Chapter 13
اسکای هنوز نمیتونست باور کنه.
کل ماجرا یه جور عجیب و غریب دیوونهوار بود، انقدر پیچیده که نمیتونست تشخیص بده خوبه یا بد.
لعنتی، حتی مطمئن نبود اصلاً باید چه حسی داشته باشه.
خوابیدن با نانی انگار یه چیز غیرواقعی بود، مثل یه رویا.
هی سعی میکرد به خودش بقبولونه که اتفاق نیفتاده، فقط یه رویای خیلی زندهست که ذهن رو گول میزنه تا فکر کنی واقعاً اتفاق افتاده.
ولی این رویا نبود.
صد درصد واقعی بود.
و حس موندگار لمس نانی روی پوستش نمیذاشت اینو فراموش کنه.
یهو صداش زدن: «اسکای!»
ها؟ اسکای افکارش رو فراموش کرد و دید هر دو دوستش دارن نگاهش میکنن، دائو کاملاً کلافه به نظر میرسید و بیلکین یه نگرانی آروم توی نگاهش داشت.
از قیافهشون معلوم بود که مدتیه دارن سعی میکنن به واقعیت برگردوننش.
حتماً انقدر توی فکر غرق شده بود که نزدیک بود کامل از این دنیا غیبش بزنه.
با انگشت شستش به خودش اشاره کرد، هنوز کمی گیج بود.
+ «داشتین صدام میکردین؟»
دائو چشماش رو چرخوند.
گفت: «عجب، بالاخره فهمیدی! آره، اسکای! وسط یه گپ مهم بودیم اینجا.»
اسکای پشت سرش رو مالید و یه لبخند معذب زد.
+ «ببخشید، بچهها. چی میگفتین؟»
بیلکین و دائو یه نگاه به هم انداختن، بعد بیلکین به جلو خم شد، چشماش از کنجکاوی تنگ شده بود.
گفت: «چی انقدر حواستو پرت کرده؟ میدونی میتونی بهمون بگی، رفیق.»
دائو پوزخند زد.
گفت: «ها! بهتره بپرسی کی، نه چی.»
بیلکین اخم کرد، معلوم بود گیج شده.
گفت: «چرا؟»
اسکای هم کنجکاو بود، هرچند حس میکرد میدونه این حرفها قراره به کجا برسه.
دائو با یه لبخند زیرکانه به سمتش برگشت.
گفت: «یه کلمه. چهار حرف. با حرف قشنگ N شروع میشه.»
اسکای چشماش رو چرخوند.
بیلکین دوباره پلک زد.
گفت: «هنوز نگرفتم.»
دائو با پشت دست یه ضربه به سر بیلکین زد.
گفت: «منظورم نانیه، احمق. دیگه کی میتونه توی فکر اسکای باشه؟ از وقتی با مانو بههم زده نگرانشه.»
بیلکین که داشت جای ضربه رو میمالید، اخم کرد.
گفت: «راست میگی... صبر کن، مگه مانو به پارتی تولدت دعوت نبود؟ فکر کنم دیشب دیدمش.»
چشمای اسکای سریع به سمت دائو پریدن، ابروهاش بههمدیگه گره خوردن.
+ «اصلاً چرا دعوتش کردی؟»
دائو فوری عقب کشید، دستاش رو تسلیموار بالا برد.
گفت: «اسکای، آروم باش. اگه میدونستم اونا بههم زدن، دعوتش نمیکردم. تازه، من که لیست مهمون ها رو ننوشتم. فقط گفتم همه دعوتن.»
بیلکین به اسکای که روبهروش نشسته بود، گفت: «نانی چیزی دربارهی اینکه چی بینشون گذشته بهت گفته؟»
اسکای کلافه آهی کشید، دستش رو توی موهاش کشید.
+ «نه با جزئیات. فقط گفت مانو دیگه نمیخواد باهاش باشه چون نانی زیادی بهش عشق میداد.»
دائو پلک زد، کاملاً گیج شده بود.
گفت: «ها؟ این اصلاً معنی نداره. مگه این چیز خوبی نیست؟ نانی یکی از مهربونترین آدماییه که دیدم. چی باعث شده مانو فکر کنه بههم زدن کار درستیه؟»
بیلکین برای اینکه حرف دائو رو تایید کنه، ضربهی آرومی به شونهش زد.
گفت: «دو تا احتمال هست: یا عاشق یکی دیگه شده، یا حسش به نانی سرد شده.»
دائو زمزمه کرد، چونهش رو متفکرانه مالید.
گفت: «اینا مگه یه جورایی یکی نیستن؟ منظورم اینه، شاید چون یکی دیگه اومده حسش سرد شده.»
بیلکین نفسش بند اومد.
گفت: «یا شاید خیانت کرده—»
اسکای وسط حرفهاشون پرید، لحنش محکم بود.
+ «بچهها، بس کنین، باشه؟ لازم نیست همهچیز زندگی نانی رو بدونین، خصوصاً وقتی فقط دارین حدس میزنین و حقیقتو نمیدونین.»
دائو پوزخند زد، سرش رو کج کرد.
گفت: «آروم باش، پاپیفیس. لازم نیست انقدر از رفیق جونجونیت دفاع کنی.»
اسکای چشماش رو چرخوند.
+ «نگفتم بهم نگو پاپیفیس؟»
بیلکین پوزخند زد.
گفت: «جالب اینجاست، یادمه یه بار نانی بهت گفت پاپیفیس و تو هیچی بهش نگفتی. خیلی تبعیض قائل میشی.»
اسکای خندید.
+ «خب، نانی بهترین دوستمه. بهش تخفیف میدم.»
دائو و بیلکین یه نگاه به هم انداختن و همزمان، کاملا هماهنگ، گفتن:
> گفتن: «تبعیضگر!»
اسکای پوزخند زد، سرش رو تکون داد.
زیر لب گفت: «خفه شین.»
ولی لبخند روی صورتش لو دادش.
بیلکین ابروش رو بالا برد: «حالا میشه برگردیم به حرفم؟»
دائو و اسکای یه نگاه به هم انداختن و با هم سر تکون دادن.
بیلکین دستاش رو با رضایت بههمدیگه کوبید.
گفت: «خوبه. حالا همونطور که داشتم میگفتم—»
ولی قبل از اینکه حرفش رو تموم کنه، صدای قدمهایی که نزدیک میشدن گپشون رو قطع کرد.
اسکای سرش رو بلند کرد و درست به موقع پیپی و نانی رو دید که به سمتشون میان، قیافههاشون با نور آفتاب روشن شده بود.
نگاه اسکای فوری رو نانی قفل شد، و حس کرد یه چیزی درست نیست.
اون انرژی همیشگیش غیبش زده بود، و جاش رو یه چیز آرومتر گرفته بود.
صورتش بیحالت بود، ولی اسکای میتونست بخونتش، اون اخم کوچیک بین ابروهاش و طرز چنگ زدن انگشتاش به بند کیفش، انگار داره خفش میکنه.
قطعاً یه اتفاقی افتاده بود.
دائو هم فهمید. به سمت اسکای خم شد، زمزمه کرد:
گفت: «اوه-اوه. انگار از جهنم برگشته.»
پیپی اول نشست، یه نگاه یواشکی به اسکای انداخت که انگار میگفت هنوز چیزی ازش نپرس.
اسکای سر تکون داد، میدونست این بهترین کاره، ولی اخمش همچنان سر جاش موند.
نانی با آهی که کشید کنار پیپی ولو شد، دستش رو به پیشونیش مالید.
- «صبح بخیر.»
صداش صاف و بیروح بود.
دائو ابروش رو بالا برد.
گفت: «قیافهت... انگار خستهای.»
نانی بهش نگاه کرد و سر تکون داد.
- «آره، یه کم.»
بیلکین با نگرانی پرسید: «قهوه میخوای؟»
نانی سرش رو به علامت منفی تکون داد.
- «نه، خوبم.»
گپوگفت بینشون یه لحظه گیر کرد، نگاهها بینشون رد و بدل میشد، انگار بیصدا همفکری میکردن.
دائو، که هیچوقت اهل ملاحظه نبود، کمی به جلو خم شد، بازوهاشو روی میز گذاشت.
گفت: «خب، چی شده؟»
پیپی یه نگاه بهش انداخت.
احتمالاً زیادی زود بود که بپرسن.
ولی نانی همه رو غافلگیر کرد و جواب داد.
- «مانو رو دیدم.»
سکوت.
فک اسکای سفت شد.
بیلکین نفسش رو طوری سریع بیرون داد که انگار از قبل آمادهش کرده بود.
گفت: «و؟»
نانی شونه بالا انداخت، و با لبهی پیرهن اسکای که تنش بود بازی کرد.
- «با یه پسر بود، و... انگار خوشحال بودن.»
دائو اخم کرد.
بیلکین سرش رو تکون داد، انگار درد دلشکستگی رو احساس میکرد.
پیپی زیر لب یه چیزی زمزمه کرد.
اسکای فقط ساکت موند، متوجه شد نانی چطور با انگشتاش ور میره.
نانی ادامه داد: «باهاش میخندید. میدونی قبلاً با من چطور میخندید؟ دقیقاً همونجوری. تازه فقط چند روز از جداییمون گذشته...»
اسکای از شنیدن ترک تو صدای بهترین دوستش متنفر بود.
از نگاه نابود و ناامید صورتش متنفر بود.
از همهچیز بیشتر، دلش میخواست نانی خوشحال باشه.
همیشه.
ولی هر چقدر خودش یا هر کس دیگهای سعی میکرد، خوشحالی چیزی نبود که اونا بتونن بهش بدن.
اول باید نانی به خودش اجازه میداد خوشحال باشه، اجازه بده خوشحالی وارد دنیاش بشه بدون اینکه حس کنه یه تهدید دائمیه یا پیشبینی قطعی یه اتفاق بد.
نانی با یه خندهی زورکی اضافه کرد: «یعنی، بیخیال. اون مووآن کرده. نوش جونش.»
پیپی به اسکای نگاه کرد، قیافهش غیرقابل خوندن بود.
دائو، که هیچوقت زیاد توی سکوت نمیموند، به جلو خم شد.
گفت: «داداش... نمیخوام دروغ بگم، این واقعاً افتضاحه. تو واقعاً لیاقت یکی بهتر از اونو داری که بلد باشه دوستت داشته باشه و درست باهات رفتار کنه.»
نانی نمیدونست چرا ولی وقتی دائو اینو گفت، چشماش غریزی به سمت اسکای پرید.
شاید فقط عادت بود، چون از وقتی یادش میاومد اسکای همیشه توی زندگیش بود، حضورش انقدر آشنا بود که هر روز دیدنش مثل یه آرامش آروم برای نانی بود.
بیلکین سر تکون داد.
گفت: «ولی اشکال نداره اگه ناراحت باشی.»
نانی آهی کشید، صورتش رو مالید.
- «آره، میدونم. فقط... نمیخوام دیگه دربارهش حرف بزنم. یه چیز دیگه بگیم.»
میز دوباره ساکت شد.
اسکای حس کرد کلمهها توی گلوش فشار میارن، ولی نگهشون داشت.
نه اینجا.
نه حالا.
به جاش فقط نانی رو نگاه کرد، هر جزئیات کوچیکی رو ثبت کرد، از خمیدگی کم شونههاش تا طرز سفت شدن فکش که هر چند ثانیه اتفاق میافتاد.
و اسکای برای اولین بار از دیشب فکر کرد شاید نانی فقط دنبال حواسپرتی نبود.
شاید، ته دلش، دنبال یه چیز کاملاً دیگه بود.
و اسکای؟ اسکای اجازه داد بود این کار رو انجام بده.
اسکای دلش میخواست دستش رو دراز کنه، دستشو روی مچ نانی بذاره، یه چیزی، هر چیزی بگه که شاید باعث بشه کمتر حس کنه داره احساساتش رو از دست میده.
ولی اینجا جاش نبود؛ جلوی بقیه، با نگاهای گهگداری پیپی بینشون، با انرژی بیقرار دائو که میز رو میلرزوند، و با نگرانی بیلکین که توی آههای کلافه و نرمش موج میزد.
پس اسکای ساکت موند.
گروه مثل دوستها وقتی لحظه زیادی سنگین میشه، موضوع رو عوض کرد.
دائو یه جوک احمقانه دربارهی انتخابهای عجیب مد یه استاد گفت، بیلکین بهش دامن زد، و پیپی به دوستپسرش خندید.
کمکم جو سبکتر شد، غم تو چشمای نانی به چیزی قابلتحملتر و قابلحملتر بدون شکسته شدن زیر وزن اتفاقات یکم پیش تبدیل شد.
ولی اسکای دید.
تنش تو شونههای نانی هیچوقت کامل غیبش نزد، چین کوچیک بین ابروهاش هیچوقت کامل صاف نشد.
هنوز داشت بهش فکر میکرد، هنوز حسش میکرد.
اسکای نانی رو به اندازهی کافی میشناخت که بفهمه چه زمانی وانمود میکنه حالش خوبه و مشکلی نداره.
در مورد دیشب، اسکای میگفت نانی فقط تسلیم اون لحظه شد چون میدونست هر چی هم بشه... اسکای تنها کسیه که همیشه با دستای باز میپذیرتش و همونجوری که هست قبولش میکنه.
ناقوس توی فاصله زنگ زد و به دانشجوها یادآوری کرد استراحت صبحشون داره تموم میشه.
دانشجوها فوری به سمت کلاسهاشون راه افتادن، فضای شلوغ کمکم خلوت شد.
اسکای یه نگاه دزدکی به نانی انداخت که با وجود گپهای معمولی دورش ساکتتر شده بود.
گوشههای لبش هر از گاهی با حرفهای مسخرهی دائو تکون میخورد، ولی واقعی نبود.
خندههاش، لبخنداش... هیچکدوم به چشماش نمیرسید.
و اسکای از این متنفر بود.
دائو کشوقوسی به خودش داد، و زمانی که بلند شد. صندلیش به کف کشیده شد.
گفت: «خب، بچهها. وقت شکنجهی مغزهامونه.»
و موهای بیلکین رو بههم ریخت قبل از اینکه بتونه جاخالی بده.
گفت: «پاشو بریم، داداش. اقتصاد باهم داریم، یادته؟»
بیلکین ناله کرد، با کلی بیحوصلگی بلند شد.
گفت: «آه، یادم نیار.»
پیپی ضربهی آرومی به بازوی نانی زد.
گفت: «ما هم باید بریم. ده دقیقه دیگه کلاس داریم.»
نانی سر تکون داد، کیفشو روی شونهش انداخت.
بعد از اینکه دربارهی مانو حرف زده بود، دیگه چیز زیادی نگفته بود، و اسکای مطمئن نبود باید توی این آرامش حس کنه یا نه.
همه شروع کردن وسایلشون رو جمع کنن، صندلیها رو عقب کشیدن و به جهتهای مختلف رفتن.
ولی درست قبل از اینکه اسکای راه بیفته، با احساس کشیده شدن مچ دستش، وایستاد.
نانی بود.
اسکای بهش نگاه کرد، یه چین ریز بین ابروهاش افتاد.
+ «چیشده؟»
نانی تردید کرد، انگشتاش به زور آستین هودی اسکای رو گرفته بودن.
محکم نبود، و واقعاً از اسکای نخواسته بود بمونه.
ولی رهاش هم نمیکرد.
برای یه ثانیه، دنیا دورشون محو شد، فقط صدای گپوگفتهای دور و گرمای آروم انگشتای نانی که مچش رو لمس میکردن.
بعد، نانی نفس عمیقی کشید، قیافهش غیرقابل خوندن بود.
- «من—»
حرفش رو قطع کرد، سرش رو کمی پایین آورد.
- «بعداً میبینمت؟»
اسکای توی چشماش زل زد، دنبال چیزی گشت.
مطمئن نبود نانی چی میخواست بگه، ولی یه چیزی توی کلماتش حس یه جملهی ناتموم رو داده بود، یه فکر که زود قطع شده بود.
ولی حالا وقت فشار آوردن نبود.
اسکای آروم گفت: «آره.»
یه لبخند خیلی کمرنگ زد.
+ «بعداً میبینمت.»
نانی دستش رو ول کرد.
- «اینجا منتظرتم!»
اسکای سر تکون داد، چشماش به جایی که نانی مچش رو لمس کرده بود افتاد.
و همینجوری، لحظه گذشت.
نانی با یه لبخند شکننده برگشت و با پیپی رفت، قدمهاشون هماهنگ شده بود.
اسکای نفسش رو بیرون داد، دستش رو توی موهاش کشید و بالاخره به سمت کلاس خودش رفت.
بعداً، وقتی خورشید پایین اومده بود و سایههای بلند روی زمین دانشگاه افتاده بود، اسکای بالاخره نانی رو تنها گیر آورد.
روی یه نیمکت چوبی درست بیرون خوابگاه نشسته بودن، بوی خاک خیس و غذافروشیهای خیابونی هوا رو پر کرده بود.
جایی بود که صد بار قبلاً اونجا بودن؛ بعد امتحانا، بعد قرار های بد، حتی بعد دعواهایی که واقعاً دعوا نبودن.
اسکای با زانوش به زانوی نانی زد.
+ «خب. حالا میتونی بهم بگی.»
نانی یه خندهی کوچیک کرد، سرش رو تکون داد.
- «چی رو بگم؟»
+ «این کارو نکن.»
صداش نرم بود.
ادامه داد: «وانمود نکن خوبی، وقتی که نیستی.»
نانی مدت زیادی چیزی نگفت.
فقط به جلو زل زد، به اینکه چراغهای خیابون توی اوت فاصله چشمک میزدن، به اینکه درختها توی نسیم شب آروم تکون میخوردن.
بعد، بالاخره حرف زد.
- «حس میکنم خیلی احمقم که هنوز انقدر دوستش دارم.»
اسکای اخم کرد، ابروهای تیرهش مثل ابر های طوفانی روی صورتش جمع شدن.
+ «عشق احمقانه نیست، نانی.»
نانی بلند نفسش رو بیرون داد.
- «حس احمقانهای داره. انگار همهچیزمو بهش دادم، اسکای. با همهی وجودم دوستش داشتم. برای چی؟ که یه روز بیدار بشه و تصمیم بگیره این زیادیه؟»
یه خندهی تلخ کرد.
- «گفت حس میکنه به دام افتاده. انگار داشتم خفش میکردم. فقط چون چی؟ حالشو میپرسیدم؟ مطمئن میشدم حالش خوبه؟ زیادی دوستش داشتم؟»
اسکای مشتهاش رو گره کرد.
+ «این مزخرفه.»
نانی بهش نگاه کرد، یه چیز تقریباً بامزه تو چشمای خستهش برق زد.
- «اهوم، مگه نه؟»
+ «آره.»
ادامه داد: «زیادی دوست داشتن کسی جرم نیست. اگه احساس خفگی کرد، این تقصیر اونه، نه تو.»
نانی به پایین نگاه کرد، انگشتاش لبهی پیرهنش رو گرفتن.
- «با این حال، حتی نمیدونم چی کار غلطی کردم، هنوز حس میکنم تقصیر منه. انگار یه کاری انجام دادم که ناراحتش کرده، میفهمی؟»
اسکای تردید نکرد.
+ «چون عادت کردی فکر کنی همیشه مشکل از توئه.»
نانی بیحرکت موند.
سکوت بینشون کش اومد، نه ناراحتکننده، فقط سنگین.
اسکای اجازه داد حرفش جا بیوفته، گذاشت نانی با کلمهها بمونه، و تصمیم بگیره باهاشون چی کار کنه.
بعد، انقدر آروم که اسکای به زور شنید، گفت: «برای همین دیشب گذاشتی؟»
اسکای بهش نگاه کرد.
+ «چی؟»
نانی یه خندهی نرم و بیمزاح کرد.
- «منظورم اینکه... چون دلت برام سوخت گذاشتی اون کارو بکنم؟»
اسکای لب هاش رو از همدیگه فاصله داد و خواست حرفی بزنه، ولی بعد دهنش رو بست.
جواب باید ساده میبود.
نه.
معلومه که نه.
ولی حقیقت این بود؛ خودش هم نمیدونست.
نه کامل.
چون نانی اول بوسیدش.
و اسکای اجازه داد بود.
و جایی بین گرمای پوست نانی و زمزمهی اسمش توی تاریکی، اسکای دیگه فکر کردن رو متوقف کرده بود.
و شاید مشکل همین بود.
شاید آماده نبود به این فکر کنه که چرا این کار رو انجام داده.
نانی حتماً چیزی توی صورتش دید، چون آه کشید، و سرش رو تکون داد.
- «بیخیال.»
به پشتی صندلی عقب تکیه داد، به آسمون شب زل زد.
- «نمیخوام تو رو هم از دست بدم.»
یه چیزی توی نگاه اسکای شکست.
برگشت، و بدون فکر مچ نانی رو گرفت.
+ «نمیدی.»
نانی پلک زد.
اسکای مچ دستش رو محکمتر گرفت، نه جوری که درد بگیره، فقط برای اینکه بهش اطمینان بده که پای حرفش میمونه.
+ «هیچوقت منو از دست نمیدی.»
کلمهها زیادی بزرگ و سنگین بودن، انگار مهم نبود نانی چطور انکارشون کنه، بازم یادش میموند.
ولی میدونست اسکای جدی میگه.
و نانی، برای اولین بار توی اون روز، یه چیزی رو باور کرد.
- «اسکای؟»
+ «بله؟»
- «میتونیم توی خونهت فیلم ببینیم؟ حس میکنم یه مدته این کارو نکردیم.»
گوشهی لبهای اسکای به یه لبخند کش اومد.
+ «هیچوقت لازم نیست بپرسی. بیا، بریم.»
⊹ Ongoing... ⊹