Chapter 12
skunanuکاخ سلورین حالا پر از صدای گفتگوی نرم و هیجان‌زده بود، در حالی که پرنسس فیلم و شاهزاده نانی کنار هم نشسته بودند و با شور و حال درباره‌ی برند مد سلطنتی فیلم حرف می‌زدند، برندی که فقط سال گذشته راه‌اندازی شده بود.
طراحی مد، علاقه نانی بود.
انگشتای باریکش با نرمی خطوط ظریف یه لباس مدرن رو دنبال می‌کرد، لباسی که خود پرنسس با دست دوخته بود.
تعریف و تمجید از لب‌هاش بیرون می‌ریخت، هر کلمه پر از تحسین بود و چشماش با دیدن هر جزئیاتی که کشف می‌کرد برق می‌زد.
از چهارچوب در، فورث ساکت ایستاده بود و با لبخندی محبت‌آمیز به شاهزاده‌اش نگاه می‌کرد.
بعد از بازدید رسمی از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی سلورین، هیئت نرویا به کاخ برگشته بودن.
اهم در پایگاه با اسکای مونده بود، در حالی که جمینای همراه بقیه برگشته بود.
«اون موقع بازدید از پایگاه داشت تقلا می‌کرد»
صدای آرومی از پشت سر فورث آمد و باعث شد او غریزی صاف بایستد.
«ولی حالا ببین، وقتی درباره طراحی لباس حرف می‌زنه داره می‌درخشه.»
فورث با تعظیم گفت: «اعلی‌حضرت.»
کنارش، شاهزاده جمینای، با دست‌های از پشت به هم گره خورده ایستاده بود و حالا لباس رسمی سیاه و سفید سلورین را پوشیده بود.
دیگه خبری از لباس پرواز نبود، جای اون رو چهره‌ای خوش‌تیپ و مناسب یه شاهزاده‌ی آلفا گرفته بود.
فورث با احترام کنار رفت و اجازه داد جمینای بهتر داخل اتاق رو ببینه.
نور طلایی بعدازظهر از پنجره‌های بلند داخل میومد و درخشش ملایمی روی صورت نانی می‌انداخت، در حالی که به حرف بامزه‌‌ی فیلم می‌خندید و با شور و حال درباره‌ی پارچه ابریشم روبروش توضیح می‌داد.
«برای دستیار شاهزاده نانی بودن به نظر خیلی جوون میای. چندوقته که به خانواده سلطنتی نرویا خدمت می‌کنی؟»
فورث که هنوز با محبت به نانی نگاه می‌کرد، کمی به سمت جمینای چرخید.
«من تازه به این کار مشغول شدم، ولی از بچگی همدیگه رو می‌شناختیم. مادرم از وقتی شاهزاده نانی نوزاد بود، پرستار سلطنتی ایشون بود، اعلی‌حضرت.»
جمینای آروم سرش رو تکون داد.
«پس تو خیلی به شاهزاده نزدیکی.»
«من اونو برادر خودم می‌دونم، حتی اگه با هم نسبت خونی نداشته باشیم.»
فورث نرم جواب داد.
تغییری از روی صورت جمینای گذشت.
«پس فکر کنم همه‌چیز رو درباره‌ش می‌دونی. حتی رازها رو.»
نگاه فورث جابه‌جا شد.
کمی تردید کرد، سپس با احتیاط گفت:
«هنوز مرزهایی هست که هیچ‌وقت ازشون عبور نمی‌کنم، اعلی‌حضرت.»
جمینای با فکر زمزمه کرد و نگاهش دوباره به صحنه درخشان داخل اتاق برگشت.
خنده نانی نرم، روشن و واقعی بود و در اتاق می‌پیچید.
«مطمئنی شاهزاده‌ت به عنوان یه آلفا بدنیا اومده؟»
جمینای با لحنی پر از کنجکاوی پرسید.
قلب فورث یک لحظه ایستاد.
«بدون هیچ تردیدی.»
سریع جواب داد، ولی جمینای لرزش ظریف صدای اون رو از دست نداد.
«اون برای اینکه آلفا باشه خیلی ملایم به نظر می‌رسه. مخصوصاً برای خاندانی مثل نرویا. خیلی با برادرش فرق می‌کنه. نرویا به آلفاهای فرمانده و تهاجمی معروفه.»
جمینای با تأمل گفت.
انگشتای فورث کنار بدنش تکون خورد.
حس می‌کرد جمینای داره هر واکنش اون رو تحلیل و بررسی می‌کنه.
«من خودم امگام. ما می‌تونیم بوی فرمونای همدیگه رو تشخیص بدیم. و من باور دارم شاهزاده نانی بوی امگا رو نداره.»
فورث با احتیاط و در عین حال مودبانه گفت.
جمینای آهسته یک قدم جلو آمد.
فقط به اندازه‌ای که وارد فضای شخصی دستیار بشه.
فورث ناخودآگاه آب دهنش رو قورت داد و کمی عقب رفت.
«با همه احترامی که براتون قائلم، اعلی‌حضرت، شاهزاده نانی بوی فرمونای امگا رو نداره چون امگا نیست.»
فورث با لحن محکم گفت.
صداش ثابت بود، ولی سینه‌ش تنگ شده بود.
و این دروغ سنگین روی گلوش نشسته بود.
جمینای بیشتر از این فشار نیاورد.
فقط یه تای اَبروش رو بالا برد و لبخند کم‌رنگی زد.
نگاهش رو یک لحظه طولانی‌تر روی فورث نگه داشت، به اندازه‌ای که سکوت خودش حرف بزنه.
سپس بدون حرف دیگه‌ای چرخید و رفت، صدای قدم‌هاش در راهرو پیچید.
فورث همون‌جا یخ زده بود.
نفسش کوتاه و قلبش به شدت به دنده‌هاش می‌کوبید.
برای یک لحظه چشماش رو بست، خودش رو جمع و جور کرد و سپس به اتاق برگشت، جایی که نانی هنوز کنار فیلم نشسته بود و حالا هر دو به طرحی که فیلم از مجموعه پاییزی جدیدش به اون نشون داده بود می‌خندیدند.
درخشش روی صورت نانی چیزی رو در سینه فورث به درد آورد.
اون داشت از این لبخند محافظت می‌کرد.
حتی اگه به این معنا بود که با تمام وجود به یک شاهزاده آلفا مثل جمینای دروغ بگه.
نانی برگشتِ اون رو متوجه شد و براش دست تکون داد که نزدیک‌تر بیاد.
«بیا اینو ببین، فوت! پرنسس فیلم یه لباس طراحی کرده که از رنگ‌های رسمی سلطنتی ما الهام گرفته. این خیلی قشنگ نیست؟»
فورث با لبخند نرم جلو اومد.
«قشنگه.»
با صداقت گفت، هرچند صداش کمتر از قبل انرژی داشت.
نانی فوری متوجه شد.
ابروهاش کمی جمع شد.
«حالت خوبه؟»
«فقط خستم. روز طولانی‌ای بود.»
فورث سریع جواب داد.
نانی سرش رو تکون داد و بیشتر فشار نیاورد.
ولی نگاهش یک لحظه طولانی‌تر روی صورت فورث موند.
قبل از اینکه یکی از اون‌ها بتونه چیزی بگه، ضربه ملایمی به درهای دو لنگه بزرگ اتاق نشیمن خورد.
یکی از کارکنان سلطنتی داخل اومد و تعظیم کرد.
«اعلی‌حضرت، شام به زودی در سالن غذاخوری بال شرقی سرو می‌شه. ملکه مادر جولی دوست داره که شاهزاده نانی هم در شامِ امشب شرکت کنه.»
پرنسس فیلم بلند شد و لباسش رو صاف کرد.
«از غذاها خیلی خوشت میاد. سرآشپز سلطنتی‌مون معروفه به سرو غذاهایی که حتی حساس‌ترین ذائقه‌ها رو هم راضی می‌کنه.»
فیلم با لبخند شیطونی گفت.
نانی با لبخند مودبانه گفت: «قطعا همینطوره.»
سپس خودش هم بلند شد و لباسش رو صاف کرد.
ظاهر آرام و محکم اون مثل طبیعت دومش برگشت.
وقتی با هم از اتاق بیرون می‌رفتن، نانی کنار فورث قدم برداشت.
«مطمئنی حالت خوبه؟»
نانی با صدای آرومی پرسید.
فورث کمی تردید کرد، سپس به اجبار لبخند نرمی زد.
«فقط به استراحت نیاز دارم. همین.»
نانی فشار نیاورد.
فقط دستش لحظه‌ای به دست فورث خورد وقتی کنار هم راه می‌رفتند.
این یه حرکت آروم برای تشکر بود.
برای بودنش.
برای ایستادن کنارش.
هیچ‌کدوم متوجه نشدن که جمینای که از بالای پله‌ها نگاهشون می‌کرد، بازوهاش روی نرده تکیه داده بود و پرنسس نامتان آروم کنارش ایستاده بود.
«اون با فیلم بهتر از اسکای کنار میاد. عجیبه.»
جمینای با اخم گفت.
نامتان همچنان نانی رو نگاه می‌کرد و می‌دید که چطور با هیجان به هر کلمه فیلم لبخند می‌زند و جوابش رو می‌داد.
«اون از آخرین باری که دیدمش کاملا عوض شده.»
نامتان آروم گفت.
«قبلاً سرد بود. زبونش تند بود. لبخند؟ تموم سال‌هایی که تو آکادمی باهاش بودم، نانی هیچ‌وقت بدون تمسخر لبخند نزد.»
اخم جمینای عمیق‌تر شد.
«میگی اون چیزی رو قایم می‌کنه؟»
نامتان آروم سرش رو تکون داد.
«هر چیزی که باشه، دلیل تغییرش همونه.»
کمی چرخید و روبروی جمینای ایستاد.
«پنج سال زمان زیادیه. به اندازه‌ای طولانی که یکی بتونه کاملاً نسخه متفاوتی از خودش بشه.»
قبل از اینکه جمینای بتونه جواب بده، صدای قدم‌هایی از پله‌های پشت سرشون اومد. اسکای و اهم کنار هم به سمت سالن غذاخوری می‌رفتن و دو آلفای دیگر سلورین هم به زودی به آنها ملحق شدن.
اهم اولین کسی بود که حرف زد، صداش آروم و اندازه‌گیری‌شده بود.
«می‌دونم این بازدید فقط درباره قوی کردن اتحادها نیست.»
اسکای که حالا لباس رسمی سیاه و سفید سلورین رو پوشیده بود، کمی به سمت اهم چرخید. موهای مشکیش مرتب به عقب شونه شده بود و قیافه‌ش توجه هرکسی رو جلب می‌کرد.
اهم ادامه داد: «پدربزرگم درباره پیشنهاد اتحاد بهم گفت. و شخصاً باور دارم تو همسر خوبی برای برادر من میشی.»
اسکای با لبخند مودبانه جواب داد. لبخند به چشماش نرسید، ولی به اندازه کافی محترمانه بود.
«از لطفتون ممنونم، شاهزاده اهم. ولی باور دارم برادرتون و من هنوز داریم با هم آشنا میشیم.»
اهم با شانه بالا انداختن گفت:
«دو آلفا به عنوان همسر ممکنه خیلی غالب به نظر برسه. ولی باور دارم شما دوتا می‌تونید این کار رو انجام بدید.»
اسکای فوری جواب نداد.
در عوض جلو رفت تا اون‌ها رو از درهای بزرگ سالن غذاخوری به داخل هدایت کنه.
داخل، نانی از قبل کنار پرنسس فیلم نشسته بود و هر دو در گفتگوی پرجنب‌وجوش با ملکه مادر جولی بودن.
نامتان کنار فیلم نشست، اهم کنار برادرش، اسکای آروم روبه‌روی نانی نشست و جمینای آخرین صندلی میز رو پر کرد.
جولی با لبخند گرم اعلام کرد:
«دوشیزه جین و لرد آدریان رو برای امشب دعوت کردم.»
کمی بعد، درها دوباره باز شدن و دوشیزه جین همراه پسرش، لرد آدریان وارد سالن شدن.
چشم‌های نانی وقتی دید که اسکای فوری بلند شد تا به اون‌ها سلام کنه، جابه‌جا شد.
فیلم به سمتش خم شد و زیر لب زمزمه کرد:
«لرد آدریان اولین عشق اسکای بود. ولی تصمیم گرفتن دوست بمونن. آدریان نمی‌خواست به سلطنت بسته بشه یا تصویر عمومی اسکای رو به خطر بندازه.»
نانی جواب نداد.
صورتش رو کنترل کرد و فقط کمی سر تکون داد.
ولی کنجکاوی توی چشماش جرقه زد.
از گوشه چشم نگاه کرد و دید که چطور اسکای با نرمی صندلی آدریان رو براش بیرون کشید و با صدای نرم باهاش حرف زد.
چیزی توی سینه‌ش پیچ خورد.
نه حسادت، حداقل خودش رو این‌طور قانع کرد.
ولی به اندازه‌ای بود که نگاهش رو برگردونه.
شام در چند مرحله سرو شد، هر غذا ترکیبی از غذاهای نرویا و سلورین. یک حرکت نمادین از وحدت بین دو پادشاهی.
قاشق و چنگال‌ها آروم به هم می‌خوردند و صدای گفتگوی مودبانه سالن غذاخوری رو پر کرده بود.
ولی زیر همه این‌ها، جریان‌های تنش در هوا پیچیده بود.
نانی غذاش رو آروم هم می‌زد، هرچند هیچ چیزی نخورده بود. چشماش به اون‌طرف میز چرخید و دوباره روی دو نفری که مورب روبه‌روش نشسته بودند متوقف شد.
اسکای کمی به سمت آدریان خم شده بود و به چیزی که لرد جوان با صدای پایین می‌گفت گوش می‌داد که باعث شد اسکای کمی بخنده.
این اولین لبخند واقعی اون بود که نانی در تمام روز ازش دیده بود.
لبخندی که برای اون نبود.
هیچ‌وقت هم نخواهد بود.
نگاهش رو به سمت بشقابش پایین آورد.
«لرد آدریان، باغ‌های انگور خانواده‌تون امسال خیلی خوب بوده، نه؟»
جولی دوباره فضا رو سبک کرد.
«بله، اعلی‌حضرت. ما اخیراً یک ترکیب جدید شراب ساختیم که باعث افتخاره اگه سلورین در مراسم سلطنتی‌تون سرو کنه.»
آدریان با لبخند جواب داد.
«چقدر خوب. شاید در گالای دیپلماتیک بعدی سرو کنیم.»
جولی با خوشحالی گفت.
اسکای به عقب تکیه داد و جرعه‌ای شراب خورد.
«من مزه‌ش رو چشیدم»
آروم اضافه کرد.
«عالیه.»
نانی یک نفس آروم کشید و بالاخره حرف زد.
«شنیدم نرویا هم به شراب قرمز تیره علاقه داره. شاید بتونیم یکی از ترکیب‌های خودمون رو برای همون گالا پیشنهاد بدیم.»
لحنش سبک ولی با تیزی ظریفی همراه بود.
ابروهای جولی متعجب کمی بالا رفت.
«اینطوری فوق‌العاده می‌شه، شاهزاده نانی. خیلی کم پیش میاد نرویا شراب قدیمی‌ش رو به اشتراک بذاره.»
«شراب‌ساز ما خیلی به آخرین برداشت افتخار می‌کنه. بعضی‌ها می‌گن طعم پایانی جسورانه‌ای داره. سخت فراموش می‌شه.»
نانی با لبخند مودبانه گفت.
چشم‌های اسکای لحظه‌ای به سمتش چرخید.
برای اولین بار در اون شب نگاهشون به هم قفل شد.
و همون‌جا بود.
یه تبادل ناگفته، سنگین از چیزهایی که هیچ‌کدوم جرات گفتنش رو سر اون میز پر از شاهد نداشتند.
اهم که همیشه متوجه بود، بین اون دو نفر نگاه کرد ولی چیزی نگفت.
بقیه شام با دیپلماسی و آرامش ادامه پیدا کرد، ولی وقتی دسر رسید، جو احساسی میز کاملاً شکننده شده بود.
و نانی که هنوز تلخی سکوت رو بیشتر از طعم شراب مزه می‌کرد، فقط می‌تونست بشینه و نگاه کنه که چطور اسکای گفتگوش با آدریان رو ادامه میده.
نانی ناگهان گفت:
«اجازه می‌خوام برم.»
از جاش بلند شد و همه رو سر میز متعجب کرد.
سالن غذاخوری ساکت شد.
نانی توضیح بیشتری نداد.
فقط تعظیم کوچکی به جولی کرد.
بشقابش هنوز دست‌نخورده بود.
اسکای متوجه شد.
اهم تردید کرد، سپس آروم به فورث اشاره کرد که فوری از جای خودش بلند شد و دنبال شاهزاده رفت.
در همین حال، شاهزاده آلفا سریع خم شد، توجه ملکه رو با لبخند نرم جلب کرد و گفت‌وگو رو به سمت دیگه‌ای برد و سعی کرد تغییر ناگهانی جو رو آروم کنه.
ولی اون‌طرف میز، نگاه اسکای یک لحظه طولانی‌تر روی جایی که تا دقایقی پیش نانی نشسته بود موند.
خالی، ولی فراموش‌نشده.
فورث سریع رسید، نانی رو تنها زیر ستون‌های بلند بیرون کاخ پیدا کرد.
هوای شب خنک بود و آروم به گونه‌های برافروخته شاهزاده می‌خورد. کمرش صاف بود، ولی مشت‌هاش کمی کنار بدنش می‌لرزید.
«تو وسط شام سلطنتی اومدی بیرون. همه متوجه شدن.»
فورث موقع نزدیک شدن با صدای نرم گفت.
نانی به سمتش چرخید.
صورتش رنگ پریده و چشم‌هاش بی‌تمرکز بود.
«باید تزریق کنم»
با صدای گرفته زمزمه کرد.
«تقریباً دوازده ساعت شده.»
قیافه فورث به نگرانی تغییر کرد.
نزدیک‌تر شد و صورت شاهزاده رو بررسی کرد.
«این همه مدت نگهش داشتی؟»
با صدای پایین پرسید، نگرانیش هر لحظه بیشتر می‌شد.
«بهم گفتی اگه زیاد تزریق کنی ضعیفت می‌کنه، بدنت نمی‌تونه تحمل کنه، یادته؟»
قبل از اینکه بتونه حرف بیشتری بزنه، نانی کمی تلوتلو خورد و برای نگه داشتن خودش ستون سنگی کنارش رو گرفت.
«فوت لطفاً»
نانی التماس کرد، انگشتاش می‌لرزید در حالی که عرق سرد روی پوستش می‌ریخت.
«حس می‌کنم دارم غش می‌کنم.»
وحشت توی وجود فورث بالا گرفت.
سریع رفت تا نانی رو پشت ستون پناه بده و اطراف رو با دقت نگاه کرد، که یه‌وقت کسی دنبالشون نیومده باشه.
«باشه، باشه، صبر کن. انجامش میدم. فقط با من بمون. وقتی زدمش، برمی‌گردیم اتاق مهمان تا استراحت کنی.»
زمزمه کرد و جعبه تزریق اضطراری کوچک رو از داخل کتش درآورد.
نانی به سنگ تکیه داد، نفس‌هاش کوتاه و سطحی بود در حالی که فورث با انگشتای لرزون سرنگ رو آماده می‌کرد.
دست‌های فورث کمی می‌لرزید وقتی درپوش سرنگ رو برداشت، فلز خنک زیر نور ماه برق می‌زد.
«پیرهنت رو بالا بزن.»
فورث آروم گفت.
نانی با سختی اطاعت کرد، انگشتاش به لبه پیرهن یونیفرمش گیر کرده بود.
فورث با نرمی کمکش کرد، چشمش به کبودی‌های کم‌رنگ روی بدنش افتاد، رد تزریق‌های قبلی.
قلبش از دیدن اون صحنه فشرده شد.
«بهت گفتم بیشتر از یک بار در روز نزن»
فورث با صدای گرفته از نگرانی زمزمه کرد.
«این بهترین گزینه نیست، نی. به دارو نیاز داری.»
نانی با نفس لرزون، دندون‌هاش رو به هم فشرد.
«چاره‌ای نداشتم، فوت. دیدی چقدر نزدیک بود. اگه اسکای یا هر کدوم از اونا می‌فهمیدن که من امگا-»
قبل از اینکه فورث بتونه سوزن رو به پوست نانی تزریق کنه، یک دست قوی ناگهان از پشت نانی مچ اون رو گرفت و باعث جا خوردن هر دوی اون‌ها شد.
«بس کن، داری می‌کشیش!»
صدایی سکوت رو شکست.
پایین، محکم و پر از هشدار بود.
فورث یخ زد، چشم‌هاش گشاد شد.
قبل از اینکه بتونن واکنش بیشتری نشون بدن، رنگ صورت نانی کاملاً پرید.
دیدش تار شد، زانوهاش خم شد.
ولی درست قبل از اینکه روی کف مرمر سرد بیوفته، یک بازوی محکم دورش پیچید و نگهش داشت.
⊹ Ongoing... ⊹