Chapter 11 - part 1

Chapter 11 - part 1

@Wongrawhipped

این روزها خواب‌های اسکای واضح‌تر و واقعی‌تر از قبل شده بودن. نانی و شین، شخصیت‌های همیشگی نمایشنامه‌ای بودن که ذهن ناخودآگاهش براش می‌ساخت. هر دو با اخم‌های یکسانی نگاهش می‌کردن و بعد کم‌کم توی هم یکی می‌شدن و به یه نفر تبدیل می‌شدن؛ نانی.

نانی از نگاهش فرار می‌کرد و حتی وقتی اسکای باهاش حرف می‌زد، سکوت می‌کرد و جوابی نمی‌داد.

و بعد اسکای از خواب بیدار می‌شد، فقط برای اینکه ببینه خواب‌هاش دارن یواش‌یواش وارد واقعیت لعنتی زندگیش می‌شن.


نانی ازش فاصله گرفته بود. به‌ندرت حرف می‌زد، مگر اینکه کسی باهاش صحبت می‌کرد، و حتی اون موقع هم جواب‌هاش کوتاه و بی‌روح بودن. وقتی کنار هم بودن، نگاه نانی خیلی زود دنبال یه آدم یا چیز دیگه‌ای می‌گشت تا حواسش رو به اون معطوف کنه.


اسکای می‌دونست نانی عمداً این کارها رو نمی‌کنه که آزارش بده، اما بااین‌حال، هر بار که نانی از کنارش رد می‌شد و طوری رفتار می‌کرد که انگار اسکای اصلاً وجود نداره، قلبش تیر می‌کشید.


اسکای سعی می‌کرد خودش رو مشغول نگه داره. می‌دوید، ساعت‌ها توی باشگاه وقت می‌گذروند و هر کاری می‌کرد تا بدنش رو از پا بندازه و ذهنش رو ساکت کنه. بعضی وقت‌ها هم با همکارهاش از شرکت قرار می‌ذاشت و بیرون می‌رفت، فقط برای اینکه مجبور نباشه تنها بمونه.

اما هیچ‌کدوم فایده‌ای نداشت.


هر شب، وقتی خسته و کوفته از فرار کردن از فکرهای خودش روی تخت می‌افتاد، دوباره چهره‌ی نانی جلوی چشم‌هاش ظاهر می‌شد.


تقریباً هر روز نانی رو می‌دید، اما بااین‌حال، هنوز دلتنگش بود.


نانی قبلاً همیشه اصرار داشت که با هم حرف بزنن. هیچ‌وقت نمی‌ذاشت اسکای احساساتش رو توی خودش بریزه و نگه داره. حتی وقتی اسکای نمی‌دونست چی بگه، باز هم اصرار می‌کرد بشینه و درباره‌ی احساساتش حرف بزنه.


اون موقع‌ها، اسکای احساس می‌کرد نانی اون‌قدر براش اهمیت قائله که نمی‌ذاره سکوت بینشون ریشه بزنه و همه‌چی رو خراب کنه.

اما حالا، تنها چیزی که دورشون رو گرفته بود، سکوت بود.


نانی فقط به‌اندازه‌ای می‌موند که کارش رو انجام بده و بعد ناپدید می‌شد. سراغ اسکای رو نمی‌گرفت و هیچ‌چیزی هم بهش نمی‌گفت.


قبلاً شب‌ها ساعت‌ها پشت تلفن با هم حرف می‌زدن، درباره‌ی رنگ‌ها بحث می‌کردن و لباس‌هاشون رو با هم ست می‌کردن. اون تماس‌ها بهترین بخش روز اسکای بودن.


اما حالا، نانی بدون اینکه از قبل چیزی بهش بگه، رنگ موهاش رو عوض می‌کرد. رنگ قهوه‌ای روشن جدیدش باعث شده بود چشم‌هاش حتی گرم‌تر و دلنشین‌تر به نظر برسن.


اسکای دلش می‌خواست این رو بهش بگه، اما نانی دیگه به‌ندرت نزدیکش می‌موند؛ مگر وقتی که دوربین‌ها روشن بودن و جلوی دوربین قرار داشتن.

برای همین اسکای فقط از دور نگاهش می‌کرد.


توجه و واکنش‌ طرفدارها هم کمکی نمی‌کرد. اگه چیزی بود، فقط اوضاع رو بدتر می‌کرد.


همه متوجه تغییر رفتارشون شده بودن. مگه می‌شد متوجه نشن؟ نانی هیچ‌وقت از اون آدم‌هایی نبود که احساساتش رو پنهان کنه.


اسکای نمی‌تونست بابت این موضوع سرزنشش کنه. اما همین باعث می‌شد خودش هم نتونه وانمود کنه که همه‌چی خوبه.


هر بار که نانی ازش فاصله می‌گرفت، اسکای این فاصله رو احساس می‌کرد و ناخودآگاه سعی می‌کرد اوضاع رو درست کنه؛ اما هر بار فقط همه‌چی رو بدتر می‌کرد.


مردم توی اینترنت پیام‌های زشت و آزاردهنده‌ای می‌نوشتن و می‌گفتن همکاری و رابطه‌ی کاری اسکای‌نانی داره از هم می‌پاشه، اونم قبل از اینکه اصلاً این رابطه فرصت کنه درست شروع بشه.


اسکای مدام به خودش می‌گفت پیام‌ها رو نخونه و باورشون نکنه، اما هر بار که نانی دوباره یکی از پیام‌هاش رو می‌دید و جواب نمی‌داد، حرف‌های اون آدم‌ها یه‌کم بیشتر باورپذیرتر به نظر می‌رسید.


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


نانی می‌دونست که رفتارش منطقی نیست. حتی می‌دونست که داره بچگانه رفتار می‌کنه.


دو هفته از روزی که به اسکای گفته بود از آپارتمانش بره بیرون می‌گذشت، اما سنگینی تصمیمی که گرفته بود هنوز روی شونه‌هاش بود.


کاملاً می‌دونست چقدر ناعادلانه رفتار کرده بود که اجازه داده بود حسادتش این‌طوری کنترل اوضاع رو به دست بگیره.


اون‌ها هیچ‌وقت با هم وارد رابطه نشده بودن. اسکای فقط یه دوست واقعاً فوق‌العاده بود؛ دوستی که از قضا عاشق نسخه‌ی دیگه‌ای از نانی شده بود و باهاش خوابیده بود.


قبل از جابه‌جایی بین دنیاها، نانی هیچ‌وقت واقعاً از دید رمانتیک و عاشقانه‌ به اسکای نگاه نکرده بود. با هم صمیمی بودن. شاید صمیمیتشون معمولی‌ نبود، اما بااین‌حال، فقط دوست بودن.


شاید زمانی که با سینت گذرونده بود، چیزی رو درونش تغییر داده بود. شاید باعث شده بود به این فکر بیفته که آیا از همون اول هم فرصتی برای شکل گرفتن رابطه‌ای بین اون و اسکای وجود داشته که نانی بیش از حد کور یا ترسو بوده و نتونسته ببینتش؟


حالا نمی‌تونست جلوی خودش رو بگیره و از خودش نپرسه که چرا اسکای فقط چند ماه زمان لازم داشت تا عاشق شین بشه.


یعنی شین یه ویژگی متفاوتی داشت که عاشق شدن رو براش راحت‌تر می‌کرد؟


دوست‌داشتنی‌تر بود؟

چیزی داشت که نانی نداشت؟


این فکرها احساس حسادتی رو در وجودش بیدار می‌کردن که نانی حتی نمی‌دونست توانایی تجربه کردنشون رو داره.


هر بار که اسکای رو کنار شین تصور می‌کرد، حس مالکیت و انحصارطلبی توی وجودش سر بلند می‌کرد.


به خودش می‌گفت دفعه‌ی بعد که همدیگه رو ببینن، بهتر رفتار می‌کنه. عادی برخورد می‌کنه. دوباره مثل یه دوست رفتار می‌کنه. اما هر بار که نزدیک هم قرار می‌گرفتن، قلب نانی بهش خیانت می‌کرد؛ تند می‌زد و درد می‌کشید. اسکای عصبی و بی‌قرارش می‌کرد. هوای بینشون انگار پر از بار الکتریکی بود و نانی نمی‌تونست توی چشم‌هاش نگاه کنه.


خواب‌ها هم اوضاع رو بدتر می‌کردن.


خواب‌ها همیشه بی‌گناه و معصومانه شروع می‌شدن؛ سینت یه کاسه نودل داغ دستش می‌داد یا با یه عروسک پولیشی بزرگ مای ملودی که زیر بغلش گرفته بود، از در وارد می‌شد.


اما آخرش همیشه به یه شکل تموم می‌شدن: نانیِ داغ و عرق‌کرده و برهنه‌ای که زیر بدن اسکای به خودش می‌پیچید.


بدون اسکای، نانی متوجه شده بود که دوباره داره به همون نسخه‌ی منزوی و درون‌گرای خودش پناه می‌بره؛ همون نسخه‌ای که فکر می‌کرد مدت‌هاست ازش عبور کرده.


روزهاش رو توی اتاقش می‌گذروند، خودش رو حبس می‌کرد و با نونگ‌ها و شونه‌های خودش حرف می‌زد؛ انگار که اونا می‌تونستن صداش رو بشنون.


هر بار که می‌دید اسکای توی استوری یکی دیگه ظاهر شده، می‌خنده و بی‌خیال به نظر می‌رسه، یه چیزی توی سینه‌ی نانی مچاله می‌شد.


اسکای انگار حالش خوب بود.


فقط نانی بود که احساس می‌کرد داره از درون متلاشی می‌شه.


'اگه من شین بودم، اسکای براش مهم بود؟'

با خودش فکر می‌کرد. این سؤال تلخی رو از گلوش بالا می‌آورد و بلافاصله احساس گناه هم به دنبالش می‌اومد.

از خودش متنفر بود که حتی اجازه می‌داد چنین افکاری به ذهنش راه پیدا کنن.


توی مراسم‌ها، خودش رو مجبور می‌کرد لبخند بزنه. سعی می‌کرد چیزی به طرفدارها بده که بتونن بهش دل خوش کنن و هنوز بهش امید داشته باشن. اما خودش هم می‌دونست که داره این کار رو به بدترین شکل ممکن انجام می‌ده.

نانی هیچ‌وقت توی وانمود کردن خوب نبود.


حرف و حدیث‌ها همه‌جا پیچیده بود:

"اسکای‌نانی دیگه کارش تمومه."


بعضی‌ها می‌گفتن اونا حالا دیگه از هم متنفرن و از بودن کنار همدیگه خسته شدن. اما از این بیشتر نمی‌تونستن در اشتباه باشن.


حقیقت، ساده‌تر از این حرف‌ها بود.

و غم‌انگیزتر.

اون فقط می‌ترسید. می‌ترسید اگه به خودش اجازه بده بیش از حد به اسکای نزدیک بشه، آخرش آسیب ببینه. چون این بار، برخلاف چیزی که با سینت تجربه کرده بود، دیگه فرصتی برای بار دوم وجود نداشت. از اسکای فاصله می‌گرفت، نه چون براش اهمیتی قائل نبود، بلکه چون زیادی براش اهمیت داشت. نمی‌تونست ازش سیر بشه. بیشتر می‌خواست. می‌خواست براش بیشتر از این‌ها باشه. بیشتر از شین. دلش می‌خواست اسکای اون رو ببینه، فقط نانی رو.


نانی قبلاً عاشق چهره‌ی خودش بود. اما از وقتی اسکای گفته بود عاشق شینه، حالا دیگه هر بار توی آینه به خودش نگاه می‌کرد، فقط شین رو می‌دید. همون چشم‌های قهوه‌ای. همون جای زخم روی پیشونی. همون لب‌های کوچیک. همون موهای تیره‌ای که مثل پرده روی صورتش می‌ریختن. همون چهره‌ای که اسکای عاشقش شده بود، اما نه به خاطر اینکه متعلق به نانی بود. فکر کردن به این موضوع باعث می‌شد دلش بخواد پوست خودش رو از تنش بکنه.


برای همین، یه روز صبح رفت سالن آرایش پی‌گونگ و ازشون خواست موهاش رو قهوه‌ای روشن کنن. تغییر کوچیکی بود، اما وقتی از سالن بیرون اومد، بعد از چند هفته برای اولین بار احساس کرد بیشتر از هر وقت دیگه‌ای شبیه خودش شده.


روز بعد، سر کار، اسکای بهش زل زده بود. حتی سعی هم نمی‌کرد نگاهش رو پنهون کنه. همون‌جا ایستاده بود و نگاهش می‌کرد؛ انگار یه میلیون حرف برای گفتن داشت، اما نمی‌دونست باید از کجا شروع کنه.


مثل ربات به کارشون ادامه دادن و همون نمایش همیشگی رو اجرا کردن. جلوی چشم بقیه وانمود می‌کردن همه‌چیز مثل سابقه؛ فقط به خاطر آدم‌هایی که داشتن تماشاشون می‌کردن.


بعد از تموم شدن مراسم، برای عوض کردن لباس‌هاشون به پشت صحنه رفتن. وقتی نانی لباس‌هایی رو که قرض گرفته بود از تنش درمی‌آورد و لباس‌های خودش رو می‌پوشید، دوباره سنگینی نگاه اسکای رو روی خودش حس می‌کرد. سعی کرد نگاهش نکنه، اما وقتی برگشت تا از اونجا بره، دید اسکای هنوزم داره نگاهش می‌کنه.


این بار نانی عجولانه بهونه‌ای نیاورد تا ازش فرار کنه. همون‌جا بی‌حرکت ایستاد و نفسش رو حبس کرد، درحالی‌که اسکای بهش نزدیک می‌شد.


اسکای با صدای آرومی گفت: «نانی.»

نانی گفت: «اسکای؟»

«موهات رو کوتاه کردی.»

نانی معذب جابه‌جا شد و بند کیف روی شونه‌ش رو مرتب کرد. مدت زیادی می‌شد که درباره‌ی چیزی غیر از کار با هم حرف نزده بودن.


گفت: «دیروز این کار رو کردم.»

بعدش، دوباره سکوت بینشون نشست. نگاه هر دو به هر جایی می‌افتاد، جز چشم‌های همدیگه. سکوت اون‌قدر طول کشید که نانی دیگه طاقت نیاورد و بی‌مقدمه پرسید:

«ازش بدت میاد؟»


اسکای پلک زد. با دست به نانی اشاره کرد و گفت: «ها؟»


نانی توضیح داد: «موهام رو می‌گم.»


اسکای پلک دیگه‌ای زد و گفت: «نه، بهت میاد. اِم... واقعاً بهت میاد و... آه... خیلی خفن شدی.»

و این آخرین باری بود که به اون شکل با هم حرف زدن.


کم‌کم آدم‌های بیشتری شروع کردن به سؤال پرسیدن. پی‌سوم، پی‌تا، پی‌گادجی... بزرگ‌ترهای کمپانی، همون‌هایی که همیشه طرفدارشون بودن و دلشون می‌خواست رابطه‌شون خوب پیش بره، می‌پرسیدن نکنه با هم دعواشون شده.

نانی می‌گفت نه، چون واقعاً هم دعوایی در کار نبود.


ثانیه‌ها کش می‌اومدن و تبدیل به ساعت می‌شدن و با گذشت هر روز، فاصله‌ی بینشون بیشتر و بیشتر می‌شد. هماهنگی طبیعی‌ای که یه زمانی بینشون وجود داشت، کم‌کم از بین می‌رفت. اسکای دیگه جمله‌های نانی رو کامل نمی‌کرد. خنده‌هاش توی سکوت‌های طولانی‌ای که بینشون می‌افتاد، زورکی و معذب به نظر می‌رسید. وقتی نانی حرف می‌زد، اسکای طوری نگاهش می‌کرد که انگار هیچی از حرف‌هاش نمی‌فهمه.


یه زمانی اسکای تنها کسی بود که واقعاً نانی رو درک می‌کرد، اما حالا دیگه انگار به دو زبان متفاوت حرف می‌زدن.


زندگی نانی ساده و قابل پیش‌بینی بود. زندگی‌ای که می‌تونست به‌راحتی درکش کنه و از پسش بربیاد. همیشه توی حرف زدن با دیگران و حل کردن اختلاف‌های کوچیک، حتی بدون دردسر، احساس آرامش می‌کرد. اما حالا اون تصویری که از زندگی خودش داشت، انگار به یه جای دوردست تعلق داشت.


این دیگه یه اختلاف کوچیک نبود که بشه راحت حلش کرد. نانی نمی‌دونست باید چطور با این وضعیت کنار بیاد، برای همین عقب کشید؛ نه فقط از اسکای، بلکه از خودشم فاصله گرفت.


بعضی وقت‌ها با خودش فکر می‌کرد که آیا اسکای هنوزم اون رو بهترین دوستش می‌دونه یا نه.


حالا آدم‌های زیادی دوروبر اسکای بودن. آدم‌هایی که بامزه‌تر بودن، اعتمادبه‌نفس بیشتری داشتن و معاشرت باهاشون راحت‌تر بود. نانی سرزنشش نمی‌کرد. مدت‌ها می‌شد که با هم یه گوشه ننشسته بودن تا حرف بزنن، با هم غذا بخورن یا حتی فقط با هم راهی خونه بشن.


مرت‌ها از اینکه نانی صدای خنده‌های عمیق اسکای رو بشنوه و بعدش اون «نـــــــــیِ» کش‌دار و پر از محبتش رو بشنوه، می‌گذشت.


نانی دلش برای سینت هم تنگ شده بود. بعضی روزها، این دلتنگی اون‌قدر ذهنش رو بی‌حس می‌کرد و قلبش رو چنان محکم توی چنگ می‌گرفت که احساس می‌کرد قلبش واقعاً داره کوچک می‌شه.


اما اخیراً نانی کم‌کم به این فکر افتاده بود که واقعاً دلش برای سینت تنگ شده، یا فقط به ایده‌ی دلتنگ بودن برای اون چسبیده، چون این کار راحت‌تر از روبه‌رو شدن با حقیقت بود؛ این حقیقت که واقعاً دلش برای چه کسی تنگ شده.


وقتی می‌خواست خودش رو عذاب بده، توی افکارش غرق می‌شد و ارتباطش با دنیای بیرون رو کامل از دست می‌داد. اونجا، توی ذهنش، شین و اسکای رو می‌دید که کنار هم بودن و از ته دل می‌خندیدن.


وقتی از پنجره‌های ذهن خودش بهشون نگاه می‌کرد، می‌فهمید چرا اسکای شین رو انتخاب کرده و چرا سینت این‌قدر شیفته‌ی اونه. می‌فهمید که توی هر جهانی، شین همیشه همون کسی بود که انتخاب می‌شد.


از همون اول معلوم بود که سینت و شین برای هم ساخته شدن، اما کی گفته بود شین حق داره اسکای رو هم داشته باشه؟


نانی نمی‌خواست چنین کینه‌ای به دل بگیره، اما همین که به این موضوع فکر می‌کرد، تلخی عجیبی توی قلبش می‌پیچید. و مثل همیشه، آخرش احساس گناه می‌کرد.


شین هیچ کار اشتباهی نکرده بود. تقصیر اون نبود که اسکای عاشقش شده بود...


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


این روزها اسکای از شبکه‌های اجتماعی دوری می‌کرد. هر وقت چیزی پست می‌کرد، معمولاً فقط تبلیغات برندهایی بود که باهاشون همکاری داشت و بعدش تقریباً بلافاصله از حسابش خارج می‌شد. بخش کامنت‌ها جای مناسبی برای اون نبود. حجم نفرت و کامنت‌های منفی‌ای که به سمتش سرازیر می‌شدن، بیشتر از چیزی که نشون می‌داد، آزارش می‌داد.


با خودش فکر می‌کرد آیا نانی هم اون کامنت‌ها رو می‌بینه یا نه.


اگه می‌دید، بیشتر اذیت می‌شد. چون بین اون دوتا، نانی حساس‌تر بود.

اسکای عکس‌های قدیمی‌شون رو بالا و پایین می‌کرد و به روزهایی برمی‌گشت که همه‌چیز ساده‌تر بود. و شادتر. روی عکسی که نانی توش داشت می‌خندید، مکث کرد؛ سرش رو به عقب خم کرده بود و گوشه‌ی چشم‌هاش از شدت خوشحالی جمع شده بود. آخرین باری که اسکای اون‌طوری لبخند زدنش رو دیده بود، کی بود؟ انگشت شستش روی صفحه موند... روی لبخند زیبای نانی مکث کرد.


بینشون لحظه‌های بی‌شماری وجود داشت که دنیا هیچ‌وقت ندیده بود؛ لحظه‌هایی که اسکای می‌خواست برای همیشه فقط برای خودش نگهشون داره. اسکای همیشه آدمی بود که زندگی خصوصیش رو برای خودش نگه می‌داشت، اما وقتی پای نانی وسط بود، حتی بیشتر از همیشه محتاط می‌شد و اجازه نمی‌داد کسی به حریم خصوصیشون نزدیک بشه.


به‌خصوص حالا که مردم تمام حرکاتشون رو زیر نظر داشتن؛ گوشی‌هاشون آماده بود و منتظر بودن تا یه تیتر جنجالی شکار کنن. همه‌چی رو تحریف می‌کردن و ازشون مدرک عشق می‌خواستن؛ انتظار داشتن با حرکات از پیش تعیین‌شده و نمایشی، عشقشون رو به همه ثابت کنن. انگار که چشم‌های اسکای به‌اندازه‌ی کافی از احساساتش حرف نمی‌زدن.


این اواخر، اسکای دیگه کیف کوچیک داروهاش رو با مسکن و قرص‌های ضدحساسیت پر نمی‌کرد. دیگه با ماشین خودش سر کار نمی‌رفت، چون دیگه کسی نبود که بخواد موقع برگشتن به خونه برسونتش. توی راه هم دیگه اسموتی توت‌فرنگی نمی‌خرید. چون آخرش همون‌طور دست‌نخورده روی میز آرایش می‌موند.


پی‌پریئو، که اون روز میکاپ‌آرتیستش بود، زیرلب گفت: «اگه قراره این‌قدر بهش زل بزنی، خب برو باهاش حرف بزن.»


اسکای اول جوابی نداد. از همون لحظه‌ای که وارد شد و کنارش نشسته بود، از توی آینه چشم از نانی برنداشته بود. اما نانی حتی یه بار هم به طرفش نگاه نکرده بود.


اسکای زیرلب گفت: «من که نگاهش نمی‌کردم.»


«هممم.»


«اون فقط... اون نمی‌خواد...»

حرفش رو نیمه‌کاره رها کرد. نمی‌دونست چطور باید توضیحش بده. اصلاً نمی‌فهمید چطور کارشون به اینجا کشیده بود.


بعضی روزها اسکای از دست دنیا و کائنات عصبانی می‌شد و ازش می‌خواست اشتباهاتش رو درست کنه. از دست سینت هم عصبانی می‌شد. اون احمقِ کله‌شق حتماً یه کاری کرده بود که نانی از اسکای رو برگردونه. سرزنش کردن سینت راحت‌تر از این بود که حقیقت رو قبول کنه؛ اینکه شاید نانی فقط از این ناراحت بود که به‌جای سینت، گیر اسکای افتاده بود.


پی‌پریئو با ملایمت گفت: «اشکالی نداره.»

نگاهش پر از همدردی بود، اما اسکای نمی‌تونست جلوی خودش رو بگیره و با تلخی فکر نکنه که اون محال بود بتونه شرایطش رو درک کنه. هیچ‌کس نمی‌تونست.


مراسم دقیقاً همون‌طوری پیش رفت که اسکای انتظارش رو داشت. لحظه‌های معذب‌کننده‌ای وجود داشت که سعی می‌کرد با خندیدن سر و تهشون رو هم بیاره. ثانیه‌های دردناکی که نانی از نگاه کردن بهش طفره می‌رفت یا خیلی نامحسوس خودش رو از لمس دستش کنار می‌کشید. لحظه‌های خجالت‌آوری که هیچ‌کدومشون نمی‌دونستن باید چطور رفتار کنن.


آخر روز، اسکای خودش رو روی صندلی عقب تاکسی رها کرد و درحالی‌که راهی خونه می‌شد، صورتش رو توی کف دستش گرفت و مخفی کرد.


بانکوک امشب پرهیاهو و سرزنده بود، اما اسکای احساس می‌کرد یه جسد متحرکه.


امروز بیشتر از هر روز دیگه‌ای درد می‌کشید.


دلش برای نانی تنگ شده بود. دلش برای گرمای صدای نانی بعد از روزهای طولانی کاری تنگ شده بود؛ برای گفت‌وگوها و حرف‌زدنشون وقتی اسکای اونو با ماشین به خونه می‌رسوند؛ برای سلفی‌هایی که توی ماشین با هم می‌گرفتن و اسکای کم‌کم حتی بیشتر از طرفدارهاشون بهشون علاقه پیدا کرده بود. دلش برای سنگینی اون کیف کوچیک داروها توی کیف خودش هم تنگ شده بود.


دردی رو احساس می‌کرد که قبلاً هیچ‌وقت تجربه نکرده بود. دردی که داشت به سمت یه تصمیم ناگهانی، اما شجاعانه هلش می‌داد.


درحالی‌که تاکسی از خیابون‌های شهر می‌گذشت، با نگاهی بی‌روح به نورهای کش‌آمده و محوی خیره شده بود که در اثر آستیگماتیسم به این شکل دیده می‌شدن.


وقتی بالاخره ماشین جلوی ساختمونی آشنا توقف کرد، دست‌وپاهاش انگار برای همراه شدن با قلبش کندی می‌کردن. کرایه رو پرداخت کرد، پیاده شد و درحالی‌که تمام اعصابش از شدت اضطراب و تنش بیدار شده بود، درست مثل چند هفته‌‌ی قبل، از پله‌ها بالا رفت.


شاید باید برای شجاعت پیدا کردن، یه لیوان آبجو یا یه شات ویسکی می‌خورد. اما قبل از اینکه فرصت کنه دوباره درباره‌ی تصمیمش شک کنه، زنگ در رو فشار داد.


نفس لرزونی کشید و خودش رو برای کاری که به خاطرش به اونجا اومده بود، آماده کرد؛ اینکه راهی برای خلاص شدن از این وضعیت به نانی بده.


اون دوتا به هم قول داده بودن که دست همدیگه رو رها نکنن، اما گاهی رها کردن کمتر از چنگ زدن به چیزی که داری، درد داره. و اسکای هیچ‌وقت از اون آدم‌هایی نبود که جایی بمونه که نمی‌خوانش.


دقایق به‌کندی می‌گذشتن.

پنج دقیقه.

ده دقیقه.

بیست دقیقه.


وقتی معلوم شد نانی قرار نیست در رو باز کنه، اسکای برگشت و از اونجا دور شد.


توی یه تاکسی دیگه، خودش رو به صندلی تکیه داد. نمی‌دونست باید از اینکه نانی در رو باز نکرده احساس ناامیدی کنه یا آسودگی.


واقعاً اگه نانی در رو باز می‌کرد، همه‌چی رو تموم می‌کرد؟


آهی کشید و چشم‌هاش رو بست.


شاید امروز بیشتر از چیزی که خودش متوجه شده بود، خسته‌ش کرده بود. شاید اگه یه شب خوب می‌خوابید، حالش بهتر می‌شد.


وقتی تاکسی جلوی ساختمون محل زندگیش توقف کرد، کرایه رو پرداخت کرد و پیاده شد.


داخل آسانسور سعی کرد به تمام دفعاتی که با شین سوارش شده بود، فکر نکنه؛ وقت‌هایی که منتظر برگشتن نانی بودن تا بتونن با هم سوار آسانسور بشن و بالا برن.


اما این خاطره فقط غمگین‌ترش می‌کرد.


وقتی به طبقه‌ی خودش رسید، به‌سختی خودش رو تا جلوی در آپارتمانش کشوند.


و همون‌جا بود که دیدش.

نانی، به دیوار تکیه داده بود.

انگار ساعت‌ها منتظر مونده بود.


به‌محض اینکه اسکای رو دید، صاف ایستاد و کف دست‌هاش رو به شلوارش کشید.


قلب اسکای یه لحظه از تپش افتاد و قدم‌هاش رو تندتر کرد تا خودش رو به اون پیکر آشنا برسونه.


نانی هنوز همون لباس‌هایی رو پوشیده بود که بعد از کار عوض کرده بود؛ یه تی‌شرت صورتی گشاد با شلوار سرمه‌ای. آرایشش هم هنوز سر جاش بود و خط چشم تیره، چشم‌های قهوه‌ایش رو قاب گرفته بود.


وقتی اسکای نزدیک‌تر شد، متوجه رد اشک‌هایی شد که از بین کرم‌پودر روی صورت نانی پایین اومده بودن.


درست جلوی نانی ایستاد. نفسش لرزید.

«نانی.»


نانی گفت: «خون سکای.»


'خون سِکای...'


اسکای نفس عمیقی کشید و با بازدمی که به همون اندازه می‌لرزید، هوا رو بیرون داد. خودش هم نمی‌دونست چقدر دلش برای شنیدن اسمش از زبون نانی تنگ شده بود.


برای اولین بار در تمام اون روز، از ته دل لبخند زد.

«نانی، اینجا چی کار می‌کنی؟»


نانی گفت: «نانی اومده بود تو رو ببینه. نزدیک دو ساعته که اینجاست. دوباره با دوستات رفتی بیرون؟»

لحنش انتهای جمله‌‌ش کمی به سمت کلافگی و دلخوری رفت.

Report Page