Chapter 14
skunanuروز بعد، نانی یهویی از خواب پرید. قفسه‌ی سینه اش سنگین شده بود و هنوز گیج و منگ بود که به خودش نگاه کرد، چشماش توی اتاق چرخید تا اینکه روی فورث ثابت موند، فورث روی مبل کنار تخت عمیق خوابیده بود.
نانی آروم صداش زد: «فورث...»
ولی امگا همچنان توی خواب عمیق بود.
نانی سریع از جاش بلند شد و مستقیم رفت سمت حموم، چراغ رو روشن کرد و به تصویر خودش توی آینه خیره شد.
رنگ صورتش که قبل تر حسابی پریده بود، دوباره برگشته بود و حالا بیشتر شبیه خودش به نظر میرسید.
سعی کرد همه‌ی اتفاقات دیشب رو به یاد بیاره، ولی خاطراتش خیلی مبهم بودن.
همون موقع چشمش به چیزی درست زیر ترقوه اش افتاد.
یه رد قرمز کمرنگ.
نانی نفسش رو حبس کرد و سریع سرش رو تکون داد.
خواب دیده بود؟ مطمئن بود یه نفر بغلش کرده بود. دستایی گرم، صدایی آروم و مطمئن... ولی صورت اون شخص توی اون هاله‌ی مبهم یادش نمیومد.
و حالا یه رد روی پوستش داشت که اصلاً یادش نمیومد چطوری به وجود اومده.
«فورث، بیدار شو.»
نانی دوباره صداش زد و وقتی از حموم بیرون اومد، این بار با کمی جدیت بیشتر شونه‌ی دستیارش رو تکون داد.
فورث توی خواب اخماش رو درهم کشید، بعد آروم چشماش رو باز کرد و در حالی که پلک میزد به پرنس نگاه کرد.
نانی با صدایی آروم ولی جدی پرسید:
«دیشب چیشد فورث؟»
فورث با خونسردی دست و پاهاش رو کش داد، انگار میخواست چند لحظه برای خودش وقت بخره.
«از تب غش کردی، نی.»
با احتیاط جواب داد.
نانی چشماش رو ریز کرد.
«همه اش همین بود؟»
فورت مکث کرد و این بار صاف نشست، قبل از جواب دادن، به دستاش نگاه کرد.
«خیلی تبت بالا رفته بود، آمپول ها... بدنت رو خیلی تحت فشار گذاشته بودن.»
آروم گفت.
«نزدیک بود از حال بری، نمی‌دونستم باید چیکار کنم تا اینکه...»
حرفش رو نصفه خورد.
بعد ادامه داد:
«یکی از نگهبان های قصر ما رو دید، اون کمک کرد برگردونیمت تو اتاق مهمون.»
فورث دروغ می‌گفت، صداش کاملاً ثابت بود، چون قولی که به اسکای داده بود یادش بود. قول داده بود حقیقت رو از نانی مخفی نگه داره.
نانی با شک پرسید:
«مطمئنی؟ چون یادمه یه نفر میخواست نذاره بهم آمپول بزنی...»
فورث سریع سرش رو تکون داد.
«حتماً اشتباه یادت مونده، فقط من بودم و اون نگهبانه. وقتی داشتی استراحت میکردی، من رفتم پایین تا به همه بگم حالت خوب نیست، اونا هم درک کردن.»
اما خاطره‌ای واضح و محکم توی ذهن فورث زنده شد.
آره، اون رفته بود پایین.
رفته بود به ملکه‌ی مادر، جولی، و بقیه خبر بده که پرنس نانی به استراحت نیاز داره.
همه بدون هیچ سؤالی این موضوع رو پذیرفته بودن.
حتی لرد آدریان هم وقتی کمی بعد از نانی میز رو ترک کرده بود، درباره‌ی غیبت اسکای پرسیده بود.
جمینای جلو اومده بود و گفته بود اسکای یه تماس فوری نظامی داشته.
ولی وقتی فورث برگشت اتاق، اسکای خودش رو به نانی نزدیک کرده بود و چند بوسه‌ی خیلی آروم روی پوست داغش زده بود. بعد لباش چند لحظه همونجا مونده بودن و یه رد خیلی کمرنگ نزدیک ترقوه‌ی نانی به جا گذاشته بودن.
فورث با دیدن اون رد حسابی ترسیده بود، ولی اسکای آرومش کرده بود.
اسکای آروم گفته بود:
«من نمیخوام نشونی روش بذارم، فقط دارم بوی خودم رو بهش میدم. بدنش خیلی داغه، حتی یه تماس خیلی کوچیک از طرف من میتونه دماش رو پایین بیاره، بوی من هم کمکش میکنه.»
اتفاقی که بعدش افتاد، فورث رو شوکه کرده بود.
اسکای اصرار داشت که دیگه از آمپول استفاده نکنن، از فورث خواسته بود وسایل پزشکی رو بیاره و بعد با دستایی آروم و ماهر، از خون خودش گرفته بود.
بعد به فورث یادآوری کرده بود که همون بوی مصنوعی‌ای رو درست کنه که نانی ازش استفاده میکرد، بویی که شبیه رایحه‌ی آلفای اهم بود.
اسکای با تمرکز گفته بود:
«این حالش رو ثابت میکنه، دیگه لازم نیست بهش آمپول بزنی، فقط این ترکیب رو با الکل قاطی کن و یه بار اسپری کن، خون من و رایحه‌ی من توشه.»
بعد خیلی آروم اضافه کرده بود:
«چون من جفت سرنوشتیشم.»
فورث همه چیز رو واضح یادش بود، تک تک دستورهایی که اسکای بهش داده بود، برای همین تصمیم گرفته بود همراهیش کنه و چیزی به نانی نگه.
نانی بلافاصله جواب نداد.
به دستاش خیره شد و انگشتاش کمی جمع شدن، چون کم کم شک به دلش افتاده بود.
یه چیزی درست نبود.
یه چیزی درباره‌ی اون رایحه که هنوز خیلی کمرنگ روی پوستش مونده بود، به دلش نمی‌نشست.
اون رایحه شبیه رایحه‌ی اهم نبود.
حداقل... نه کاملاً.
اما قبل از اینکه دوباره بتونه بهش فکر کنه، فورث پرده ها رو کنار زد و نور ملایم صبح رو به داخل اتاق راه داد.
با مهربونی گفت:
«باید آماده شی، نی. خانواده‌ی سلطنتی سلورین ازمون دعوت کردن قبل از اینکه امروز برگردیم نروویا، یه سر به باغ سلطنتی بزنیم.»
نانی سرش رو تکون داد و با یه لبخند کمرنگ دوباره به سمت حموم رفت.
نانی آروم سرش رو تکون داد و نذاشت اون سؤال بیشتر از این روی زبونش بمونه، هنوز انرژی اینو نداشت که بیشتر پیگیرش بشه، حداقل فعلاً نه.
ولی انگشتاش آروم روی اون رد کمرنگ روی ترقوه اش کشیده شد.
خاطره‌ی اینکه یه نفر بغلش کرده بود، گرم و امن و محافظت شده، مثل یه تصویر محو هنوز توی وجودش مونده بود، یه حس آرامش که خودش هم نمیخواست اعتراف کنه دلش براش تنگ شده.
صدای فورث نانی رو از فکر و خیال بیرون کشید:
«بس کن دیگه خیال بافی رو تموم کن و آماده شو.»
پرنس با یه تکون کوچیک و از روی ناچاری سرش رو تکون داد و رفت سمت حموم، لباش یه کم جمع شده بود و شونه هاش افتاده بود، درست مثل بچه گربه‌ای که مادرش دعواش کرده باشه.
فورث آروم خندید و سرش رو تکون داد.
به پرنس نگاه کرد که پشت در ناپدید شد و با یه نفس راحت، آه آرومی کشید. بالاخره یکی دیگه هم بود که واقعاً به نانی اهمیت میداد.
کسی غیر از شاه ناوین، پرنس اهم، مری یا خودش.
حداقل فعلاً، فورث میدونست نانی تحت حمایت یه آدم قابل اعتماده، کسی مثل اسکای.
نمیدونست داستان بین این دو پرنس قراره آخرش به کجا برسه، اینکه به عشق ختم میشه یا دل شکستگی.
ولی واقعاً امیدوار بود نانی یه روز یاد بگیره چطور درست و واقعی کسی رو دوست داشته باشه.
حتی اگه اون شخص کسی باشه که یه زمانی ازش متنفر بوده.
اسکای وقتی داشت لباس سلطنتیش رو میپوشید، غرق فکر و خیال بود که صدای در از بیرون اومد.
وقتی اجازه داد شخص پشت در وارد بشه، جمینای سرش رو از لای در نیمه باز داخل آورد.
جمینای گفت:
«هیئت نروویا همین الان توی باغ منتظر ما هستن.»
همزمان نگاه میکرد که برادر بزرگترش یقه‌ی بلند لباسش رو مرتب میکرد و بعد برای آخرین بار موهاش رو درست میکرد.
جمینای جلوتر اومد و اسکای از گوشه‌ی چشمش نگاهش کرد و حرکتش رو توی انعکاس آینه دید.
جمینای با دستایی که روی سینه اش جمع شده بود پرسید:
«دیشب کجا غیبت زد؟ حتی آدریان هم دنبالت می‌گشت.»
اسکای دست از مرتب کردن موهاش کشید.
«هیچ جا، چون خسته بودم برگشتم اتاقم.»
اسکای یه بهونه سرهم کرد، ولی جمینای اصلاً باورش نکرد.
«درست بعد از اینکه پرنس نانی رفت، تو هم ناپدید شدی. این اصلاً شبیه کسی نیست که مستقیم رفته باشه اتاقش.»
جمینای سعی کرد ازش حرف بکشه.
اسکای سریع سرش رو چرخوند و به برادرش نگاه کرد.
«به کمکم نیاز داشت، منم بهش کمک کردم.»
اسکای آروم گفت و چشماش کمی ریز شد.
جمینای یه ابرو بالا انداخت و مشخص بود اصلاً قانع نشده.
«تو کل شام داشتی با آدریان حرف میزدی، بعد انتظار داشتی پرنس نانی باهاش مشکلی نداشته باشه؟ مخصوصاً وقتی این ماییم که پیشنهاد ازدواج رو دادیم؟»
صدای جمینای پر از کلافگی بود.
«گفتم که من خیلی وقته از آدریان گذشتم، فقط یه رابطه‌ی کوتاه بود.»
اسکای جواب داد، این بار با لحن تندتری.
جمینای یه خنده‌ی کوتاه و خشک کرد.
«ولی بازم اولین عشق تو بود، و پرنس نانی نمیتونه جاش رو بگیره. تو نمیخوای باهاش ازدواج کنی چون برات مهمه، میخوای بفهمی چه چیزی رو ازت پنهون میکنه. میخوای انتقام بگیری، مگه نه؟ به خاطر اینکه اون موقع باهات مثل آشغال رفتار کرد؟»
فک اسکای سفت شد و با چشمایی که از عصبانیت برق میزد، کامل سمت برادرش برگشت.
«مواظب حرف زدنت باش، جم.»
جمینای اصلاً جا نزد و با نگاه آروم و محکمی به اسکای خیره موند.
آروم گفت:
«من برادرتم، اگه من این حرفا رو نزنم، هیچکس دیگه‌ای نمیزنه، میخوام مطمئن شم این کار رو فقط از روی لجبازی و کینه انجام نمیدی.»
مشت های اسکای کنار بدنش گره خورد.
«نمیدم.»
«پس چرا داری دروغ میگی؟»
جمینای اصرار کرد و لحنش آروم تر شد.
«فکر کردی من متوجه نشدم لحظه‌ای که دیشب ناپدید شد، رایحه ات چطور عوض شد؟ تو نگرانش شده بودی. اون دیگه انتقام نبود، اسکای. اون یه واکنش غریزی بود.»
اسکای نگاهش رو از برادرش گرفت و فکش همچنان سفت بود.
جمینای یه قدم نزدیکتر شد.
«اگه قراره این نامزدی و این اتحاد رو ادامه بدی، با یه دل صاف انجامش بده، فقط چون هنوز از اتفاقات گذشته آسیب دیدی، نانی رو تنبیه نکن.»
اسکای مدت زیادی ساکت موند و به تصویر خودش توی آینه نگاه کرد، چهره اش کاملاً جدی و گرفته شده بود.
بالاخره گفت:
«در مورد آدریان، فقط داشتم با مهمونی که همه امون مدت زیادیه می‌شناسیمش، تا جایی که میتونستم مؤدبانه رفتار میکردم. نه بیشتر، نه کمتر. من سعی نکردم نانی رو نادیده بگیرم، اون خیلی دور از من نشسته بود، انتظار داشتی وسط یه شام رسمی پاشم برم سمتش؟»
لحن اسکای کاملاً کنترل شده بود.
«من هنوز هیچ وابستگی احساسی‌ای به نانی ندارم، دارم سعی میکنم بیشتر بشناسمش، در مورد نفرت هم... قبول دارم یه بخشی ازش هنوز وجود داره. ولی دیگه مثل قبل نیست، دیگه مثل گذشته اذیتم نمیکنه و ذهنم رو درگیر نمیکنه. من بهش آسیب نمیزنم، پس لازم نیست نگران باشی.»
این بار لحنش محکم تر بود.
جمینای یه ابرو بالا انداخت و همچنان با دقت برادر بزرگترش رو زیر نظر داشت.
«چیزی فهمیدی؟» پرسید.
«کنجکاوم، از اولین باری که اسم نانی رو از زبون نامتان شنیدی، خیلی فرق کردی.»
اسکای یه آه آروم کشید و برای لحظه‌ای نگاهش رو انداخت روی زمین.
آلفا جواب داد:
«نمیخوام وقتی اوضاع همین الانشم بین ما سخته، سخت ترش کنم.»
این دفعه جمینای دیگه چیزی برای گفتن نداشت.
فقط سرش رو تکون داد و چند لحظه به برادرش نگاه کرد، بعد یه آه آروم کشید.
«باشه، اگه خودت میگی.»
اسکای توی دلش نفس راحتی کشید.
جمینای برگشت که بره، ولی وقتی دستش رو روی دستگیره‌ی در گذاشت، مکث کرد.
«ولی هر نقشه‌ای که داری، فقط مطمئن شو آخرش خودت هم آسیب نبینی.»
اسکای بلافاصله جواب نداد.
به برادر کوچیکترش نگاه کرد که از در بیرون رفت و صدای قدماش کم کم توی راهرو محو شد.
دوباره به تصویر خودش توی آینه نگاه کرد، یقه‌ی بلند لباسش رو مرتب کرد و جلوی لباس رسمیش رو صاف کرد.
ولی ذهنش جای دیگه‌ای بود.
روی حرفایی که زده شده بود، حقیقت هایی که فهمیده بود و سنگینی چیزی که حالا میدونست.
جفت سرنوشتیش.
هنوزم باورش سخت بود.
مهم نبود جلوی فورث چقدر خونسرد رفتار کرده بود، توی وجودش این حقیقت مثل یه ضربان قلب دوم مدام خودش رو بهش یادآوری میکرد.
نانی، امگای سرنوشتیش بود.
همون پسری که کلی احساس مختلف توی وجودش به جا گذاشته بود.
همون پسری که مسخره اش کرده بود، تحقیرش کرده بود و بعد ناپدید شده بود.
با این حال، گرمای پوست تب دار نانی زیر دستش هنوز یادش بود، زمزمه های ناخودآگاهش... و اون حالت آسیب پذیری که نانی با تمام وجود سعی کرده بود پنهونش کنه.
اسکای یه نفس عمیق کشید و بالاخره از اتاق بیرون رفت.
هر اتفاقی که قرار بود برای این نامزدی بیفته، اسکای دیگه داشت با چشمای باز واردش میشد.
و اینکه نانی آماده‌ی روبه‌رو شدن با حقیقت بود یا نه، اسکای تصمیمش رو گرفته بود.
اون از نانی محافظت میکرد.
نه به خاطر وظیفه.
نه به خاطر اتحاد بین دو کشور.
بلکه چون یه چیزی درونش از همین حالا شروع کرده بود به تغییر کردن.
آلفا یه نفس عمیق کشید و از اتاقش بیرون اومد، اما همون لحظه یه مرد قدبلند و لاغر رو دید که جلوی در منتظرش ایستاده بود.
دستیار با یه خم کوچیک سر گفت:
«پرنس اسکای، از این به بعد من دستیار شما هستم و در تمام کارهای رسمی و مراسم هایی که مربوط به سلورین باشه همراهتونم.»
اسکای اخماش رو کشید و به غریبه خیره شد. درست وقتی میخواست اعتراض کنه، ملکه‌ی مادر جولی از پشت سر مرد ظاهر شد.
ملکه گفت:
«پدربزرگت خواسته یه دستیار مخصوص خودت داشته باشی تا بتونه حواسش بهت باشه.»
اسکای با شنیدن این حرف حتی بیشتر گیج شد.
«صبر کن، دقیقاً برای چی؟» پرسید.
لحنش سرد نبود، واقعاً گیج شده بود و همین باعث شد جولی آروم لبخند بزنه.
«از این به بعد قراره توی خیلی از کارهای دیپلماتیک شرکت کنی، مخصوصاً کارهایی که مربوط به پادشاهی نروویا میشه. باید به تقویت اتحاد بین دو کشور کمک کنی.»
جولی با خونسردی توضیح داد.
بعد ادامه داد:
«اسم دستیارت تی ترادیکه، آدم توانمند و باتجربه‌ایه و قبلاً هم با پادشاهی ریکسندار کار کرده.»
همزمان نگاهش رو به امگای مودبی انداخت که کنار اسکای ایستاده بود.
اسکای یه نگاه کوتاه به تی انداخت، لباس مرتب و تمیزش، حالت آرومش و دستایی که مرتب جلوی بدنش گذاشته بود رو برانداز کرد.
زیر لب گفت:
«من پرستار بچه نمیخوام.»
جولی یه ابرو بالا انداخت.
«اون پرستار بچه نیست، دستیارته. و این موضوع جای بحث نداره، اسکای. دیپلماسی و حفظ ظاهر خیلی مهمه.»
اسکای آروم نفسش رو بیرون داد، سنگینی انتظارات دوباره بیشتر روی شونه هاش افتاده بود.
آروم گفت: «باشه، مامان.»
حتی توی چشمای جولی نگاه نکرد.
حالت صورت جولی کمی نرم شد، جلو رفت و لبه‌ی کت اسکای رو مرتب کرد.
«میدونم هنوز داری سعی میکنی بفهمی قراره بین تو و پرنس نانی چی بشه، من دخالت نمیکنم. ولی باید مراقب باشی. داشتن کسی مثل تی کنارت، یکی از راه هاییه که مطمئن بشم همه چیز درست پیش میره.»
اسکای دوباره یه نگاه به تی انداخت، امگا همچنان ساکت و بی حرکت ایستاده بود.
«سعی خودمو میکنم.» اسکای گفت.
جولی یه لبخند کوچیک زد و بعد برگشت و از اونجا رفت، و اون دوتا رو توی راهرو تنها گذاشت.
تی اولین کسی بود که حرف زد.
«اگه دستور دیگه‌ای نداشته باشم، پشت سرتون راه میرم. اگه به حریم خصوصی نیاز داشته باشید، کنار میرم و مزاحمتون نمیشم. وظیفه‌ی من کمک کردنه، نه دخالت کردن.»
اسکای دوباره با دقت نگاهش کرد و بعد کوتاه سر تکون داد.
«باشه، بیا زودتر تمومش کنیم. به اندازه‌ی کافی نروویا رو منتظر گذاشتیم.»
اسکای اینو گفت و به سمت راه پله‌ی بزرگ قصر راه افتاد و دستیار جدیدش هم پشت سرش حرکت کرد.
مستقیم رفتن سمت قسمت پشتی قصر، جایی که باغ قرار داشت.
وقتی رسیدن، اهم و نانی رو دیدن که از قبل اونجا ایستاده بودن و با دقت به توضیحات یکی از کارکنان قصر درباره‌ی انواع گل هایی که توی باغ پرورش داده میشدن گوش میدادن.
از دور، نگاه اسکای روی نانی موند، داشت به این نگاه میگرد که امگا با اون اندام ظریفش آروم کنار یه بوته‌ی پر از گل های مینا خم شده بود و یه لبخند ملایم روی لباش داشت.
پرنسس فیلم که اونجا حضور داشت، گفت:
«متوجه شدم پرنس نانی بیشتر از بقیه‌ی گل ها مینا رو دوست داره.»
نانی با شنیدن این حرف لبخند زد و جواب داد:
«راستش من همه جور گلی رو دوست دارم، بوی خوبی دارن و خیلی رنگارنگن، یه جور آرامش خاصی بهم میدن.»
آروم ساقه‌ی گل رو رها کرد و به راه رفتن توی مسیر باغ ادامه داد و با لذت و آرامش به گل های اطراف نگاه میکرد.
آخرای بازدید کوتاهشون از باغ، یکی از کارکنان قصر یه دسته گل مینا که تازه آماده شده بود به نانی داد.
چشمای نانی از تعجب برق زد.
ملکه جولی وقتی همگی برای مراسم رسمی بدرقه‌ی هیئت نروویا دوباره وارد قصر شدن، با گرمی گفت:
«امیدوارم در آینده دوباره به پادشاهی ما سر بزنید.»
اُهم و نانی هم با احترام لبخند زدن و فورث جلو اومد تا وقتی به سمت ملکه تعظیم میکردن، دسته گل رو از دست نانی بگیره.
بعد از اون، با شاه ساروت درباره‌ی پیشنهاد نامزدی بین اسکای و نانی یه گفت‌وگوی کوتاه داشتن.
نانی جواب قطعی‌ای نداد و فقط گفت که برای فکر کردن به زمان بیشتری نیاز داره، همچنین اشاره کرد که یه گزینه‌ی دیگه هم برای ازدواج توی ذهنش داره.
شاه با درک کردن حرفش فقط سر تکون داد.
«ما به تصمیم شما احترام میذاریم.» با مهربونی لبخند زد.
اسکای چند قدم اون طرف‌تر، بین جمینای و دستیار جدیدش، تی، ایستاده بود.
هیچی نگفت، ولی چشماش حتی برای یه لحظه هم از نانی برداشته نمیشد.
حتی یه بار.
پرنسس فیلم جلو رفت تا با نانی دست بده و با صدایی آروم و صمیمی گفت:
«مراقب خودت باش و چیزی که درباره‌ی طراحی مجموعه‌ی پاییز بهت گفتم رو یادت نره.»
نانی لبخند زد و آروم سر تکون داد.
«حتماً یه وقتی پیدا می‌کنیم که دوباره همدیگه رو ببینیم.» مؤدبانه گفت.
بعد دستای به هم گرفته خورده اشون رو از هم جدا کرد و رفت تا با جمینای و نامتان هم دست بده.
بعد جلوی اسکای ایستاد.
سرش رو بالا گرفت و به پرنس نگاه کرد، نزدیک شدن ناگهانیشون باعث شد ضربان قلبش تندتر بشه.
نانی گفت:
«میدونم خیلی دیر شده، ولی بابت کاری که توی گذشته باهات کردم، معذرت میخوام.»
لباش کمی می‌لرزید.
احتمالاً کارکنان قصر و اعضای خانواده که اطرافشون بودن حرفش رو شنیده بودن، ولی همه وانمود میکردن چیزی نشنیدن.
اما نانی اهمیتی نمیداد.
برای اون، چیزی که مهم بود همین بود.
اسکای از این عذرخواهی ناگهانی جا خورد، اصلاً انتظار نداشت نانی این موضوع رو جلوی همه پیش بکشه.
آلفا بلافاصله جواب نداد.
فقط گوش داد و نانی که تمام شجاعتش رو جمع کرده بود، ادامه داد:
«تو حق داری الان جایی که هستی وایسی، یه آلفای سربلند برای پادشاهیت باشی. سلورین خوش شانسه که تو رو داره.»
نانی یه لبخند خیلی کمرنگ زد.
و با اینکه حرفاش آروم بود، اسکای میتونست صداقت واقعی پشتشون رو حس کنه.
اسکای چند لحظه‌ی دیگه به نانی خیره موند، حرفاش هنوز بین اون دوتا توی هوا مونده بود.
اسکای نه تشکر کرد، نه لبخند زد.
ولی یه چیزی توی نگاهش نرم تر شده بود، اونقدر که نانی متوجهش بشه.
بعد فقط سرش رو تکون داد و کنار رفت تا پرنس نروویا بتونه رد بشه.
فورث کنار نانی ظاهر شد و بی سروصدا راهنماییش کرد سمت ماشینی که جلوی پله های قصر منتظرشون بود.
بقیه‌ی اعضای هیئت هم پشت سرشون حرکت کردن و مراسم رسمی بدرقه با تعظیم های تشریفاتی و آخرین خداحافظی ها شروع شد.
نانی حتی یه بار هم پشت سرش رو نگاه نکرد.
حتی یه بار.
اما وقتی سوار ماشین شد، درها بسته شدن و ماشین به راه افتاد، انگشتاش محکم دور دسته گل میناهایی که روی پاهاش گذاشته بود جمع شدن.
هیچی نگفت.
حتی وقتی فورت کنارش نشست و هر از گاهی بی صدا نگاهش میکرد، نانی حرفی نزد.
بیرون، قصر سلورین کم کم ازشون دور و کوچیکتر میشد و نور طلایی آفتاب آخرای صبح روی ساختمون های قصر افتاده بود.
داخل ماشین، نانی پیشونیش رو آروم به شیشه تکیه داد. داشت به سمت پادشاهی خودش برمیگشت. برای چند لحظه چشماش رو بست و سعی کرد نفساش رو آروم کنه.
خیلی آروم، تقریباً جوری که انگار با خودش حرف میزد، گفت:
«من واقعاً منظورم همین بود... تک تک حرفام.»
فورث حرفش رو شنید، ولی چیزی نگفت.
چون بعضی وقت ها سکوت تنها جوابیه که باعث نمیشه سنگینی همه چیز بیشتر بشه.
و نانی همین الان هم بیشتر از حد کافی بار روی دوشش داشت.
⊹ Ongoing... ⊹