Chapter 11
skunanuاولین چیزی که نانی وقتی در هواپیما باز شد حس کرد، نسیم خنک هوای سلورین بود.
یه نفس عمیق کشید، در حالی که اهم کمی جلوش خم شد و فورث محکم کنارش ایستاده بود.
«عصبی بودن طبیعیه. این اولین بازدید رسمیته.»
اهم با نرمی گفت.
«ولی نگران نباش، من کنارتم.»
با لبخند دلگرم‌کننده اضافه کرد.
نانی لبخندش رو جواب داد و یه نفس دیگه برای آرامش کشید، بعد محکم سرش رو تکون داد.
یه علامت خاموش که آماده‌ست.
بلند شد و فورث فوری جلو اومد تا یونیفرم شاهزاده رو صاف کنه و برای آخرین بار موهاش رو درست کنه. بعد از یه چک نهایی، سرشو به نشونه تأیید تکون داد.
نانی انرژیش رو جمع کرد و راه افتاد، چونه‌ش بالا بود و با صدای آروم از خدمه هواپیما که توی پرواز بهشون خدمت کرده بودن تشکر کرد.
وقتی بیرون قدم گذاشت، هوای سرد به صورتش خورد و چشماش به استقبال باشکوهی که منتظرشون بود افتاد.
یه خط از نظامی‌ها و هیئت‌های سلطنتی سلورین دو طرف فرش قرمز کشیده‌شده از پله هواپیما وایستاده بودن.
نانی دست دستکش‌دارش رو گذاشت روی سینه و با ادب تعظیم کرد، اهم، فورث و بقیه هیئت نرویا هم دنبالش کردن.
نانی با وقار از پله‌ها پایین اومد و همین که به پایین رسید، پادشاه ساروت برای استقبالش اونجا بود.
«پدربزرگم سلام رسوند.»
نانی با لبخند مودبانه گفت، وقتی پادشاه دستش رو با نرمی گرفت.
لبخند دوستانه‌ای روی لبای پادشاه ساروت نشست، در حالی که عکاس‌ها از همه زوایا عکس می‌گرفتن و این لحظه رسمی ولی حساس تاریخی رو ثبت می‌کردن.
پادشاه ساروت کمی سرش رو تکون داد، نگاهش گرم بود.
«قابل درکه. لطفاً سلام ما رو هم به پادشاه ناوین برسون. افتخار می‌کنیم که در اینجا ازتون استقبال کنیم، شاهزاده نانی.»
«ممنون، اعلی‌حضرت.»
نانی با لحن محترمانه و آروم جواب داد، هرچند قلبش زیر پارچه سرمه‌ای یونیفرمش تند می‌کوبید.
پشت سرش، اهم آروم موند و بعد از اینکه نانی جلو رفت تا به ملکه مادر جولی سلام کنه، نوبت خودش رسید.
بعد از گفتگوی کوتاهش با پادشاه ساروت درباره بازدید، حالا نوبت نانی بود که به ملکه ادای احترام کنه.
«خوشحالم دوباره می‌بینمت، شاهزاده نانی.»
ملکه جولی با گرمی گفت. کف دستش رو گذاشت روی سینه و بعد با احترام سرش رو تکون داد.
نانی سریع همون حرکت رو تکرار کرد و سرش رو با احترام پایین آورد.
با لبخند مودبانه‌ای که هنوز روی لبش بود جواب داد: «ممنون که نرویا رو برای این بازدید رسمی دعوت کردین.»
وقتی کمی چرخید، نگاهش به دو پرنسس که دو طرف ملکه وایستاده بودن افتاد.
چشماش لحظه‌ای روی نامتان مکث کرد که برخلاف آخرین بار، حالا قیافه نرم‌تری داشت، در حالی که فیلم با هیجان دستش رو تکون داد و این حرکت بامزه باعث شد نانی بخنده.
چند قدم عقب‌تر، فورث ساکت وایستاده بود، نگاه تیزبینش هیئت جلویی رو اسکن می‌کرد.
ولی بعد چشماش وایستاد، به یک نفر که کمی دورتر وایستاده بود کشیده شد.
حس می‌کرد اون مرد داره بهش نگاه می‌کنه. حتی از پشت عینک آفتابی دودی، فورث شدت نگاهش رو حس می‌کرد. سریع چشماش رو برگردوند و حالت بدنش رو حفظ کرد.
«بذارید به سالن استقبال ببریمتون.»
پادشاه ساروت اعلام کرد.
کمی چرخید و به مسیر تشریفاتی نسبتا طولانی‌ای که جلویشان قرار داشت اشاره کرد.
«یه مراسم خوش‌آمدگویی کوتاه برای قبل از رفتن به کاخ آماده کردیم.»
نانی سرش رو تکون داد و کنارش قدم برداشت، اهم و فورث کمی عقب‌تر راه رفتن.
همون لحظه بود که نانی از گوشه چشم دیدش.
اسکای.
کنار بقیه نظامیا وایستاده بود، عینک آفتابی به چشم، لباس پرواز تیز و قامت بلند، نور خورشید به نشان عقاب روی سینه‌ش می‌خورد.
برای یه لحظه، دنیا دور نانی وایستاد.
صداها محو شدن.
قدم‌ها آروم شدن.
فقط اسکای رو می‌دید.
همون اسکای سال‌ها پیش، و در عین حال کاملاً متفاوت.
اسکای تکون نخورد.
محکم وایستاده بود، بلندتر، بزرگ‌تر، با شونه‌های پهن.
ولی نانی حسش می‌کرد.
اون چشما پشت عینک آفتابی، مثل یه طوفان آروم که منتظر شکستنه، بهش قفل شده بودن.
نانی مجبور شد دوباره به جلو نگاه کنه و روی قدم‌های ثابت پادشاه ساروت تمرکز کنه.
دستکش‌هاش رو محکم‌تر فشرد.
حضور اسکای خیلی سنگین‌تر از چیزی بود که نانی به‌خاطر داشت.
و این بازدید، این نمایش دیپلماسی، یهو شخصی شده بود.
خیلی شخصی.
وقتی به سالن استقبال نزدیک شدن، کاخ سفید با پرچم‌های سلورین و نرویا که تو باد تکون می‌خوردن، نمایان شد.
نانی وزن هر قدم رو حس می‌کرد.
دوربین‌ها بی‌وقفه کلیک می‌کردن.
نگهبانای سلطنتی تو یه آرایش کامل وایستاده بودن.
و سرود ملی سلورین آروم از بلندگوها پخش می‌شد.
فورث آروم خم شد و نزدیک گوش نانی گفت: «چشماتو جلو نگه دار، نی. همه دارن نگاه می‌کنن.»
نانی صاف شد، یه نفس آروم کشید تا اعصابی که زیر قیافه آرومش بهم‌ریخته بود رو کنترل کنه.
درست قبل از اینکه از سالن خارج بشن، پادشاه ساروت کمی چرخید و خطاب به رسانه‌ها و هیئت جمع‌شده گفت:
«شاهزاده اسکای از نیروی هوایی سلطنتی سلورین حالا برای کل تور نظامی نرویا همراه شاهزاده نانی خواهد بود.»
نگاه نانی به مردی که نزدیک می‌شد پرید.
اسکای عینک آفتابیش رو برداشته بود و مرتب توی جیب کنار لباس پروازش گذاشته بود.
بدون عینک، چشماش تیزتر بودن، سردتر از چیزی که نانی به یاد داشت.
دیگه خبری از اون پسر با مژه‌های خیس از بارون و شونه‌های لرزان تو زمین آکادمی نبود.
جلوش نسخه‌ای سخت‌تر ایستاده بود، مردی که سال‌ها انضباط و زمان اونو ساخته بود.
بدنش محکم، و نگاهش سنگین و ساکت.
اسکای با صدای محکم و اندازه‌گیری‌شده گفت: «اعلی‌حضرت، به نمایندگی از نیروی هوایی سلطنتی سلورین، به پایگاه هوایی ما خوش اومدین.»
«ممنون، شاهزاده اسکای. افتخاره که اینجاییم.»
نانی با لحنی کنترل‌شده جواب داد.
چشماشون برای یه ثانیه به هم رسید.
فقط یه ثانیه، ولی کافی بود.
هیچ گرمایی نبود.
فقط یه نمایش حرفه‌ای.
نانی از اینکه چقدر این موضوع اذیتش کرد متنفر بود.
اسکای به سمت کاروان ماشین‌های نظامی مشکی براق که نزدیک باند چیده شده بودن چرخید و با دست دستکش‌دار اشاره کرد.
«این‌طرف، اعلی‌حضرت. اول با تور آشیانه‌ها شروع می‌کنیم، بعد یه پرواز نمایشی.»
بدون اینکه برگرده ببینه نانی دنبالش میاد یا نه، راه افتاد. ولی نانی به هر حال دنبالش رفت.
درهای آشیانه آروم باز شدن.
داخل، ردیف هواپیماهای براق زیر نور چراغ‌های صنعتی با غرور وایستاده بودن. مهندس‌ها و خلبانای سلورین اونجا تو حالت آماده باش وایستاده بودن و وقتی گروه رد می‌شد سلام می‌دادن.
اسکای جلوتر راه می‌رفت و اسم و قابلیت هر جت جنگنده رو توضیح می‌داد.
صداش محکم، کارآمد و مطمئن بود.
انگار این کلمات این‌قدر تکرار شده بودن که دیگه معنایی براشون نمونده بود.
نانی با ادب و احترام به هر توضیح سر تکون می‌داد، ولی راستش تقریباً هیچ‌کدوم از مشخصات رو نمی‌شنید.
سعی نمی‌کرد جت‌ها رو بفهمه.
اون داشت سعی می‌کرد اسکای رو بفهمه.
نانی آروم نگاهش کرد وقتی با اهم حرف می‌زد، دوتاشون سرگرم گفت‌وگو درباره جزئیات فنی جت جنگنده بودن.
اسکای تقریباً بهش نگاه نمی‌کرد، توجهش فقط به هواپیما و اهم بود که با علاقه جواب می‌داد.
نانی که بیشتر حس می‌کرد تماشاچیه تا مهمون، آروم دور جت قدم زد، فورث با چشم مراقب پشت سرش می‌اومد.
از نزدیک، جت جنگنده حتی ترسناک‌تر بود.
غول‌آسا و عظیم.
پر از قدرتی که حتی در سکوت هم حس می‌شد.
نانی قبلاً هیچ‌وقت همچین چیزی رو از نزدیک ندیده بود.
هیچ‌وقت زیاد به تکنولوژی نظامی اهمیت نداده بود.
اون دنیای اهم بود، نه اون.
برادر کوچیکترش از جوونی به ارتش سلطنتی رفته بود و تعجبی نداشت که این‌قدر غرق بحث با اسکای باشه.
اون دو آلفا انگار جایی بودن که بهش تعلق داشتن.
بعد، یه جیغ تیز سکوت رو شکست.
نانی روی چیزی تیز نزدیک منطقه نگهداری پا گذاشته بود، چکمه‌ش به یه قلاب فلزی که کمی از کف بیرون زده بود گیر کرده بود. تعادلش رو از دست داد و وقتی پاش کج شد، نزدیک بود بیفته.
درست وقتی داشت لیز می‌خورد، یه بازوی قوی ناگهان گرفتش و محکم به عقب کشید، تا جایی که بدنش به سینه‌ای محکم و سفت خورد.
«مواظب باش.»
اسکای با صدایی پایین ولی محکم گفت.
صورتش فقط چند سانت با نانی فاصله داشت.
«نباید بدون راهنما این اطراف راه بری.»
گرمای نفسش، نزدیکی نگاهش، همه‌ش خیلی سریع به نانی برخورد.
گونه‌هاش قبل از اینکه بتونه جلوش رو بگیره سرخ شد.
برای یه ثانیه، هیچ‌کدوم تکون نخوردن.
بعد اسکای آروم عقب رفت و بدون حرف دیگه‌ای ولش کرد.
نانی حالت بدنش رو صاف کرد، وانمود کرد غبار از آستین‌هاش تکون میده و قلبش رو مجبور کرد آروم بشه.
فورث از کنارش آروم سرفه کرد و سعی کرد تنش رو کم کنه، در حالی که اهم یه اَبروش رو بالا برد ولی چیزی نگفت.
«خوبم.»
نانی زیر لب گفت.
بیشتر برای خودش تا کسی دیگه.
ولی حقیقت این بود که خوب نبود.
نه وقتی لمس اسکای هنوز مثل روح روی پوستش مونده بود.
هوا بعد از اون سنگین‌تر شد.
اسکای دیگه چیزی نگفت، فقط برگشت سمت جت و راه رفتن رو مثل اینکه هیچی نشده ادامه داد.
نانی چند قدم عقب‌تر دنبالش رفت، گونه‌هاش هنوز گرم بود، وانمود کرد داره هواپیما رو مطالعه می‌کنه در حالی که فورث آروم کنارش راه می‌رفت.
اهم یه نگاه طولانی از گوشه چشم به برادرش انداخت ولی فشار نیاورد.
به بخش بعدی آشیانه رفتن، یه فضای تعمیراتی که چند مهندس وسط تعمیر یه هواپیمای کوچیک بودن.
اسکای تیم رو معرفی کرد و ارتقاهای جدیدی که سلورین انجام داده بود رو توضیح داد.
«این مدل برای دفاع قوی‌تر در برابر حملات سنگین طراحی شده.»
اسکای در حالی که به گروه توضیح می‌داد گفت.
اهم با احترام سرش رو تکون داد و جواب داد: «تحسین‌برانگیزه. شنیدم که نیروی هوایی سلطنتی سلورین از وقتی تو شروع به کار کردی پیشرفت چشمگیری داشته.»
نگاه اسکای لحظه‌ای به اهم چرخید.
«تحقیق کردی.»
«دوست دارم آماده باشم.»
گفت‌وگوی اون دو راحت و کارآمد بود.
دو سرباز آموزش‌دیده که یه زبان رو حرف می‌زدن.
در این حال، نانی کمی اون‌طرف تر وایستاده بود، بازوهاش شل روی هم قرار گرفته و توجهش نه به هواپیما بلکه به مرد کنار برادرش بود.
نمی‌تونست از نگاه کردن بهش دست بکشه.
نه فقط روش توضیح دادنش، یا تیز و مطمئن بودن حرکاتش.
همه چیز اون خیلی متفاوت از پسری بود که نانی قبلاً می‌شناخت.
اسکایی که اون به یاد داشت ساکت‌تر بود.
کوچیک‌تر.
ملایم‌تر.
ولی حالا پشت هر کلمه تیزی بود.
مردی که سال‌ها زمان، تمرین سخت و فاصله‌ها اون رو ساخته بودند، حالا انقدر تغییر کرده بود که حتی خاطره‌های قدیمی هم نمی‌تونستند بهش برسند.
فورث دوباره آروم خم شد، صداش پایین بود.
«این‌جوری بهش زل زدی، مردم شروع می‌کنن حرف زدن.»
نانی جا خورد و پلک زد.
«مگه زل زدم؟»
فورث یه نگاه معنی‌دار بهش انداخت.
«بله.»
قبل از اینکه نانی بتونه جواب بده، یه افسر نظامی نزدیک شد و اعلام کرد که مرحله بعدی تور داره شروع می‌شه. یه پرواز نمایشی زنده.
اسکای چرخید و به سمت خروجی آشیانه اشاره کرد.
«به سکوی تماشا می‌برمتون. اونجا امن‌تره.»
بدون اینکه منتظر جواب بمونه، راه افتاد.
وقتی هیئت سلطنتی به سکو رسیدن، یه اف-۱۶ فالکن با صدای بلند و قوس بی‌نقصی از بین ابرها رد شد.
اهم آروم وایستاده بود، بازوهاش روی هم و قیافه‌ش متمرکز.
ولی دو امگا، نانی و فورث با چشمای گشاد نگاه می‌کردن، دهنشون یه کم باز مونده بود در حالی که جت جنگنده با یه چرخش ۳۶۰ درجه بدون نقص از آسمون رد می‌شد، سرعتش بالا می‌رفت و تیز می‌پیچید.
«خلبان اون یکی برادر من، شاهزاده جمینای هست.»
اسکای آروم گفت.
هرچند چشماش به شاهزاده‌ی دیگه نرویا چرخید و از تعجب واضح نانی سرگرم شد.
فرمان دادن چنین ماشین پیچیده‌ای تو این سن؟
سلورین فقط قدرتمند نبود.
با استعداد بود.
«زودیاک اف-۱۶ درخواست مجوز فرود جلوی سکوی تماشا. تخمین بیست ثانیه.»
صدا از رادیو اومد.
برج کنترل سریع جواب داد:
«زودیاک اف-۱۶، اجازه فرود داری. باند ۲آ امن.»
یه غرش شدید هوا رو پر کرد وقتی جت با سرعت بالا از آسمان پایین آمد و آروم روی باند فرود نشست.
چشمای نانی هیچ‌وقت ازش جدا نشد.
چیزی عجیب شاعرانه توی اون جت بود.
خشن، ولی زیبا.
و با این حال، مثل یه دنیای کاملاً جدا از دنیای خودش حس می‌شد.
نمی‌تونست بگه مجذوبش شده یا ازش ترسیده.
چرخ‌های جت با یه جیغ نرم به باند خوردن، بعد آروم جلو سکوی تماشا وایستادن.
با یه صدای آروم، کابین باز شد. جمینای کلاه ایمنی رو برداشت، صورتش از آدرنالین سرخ شده بود، موهای تیره‌ش کمی به پیشونیش چسبیده بود. از کابین پایین پرید و به سمت بقیه رفت و معمولی سلام کرد.
فورث آروم کنار نانی زمزمه کرد: «عالی بود.»
و همراه بقیه آروم دست زد.
ولی حسش کرد. دوباره همون نگاه.
فورث سعی کرد بهترین کار رو بکنه و از نگاه تیز خلبان دوری کنه، در حالی که یه پوزخند کوچیک گوشه لبای جمینای کشیده شد.
⊹ Ongoing... ⊹