوتی که کمی بیشتر از حد بینشون موند.
کمی جلوتر اومد، فقط به اندازه‌ای که نانی حضورش رو پشت سرش حس کنه، بدون اینکه توجه میز رو جلب کنه. نانی برنگشت، ولی شانه‌هاش سفت شد. می‌تونست نگاه فورث رو حس کنه، محکم و حمایت‌کننده.
«حتماً اشتباه کردم.»
نانی بالاخره با یه خنده‌ی کوچیک و اجباری گفت و به طرف دیو برگشت.
«شاید با یکی دیگه اشتباه گرفتم. مراسم یه‌جور خفه‌کننده بود و اون شب سرم سبک بود.»
دیو آروم خندید، هنوز کمی گیج بود ولی توضیح رو قبول کرد.
«منطقیه. یادمه گفتی از این‌جور مراسم‌ها خوشت نمیاد.»
دست محکمی که فورث روی شونه‌‌هاش گذاشته بود تنها چیزی بود که جلوش رو می‌گرفت تا نشون نده که این درک چقدر عمیق آشفته‌ش کرده.
بعداً.
بعداً در موردش حرف می‌زدن.
فعلاً فورث حالتش رو آروم نگه داشت، درست مثل یه سپر آروم پشت نانی موند.
دیو به عقب تکیه داد، درست وقتی اولین غذاها سرو می‌شدن.
حرف‌های سبک دور میز دوباره شروع شد، ولی لبخند نانی کم‌رنگ شده بود و گرمای صداش پایین اومده بود.
وقتی دست برد سمت لیوان شرابش، دستش کمی لرزید. و هیچ‌کس ندید جز فورث.
بعد از اینکه بازدید رسمی از کارخونه‌ی شراب‌سازی تموم شد و یه توقف کوتاه تو پایگاه هوایی نظامی داشتن، دیو و نانی بالاخره یه لحظه باهمدیگه تنها شدن.
شاهزاده‌ی امگا مردد بود و انگشتاش محکم نشان پارچه‌ای رو توی مشتش فشار می‌داد.
«شنیدم تو نیروی دریایی سلطنتی ریکسِندار خدمت می‌کنی.»
نانی اول حرف زد.
دیو از اشاره‌ی شاهزاده لبخند زد و کمی سرش رو تکون داد.
روی بالکن طبقه‌ی دوم قصر وایساده بودن و از یه لحظه‌ی آروم لذت می‌بردن. دستیار دیو و فورث کمی دورتر ایستاده بودن و بهشون فضا داده بودن.
«آره، هستم. عضو اسکادران عقابم، یکی از معروف‌ترین واحدهای نظامی!»
نانی لبخند زد.
از نظرش این حرف دیو بامزه به نظر می‌رسید.
«اسمش بهت میاد. یه آلفای محترم ریکسِندار، تنها ولیعهد.»
نرم گفت.
ولی دیو یه خنده‌ی خشک و توخالی زد.
صداش سینه‌ی نانی رو تنگ کرد.
«فقط نقابی که می‌ذارم رو می‌بینن. هیچ‌کس پشتش رو نگاه نمی‌کنه. من مایه‌ی ناامیدی‌ام. دستورات رو اجرا می‌کنم، هر چی بهم بگن انجام میدم، هیچ‌وقت جرات نمی‌کنم خلاف مسیری که برام چیدن برم.»
نانی اخم کرد.
چشماش هنوز به آلفای کنارش دوخته بود.
«منظورت چیه؟»
دیو کمی چرخید و نگاه امگا رو گرفت.
«عجیب به نظر نمی‌رسه که یهو قبول کردم بیام، بعد از اینکه قبلاً رد کرده بودم؟»
شاهزاده آلفا پرسید، بعد کامل به طرف نانی برگشت و دستاش رو روی سینه جمع کرد.
نانی حرف نزد، به جاش آروم سرش رو تکون داد.
«انتخاب خودم نبود. انتخاب والدینم بود. شنیده بودن که تو برای اتحاد از طریق ازدواج باز هستی و من یکی از کاندیدای لیست بودم.»
نانی هیچی نگفت.
چهره‌ش رو خنثی نگه داشت.
حالتش بی‌حرکت، ولی درونش یه چیزی سفت شد.
«به دل نگیر. ولی اومدم یه چیزی رو روشن کنم. تو اونی نیستی که می‌خوام باهاش ازدواج کنم، چه برای سیاست چه برای وظیفه. قلبم مال یکی دیگه‌ست. و به خاطر همین، لایق تو نیستم.»
چهره‌ی نانی بالاخره افتاد و وزن کلمات نشست.
«پس اون شب چی؟»
نانی با صدای کمی لزون پرسید.
دیو با شنیدن حرفش اخم کرد، گیج بود.
نانی دیگه نتونست خودشو نگه داره، مشتش رو باز کرد و تکه‌پارچه‌ای که محکم چسبونده بود رو نشون دیو داد.
دیو اون رو آروم از دستش گرفت و ورانداز کرد.
«این نشان اسکادران تو نیست؟»
نانی پرسید، لب‌هاش می‌لرزید وقتی دید که چطور چهره‌ی دیو غرق گیجی میشه.
«نمی‌دونم بین تو و صاحب این نشان چی گذشته، ولی این مشخصاً مال من نیست.»
دیو گفت، صداش محکم بود، و این نانی رو حتی گیج‌تر از قبل کرد.
با دیدن تردید روزافزون تو چشمای نانی، دیو آروم شروع کرد توضیح بده.
«این یه نشان کد رادیوییه که خلبان‌های نیروی هوایی استفاده می‌کنن، نه تفنگدارهای دریایی. کدهای رادیویی تو مأموریت‌ها، مخصوصاً مخفی، استفاده می‌شن تا هویت خلبان پنهان بمونه.»
گیجی نانی با گوش دادن به حرف‌های شاهزاده دیو عمیق‌تر شد.
«هر کی صاحب این باشه، یه افسر رده‌بالاست. یه خلبان نیروی هوایی، نه تفنگدار دریایی. متأسفم، ولی فکر نمی‌کنم من اونی باشم که دنبالش می‌گردی.»
دیو نرم گفت و تکه‌پارچه‌ی نازک رو به نانی برگردوند.
نانی خشکش زد، از حقیقت مبهوت شده بود.
انگشتای نانی آروم دور نشان بسته شد و گلوش تنگ شد وقتی حرف‌های دیو توی ذهنش تکرار می‌شد.
اگه اون‌شب دیو نبود پس کی بود؟
ذهنش چرخید و شب اتاق تاریک رو به یاد آورد، دست‌هایی که ثابت نگهش داشته بودن، رایحه‌ای که نمی‌تونست بو کنه ولی تبش رو آروم کرده بود.
دیو نبود.
ولی کسی از نیروی هوایی بود.
دیو از نزدیک نگاهش می‌کرد.
«حالت خوبه؟»
نانی مجبور شد سر تکون بده، ولی ضعیف بود و نگاهش دوباره به نشان افتاد.
«فکر می‌کردم فهمیدم.»
بیشتر برای خودش زمزمه کرد تا برای دیو.
شاهزاده از این حرف خندید، مشخصاً سرگرم شده بود.
«یعنی کل این مدت مشتاق دیدن من بودی فقط برای اینکه فکر می‌کردی صاحب این نشان منم؟»
دیو پرسید، تُن صداش بازیگوشانه بود و نانی از خجالت سرخ شد.
«فقط این نبود. باعث افتخارمون بود که باهات اتحاد ببندیم یا حتی دوست بشیم. فکر نمی‌کنم ازدواج دیگه گزینه باشه.»
دیو خندید، سبک و واقعی.
«البته که می‌تونیم دوست باشیم. خوشحال میشم یکی از دوستات باشم.»
نانی به این حرف لبخند زد و گرمای تو سینه‌ش استرس چند لحظه قبل رو کم کرد.
«بین تو و اون شخص چی گذشت؟ اگه اشکالی نداره که بگی.»
دیو نرم پرسید، با کنجکاوی آروم تو صداش.
نانی همون لحظه جواب نداد.
سرش رو بالا گرفت و به آسمان شب خیره شد.
«نمی‌دونم. خیلی سریع اتفاق افتاد ولی تأثیر بزرگی گذاشت.»
بعد کمی به طرف دیو چرخید و اضافه کرد:
«و اون کسی که قلبت مال اونه چی؟»
دیو نرم زمزمه کرد و یه لبخند کوچیک لب‌هاش رو کشید، انگار خاطره‌ای از ذهنش رد شد.
«دوست بودیم. ولی به خاطر مقام من، نمی‌شد زیاد ببینمش. اون مکان امنم بود. هر وقت قصر خیلی خفه‌کننده می‌شد می‌دویدم پیشش و یه‌جوری همیشه می‌دونست چطور حالم رو بهتر کنه.»
صداش کمی پایین اومد و صورتش رو مالید.
«بعد یه روز اشتباه کردیم. اون توی هیت رفت و من اتفاقی اونجا بودم. توی صداش شرم نبود، فقط پشیمونی. و بعد از اون نتونستیم متوقف بشیم. هر بار که همدیگه رو می‌دیدیم، بیشتر از بوسه بینمون اتفاق می‌افتاد. ولی هیچ‌کدوم هیچ‌وقت اعتراف نکردیم که چه احساسی داریم. خیلی می‌ترسیدیم.»
یه آه سنگین کشید.
«دلیل اینکه اولین بار دعوتت رو رد کردم این بود که اون تبعید شده بود. پدرم فهمیده بود زیاد وقتم رو باهاش می‌گذرونم، پس انتخاب کردم قایم بشم تا زمانی که قوی‌تر بشم و بتونم با بقیه روبه‌رو بشم.»
نگاه نانی نرم شد و هم‌دردی تو سینه‌ش شکفت.
بیشتر فشار نیاورد، فقط گوش داد و آروم توی درد دیو شریک شد.
دیو یه لحظه ساکت موند و به آسمون شب خیره شد. انگار ستاره‌ها جواب‌هایی رو دارن که هیچ‌وقت نگرفت.
«سعی کردم پیداش کنم. به پدرم التماس کردم که جاش رو بهم بگه. ولی توی چشماش، من خانواد سلطنتی رو شرمنده کرده بودم و دیگه نمی‌تونستم ببینمش.»
سینه‌ی نانی تنگ شد.
با وجود شرایط متفاوت‌شون، اون درد رو خیلی خوب می‌فهمید.
«متأسفم. لایق این چیزا نبودی.»
صدایش نرم و صادق بود.
دیو اول جا خورد، بعد با یه جور قدردانی که نیاز به کلمه نداشت لبخند زد.
«تو هم همین‌طور.»
نانی پلک زد، از اون حرف جا خورد.
«من؟»
دیو سرش رو تکون داد.
«هر چیزی که بین تو و اون شخص گذشته، می‌بینم که هنوز اذیتت می‌کنه.»
نانی نگاهش رو پایین انداخت.
خاطره‌ی لمس غریبه، بوسه‌ش، امن بودنش.
همه‌چیز دوباره با درد برگشت.
«فکر می‌کردم کنترلش کردم. فکر می‌کردم دیگه تأثیر نداره. ولی حالا...»
جمله رو ناتموم رها کرد.
دیو فشار نیاورد.
فقط سرش رو تکون داد و درک توی چشماش مشخص بود.
«گاهی چیزایی که بیشتر از همه سعی می‌کنیم فراموش کنیم، سخت‌تر برمی‌گردن.»
بالکن دوباره ساکت شد، باد نرم از موهاشون رد می‌شد.
وقتی در کنار هم به داخل قصر برگشتن، جایی تو ذهنش یه سؤال جدید شروع به شکل گرفتن کرد.
اگه دیو نبود، پس اون آلفا کی بود؟
و چرا خاطره‌ی لمسش هنوز باعث می‌شد قلبش تند بزنه؟
⊹ Ongoing... ⊹