Chapter 13
skunanuسکوت توی اتاق مهمان سنگین از تنش بود.
فورث با دقت نگاه می‌کرد که اسکای لباس سلطنتی نانی رو آروم درمیاره و دو تا دکمه بالایی پیرهن سفیدش رو باز می‌کنه.
«چندوقته که تزریق می‌کنه؟»
اسکای با نگرانی گفت.
کف دستشو روی پیشونی نانی که هنوز بیهوش بود گذاشت.
چشماش تنگ شد.
دستش تب خیلی بالایی رو حس کرد.
«توی بیست و چهار ساعت گذشته دو تا تزریق انجام داده. در حالی که باید روزی فقط یکی باشه.»
فورث توضیح داد.
نگاه می‌کرد که اسکای لباس رسمی خودش رو شل می‌کنه، فکش سفت و قیافه‌ش جدی بود.
اسکای با لحن تندتری گفت:
«من درباره آخرین بار نمی‌پرسم. می‌پرسم از کِی داره استفاده می‌کنه؟»
فورث سخت قورت داد و نتونست به نگاه تیز شاهزاده نگاه کنه.
حالا اتاق پر از بوی فرومونای نانی بود، دیگه پوشیده نشده بود. و هر دوشون می‌دونستن که اسکای می‌تونه بوی اونو حس کنه. رازی که سال‌ها برای پنهان کردنش تلاش کرده بودن، یهو لو رفته بود.
فورث آروم نفس کشید و تسلیم سوال شاهزاده شد.
«پنج ساله»
اعتراف کرد.
«از وقتی فهمید جنسیت ثانویه‌ش امگاست.»
چشمای اسکای گشاد شد و شوک روی صورتش نشست.
به شاهزاده‌ی بیهوش زل زد، ناباوری توی سینه‌ش جمع شد.
«پنج سال؟»
با ناباوری زمزمه کرد.
صداش شکست.
چشماش صورت رنگ‌پریده نانی رو نگاه کرد.
خیلی آشنا، ولی حالا پر از چیزایی که هیچ‌وقت نمی‌دونست.
فورث سرش رو تکون داد، صداش می‌لرزید.
«ترسیده بود. از اینکه شورای سلطنتی باهاش چطور رفتار کنه. از اینکه اون اتفاق برای خونواده چه معنی‌ای داره. از اینکه تنها امگای یه خانواده پر از آلفای قدرتمند باشه.»
اسکای چیزی نگفت، فقط نگاه کرد.
بوی فرومون توی اتاق غلیظ‌تر شد.
شیرین و سنگین، قاطی با گرمای تب نانی.
اون بو حواس اسکای رو چنگ انداخت و غریزه‌هایی رو بیدار کرد که از آخرین برخوردشون سعی کرده بود پنهان کنه.
«یه حوله رو با آب گرم خیس کن، سریع. باید تبش رو بیاریم پایین.»
اسکای دستور داد.
فورث بدون معطلی به سمت دستشویی دوید.
نگا آلفا به امگای بیهوش برگشت و نگاه کرد که قطره‌های عرق بیشتری روی پوست روشن نانی جمع میشه و نفس‌هاش همچنان سطحیه.
چند لحظه بعد فورث با حوله خیس برگشت.
اسکای فوری گرفتش، تا کرد و آروم رو پیشونی سوزان نانی گذاشت.
امگا با یه ناله ضعیف تکون خورد، ابروهاش کمی جمع شد، بعد آروم آروم شل شد و نفس‌هاش ثابت‌تر شد.
یه آرامش شکننده روش نشست.
اسکای نفسش رو بیرون داد.
آروم پرسید:
«می‌تونم بهت اعتماد کنم؟»
فورث سرش رو پایین انداخت، دستاش رو محکم جلوی خودش گره کرده بود.
«من لایق این اعتماد نیستم، اعلی‌حضرت. ولی اگه مربوط به شاهزاده نانی باشه، حاضرم جونم رو بدم.»
توی صداش هیچ تردیدی نبود. فقط وفاداری.
چهره اسکای سفت شد، معلوم بود تردید داره.
دوباره به نانی نگاه کرد که حالا توی خواب یه کم آروم‌تر به نظر می‌رسید.
چیزی توی چشماش کمی نرم شد.
«اون جفت سرنوشتمه.»
اسکای با صدای پایین ولی محکم اعتراف کرد.
فورث که تا اون لحظه سرش رو پایین نگه داشته بود، سریع سرش رو بلند کرد و چشماش از شوک گشاد شد.
اسکای با آرامش ادامه داد:
«بوی شخص دیگه‌ای رو می‌زنه که بپوشونتش. ولی من هنوز می‌تونم دنبالش کنم. اسطوخودوس قاطی با گرده. درست میگم؟»
فورث سخت قورت داد، گلوش خشک شده بود، بعد آروم سرش رو تکون داد.
«اگه بی‌احترامی به حساب میاد عذر می‌خوام، ولی... چطور فهمیدی؟»
با تردید پرسید، صداش به زور بالاتر از زمزمه بود.
نگاه اسکای تیز شد.
«آلفاها توانایی بالاتری تو تشخیص فرومون دارن، ولی وقتی به جفت سرنوشت می‌رسه، اون بو فرق می‌کنه. اعتیادآور. مثل یه ماده مخدر، قوی‌تر از بوی هر امگای دیگه‌ای.»
فورث ساکت موند و سعی کرد وزن حرفای اسکای رو هضم کنه.
نگاهش دوباره به شاهزاده بیهوش که آروم بینشون دراز کشیده بود افتاد، عرق زیر حوله خیس سرد می‌شد.
«درباره تو بهم گفته.»
فورث با صدای نرم اعتراف کرد.
اسکای با صبر منتظر موند تا دستیار ادامه بده.
«که تو آکادمی اذیتت می‌کرده.»
تمرکز اسکای تیزتر شد و تمام توجهش به فورث رفت.
«میشه بهم بگی چی می‌دونی؟»
اسکای با صدای پایین ولی ثابت پرسید.
فورث کمی تردید کرد، بعد آروم سرشو تکون داد.
«شاهزاده نانی گفته تو یکی از بهترین دانش‌آموزای آکادمی بودی. محبوب. وقتی اومدی، همه چشما روی تو بود»
فورث شروع کرد و آروم لایه‌های گذشته رو کنار زد.
اسکای حرفش رو قطع نکرد.
فقط گوش داد.
«اون تو رو رقیب خودش می‌دید. تو خوش‌قیافه، ساکت، و کوچیک‌تر بودی. ولی نگاهت... یه هاله‌ای داشت. مردم بدون اینکه خودشون بفهمن جذبت می‌شدن.»
اسکای نرم خندید، تقریباً از این توصیف سرگرم شده بود.
فورث با لحن کمی سبک‌تر ادامه داد:
«یادته شاهزاده نانی اون موقع چطور بود. با اون موهای دم‌اسبی، زبون تیز، همیشه طوری راه می‌رفت انگار صاحب همه‌جاست. مردم ازش می‌ترسیدن و در عین حال بهش احترام می‌ذاشتن.»
«ولی بعد فهمید تو از پادشاهی سلورین هستی. و همه می‌دونستن سلورین به خونواده امگا محورش معروفه.»
نگاه اسکای کمی سفت شد، ولی چیزی نگفت.
فورث ادامه داد:
«نانی وحشت کرده بود. اون تو یه خانواده سلطنتی پر از آلفای قدرتمند بزرگ شده بود. اینکه یکی به ضعیفی تو بتونه بیشتر از اون توجه مردم رو جلب کنه، همه‌چیز درونش رو به چالش کشید. ترسیده بود، حتی اگه نتونه قبول کنه.»
اسکای آروم نفسش رو بیرون داد، هوا توی ریه‌هاش سنگین بود.
فورث با نرمی اضافه کرد:
«بهم گفت چقدر متنفر بوده از اینکه این‌قدر به تو توجه می‌کنه. اینکه حضورت به شکلی که نمی‌فهمید، آرامشش رو به‌هم می‌زد.»
اتاق دوباره ساکت شد، فقط صدای نفس ضعیف نانی بینشون بود.
«برای همین شروع کرد روی تو تمرکز کنه، و زیر نظر بگیره.»
اسکای آروم نفسش رو بیرون داد و کمی چرخید تا به امگای بیهوش که بینشون دراز کشیده بود نگاه کنه.
«بعد به ریو نزدیک شد، بزرگ‌ترین قلدر آکادمی. این روش اون برای فرستادن یه پیام بود، نه فقط به بقیه، بلکه به تو، اینکه هیچ‌کس نمی‌تونه اون رو به چالشش بکشه. و از چیزی که بهم گفته، اون شروع یه چیز بدتر بین شما دوتا بود، نه؟ هر بار که ریو سعی می‌کرد به تو آسیب بزنه، نانی جلو میومد و مسخره‌ت می‌کرد. چون توی ذهنش تو ضعیف بودی. نیاز به محافظت داشتی. و متنفر بود از اینکه می‌خواد خودش اون کسی باشه که ازت محافظت می‌کنه، حتی با اینکه می‌دونست داری ازش متنفر می‌شی.»
فورث نرم و تقریباً غمگین خندید.
یه سکوت طولانی بینشون افتاد قبل از اینکه فورث دوباره ادامه بده.
«می‌دونی شاهزاده نانی والدینش رو وقتی فقط یه نوزاد بود از دست داد. پدرش موقع زایمان مرد. و پدر دیگه‌ش به جای بزرگ کردنش، زندگی‌ش رو با یه آلفای دیگه از نو ساخت و در آخر خودکشی کرد.»
چشمای اسکای از این افشاگری گشاد شد.
و سینه‌ش تنگ شد.
همیشه فکر می‌کرد اینا فقط شایعه هستن، داستان‌هایی که بین پادشاهی‌ها می‌چرخه و با هر بار تعریف پیچیده‌تر میشه.
ولی حالا که اونا رو این‌جوری بی‌پرده شنید، دیگه شایعه نبود. حقیقت بود.
فورث با نرمی گفت:
«شاهزاده نانی هیچ‌وقت یاد نگرفت چطور نشون بده که چیزی براش مهمه. برای همین به جاش مسخره‌ت می‌کرد. مادرم بهش یاد داده بود با بقیه با احترام رفتار کنه، بدون توجه به جایگاهشون، ولی تو پادشاهی‌ای مثل نرویا که آلفاها ترسناکن، به طور طبیعی مثل یه آلفا رفتار می‌کرد، حتی قبل از اینکه جنسیت ثانویه‌ش رو بدونه.»
کمی مکث کرد، چشماش پایین بود.
«نمی‌دونست چطور درست دوستت داشته باشه. والدینش تنهاش گذاشته بودن. پادشاه ناوین زیادی مشغول اداره پادشاهی بود. و بدتر از همه، اون با زن جدید پدرش و پسرهاش زیر یه سقف زندگی می‌کرد.»
صدای فورث نرم‌تر شد.
«برای همین همه‌چیز رو پشت کلمات تیز، غرور و کنترل دفن کرد. فکر می‌کرد اگه بتونه بقیه رو بترسونه، به خودش آسیبی نمی‌رسه. ولی به جاش به تو آسیب زد.»
یه سکوت ظریف بینشون نشست، فقط با نفس نرم نانی و باد آرومی که به شیشه‌های پنجره می‌خورد شکسته می‌شد.
اسکای دوباره حوله رو آروم چلوند و با نرمی روی پیشونی نانی گذاشت. لمسش یه لحظه بیشتر از چیزی که باید موند.
«می‌دونی... قبلاً ازش متنفر بودم.»
اسکای زیر لب گفت.
فورث یه لبخند کم‌رنگ و غمگین زد.
«اگه جای تو بودم، فکر کنم منم متنفر می‌شدم، اعلی‌حضرت.»
اسکای آروم بهش نگاه کرد.
«حق داشتی ازش متنفر باشی. و شاید دنیا همین الانم مجازاتش کرده که تنها امگای متولدشده تو یه قبیله پر از آلفای قدرتمند شده.»
فورث ادامه داد.
اسکای لب‌هاش رو باز کرد انگار بخواد حرفی بزنه، ولی کلمه‌ای نیومد.
فورث دوباره نگاهش رو پایین آورد.
«اون خودش رو تبعید کرد، می‌دونی. وقتی فهمید امگاست، از پادشاه ناوین التماس کرد اونو به یه جای دیگه بفرسته. خیلی شرمنده بود که با مردم آکادمی روبه‌رو بشه. مخصوصاً با تو.»
اسکای حرفی نزد.
فقط همون‌جا نشست. به صورت نانی زل زد.
توی خواب اون‌قدر آروم، انگار هیچ‌کدوم از اون آشوب‌ها پشت اون چشمای بسته زندگی نمی‌کردن.
اون پسر بد و قلدرِ سال‌های پیش رفته بود.
جاش رو یه پسر لطیف و نرم‌تر گرفته بود، کسی که پشت ماسک‌های غرور و ترس قایم می‌شد.
«چرا بهم نگفت؟ چرا قبل از اینکه بره چیزی بهم نگفت؟»
اسکای آروم پرسید، تقریباً از خودش.
فورث قبل از جواب دادن کمی تردید کرد، صداش پایین بود.
«چون باور داشت لایق بخشش تو نیست. نه بعد از همه چیزایی که گفته بود. این همه سال اون گناه رو با خودش حمل کرده.»
فک اسکای سفت شد.
«فکر می‌کردم ازم متنفره»
زیر لب گفت.
«هر توهین، هر نگاه، فکر می‌کردم فقط یه هدف دیگه‌ام.»
فورث با نرمی گفت:
«نبودی. تنها کسی بودی که اون واقعاً نگرانش بود. فکر می‌کرد با فرار کردن داره ازت محافظت می‌کنه، فکر می‌کرد که اگه بره، تو دیگه آسیب نمی‌بینی.»
نفس اسکای بند اومد.
یه لحظه دیگه توی سکوت گذشت.
فورث به نانی نگاه کرد که نفس‌هاش کمی منظم‌تر شده بود، هرچند پوستش هنوز رنگ‌پریده بود.
فورث بالاخره گفت:
«بیشتر از هرکس دیگه‌ای درباره تو حرف می‌زد. حتی وقتی از آکادمی رفت، حتی وقتی سال‌ها نبود. تو همیشه اونجا بودی. توی فکراش، توی پشیمونی‌هاش.»
اسکای کمی عقب نشست و با یه حالت پیچیده توی چشماش به امگای بیهوش زل زد.
«و با این حال خودش رو از زندگی من پاک کرد.»
«فکر می‌کرد کار درست رو می‌کنه. نمی‌دونست دیگه چیکار کنه. نه فقط از تو می‌ترسید، حتی از خودش هم می‌ترسید.»
فورث زمزمه کرد.
اسکای یه نفس آروم کشید و دستش رو روی صورتش کشید.
«پنج سال، و هیچ‌وقت دست از تعجب برنداشتم که چرا غیبش زد. اینکه چرا هیچ‌وقت نتونستم چیزی ازش بپرسم. یا چیزی که لازم داشتم رو بگم.»
فورث کمی تردید کرد، بعد نرم گفت:
«حالا فرصتش رو داری.»
اسکای بهش نگاه کرد، بعد دوباره به نانی که زیر حوله یه تکون ریز خورد. انگشتاش پرپر زد.
«دیگه نمی‌دونم چی باید بگم»
اسکای زمزمه کرد.
«دیگه اون پسری که نیست که می‌شناختم.»
«نه. نیست. تو هم نیستی.»
فورث با نرمی گفت.
اسکای جواب نداد.
نگاهش دوباره به صورت نانی افتاد و برای اولین بار، دیوار دفاعیش کمی نرم شد. نه کامل، ولی به اندازه‌ای که نشون بده چیزی درونش شکسته.
سکوت برگشت، ولی این‌بار سنگین نبود.
از انتظار بود.
«مرسی که بهم گفتی. ولی یه لطفی ازت می‌خوام، لطفاً نذار نانی بفهمه که من فهمیدم.»
اسکای آروم گفت.
فورث محکم سرش رو تکون داد، یه قول خاموش که گفت‌وگوی امشب بین خودشون بمونه.
فورث با صدای نرم اضافه کرد:
«نمی‌خوام مجبورت کنم براش اهمیت قائل بشی. فقط کمی ملایم باش. اون داره هزینه‌ش رو می‌پردازه که تا آخر عمرش زیر رتبه‌ی تو باشه.»
اسکای پلک زد، قیافه‌ش سخت شد.
با کلمات جواب نداد، فقط آروم سرشو تکون داد.
«اگه بی‌احترامی می‌کنم عذر می‌خوام، ولی می‌دونی که جفت‌های سرنوشت مجبور نیستن با هم باشن، مخصوصاً اگه یه آلفای دیگه علاقه داشته باشه که کسی دیگه رو ادعای مالکیت کنه. اگه نمی‌خوای با ازدواج دیپلماتیک پیش بری، لطفاً واضح به شاهزاده نانی بگو تا وزن بیشتری از چیزی که الان داره تحمل نکنه.»
فورث با احتیاط گفت.
اسکای به امگا نگاه کرد، اخمی بین ابروهاش شکل گرفت.
«منظورت چیه؟»
با گیجی پرسید.
فورث کمی سرش رو پایین آورد و گفت:
«اگه دارم از حد می‌گذرم عذر می‌خوام، ولی دیدم چطور به لرد آدریان نگاه می‌کردی. نمی‌خوام شاهزاده نانی به خاطر این آسیب ببینه. اگه این ازدواج چیزی نیست که تو می‌خوای، باور دارم پادشاه ناوین می‌فهمه. اتحاد بین پادشاهی‌هامون هنوز می‌تونه بدون یه پیوندی که بر پایه اجباره حفظ بشه.»
اسکای فوری جواب نداد.
نگاهش به زمین افتاد، انگشتاش کمی کنار بدنش جمع شد انگار سعی داشت خودش رو ثابت نگه داره.
وزن لحظه بینشون نشست، حقیقت‌های زیادی امشب فاش شده بود، احساس‌های زیادی از جاهایی که مدت‌ها دفن کرده بود به هم ریخته بود.
اسکای بالاخره با صدای پایین گفت:
«درباره اجبار نیست. یا حتی درباره لرد آدریان.»
فورث چشماش رو بلند کرد، از آرامش تو صدای اسکای جا خورد.
«آره، به آدریان اهمیت می‌دادم. وقتی به یکی نیاز داشتم اونجا بود. ولی اینا برای گذشته‌ست.»
نگاهش به سمت نانی چرخید که هنوز روی تخت خوابیده بود، تب بالاخره از صورتش کم می‌شد.
«نزدیک نانی بودن... فرق داره.»
فورث حرفی نزد. فقط گوش داد، قلبش آروم امیدوار بود.
اسکای نرم‌تر ادامه داد:
«عصبانی بودم. از کاری که کرد. از چیزی که پنهان کرد. ولی نتونستم جلوی این کشش رو بگیرم. حتی وقتی سعی کردم.»
نفس عمیقی کشید و دستش رو تو موهای تیره‌ش کشید.
«پس نه، نمی‌دونم می‌تونم کامل ببخشمش یا نه. ولی آسیبی بهش نمی‌زنم، و فقط چون دور شدن ازش راحت‌تره اینکارو نمی‌کنم.»
چهره فورث نرم شد.
«پس چیکار می‌کنی؟»
اسکای یک بار دیگه به نانی نگاه کرد.
«از پدربزرگم می‌خوام اول یه نامزدی بینمون ترتیب بده»
محکم گفت.
«می‌خوام باهاش امتحان کنم. همدیگه رو بشناسیم، تا وقتی که خودش آماده بشه همه‌چیز رو بهم بگه.»
فورث با نگرانی بهش نگاه کرد.
اسکای با صدای ثابت ادامه داد:
«قول میدم. اگه نامزدی جواب نداد، خودم اون کسی می‌شم که ولش می‌کنه.»
فورث چهره اسکای رو با یه حس عمیق‌تر پشت لحن آرومش بررسی کرد.
«واقعاً همین منظور رو داری.»
فورث آروم گفت.
اسکای یک بار سرش رو تکون داد.
«نمی‌خوام توی چیزی که خودش نمی‌خواد گیرش بندازم. ولی باید بدونم اون چیزی که داشتیم، و این جفت سرنوشت همدیگه بودن، به جایی می‌رسه. حتی اگه شده یکم.»
دوباره به شاهزاده بیهوش نگاه کرد و دید چطور مژه‌هاش توی خواب کمی می‌لرزه و تب بالاخره داره پایین میاد.
فورث عقب رفت تا بهش فضا بده.
«پس کمک می‌کنم. از نامزدی حمایت می‌کنم و متقاعدش می‌کنم قبول کنه، اگه واقعاً چیزی باشه که تو می‌خوای.»
اسکای به چشماش نگاه کرد.
«می‌خوام.»
سکوت بینشون دیگه پرتنش نبود، متفکرانه بود.
سنگین از وزن چیزی که قرار بود سراغشون بیاد.
⊹ Ongoing... ⊹