Chapter 15
دو سال پیش - ملاقات با مانو
زیر درختهای شکوفهی گیلاس، با گلبرگهایی که مثل زمزمه توی نسیم میچرخیدن، اسکای و نانی بیرون ساختمون دانشگاه نشسته بودن، صدای خندههاشون توی فضا میپیچید.
نانی با یه پوزخند بازوهای اسکای رو تو یه بغل شوخ و شنگ گرفت.
+ «نمیتونی به من بخندی که سینگلم! خودتم سینگلی، احمق!»
اسکای، مثل همیشه پر از ادا، سرش رو عقب انداخت، زبونش رو به شکل نمایشی درآورد و چشماش رو بست انگار با حرف نانی تیری به قلبش خورد و حالا نفس آخرش رو کشیده.
با یه لبخند که به زور نگهش داشت گفت: «تراژیک.»
بدون دردسر و به راحتی، اسکای بازوهای نانی رو باز کرد و پشت کمرش قفل کرد، نگهش داشت.
متفکرانه گفت: «برای من مهم نیست اینکه سینگل باشم. ولی شنیدن غر زدنهای تو که همیشه تنهایی؟ این چیزیه که دیوونم میکنه.»
نانی خندید، بین دستهای اسکای وول خورد.
+ «پس چرا باهم قرار نمیذاریم؟»
اسکای خشکش زد.
انگشتهاش به سرعت شل شدن.
نانی از فرصت استفاده کرد، موهای اسکای رو بههم ریخت و با دیدن قیافهی مات بهترین دوستش قهقهه زد.
+ «خدای من، اسکای، باید الان خودت رو ببینی!»
اسکای به خودش اومد، دست نانی رو پس زد و با عجله موهای خودش رو صاف کرد.
- «نانی، چه مرگته! نمیتونی یهو همچین چیزی بگی.»
گلوش رو صاف کرد، نوک گوشاش صورتی شده بود.
نانی شونهای بالا انداخت.
+ «معلومه که شوخیه، احمق.»
یه لحظه مکث کرد و اضافه کرد: «ولی جدی؟ نمیفهمم چرا دخترا نمیخوان باهات قرار بذارن. حالا مغرور نشیا که اینو میگم، ولی... اگه دختر بودم، صد درصد تایپم بودی.»
سکوت.
اسکای پلک زد، داشت حرفهایی که از دهن نانی بیرون اومده بود رو هضم میکرد.
گوشاش داغتر شدن، و این بار هر چقدر هم که گلو و صداش رو صاف میکرد، نمیتونست قایمش کنه.
زیر لب گفت: «لعنتی، هیرونکیت.»
نانی از خنده ترکید، و یه ضربه به پشت سر اسکای زد.
اسکای نگاهش رو از نانی گرفت، کاملا از نگاهش فرار کرد، ولی نانی نمیخواست به این راحتی ولش کنه.
به جلو خم شد و سرش رو کج کرد، چشماش دنبال اسکای بود تا نگاهشون به همدیگه قفل بشه.
اسکای یه لحظه نگاهش رو ثابت نگه داشت، بعد خندید و آروم صورت نانی رو پس زد.
با یه پوزخند گفت: «ولی اگه برعکسش، من دختر بودم، باهام قرار میذاشتی؟»
نانی با کلافگی چشماش رو چرخوند.
+ «اسکای، این عملاً همون حرف خودمه.»
اسکای سماجت کرد، لباش رو غنچه کرد: «ولی میذاشتی؟»
نانی خندید، سرش رو تکون داد.
با شوخی گفت: «آره، حتماً. ولی فقط اگه دختر بودی.»
خنده از لبهاش پرید، شاد و بیریا، تا اینکه سرش کمی چرخید و برای یه لحظه، نفسش بند اومد.
چون درست اونجا، چند قدم اونطرفتر، قشنگترین دختری که توی کل عمرش دیده بود ایستاده بود.
حتی بدون اینکه بشناستش، نانی میتونست بگه نه فقط توی نور آفتاب، بلکه زیر نور ماه هم به همون اندازه خیرهکنندهست.
اونطرف، اسکای به سرعت متوجهی نانی شد و نگاهش رو دنبال کرد.
و همینجوری، فهمید.
بهترین دوستش عشق زندگیش رو پیدا کرده بود، بدون اینکه نیازی به پرسیدن باشه، چون نانی رو زیادی خوب میشناخت.
میدونست چطور چشماش نرم میشن، چطور کل بدنش به سمت چیزی خم میشه قبل از اینکه ذهنش حتی ثبتش کنه.
گاهی افکار نانی انقدر شفاف بودن که انگار اسکای از روی یه صفحه میخوندشون.
با یه پوزخند کمرنگ زمزمه کرد: «چشمتو گرفته، نه؟»
لرز توی کمر نانی دوید وقتی نفس گرم اسکای روی گوشش خورد.
تکون خورد، برگشت و با یه حرکت سریع ضربهای به زانوی اسکای زد و انگشت اشارهش رو به لباش فشار داد.
+ «هیس! دیوونه شدی؟ ممکنه صدامونو بشنوه.»
اسکای خندید، از پشت شونهی نانی نگاه کرد و با دقت دختری که توجه بهترین دوستش رو دزدیده بود رو برانداز کرد.
- «خب، انگار مشغوله... یا شاید گم شده؟»
نانی خشکش زد، ولی باز هم سمت دختر نچرخید.
+ «چرا اینو میگی؟»
اسکای بیخیال شونهای بالا انداخت.
- «خب، یه چیزی توی دستشه و همون قیافهی گیج ما رو توی روز اول دانشگاه داره. احتمالاً داره سعی میکنه راهش رو پیدا کنه.»
این حرف برای نانی کافی بود که یه نگاه دیگه بندازه.
و اسکای راست میگفت.
واقعاً گمشده به نظر میرسید.
شاید کمک لازم داشت.
شاید نانی میتونست کمکش کنه؛ ولی نه.
اصلاً راه نداشت.
نزدیک شدن به یه دختر، چه برسه به یکی به این خیرهکنندگی، کاملاً غیرممکن بود.
نانی فقط خجالتی نبود.
از اونایی بود که به زور میتونست دور همچین دخترهایی یه جملهی درست درمون بگه.
و مشکل همین بود.
تا حالا همچین دختر قشنگی ندیده بود، و این که نمیتونست کاری کنه داشت دیوونهش میکرد.
صدای اسکای افکارش رو قطع کرد.
- «چرا نمیری باهاش حرف بزنی؟»
چشمای نانی از وحشت گشاد شدن.
+ «نه. اصلاً. تو برو باهاش حرف بزن.»
اسکای خندید، بازوش رو دور شونههای نانی انداخت.
- «داداش، تویی که ازش خوشت اومده. کی میدونه؟ شاید واقعاً گم شده و تو برای کمک کردن بهش امتیاز اضافی بگیری.»
ابروهای نانی گره خوردن، هنوز مطمئن نبود.
+ «امتیاز اضافی؟»
اسکای سر تکون داد.
- «تو که همین حالا هم قیافهت خوبه. زیادی خوب. فکر نمیکنم دختری به قیافهی تو نه بگه. فقط باید بری پیشش و شانس خودتو امتحان کنی. اگه گفت نه؟»
اسکای پوزخند زد، شونهی نانی رو به آرومی فشار داد تا بهش اطمینان بده.
- «اونوقت قطعاً ضرر کرده. و اگه اینطوری شد، میتونی دست از پا درازتر برگردی پیش من. من که اصلاً بدم نمیاد گردنت بگیرم.»
نانی چشماش رو چرخوند.
+ «هه. هه. خیلی بامزهای، اسکای.»
اسکای سرش رو عقب برد انگار که از قدرت خودش لذت میبره.
- «عاشقمی.»
نانی سریع جواب داد، ادای اسکای رو درآورد با یه لحن اغراقشده گفت: «آه؟ اصلاً نه.»
- «خب، اشکال نداره. حداقل میدونم من عاشقتم.»
نانی غرید.
+ «خدا، اسکای، خیلی لوس شدی. این! دقیقا بخاطر همینه که چرا هنوز سینگلی. زیادی وقتت رو صرف لاس زدن با من میکنی. احتمالاً همه فکر میکنن واقعاً از من خوشت میاد.»
اسکای برای یه لحظه خشکش زد، بعد آب دهنش رو به سختی قورت داد، بازوش از شونهی نانی سُر خورد و یه لبخند ناشیانه زد.
- «آره، راست میگی. شاید باید یه کم فاصله بگیرم. نمیخوام دوستدختر آیندت مثل بقیه اشتباه فکر کنه.»
نانی آهی کشید.
+ «اسکای، داری با سرعت نور پیش میری. اون دوستدخترم نمیشه. هنوز حتی اسمشو نمیدونم!»
اسکای با یه لبخند نانی رو به جلو هل داد.
- «ولی میتونه دوستدخترت بشه. بجنب، منتظر چی هستی؟ برو باهاش حرف بزن.»
نانی لب پایینش رو به دندون گرفت.
+ «ولی... اگه ردم کنه؟»
اسکای دو طرف صورت نانی رو گرفت و و یه فشار محکم و مطمئن بهش داد.
- «این به ضرر خودشه، فرشته.»
نانی دستهاش رو پس زد.
+ «پاپیفیس احمق. گفتم دیگه اینجوری صدام نزن.»
اسکای خندید.
- «ولی خیلی بهت میاد. حالا برو. من از همینجا واست هورا میکشم، از یه فاصلهی امن.»
نانی غر زد.
+ «آه، باشه! فقط دیگه نذار بیشتر از اینی که هستم استرس بگیرم.»
چشمای اسکای یهو با هشدار گشاد شدن.
- «لعنتی! داره میره. داره میره.»
+ «لعنتی، نه!»
اسکای از خنده ترکید.
- «آروم باش. شوخی کردم. حالا برو.»
نانی طوری نگاهش کرد که انگار میتونست همون لحظه قاتل بشه.
+ «لعنت بهت.»
بعد یه نفس عمیق کشید.
کف دستاش خیس عرق بود، قلبش به سینهش میکوبید انگار میخواست بیرون بپره.
نانی میتونست این کارو بکنه.
باید این کارو میکرد.
وگرنه سینگل میمرد.
ولی لعنتی، چطور باید این کارو میکرد؟
یه نگاه غضبآلود دیگه به اسکای انداخت و بعد یه قدم لرزون برداشت.
بعد یکی دیگه.
و یکی دیگه.
هر قدم سختتر از قبلی بود، انگار پاهاش توی سیمان خیس راه میرفتن.
وقتی نزدیکش شد، فهمید از نزدیک حتی قشنگتره.
چشمای درشت و پراحساس با مژههای بلند، لبهای کمی باز که به کاغذ توی دستاش اخم کرده بودن.
یه چین ظریف بین ابروهاش بود، نشونهی کلافگی، و نانی با خودش فکر کرد: «خدایا، حتی اینم بامزهست.»
گلوش خیلی خشک بود.
اصلاً میتونست حرف بزنه؟
زبون مادریش چی بود؟
آه، آره. تایلندی.
با خودش حرف میزد: " تایلندیه، نانی. "
قبل از اینکه جربزهش رو از دست بده، لبهاش رو به زور تکون داد.
+ «ام، سلام...گم شدی؟»
دختر تکون خورد، معلوم بود انتظار نداشت کسی سراغش بیاد.
وقتی چشماش به نانی افتاد، نانی یه لحظه یادش رفت چطور نفس بکشه.
* «اوه!»
بهش نگاه کرد و بعد دوباره نگاهش رو به نقشهی دانشگاه توی دستهاش داد.
* «آره، راستش. فکر کنم یه جایی اشتباه پیچیدم. میدونی این ساختمون کجاست؟»
کاغذ رو جلو گرفت و به یه جا اشاره کرد.
چشمای نانی به زور به صفحه نگاه کردن.
مغزش هنوز در تلاش بود تا ریاستارت بشه.
صداش زیادی نرم بود، مثل نسیم توی یه روز گرم، و این معدهی نانی رو زیر و رو کرد. فهمید زیادی بهش زل زده، با عجله گلوش رو صاف کرد و سر تکون داد.
+ «آه، آره. میدونم کجاست. اونور دانشگاهه.»
شونههای دختر به آسودگی افتادن و نفس راحتی کشید.
* «جدی؟ آه، میدونستم باید زودتر از یکی میپرسیدم. حالا احتمالاً دیرم میشه.»
نانی وحشت کرد.
میخواست بره.
اگه دیگه نمیدیدش چی؟
دهنش قبل از اینکه مغزش فرصت پردازش داشته باشه باز شد.
+ «میتونم ببرمت اونجا!»
نگاه دختر به سمتش پرید.
* «صبر کن، واقعاً؟ اشکالی نداره؟»
آره.
نه.
اصلاً نه.
+ «نه! اصلاً اشکال نداره! من، ام...دارم همونطرف میرم!»
دروغگو.
لبخند روی صورت دختر شکفت، و نانی نزدیک بود همون لحظه از حال بره.
* «وای، مرسی! خیلی لطف کردی. راستی، من مانوام.»
مانو.
اسمش به اندازهی قیافهش قشنگ بود.
نانی یهو گفت: «نانی.»
و فوری پشیمون شد و توی ذهنش گفت: «هنوز نپرسیده، احمق.»
ولی حتی اگه بنظر مانو عجیب میاومد، به روی خودش نیورد.
به جاش، چشماش برق زد.
* «نانی... فهمیدم! خب، راه بیفت!»
نانی سر تکون داد، آب دهنش رو به سختی قورت داد و اشاره کرد دنبالش بیاد.
راه افتادن، و پشت سرش احساس میکرد اسکای داره نگاهشون میکنه، احتمالاً مثل خر لبخند میزنه.
و راستش؟ برای اولین بار، حتی براش مهم نبود.
دو سال پیش - اولین قرار با مانو
نانی نمیتونست باور کنه.
واقعاً دیروز از مانو خواسته بود قرار بذارن؟
واقعاً خودش بود یا صدای دائمی اسکای که توی سرش بود و هلش میداد؟
شایدم هردو.
ولی آخرش خودش تلاش کرده بود.
خودش جرأت به خرج داده بود.
تقریباً یه ماه از اولین دیدارشون گذشته بود، از اون لحظهی بیرون ساختمون دانشگاه که به هر بدبختیای تونسته بود بدون گند زدن بهش پیشنهاد کمک بده.
بعدش، شمارهش رو خواست؛ هرچند نانی هنوز مطمئن نبود که واقعا چطور از پسش براومد.
و مانو؛ قشنگ، درخشان، کاملاً خارج از انتظارش، قبول کرده بود.
با لبخند شیرین و دلربایی، گفته بود آره.
یه پیام به دو تا تبدیل شد.
گپهای کوتاه به یه چیز واقعی تبدیل شدن.
روز به روز، حرفهاشون روانتر، راحتتر، پر از خنده و صحبت های نیمهشب دربارهی معنی زندگی...و گربهها شد.
خصوصاً گربهها.
چیزی که با پیامهای پراسترس شروع شده بود، به لحظههای دزدکی بین کلاسها، لمسهای معمولی و نگاههای موندگار تبدیل شد.
و یه جورایی، وسط اینا، مانو قبول کرد باهاش قرار بذاره.
و حالا، اینجا بودن.
نانی انجامش داده بود.
واقعاً از یه دختر دعوت کرده بود.
اونم نه هر دختری.
مانو.
کاملترین دختر دنیا.
نانی جلوی آینه وایستاده بود و با انگشتهاش ور میرفت؛ اسکای اونطرف روی تخت ولو شده بود و به شکل تنبل و راحتی پاهاش از لبهی تخت آویزون، نگاهش میکرد که چه جوری تقلا میکنه.
+ «این واقعاً لباس مناسب قرار گذاشتنه؟»
چشماش توی آینه دنبال هر نقصی میگشت.
یه چروک، یه لکه، هر چیزی که استرسش رو توجیه کنه.
ولی چیزی نبود.
لباسهاش تمیز بود.
عجیب نبود، چون دیشب کل کمدش رو زیر و رو کرده بود، خوابگاهش رو تبدیل به یه میدان جنگ کرده بود.
اسکای کل ماجرا رو دیده بود، هر لباس رو با یه قیافهی خودرأی منتقد مُد قضاوت کرده بود.
و وقتی استرس نانی غیرقابل تحمل شد، وقتی نزدیک بود به مانو پیام بده و قرارشون رو کنسل کنه، اسکای گوشی رو از دستش قاپید و آرومش کرد.
برای این، نانی سپاسگزار بود.
بدون اسکای، الان اینجا جلوی آینه و آماده برای قرار با قشنگترین دختر دانشگاه نبود.
اسکای با یه آه پرادعا گفت: «آره، نان. برای میلیونمین بار توی امروز، خیلی خوب به نظر میای.»
نانی لب پایینش رو گاز گرفت، به سمتش برگشت.
- «نمیدونم، اسکای. فکر نمیکنم بتونم. خیلی سخته.»
اسکای بلند شد و به سمتش رفت، حضورش یه جورایی پرجذبه بود که نانی آب دهنش رو قورت داد.
نه اینکه ترسیده باشه؛ فقط... حواسش بود.
اسکای آروم دستهای نانی رو گرفت، انگشتهای شستش دایرههای مطمئن و آروم روی پشت دستهاش کشید.
چشماش به دستای لرزون نانی نگاه کرد و بعد به صورتش.
- «میتونی.»
ادامه داد: «تو تا همین حالا هم خیلی خوب پیش رفتی، و میدونم این فقط شروعه. مانو رو دیدم، یادته؟ میدونی من چقدر توی خوندن آدما خوبم. وقتی میگم اونم از تو خوشش میاد، بهم اعتماد کن.»
انگشتهای نانی دور دستهای اسکای فشرده شد، و چشماش با امید برق زدن.
+ «واقعاً اینطور فکر میکنی؟»
اسکای لبخند زد، سر تکون داد.
- «مطمئنم. ببین، قرار گذاشتن همیشه آسون نیست، بهت دروغ نمیگم. ولی اینجوریه که میفهمی یکی واقعاً ازت خوشش میاد. فقط با جریان پیش برو، همهچیز درست میشه. قول میدم.»
نانی نفسش رو بیرون و سرش تکون داد.
میتونست به اسکای اعتماد کنه.
اگه کسی میدونست دربارهی چی حرف میزنه، اون اسکای بود.
نه فقط چون بهترین دوستش بود، چون قبلاً این راه رو رفته بود.
توی دبیرستان، اسکای همونی بود که همه میخواستنش.
دخترا براش صف میکشیدن، ولی هیچوقت علاقهای نشون نمیداد.
تا وقتی تارا اومد.
دیگه دربارهش حرف نمیزدن، بیشتر چون نانی نمیخواست اسمش رو بیاره.
اسکای عاشقش بود.
واقعاً عاشقش بود.
و وقتی رفت، یه چیزی از وجود اسکای رو با خودش برد.
پس اینکه حالا اینجا وایستاده بود و به نانی میگفت با وجود همهچیز برو دنبالش، بیشتر از چیزی بود که نانی بتونه با کلمه بگه.
نانی با یه لبخند کوچیک و واقعی گفت: «مرسی، اسکای.»
اسکای دستهاش رو ول کرد، پوزخند زد.
- «خواهش میکنم، فرشته.»
معمولاً نانی غر میزد و میگفت دیگه اینطوری صداش نکنه.
ولی این بار بهش اجازه داد.
چون...یه جورایی خوشش میاومد.
ولی نه اینکه هیچوقت به اسکای بگه که ادامه بده و اینطوری صداش بزنه.
نانی یهو چشماش رو تنگ و سرش رو کج کرد.
- «راستی... جدیداً ورزش کردی؟ یه جورایی... فرق کردی.»
اسکای اخم کرد.
- «فرق؟ چه جوری؟»
نانی با فکر زمزمه کرد.
+ «نمیدونم...»
اسکای پوزخند زد.
- «سکسی؟»
نانی از اعتماد بنفس اسکای خندهش گرفت.
+ «هر چیزی جز این—»
- «پس جذاب؟ خیرهکننده؟ خواستنی؟»
نانی سرش رو تکون داد، ژاکت و کیف پولش رو برداشت.
+ «اوکی، میدونی چیه؟ من دارم میرم. قسم میخورم گاهی نمیتونم تحملت کنم.»
وقتی به سمت در رفت، صدای اسکای، این بار نرمتر، شنیده شد.
- «نانی، صبر کن! یه چیزی یادت رفت!»
+ «چی؟»
اسکای لبخند زد.
- «دوستت دارم.»
نانی مکث کرد.
برگشت، نگاهش کرد. یه لبخند گوشهی لباش نقش بست.
+ «منم دوستت دارم.»
و با این حرف بیرون رفت.
دوباره جلوی در، اسکای صداش کرد.
- «وقتی قرارت تموم شد بهم خبر بده بیام دنبالت.»
+ «آره، آره. چشم، مامان.»
اسکای انگشت اشارهش رو سمتش گرفت و با یه لحت مادرانه تأکید کرد: «و زیاد ننوشیا.»
نانی با ناباوری پوزخند زد.
+ «چیز دیگهای هم هست، ددی؟»
به زور فهمید چی گفته که اسکای جوابش رو داد.
- «نذار وسوسه بشم، نان.»
نانی خشکش زد.
چشماش گشاد شدن.
+ «اَه، اسکای، چه مرگته! منظورم بابا بود! پدر! پاپا! من رفتم...»
خندهی اسکای تا ته راهرو دنبالش کرد.
- «شوخی کردم! مواظب خودت باش، باشه؟»
نانی چشماش رو چرخوند، ولی هنوز داشت لبخند میزد.
+ «باشه.»
وقتی نانی از خوابگاه بیرون اومد، شهر پر از زندگی بود؛ اما هوای خنک عصر کمکی به آروم کردن ضربان قلب تندش نکرد.
برای صدمین بار گوشیش رو چک کرد، پیام آخر مانو رو خوند و باز خوند:
خیلی هیجانزدهم! بهزودی میبینمت :)
حتی نفسهای عمیقی که میکشید هم استرسش رو کم نکرد.
+ «اوکی. اشکال نداره. فقط یه قراره. فقط یه قرار.»
توی مترو، میلهی فلزی جلوش رو محکم گرفت و بدترین سناریوها رو توی ذهنش مرور کرد.
اگه گند زد چی؟
اگه توی کارائوکه یه شعر رو اشتباه خوند چی؟
اگه مانو حوصلهش سر رفت چی؟
اگه وسط شام فهمید مانو اصلاً ازش خوشش نمیاد چی؟
قطار تکون میخورد، و تا زمانی که رسید، یه ذره هم آروم نشده بود.
وقتی مانو رو دید، همهی اون افکار مثل برگ توی باد پراکنده شدن.
مانو نزدیک ورودی کارائوکه وایستاده بود، و گوشیش رو چک میکرد.
نور طلایی چراغهای خیابون کامل دورش رو گرفته بود، نور روی موهای بلند تیرهش برق میزد.
یه بلوز سادهی دکُلته با شلوار راسته پوشیده بود، برای نانی انگار مستقیم از یه رویا اومده بود.
این دختری بود که باهاش قرار داشت.
نمیتونست باور کنه.
مانو سرش رو بلند کرد، و زمانی که نانی رو دید، صورتش با یه لبخند روشن شد؛ لبخندی که قلب نانی رو به رقص درآورد.
* «نانی!»
براش دست تکون داد.
نانی هم متقابلا دست تکون داد، امیدوار بود مانو نفهمه دستاش چطور میلرزن.
+ «هی.»
چشمای مانو روش چرخیدن، و نانی قسم میخورد یه برق قدردانی دید.
سرش رو کج کرد و گفت: «خیلی خوب به نظر میای.»
نانی سریع جوابش رو داد: «تو هم همینطور.»
صداش به زور دراومد.
با خودش گفت: «لعنتی، چرا دهنم انقدر خشکه؟»
مانو لبخند زد.
* «بریم؟»
نانی سر تکون داد، و داخل رفتن.
اتاق خصوصی کمنور با نور های نئون میدرخشید، یه صفحهی بزرگ جلوشون روشن بود. نانی به تبلت روی میز نگاه کرد که یه لیست بیانتها از آهنگها رو نشون میداد.
مانو روی کاناپه ولو شد.
* «تو اول انتخاب کن.»
نانی دست و پاش رو گم کرد، توی گزینهها دنبال آهنگ مناسب میگشت.
+ «اوه، ام—»
مغزش خالی شده بود.
اصلاً توی کارائوکه چی میخونن؟
مانو خم شد، به انتخابهاش نگاه کرد.
* «یه چیز بامزه چطوره؟ یه چیز خجالتآور.»
نانی آهی کشید.
+ «میدونستم قراره اینو بگی.»
مانو خندید، ضربهی آرومی به شونهش زد.
* «بجنب! اینطوری بهیادموندنیتر میشه.»
نانی تردید کرد، ولی بالاخره یه آهنگ انتخاب کرد که باعث شد مانو از خنده بترکه.
«Maneater» از نلی فورتادو
وقتی چند نُت اول پخش شد، نانی پشیمون شده بود.
ولی مانو دست زد، چشماش از هیجان برق میزدن.
با اشاره بهش گفت: «باید برقصی.»
+ «چی؟»
* «بجنب، این آهنگ برای رقصه. باهم میرقصیم.»
نانی صورتش رو توی دستهاش قایم کرد.
+ «ازت متنفرم.»
مانو با شوخی گفت: «نه، نیستی.»
میکروفون رو بهش داد.
و یه جورایی، نانی انجامش داد.
خوند.
رقصید (افتضاح).
مانو تشویقش کرد، انقدر خندید که نزدیک بود از روی کاناپه بیفته.
وقتی نوبت مانو شد، نانی هم به همون اندازه ادا درآورد، با هارمونیهای فالش، اجرای «Love Story» تیلور سویفت رو خوند، تا زمانی که مانو از شدت خنده اشک توی چشماش جمع شد.
وقتی آهنگ آخرشون تموم شد، هردوشون از خنده دلدرد گرفته بودن.
مانو وقتی تو هوای خنک شب بیرون اومدن، گفت:
* «فکر نکنم توی عمرم انقدر خندیده باشم.»
نانی لبخند زد، استرسش بالاخره جای خودش رو به یه حس گرم و سبک داد.
+ «منم همینطور. راستی، گشنته؟ یه رستوران خوب اینطرفا هست اگه بخوای بریم.»
مانو با ذوق سر تکون داد.
* «دوست دارم، بریم.»
بعد از کارائوکه، چند تا کوچه رو پیاده رفتن تا به یه رستوران دنج بین ساختمونهای بلند رسیدن. جایی با نور کم و موسیقی جاز آروم توی پسزمینه بود.
مانو وقتی توی غرفه نشستن، گفت: «اینجا قشنگه. حس صمیمی داره.»
نانی توی دلش با خودش صحبت میکرد: «زیاد بهش فکر نکن. سخت نگیر.»
آب دهنش رو قورت داد.
+ «آره. اسکای پیشنهادش داد.»
مانو با لبخند یه تای ابروش رو بالا برد.
* «اسکای، نه؟ حتماً دوست خوبیه.»
نانی لبخند زد.
+ «هست. رو اعصابه، ولی... آره. اون بهترینه.»
غذا رو سفارش دادن، و گپوگفت بینشون مثل همیشه راحت پیش رفت. دربارهی دانشگاه، خاطرههای بچگی و عشق مشترکشون به گربهها حرف زدن.
مانو با چنگالش یه تیکه از غذا رو برداشت.
* «هنوزم فکر میکنم گربههای سیاه دستکم گرفته شدن.»
+ «باهات موافقم. اسکای توی دبیرستان یه گربهی سیاه داشت. یه شیطون کوچولو به اسم پلوتو.»
مانو لبخند زد.
* «شماها حتماً خیلی به هم نزدیک بودین.»
نانی یه لحظه تردید کرد، بعد سر تکون داد.
+ «آره. هنوزم هستیم.»
یه چیزی توی نگاه مانو قلبش رو به تپش انداخت. انگار چیز بیشتری رو از توی حرفهاش فهمیده بود.
قبل از اینکه زیادی فکر کنه، مانو چنگالو روی میز گذاشت و کمی به جلو خم شد، چونهش رو روی دستش تکیه داد.
* «میدونی... خیلی خوشحالم که ازم خواستی باهات بیام بیرون.»
نانی پلک زد، غافلگیر شده بود.
+ «واقعاً؟»
مانو سر تکون داد.
* «داشتم فکر میکردم پس کِی قراره این کارو کنی.»
مغز نانی قفل کرد.
+ «صبر کن. میدونستی ازت خوشم میاد؟»
مانو خندید.
* «نانی، تو اصلاً زیرک نیستی.»
صورت نانی داغ شد.
+ «خدای من.»
مانو با لبخند اضافه کرد: «ولی بامزهست. و راستش؟ منم یه مدته از تو خوشم میاد.»
اگه قلب نانی قبلاً تند میزد، حالا انگار تو یه مسابقهی سرعت میدویید.
این باید یه رویا میبود.
یه رویای خیلی خیلی خوب.
مانو انگشتهاش رو روی میز تکون داد.
* «خب، نظرت چیه؟ فکر میکنی بتونی یه قرار دوم بذاری و منو مال خودت کنی؟»
انگار توی کل وجود نانی زنگ خوشحالی به صدا دراومده بود.
آب دهنش رو به سختی قورت داد، سعی کرد خونسرد باشه، ولی لبخند گشادی که روی صورتش پهن شده بود لو میدادش.
+ «خوبه، موافقم.»
⊹ Ongoing... ⊹