Chapter 12

Chapter 12

@Wongrawhipped

سینت ناراحت بود. خیلی تلاش می‌کرد با یه رفتار بی‌خیال و خونسرد، ناراحتیش رو پنهون کنه، اما شین تقریباً تمام عمرش رو کنار سینت گذرونده بود و خوب می‌شناختش. می‌تونست از روی شونه‌های منقبض‌شده‌ی سینت که انگار تا نزدیکی گوش‌هاش بالا اومده بودن، بفهمه چه خبره.


دیشب، سینت تا جایی که تخت اجازه می‌داد از شین فاصله گرفته بود، پشتش رو بهش کرده بود و بی‌صدا گریه کرده بود. شین به‌سختی تونست بخوابه؛ صدای هق‌هق‌های خفه‌ی سینت و عصبانیت خودش نمی‌ذاشت چشم روی هم بذاره.


یه جایی بین آرزوی اینکه سینت فقط برگرده سمتش و بغلش کنه، و تصور اینکه سر نانی رو مثل توپ فوتبال توی هوا پرت کنه، بالاخره از شدت خستگی خوابش برده بود.


وقتی بیدار شد، تخت خالی بود.


دست‌وصورتش رو شست و با دنبال کردن صدای به‌هم‌خوردن ماهیتابه‌ها و قاشق‌وچنگال‌ها، خودش رو به آشپزخونه رسوند و اونجا سینت رو پیدا کرد که برای آروم کردن اعصابش، داشت پشت سر هم تمام غذاهای موردعلاقه‌ی شین رو درست می‌کرد.


و حالا همه‌ی غذاها دست‌نخورده و مرتب روی میز وسط آشپزخونه چیده شده بودن. سینت و شین هم روبه‌روی هم نشسته بودن و توی سکوت به هم نگاه می‌کردن.


عصبانیتی که دیشب نمی‌ذاشت شین بخوابه، کمی فروکش کرده بود، اما سینت هنوز جوری به نظر می‌رسید که انگار هر لحظه ممکنه منفجر بشه.


شین گلوش رو صاف کرد و سکوت رو شکست.

«باید با هم حرف بزنیم، سینت.»


بعد هم اون قیافه‌ی معروف و معصومِ پاپی‌طورش رو به خودش گرفت.


«باشه.»


«درباره‌ی نانی بهم بگو.»


«نه.»

سینت سرش رو تکون داد.

«نمی‌خوام.»


«چرا؟»


سینت آروم زیر لب گفت: «چون اون‌وقت تو هم درمورد اسکای برام حرف می‌زنی.» به نظر می‌رسید هر لحظه ممکنه دوباره بزنه زیر گریه. «و من نمی‌خوام هیچی درباره‌ش بدونم.»


شین کمی به جلو خم شد.

«اگه درباره‌ش حرف نزنیم، پس قراره چطوری از این ماجرا بگذریم؟»


«می‌تونیم فقط... وانمود کنیم که هیچی نشده.»


شین گفت: «سینت، تو توی وانمود کردن افتضاحی.» بعد ادامه داد: «از دیشب جوری نگاهم می‌کنی که انگار همزمان هم دلت می‌خواد بپری روم و هم بندازیم زندان!»


لب‌های سینت لرزیدن.

«من فقط... نمی‌تونم باور کنم که باهاش خوابیدی.»


شین از کلافگی دست‌هاش رو بالا برد.

«این دیگه مسخره‌ست! خودتم با نانی خوابیدی!»


«ولی اون تو بودی!!»


«نه، سینت. من اینجام! قراره با تک‌تک نسخه‌های مختلفی که از من توی دنیا وجود دارن بخوابی؟»


«نه، معلومه که نه! ولی می‌تونم عاشق همه‌شون بشم.» صدای سینت آروم‌تر شد. چشم‌هاش رو به چشم‌های شین دوخته بود و با تمام وجودش می‌خواست شین درکش کنه.

«اونا تو هستن. چطوری می‌تونم تو رو توی هر شکل و صورتی که باشی دوست نداشته باشم؟ هیچ نسخه‌ای از تو وجود نداره که عاشقش نشم، چون می‌دونم هر کدومشون به همون اندازه فوق‌العاده‌ان. اما بدون تو، شین، من یه آدم ناقصم.»

وقتی سینت این‌طوری توضیحش می‌داد، حرفش منطقی به نظر می‌رسید.


مگه شین هم اسکای رو دقیقاً به همین دلایل دوست نداشت؟ پس چطور می‌تونست حالا برگرده و سینت رو به‌خاطر انجام دادن همون کار سرزنش کنه؟


«می‌فهمم.»


سینت با صدای آرومی زمزمه کرد: «نمی‌خواستم بهت آسیب بزنم. متأسفم که ناامیدت کردم.»


«سینت.»

شین دور پیشخوان چرخید، روبه‌روی سینت ایستاد، صورتش رو بین دست‌هاش گرفت و با مهربونی پیشونیش رو بوسید.


«منم بهت آسیب زدم. فکر می‌کنم عوض شدن دنیاهامون تقصیر من بود. اون همه حرف بد بهت زدم و کائنات هم با گرفتن من ازت، مجازاتم کرد.»


«نه، شین...»


«چرا، حقیقت داره. شاید زیاد به زبون نیارم، ولی خودت می‌دونی دوستت دارم، مگه نه؟»


شین با شست‌هاش اشک‌هایی رو که از گونه‌ی سینت سرازیر می‌شدن، پاک کرد.


«هیچ‌کس به پای تو نمی‌رسه. حتی اگه هزار تا نسخه‌ی مختلف از تو وجود داشته باشه، من بازم فقط تو رو می‌خوام.»


دیگه سد اشک‌های سینت تاب نیاورد و شکست.


با بغض و به‌سختی گفت: «مـ... من فکر کردم دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردی.» صداش وسط حرف لرزید. «فکر کردم برای همیشه از دستت دادم.»


شین اونو محکم به خودش چسبوند و صورتش رو توی لباس سینت فرو برد.

آروم زمزمه کرد: «متأسفم. دیگه ترکت نمی‌کنم. قول می‌دم حتی وقتی ازت عصبانی‌ام، بازم توی همون تخت کنارت بخوابم. قول می‌دم حتی وقتی با هم دعوامون می‌شه، باهات مهربون باشم. می‌خوام بهترین دوست‌پسر دنیا بشم.»


سینت توی آغوشش خشکش زد.

بعد کمی عقب رفت تا بتونه به صورت شین نگاه کنه.

«دوست‌پسر؟»


«آره؟ نظرت عوض شده؟»


سینت سرش رو تکون داد و لبخند زد.

«نه. هیچ‌وقت. الان داری ازم می‌پرسی که دوست‌پسرت بشم؟»


شین خودش رو نزدیک‌تر کشید و بین پاهای سینت قرار گرفت؛ دست‌هاش رو دو طرف بدنش روی سطح اپن گذاشت و بهش تکیه داد.


صبحونه‌ای که رها کرده بودن، همون‌جا روی میز داشت سرد می‌شد.


شین با شیطنت لبخند زد.

«می‌خوای زانو بزنم و ازت خواستگاری کنم؟»


سینت پوزخندی زد و یکی از دست‌هاش رو روی باسن شین گذاشت. «خب، راستش ضرری نداره. یه کم نازم رو بکشی بد نیست.»


شین ابروهاش رو بالا انداخت.

«آره؟»


«اوهوم.» سینت لبخندش رو عمیق‌تر کرد. «یه کم لوس‌بازی دربیار. باهام مثل یه پادشاه رفتار کن.»


«ولی تو که خودت از خاندان سلطنتی‌ای. تو پادشاه قلب منی.» شین با لبخند این رو گفت و سینت زد زیر خنده.


«چیه؟ خودت گفتی می‌تونم حرف‌های لوس و عاشقانه بزنم! تو تاج افتخار منی، تامنیتیت!»


سینت با شدت بیشتری خندید و اشک توی چشم‌هاش برق زد.

«توش خیلی خوبی.»


شین بهش نزدیک شد و با صدایی آروم و پر از وعده گفت: «صبر کن ببین وقتی واقعاً شروع به دلبری کردن ازت بکنم، چه بلایی سرت میاد.»


سینت دستش رو پشت گردن شین برد و اونو به سمت خودش کشید. نگاهش روی لب‌های شین نشست و ثابت موند. به‌سختی می‌تونست گرسنگی و اشتیاقی رو که توی چشم‌هاش موج می‌زد، پنهون کنه.

«می‌تونی با بوسیدنم شروع کنی.»


شین هم همین کار رو کرد؛ آروم و عمیق بوسیدش. سینت رو با تمام عشقی بوسید که فکر می‌کرد از دستش داده و با تمام عشقی که هنوز برای بخشیدن داشت. با تمام وجودش.


سینت توی آغوشش آب شد. اول با ملایمت جواب بوسه‌هاش رو داد، اما کم‌کم اشتیاقش بیشتر شد و بوسه‌هاش رنگ بی‌قراری به خودشون گرفتن.


با مشت باسن شین رو گرفت، اونو به سمت خودش کشید و روی پاهاش نشوند؛ درست روی برآمدگی واضحی که زیر لباسش داشت.


«این اسلحه‌ست، خون سینت؟»


«می‌دونی دیشب چقدر سخت بود که جلوی خودم رو بگیرم و بهت دست نزنم؟»


«من دلم می‌خواست لمسم کنی.»

شین روی آلت سینت دایره‌وار حرکت کرد.

«ولی تو زیادی سرگرم گریه کردن برای اسکای بودی.»


«وقتی دارم لمست می‌کنم، اسم اونو نیار. اسم خودم رو بگو.»


«سینت.»


«دوباره.»


دستی روی سینه‌ی شین بالا خزید و به نوک سینه‌هاش رسید. شین با ناله‌ی ضعیفی گفت: «تامنیتیت.»


«دوباره.»


«دوست‌پسرم... پاپی گنده و ناز خودم.»


«آره...» سینت نفس‌زنان جواب داد و زبون نرم و مخملی‌ش رو وارد دهن شین کرد. «من مال توام، شین.»


شین نفسش بند اومده بود. «حالا منو می‌کنی یا می‌خوای مجبورم کنی التماس کنم؟»


سینت کمی بلندش کرد و هم‌زمان شلوارک و لباس زیرش رو از تنش بیرون کشید. با برخورد هوای خنک به پوستش، تمام بدن شین مورمور شد. دلش می‌خواست دست‌های سینت رو روی بدنش حس کنه.

اما سینت به‌جای اینکه لمسش کنه، کمی ازش فاصله گرفت و نگاهش رو روی بدن نیمه‌برهنه‌ی شین پایین برد.


شین با نفس‌های بریده‌بریده‌ای گفت: «سینت، عزیزم... بس کن دیگه. انقدر اذیتم نکن.»


«اتفاقاً این تویی که داری منو اذیت می‌کنی.»


«پس بهم دست بزن، لمسم کن. می‌دونم خودتم دلت می‌خواد.»


«واقعاً می‌خوای این کار رو بکنم؟ ببینم، توی التماس کردن چقدر استادی؟»


«خیلی نه. تو زیادی لوسم کردی.»


«فاک، شین...»

سینت دوباره اونو به سمت خودش کشید و با بی‌قراری لب‌هاش رو تصاحب کرد. دست‌هاش روی باسن برهنه‌ی شین نشست و با اشتیاق هدایتش کرد تا روی برآمدگی تحریک‌شده‌ی بدنش حرکت کنه.


«لعنت، چقدر خوشگلی. زیادی بی‌نقصی...»


«فقط من، درسته؟»


«فقط تو.»


سینت درحالی‌که شین رو توی آغوشش گرفته بود، از جا بلند شد.

«اگه همین الان تکون نخوریم، ممکنه این بار من باشم که مجبور می‌شم التماس کنم.»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


شین، همون‌طور که قول داده بود، تصمیم گرفت به کلاسیک‌ترین روشی که به ذهنش می‌رسید از سینت دلبری کنه: براش صبحونه درست کنه.


قبل از ساعت شش صبح از خواب بیدار شد و با اعتمادبه‌نفسِ یه سرآشپز ستاره‌دار میشلن، روی نوک‌پا وارد آشپزخونه شد.


کمتر از ده دقیقه طول کشید تا دود از ماهیتابه بلند بشه و هشداردهنده‌ی دود رو به صدا دربیاره.


سینت با عجله خودش رو به آشپزخونه رسوند؛ پابرهنه، با چشم‌های گرد و موهای پف‌کرده و آشفته‌ای که از خواب به هم ریخته بود.


شین تازه داشت با خودش فکر می‌کرد که سینت چقدر کیوت و بامزه شده، که سینت اونو کنار زد و ماهیتابه‌‌ای که ازش دود بلند می‌شد رو توی سینک انداخت.


«داری چه غلطی می‌کنی؟!»

درحالی‌که سرفه می‌کرد، با دست‌هاش دود رو کنار می‌زد.


شین که انگار اصلاً از این آشوبی که دوروبرشون به پا شده بود ناراحت نبود، گفت: «داشتم برات صبحونه درست می‌کردم. دارم برات دلبری می‌کنم.»


سینت با عصبانیت گفت: «داری برام دلبری می‌کنی یا می‌خوای خونه رو به آتیش بکشی و بسوزونی؟!»


شین اخم کرد و لب‌و‌لوچه‌ش آویزون شد؛ اون قیافه‌ی مغرور و پیروزمندانه‌ جاش رو به یه اخم مظلومانه داد.


سینت آهی کشید. معلوم بود که از لحن تندش پشیمون شده.


یه قدم جلو اومد، دستش رو دور کمر شین حلقه کرد و بغلش کرد. بعد پیشونی‌شون رو به هم تکیه داد.

«ببخشید، عزیزم. واقعاً قدر کاری رو که کردی می‌دونم... جدی می‌گم. ولی منو ترسوندی.»

صداش آروم‌تر شد و لب‌های خنکش روی پیشونی شین نشستن.

«فقط نمی‌خوام بلایی سرت بیاد.»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


عصر همون روز، شین یه دسته‌گل بیست‌تایی رز خرید و پشت در منتظر موند تا سینت از سر کار برگرده.


وقتی سینت وارد شد و چشمش به گل‌ها افتاد، چندان ذوق‌زده به نظر نرسید.

«گل خریدی؟»


شین درحالی‌که کاملاً وارد محدوده‌ی روشنایی می‌شد، گفت: «برای تو خریدمشون.»


سینت یه ابرو بالا انداخت.

«حتماً پول زیادی پاشون دادی.»

واقعاً هم همین‌طور بود.


شین گفت: «ساکت باش، تامنیتیت! بذار برات دلبری کنم.»


«باشه.»


سینت هم گل‌ها رو گرفت و هم بوسه‌ای رو که بعدش نصیبش شد، با روی خوش پذیرفت.

«این رزها قشنگن، ولی راستشو بخوای، بوسه‌های تو به‌تنهایی هم برای من کافی بودن.»


«تو لایق چیزهای قشنگی، سینت.»


«و به همین دلیله که تو رو دارم.»


شین قیافه‌ش رو جمع کرد.

«اوکی، این یکی دیگه زیادی لوس بود!»


سینت خندید و شین رو برای یه بوسه‌ی دیگه به سمت خودش کشید.

«ولی تو عاشقشی.»


«شاید. یه کوچولو. فقط یه ذره‌ی خیلی کوچیک. ولی می‌دونی من واقعاً عاشق چی‌ام؟»


سینت با لبخندی معنی‌دار که انگار جواب رو از قبل می‌دونست، گفت: «من؟»


«دقیقاً، عزیزم!»



‌ ‌ ‌ ‌ ***


توی تمرین فوتبال، شین جلوی همه، از جمله چندتا از دوست‌هاشون، سینت رو بوسید.


همهمه‌ای به پا شد. پسرها که از شدت دویدن عرق کرده بودن و سر و صدا می‌کردن، توی زمین این‌طرف و اون‌طرف می‌دوییدن و اون دوتا رو از زمین بلند می‌کردن و توی هوا می‌چرخوندن.


سینت اون‌قدر باهاشون وقت گذرونده بود که دیگه همه باهاش مثل یکی از اعضای تیم رفتار می‌کردن.


«صبر کنین، وایسین!» صدای هان، دروازه‌بان تیم، از بین فریادها و خوشحالی بقیه بلند شد. «شما دوتا بالاخره با هم وارد رابطه شدین؟»


شین با خونسردی جواب داد: «هنوز دارم تلاش می‌کنم دلش رو به دست بیارم.»


سینت گفت: «من که قبلاً جواب مثبت دادم. اون خودش ول نمی‌کنه!»


یکی از بچه‌ها گفت: «بالاخره، لعنتی!»


یکی دیگه اضافه کرد: «فکر می‌کردم قراره تا ابد همین‌قدر خنگ بمونین و نفهمین عاشق همدیگه‌این!»


جوجو، مدافع راست تیم، با اعتراض فریاد زد: «من شرط بسته بودم دو سال دیگه طول می‌کشه! نمی‌تونستین دو سال دیگه صبر کنین و بعد با هم وارد رابطه بشین؟!»


کلی شوخی و متلک بامزه‌ی دیگه هم رد و بدل شد، اما بیشترشون تبریک بود.


مربی برای کل تیم یه وعده‌ی غذایی مفصل خرید و قسم خورد که این کارش هیچ ربطی به جشن گرفتن رابطه‌ی شین و سینت نداره؛ ولی همه می‌دونستن که داره دروغ می‌گه!


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


بعد از تمرین، سوار موتور سینت شدن و به سمت خونه راه افتادن. باد توی لباس‌هاشون می‌پیچید و موهاشون رو به هم می‌ریخت.

شین دست‌هاش رو محکم دور سینت حلقه کرد.


«این منو یاد اولین باری می‌ندازه که بهت اعتراف کردم دوستت دارم.»


«ها؟»

سینت با گیجی سرش رو کمی برگردوند و نگاهی از روی شونه‌ش به شین انداخت. ابروهاش از سردرگمی توی هم رفته بودن.


شین سریع دستش رو روی گونه‌ی سینت گذاشت و صورتش رو دوباره به سمت جلو چرخوند.


«چشم‌هات به جاده باشه، سینت.»


«کِی بود؟ کِی بهم اعتراف کردی؟»


«بعد از اون سه سالی که غیبت زده بود و گم‌وگور شده بودی، تازه روی پشت‌بوم با هم آشتی کرده بودیم. منم درست مثل الان، پشت موتورت نشسته بودم. بهت گفتم که مهم‌ترین آدم زندگی منی. حتی یه کم هم گریه کردی.»


«من گریه نکردم! باد رفت توی چشم‌هام. بعدشم، اون اعتراف بود؟ باید واضح‌تر حرف می‌زدی.»


شین خندید.


«اگه می‌تونستم برگردم به اون موقع، واضح‌تر می‌گفتم. اون موقع وحشت داشتم که از دستت بدم. ولی دیگه نمی‌ترسم. حالا می‌دونم که تو توی تک‌تک دنیاها مال منی؛ مخصوصاً توی همین دنیا. سینت؟»


«هوم؟»

صدای سینت کمی لرزید.


شین گفت: «توی کل این دنیا، تو مهم‌ترین آدم زندگی منی.»


برای لحظه‌ای سکوت شد.

بعد شین صدای بالا کشیدن بینی سینت رو شنید.


سینت با صدایی که از شدت اشک گرفته بود، گفت: «می‌دونم... منم دوستت دارم.»


‌ ‌ ‌ ‌ ***


- اسکای‌نانی -


اونا هیچ‌وقت اسم مشخصی روی رابطه‌شون نذاشتن.


اسکای دوباره با خوشحالی خودش رانندگی می‌کرد و به محل کارش می‌رفت. کیف داروهاش همیشه همراهش بود و اون‌قدر پرش کرده بود که دیگه خودش هم نمی‌تونست تعداد دفعاتش رو بشمره.


وقتی نانی رو به خونه می‌رسوند، دیگه عجله‌ای برای برگشتن نداشت.


توی آپارتمان کوچیک نانی، دور از چشم‌های کنجکاو بقیه، همدیگه رو می‌بوسیدن؛ جوری که انگار اولین باری بود که لب‌هاشون به هم می‌رسید. همدیگه رو لمس می‌کردن، جوری که انگار می‌خواستن تک‌تک انحناهای بدن همدیگه رو برای همیشه توی حافظه‌شون ثبت کنن. و لابه‌لای نفس‌های بریده‌شون، اسم همدیگه رو زمزمه می‌کردن.


با هم قرار می‌ذاشتن و سر قرار می‌رفتن، اما هیچ‌وقت توی جمع دست همدیگه رو نمی‌گرفتن.


بااین‌حال، همین که دوباره سوار ماشین می‌شدن، اسکای یه دستش رو محکم روی فرمون نگه می‌داشت و دست دیگه‌ش رو دور انگشت‌های نانی حلقه می‌کرد.


موج نفرت و حمله‌های اینترنتی بالاخره کم‌کم فروکش کرد. همکارهاشون دیگه موقع برخورد باهاشون با احتیاطِ بیش‌ازحد رفتار نمی‌کردن؛ جوری که انگار روی پوست تخم‌مرغ راه می‌رفتن و می‌ترسیدن با یه حرکت اشتباه همه‌چیز رو خراب کنن.


دیگه هم طوری رفتار نمی‌کردن که انگار با شنیدن اسم اون یکی، ممکنه از هم بپاشن.


بین خودشون یه قانون نانوشته داشتن: اسم سینت و شین رو به زبون نمیاوردن...

مگر وقتی که با هم دعواشون می‌شد.


اسکای با غرغر گفت: «اگه این‌قدر از دست من حرص می‌خوری، شاید بهتره بری با سینت باشی!»


نانی سرش رو کج کرد و با اخم پرسید: «چرا نانی باید همچین کاری بکنه؟»


یا مثلاً...


«اگه شین، عشق زندگیت، ازت همچین چیزی می‌خواست، این‌طوری رفتار نمی‌کردی!» نانی این حرف رو با لحن نق‌نقویی گفت.


اسکای چشم‌هاش رو با کلافگی چرخوند.

«تو هم هیچ‌وقت از سینت، عشق زندگیت، نمی‌خواستی بعد از ده کیلومتر دوییدن کولت کنه. من از خستگی دارم می‌میرم!»


«این تو بودی که منو از خواب بیدار کردی تا باهات بدوئم! سینت اصلاً لازم نبود ازم بخواد. خودش پیشنهاد می‌داد!»


«ناااااانـــــــــــــــــی!»


«خون سکای!»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


یه شب، بعد از اینکه نانی دوش گرفته بود و توی تخت خودش رو جمع کرده و کنار اسکای دراز کشیده بود، بحث شین رو پیش کشید.


«اسکای.»


«هوم؟»


«تو... تو آرزو می‌کردی نانی شین بود؟»


این سؤال برای لحظه‌ای اسکای رو غافلگیر کرد. مگه کاری کرده بود که نانی فکر کنه همچین چیزی می‌خواد؟


صادقانه جواب داد: «نه. هیچ‌وقت آرزو نکردم که تو شین بودی.»


«دلت براش تنگ نمی‌شه؟ تو عاشقشی.»


اسکای اعتراف کرد: «چرا.» بعد ادامه داد: «ولی من تو رو بیشتر دوست دارم.»


این اولین باری بود که این حرف رو با صدای بلند به زبون می‌آورد و عجیب این بود که اصلاً احساس خجالت نمی‌کرد.


قبلاً احتمالاً از گفتن همچین چیزی خجالت می‌کشید، اما بعد از دو ماه که داشت این رابطه‌ی تازه و متفاوت رو با نانی تجربه می‌کرد، دیگه نمی‌ترسید. حتی بدون اینکه نانی به زبون بیاره، می‌دونست که اونم دوستش داره. نانی احساساتش رو پنهون نمی‌کرد؛ هرچی توی دلش بود، با رفتارش نشون می‌داد.


«تو منو دوست داری؟»

چشم‌های نانی توی تاریکی برق می‌زدن. لحنش ترکیبی از ناباوری و امید بود.

«بیشتر از شین دوست داری؟»


«معلومه.»

اسکای صورتش رو بین دست‌هاش گرفت و گونه‌هاش رو به هم فشرد.

«اگه بهت بگم حتی قبل از اینکه شین وارد ماجرا بشه، عاشقت بودم، حرفم رو باور می‌کنی؟»


«نه.»


اسکای از صداقت بی‌رحمانه‌ش خندید.

«واقعاً عاشقت بودم. فقط هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تو هم همین حس رو داشته باشی. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روزی بین ما... چیزی شکل بگیره.»


لبخند آرومی روی صورت نانی نشست و کم‌کم پهن‌تر شد.


«چیزی؟ ما یه چیزی هستیم؟ ما چی هستیم، خون اسکای؟»


اسکای گفت: «هر چیزی که تو دلت بخواد باشیم.»


نانی ابرویی بالا انداخت.

«ثابتش کن.»


اسکای با محبت، ریز خندید.

«آخه چطوری ثابتش کنم؟»


«می‌تونی با این شروع کنی که بعد از دوییدن، نانی رو کول کنی.»


«ناااااانــــــــی!»


«یا...» نگاهش کمی جدی‌تر شد. «می‌تونی دوباره بگی نانی رو دوست داری.»


اسکای بدون حتی یک لحظه مکث گفت: «دوستت دارم. نانی هیرانکیت چانگخام، عاشقتم.»


نانی هم بهش نزدیک‌تر شد.

«نانی هم دوستت داره.»

بعد آروم زمزمه کرد: «خیلی خیلی زیاد.»


اسکای لبخند زد و لب‌هاشون توی فاصله‌ی کوچیکی که بینشون باقی مونده بود، به هم رسید.


اسکای برای چیزی که بینشون وجود داشت، نیازی به اسم و عنوان مشخص نداشت.


روی صحنه، اون‌ها اسکای و نانی بودن؛ زوج محبوبی که همه دوستشون داشتن. یه جور رابطه‌ی نامشخص که نمی‌شد دقیقاً اسم خاصی روش گذاشت. اما بیرون از صحنه، می‌تونستن هر چیزی باشن که خودشون می‌خواستن.


امروز بهترین دوست‌های همدیگه، فردا دوست‌پسرهای هم، و شاید یه روزی حتی شوهرهای هم.


تا وقتی نانی کنارش بود، برای اسکای مهم نبود دنیا به رابطه‌شون چه اسمی می‌داد. فقط با تمام وجودش دعا می‌کرد که کائنات ــ و سینت ــ گورشون رو گم کنن و تا می‌تونن ازشون دور بمونن!


پایان. (ولی این پایان یه پایان واقعی نیست!)

ادامه دارد؟

Report Page