Chapter 10
˛ 𝖠𝗎𝖽𝗋𝖾𝗒پشت میز کارش نشسته بود و توپ کوچیک داخل دستش رو با ریتم منظمی فشار میداد. چشمهاش با دقت روی خطهای کاغذ مقابلش میچرخیدن و بندهای قرارداد جدید رو برای پنجمین بار میخوند. فنجون قهوهش به سرما میرفت و قطرات بارون روی شیشههای سراسری دفتر لیز میخوردن.
صدای ویبرهی ممتد گوشیش یکبار دیگه حواس پوند رو از کار پرت کرد و این دفعه هم با چک کردن اسم کسی که بهش زنگ میزد، ویبره رو با رد کردن تماس، از بین برد. نگاهش روی قاب عکس چهارنفرهی روی میزش نشست و با دیدن لبخند بچههاش و همسرش آهی کشید. چند پیام ناامیدانهی دیگه گوشیش رو لرزوند و وقتی دوباره ویبرهی ممتد گوشیش، سطح میز رو تکون داد، بالاخره پوند دکمهی سبز رو فشرد. به پشتی صندلیش تکیه داد و توپ رو بیشتر بین انگشتهاش فشرد.
"بله مادر؟"
صداش بیحوصله و دور بهنظر میرسید، انگار اون تماس بیاهمیتترین چیز دنیا براش به حساب میاومد.
"چرا جوابم رو نمیدی؟ توی این سن هنوز هم باید نگرانم کنی؟"
تن تیز و بلند صدای امگای پشت خط، هنوز هم به اندازهی بچگیهای پوند باعث میشد بخواد شبیه به پسرکی شرور، بیشتر اون صدا رو در بیاره و باعث اذیتش بشه.
"متاسفم. برای احوال پرسی زنگ زدی؟"
"پدرت میخواد باهات صحبت کنه."
نفس حبس شدهش رو از انتهای سینهش بیرون فرستاد و با شست گوشهی ابروش رو خاروند.
"چیشده که ناراویت بزرگ به یاد من افتاده"
"پوند اون پدرته!"
صدای مادرش تن بالاتری گرفت و مرد به تمسخر نیشخندی زد، ناخواسته فشار بیشتری به توپ بین انگشتهاش وارد کرد و بند انگشتهاش به سفیدی رفتن.
"باشه مادر، لطفا هرچه زودتر گوشی رو بهش بده سرم شلوغه"
تماس رو روی اسپیکر گذاشت و موبایلش رو روی میز انداخت، بعد از کمی خشخش صدای بم و تکیده پراسِرت ناراویت داخل دفتر پیچید.
"روز بهخیر پسرم"
"روز بهخیر پدر"
اون مکالمه شروع نشده، داشت باعث سردرد ریزی پشت چشمهاش میشد.
"بچهها حالشون خوبه؟"
زبون پوند با کمی خشم به دیوارهی داخلی گونهش فشار آورد و پا روی پا انداخت. والدینش هیچوقت حال همسرش رو نمیپرسیدن و این موضوع همیشه باعث آزارش میشد.
"بله خوبن"
"قرارداد با شولتز رو چرا بههم زدی؟"
یک تای ابروش بالا رفت، زودتر از چیزی که فکرش رو میکرد این مکالمه شروع شده بود.
"بهتون گفتم که من نمیخوام با شولتز همکاری داشته باشم و نیمی از این سهام برای منه"
انگشتهاش با ریتم متناوبی روی سطح چوبی میز کوبیده میشد و برای حواسپرتیش نوتهای آهنگی قدیمی رو مینواخت.
"تو وظیفهت فقط بستن قراردادهاست! چی باعث شده اینقدر سر خود عمل کنی؟"
ناباورانه خندید و انگشتهاش تا مرز سفیدی، مشت شدند.
"من در آستانهی چهل سالگیام پدر! فکر کردین با یک پسربچه نابالغ طرفید؟ من وظیفهم این نیست که دستورات شما رو اجرا کنم، من با منطقی پیش میرم که کسب و کارم با اسم آدم قماربازی مثل شولتز، کثیف نشه"
رگههای خشم داخل صدای پدرش مشخص میشد و پوند میدونست مرد میانسال اصلا از حاضر جوابیش خشنود نیست.
"کسب و کار تو؟ همهچیزت رو از من داری پسر"
آلفا نفس عمیقی کشید، الان زمان مناسبی برای جنگ نبود. الویتهای مهمتری توی زندگیش داشت، مثل برگردوندن پووین به خونه و بحث با پدرش اصلا بین برنامههاش قرار نداشت.
"درسته آقای ناراویت، بعدا دربارهی این صحبت میکنیم. حالا اگر من رو ببخشید باید به کارهام برسم"
روی آیکون قرمز کوبید و سکوت به دفترش برگشت، آرنجهاش رو لبهی میزش تکیه داد و سرش رو بین دستهاش گرفت. خشم مثل گدازه داخل رگهاش میجوشید و کاری از دستش برنمیاومد، گره کراواتش رو شل کرد و با انگشت شست و اشاره چشمهاش رو ماساژ داد. نفس داغش رو بیرون فرستاد و با فشردن دکمهی تلفن، منشیش رو به دفتر فراخوند. ادلاید، با انرژی و لبخند همیشگیش وارد اتاق شد.
"در خدمتم آقای ناراویت"
پوند لبخندی اجباری روی لبهاش نشوند و طبق عادت با حلقهی ازدواجش بازی کرد؛ مسائل خانوادگیش ربطی به کارمندهاش نداشت.
"چیزهایی که خواستم آماده شد؟"
دخترک سرش رو به نشونهی تایید تکون داد و روی پاشنهی کفشهاش جابه جا شد.
"بله، امروز با جواهرساز تماس گرفتم و گفتن که حتما تا شب به دستتون میرسه"
"خوبه، ممنونم"
دخترک بتا خواست بچرخه و از دفتر خارج بشه که صدای پوند متوقفش کرد. "ادلاید"
"بله آقا؟"
پوند اشارهای به کفشهای پاشنه بلند و اذیتکنندهش، کرد.
"لازم نیست اگر اذیت میشی اینها رو بپوشی، از اونجایی که هرروز بالای سهتا جلسه همراه من میای، خسته میشی"
نوری درون چشمهاش منشیش درخشید و لبخند انرژیبخشی روی لبهاش نشست.
"ممنونم ازتون آقا"
پوند سری براش تکون داد و ادلاید با صدای تقتق پاشنهی کفشهاش، مرد رو تنها گذاشت. خاطرهای از همسرش و صدای تقتق روی سنگفرش خیابونهای پاریس، پشت پلکهاش نقش بست و پوند ناخواسته لبخند زد. چشمهاش دوباره روی قاب عکس تولد هفت سالگی دوقلوها نشست، هر چهارنفرشون داشتن به اداهای است پشت دوربین، میخندیدن و پووین سرش روی شونهی پوند قرار داشت. دست مرد دور کمر همسرش حلقه شده بود و دوقلوها جلوشون شبیه سیبی بودن که از وسط نصف شده. اون زمان لنا میخواست شبیه برادرش بشه پس موهاش کوتاه و موهای نوآ هم کمی از حالت عادی بلندتر شده بودن. خوشبختی پوند در همون عکس خلاصه میشد، چشمهای دردناکش رو دوباره بست و صدای تقتق پاشنهی کفشهای ادلاید بیرون دفترش، بین پستوهای ذهنش چرخید و مرد متوجه نشد کِی به خواب رفته.
***
نم بارون بهاری، روی سنگفرشهای خیابون دو بوسِی بوسه میذاشت. غروب به نرمی کف خیابون میرقصید و کافههای قدیمی اون محله، چراغهای طلاییشون رو روشن میکردن. پووین اون روز با لجبازی، بیتوجه به هوای ابری تنها یک پیراهن ساتن به تن داشت و موهای نیمه بلندش آزادانه اطراف گردن کشیدهش میچرخیدن. صدای پاشنهی بوتهای مشکیش داخل خیابون میپیچید و پوند اطمینان داشت که امگا از میزان زیاد پیادهرویای که از صبح داشتن، الان خستهست. کت جینش رو از تنش درآورد و روی شونههای پووین انداخت، امگا با سنگینی روی تنش کمی بالا پرید و سوالی به پوند خیره شد.
"هوای بهار میتونه گول زننده باشه"
امگا یک تای ابروش رو بالا برد و نیشخندی روی لبهاش نشست.
"پس توی قرار چهارم کتت رو بهم میدی؟ چقدر کلیشهای"
آلفا شونهای بالا انداخت و بدون لمس کردن کمر پووین، به سمت گوشههای خیابون هدایتش کرد تا در معرض برخورد با دستفروشها نباشه.
"بهت نگفته بودم از کارهای کلیشهای خوشم میاد؟"
با شیطنت پرسید و پووین تنها کت رو محکمتر دور تنش گرفت، عطر برگ افرا و شراب به دلش مینشست و باعث لبخندش میشد.
"واقعا کسل کنندهای"
"خوشت نمیاد؟"
برقی داخل چشمهای عسلی امگا نشست و انگشتهاش، گردنبندهای توی گردنش رو به بازی گرفتن.
"هیچوقت نگفتم که خوشم نمیاد!"
هیسی کشید و سرجاش ایستاد، پوند سوالی بهش نگاهی انداخت که پووین دستش رو به نشونهی 'چیزی نیست' بالا آورد.
"فقط یکم کفشام اذیتم میکنن"
آلفا طعنهآمیز لبخندی زد و گفت: "توقع داشتم زودتر از اینا تسلیم بشی"
"ساکت شو ناراویت معلومه که استایلم برام مهمتر از راحتیه"
داشت غر میزد که پوند جلوی پاهاش زانو زد.
"شونهام رو بگیر که نیفتی"
با لحن جدیای لب زد و زیپ بوتهای مشکی رو پایین کشید. پووین هل شده از اون موقعیت، دستش رو سر شونهی آلفا تکیه داد تا تعادلش بههم نخوره. پوند با حوصله بوتهای امگا رو از پاش درآورد و کنار هم جفت کرد.
"اوه ممنون الان باید پابرهنه بیام، چقدر خلاقانه"
پوند جوابی بهش نداد و کفشهای خودش رو از پا درآورد و مقابل امگا قرار داد.
"بپوششون"
"دیوونه شدی؟ خودت میخوای چطوری بیای؟"
آلفا نیشخندی بهش زد و به آرومی کمرش رو گرفت.
"یا میپوشیشون یا مجبور میشم تا رسیدن به تاکسیها بغلت کنم. کدوم رو ترجیح میدی؟"
عسلی چشمهای پووین با شیطنت درخشید و انگشتهاش از روی شونهی آلفا تا سینهش سر خورد.
"فکر نکنم اونقدری قوی باشی که بتونی بلندم کنی آلفا"
جملهش به انتها نرسیده، بازوهای محکمی زیر رونهاش رو گرفتن و لحظهای بعد بین زمین و آسمون معلق بود. محکم به سرشونهی پوند چنگ زد و وحشتزده نگاهش رو به چشمهای تیرهی شرور مرد دوخت.
"بذارم زمین ناراویت!"
"چرا عزیزم؟ مگه نمیخواستی مطمئن بشی که میتونم تا جاهای زیادی حملت کنم؟"
سرخی شرم روی گونههای امگای شاکی نشست و مشتی به سینهی محکم پوند زد.
"تو دیوانهای! بذارم زمین"
پوند بیتوجه به تقلاهای شیرین پووین، کفشهاش رو به پا کرد و تن امگا رو محکمتر به خودش فشرد.
"این یک سرویس اختصاصیعه پووین، فقط ازش لذت ببر"
ناسزاهای فرانسوی و زیرلبی امگا کنار گوشش میپیچید و سرش رو داخل گردن پوند پنهان کرده بود. مردم گاهی با نگاهی عجیب بهشون خیره میشدن، اما پاریس شهر دیوانگیهاست؛ پس پوند بدون پشیمونی برای پسر چشمعسلی دیوانگی میکرد.
***
ویلیام زیاد خواب نمیدید، انگار فروشندهی رویاها دوست نداشت که به پسر لطف کنه و جادوش رو برای اون خرج کنه؛ اما انگار اون شب بین تب سوزان و آشفتگی، خاطرهی روستای مادریش در تایلند و درخت سیب دوست داشت که بهش سری بزنه. خورشیدی که پشت گردنش رو میسوزوند و باد داغی که بین برگها میرقصید و سمفونی آشنایی اجرا میکرد. کسی داشت بلند صداش میزد، اما ویلیام روی درخت سیب نمیشنید.
هوا رو با شدت درون ریههاش کشید و روی تخت نیمخیز شد، عرق سردی روی تیغهی کمرش سر میخورد و شقیقههاش نبض میزدن. چشمهای تبدارش اطراف اتاق ناآشنا رو کاویدن، خاطرات با کمی تاخیر پشت پلکهاش حجوم آوردن و بهش حمله کردن. تاریکی روی اتاق خیمه زده بود و آلفای جوان غرق در رایحه کاج سوختهی آشنایی، به دنبال صاحبش میگشت. ساعت روی پاتختی، پنج و نیم صبح رو نشون میداد. زمستونهای ژنو همیشه شبهای طولانیای داشتن. از روی تخت بلند شد و نور کمرنگی از داخل بالکن، توجهش رو جلب کرد. پتوی روی تخت رو برداشت و دور تن لرزونش کشید، داخل بالکن، است تنها با لایه نازکی از روبدوشامبر روی کاشیهای سرد نشسته بود و نخ باریک سیگار بین انگشتهاش میسوخت. ویلیام برای دیوانگی مرد توی سرمای دسامبر، لعنتی گفت و در شیشهای رو باز کرد. هوای سرد بلافاصله روی گونههاش نشست و سوز زمستون وحشیانه بهش چنگ انداخت.
"بیدار شدی"
آلفای بزرگتر با دیدنش گفت و کامی از سیگارش گرفت. ویلیام کمی روی پاهاش جابه جا شد، میتونست ببینه که انگشتهای است لرزش کمرنگی از روی سرما دارن.
"اینجوری سرما میخورید"
مرد شونهای از روی بیتفاوتی بالا انداخت و لبهای سرمازدهش به نیشخندی آشنا باز شدن.
"اگر مریض بشم ازم مراقبت نمیکنی؟"
ویلیام جوابی نداد، حرفهای است رنگ و بویی ناشناخته براش داشتن. بیهوا روی زمین پهلوی مرد نشست و پتوی دور تنش رو، روی شونههای است هم کشید. هردو در فاصلهای کم روی زمین کنارهم بودن و برخورد تن گرم ویلیام کنار آلفا، دلچسب بود. است سیگار نیمهسوختهش رو بین لبهاش گذاشت و با چشمهایی ناخوانا به نیمرخ پسر خیره موند.
"امشب خیلی دردسر درست کردم..."
زمزمهی نرم ویلیام سکوت رو شکست، به رد جوهر آبی کف دستش خیره شد و انگشت اشارهش حروف محو شده رو دنبال کرد.
"نه، نکردی"
"این مصاحبه خیلی برام مهم بود..."
است کام عمیقی از سیگارش گرفت و دود به آهستگی از بین لبهاش توی هوا به رقص در اومد. چشمهای فراری ویلیام بالاخره بعد از چند ساعت بالا اومدن و با نگاه آلفا تلاقی پیدا کردن.
"چشمهای قشنگی داری"
کلمات بدون ربط و هیچ فیلتری از بین لبهای است خارج شدن و مردمکهای ویلیام از اون تعریف ناگهانی لرزیدن.
"بعدش هم بهت که گفتم شیرین عسل، اگر بخوای تمام عوامل اوفیتزی رو برات میارم"
بیخیالی مرد و سخاوتمندیای که در استفاده از کلمات بهکار میبرد، باعث تعجب ویلیام میشد. است ناخواناترین شخصیت این روزهای دنیای پسر بود، کسی که نمیتونست پیشبینیش کنه و توی جوهر خودکارش جا بده. لبخندهاش، کلماتش، چشمهای تیرهی بیرحمش و انگشتهای گرمش که ویلیام رو اون شب نگه داشته بودن. لبخند خشکی بعد از ساعتهای طولانی تنش روی لبهاش نشست و سرش رو پایین انداخت.
"اگر بخواین همشون رو بیارین بلیط هواپیما گرون در میاد"
خندهای از انتهای گلوی است بلند شد و پاکت سیگارش رو به سمت ویلیام تعارف کرد.
"عزیزم چقدر به فکرمی، کنارت قرار نیست ورشکست بشم"
آلفای کوچیکتر بیصدا خندید و یکی از نخهای سیگار رو برداشت. فندک نقرهای است ساکن روی زمین قرار داشت و انگشتهای خستهش با چندبار تلاش، موفق به روشن کردنش شدن. دود سرد وارد ریههاش شد و نیکوتین با احساس آشناش درون سلولهاش پیچید.
"تا حالا احساس کردین که همهچیز تقصیر شماست پی است؟"
است سینهی دستش رو تکیهگاه چونهش کرد و دمی از عطر زنبق وحشی کنارش گرفت که به طرز قابل توجهی، بیشتر از همیشه بود.
"بارها..."
انگشتهاش رو بین موهاش برد و تارهای بههم ریختهش رو آشفتهتر کرد.
"ولی زمان همهچیز رو بهتر میکنه"
بعضی از چراغهای شهر به آرومی روشن میشدن و روشنایی روز کمکم روی شهر سایه میانداخت.
"وقتی هفت سالم بود بالای درخت سیب گیر کردم"
ویلیام ناگهان اعتراف کرد و نگاه کنجکاو است روی نیمرخش نشست. نوک بینیش سرخ شده بود و سیگار بین انگشتهاش دود میشد.
"شاید هم فقط میترسیدم از دنیای بالای درخت دل بکنم..."
آهی کشید و آلفای بزرگتر با حوصله و آرامش بهش گوش میداد. شاید اون بامداد سرد، قرار بود نقطهای باشه که ویلیام از درخت سیب پایین میاد.
"یادمه که فقط یکی از عروسکهام همراهم بود و من ساعتها میشد که اون بالا همراه سیبها بازی میکردم... تا ساعتها کسی دنبالم نگشت و وقتی که پیدام کردن، کلی بابتش دعوام کردن"
سرش رو پایین انداخت و با انگشتهای جوهریش ور رفت، احساسات بیان نشدهای که سالها روی هم تلنبار شده و تودهای از گناه رو میساختن.
"انگار مادربزرگم هرچی صدام میزده نمیشنیدم و وقتی میخواسته بیاد دنبالم، از روی پلهها لیز میخوره و پاش میشکنه. مادر و پدرم کلی بابتش سرزنشم کردن و من فقط یه بچه خنگ بودم؟"
لبخندی کمرنگ زد و به چشمهای است خیره شد.
"بعدش خودم موظف شدم همهی کارهای مراقبت از مادربزرگم رو انجام بدم و وقتی حوصلهم سر میرفت اجازه داشتم با ماژیک آبی روی گچ پاش، جملات کتابها رو بنویسم"
مرد نگاهی به دستهاش انداخت و به نرمی دست پسر رو بین انگشتهای خودش گرفت. انگشتهاش رو روی خطوط محو آبی پوست ویلیام کشید و محل هر لمسش مثل هزاران جرقهی ریز میسوخت.
"پس آبی از اینجا میاد، هوم؟"
"آره... همیشه آبی"
است دست ویلیام رو رها نکرد و آلفای کوچیکتر هم تلاشی نکرد دستش رو از بین انگشتهای مرد بیرون بکشه. هردو در کمترین فاصله با پتویی که اشتراکی روی شونههاشون قرار داشت، بههم خیره شدن و اولین نشونههای طلوع نارنجی بالا میاومد. چشمهای است برای لحظهای سر خوردن و روی لبهای قرمز از سرمای ویلیام نشستن و پلکی زد. نگاهش رو از پسر گرفت و از جا بلند شد.
"امروز روهم اینجا بمون، خطرناکه بری جایی"
ویلیام سری به نشونهی مخالفت تکون داد و است اجازه نداد لب باز کنه.
"این یک خواهش نیست لیام. همینجا بمون و من اینجوری خیالم راحتتره، هوم؟"
پسر با گیجی نگاهش کرد و از روی زمین بلند شد، همراستا با چشمهای مرد ایستاد و اخم آزردهای بین ابروهاش خودنمایی میکرد.
"ولی آخه-"
"نگران چیزی نباش. به پووین هم میگم که حالت خوبه"
انگشتهای سردش بین موهای ویلیام رفت و اونها رو بههم ریخت.
"با این وضعیت بری بیرون میترسم یکی بدزدتت شیرین عسل"
چشمکی به چهرهی گیج پسر زد و ویلیام برای اولین بار متوجه خال کوچیک بالای لبهای است شد.
"پسر خوبی باش و به حرف پی گوش بده"
ویلیام با خجالت لب پایینش رو جوید و سرش رو پایین انداخت. به پاهای جوراب پوشش خیره شد و است برای بامزگیش میتونست همون لحظه به دیوار بچسبونش و ببوستش.
"باشه پی است"
ویلیام واقعا داشت برای آلفا خطرناک و ناشناخته میشد.
***
سالن عمارت ناراویتها با صدای پچپچهای آروم و حرفهای زیرلبی دوقلوها روی زمین، سکوتش شکسته میشد. پوند دستی به گردن دردناکش کشید و وارد حریم بچههاش شد. هر سه شام خورده بودن و کمی دیگه زمان خواب فرا میرسید. پوند سرفهای مصنوعی کرد و توجه دوقلوهای پوشیده در پیژامههای زرد ببری، جلب شد.
"وقت یک جلسه کاملا رسمی و مهمه ناراویتها."
با صدایی جدی گفت و دوقلوها با هیجان از جا پریدن، لنا دفتر نقاشیش رو باز کرد و یکی از مدادشمعیهاش رو برداشت. اخم بامزهای بین ابروهاش نشوند و گیس بافته شدهی موهاش رو از روی شونهش کنار زد.
"ما کاملا گوش به فرمانیم رئیس!"
نوآ به سرعت کوسنهایی رو به عنوان میز کارشون روی زمین چید و دست به سینه نشست. قلب پوند از شیرینی بچههاش لرزید و میتونست همون لحظه بدون پشیمونی براشون به ملاقات مرگ بره؛ لبخندی که روی لبهاش شکل میگرفت رو خورد و روی زمین نشست. جلسهی مهم و رسمیشون با پیژامهها و لباسهای خونگی داشت شروع میشد.
"اول از همه باید بدونین این یک جلسه محرمانهست و هیچکس به جز ما نباید با خبر بشه"
دوقلوها با جدیت برای پدرشون سر تکون دادن و پوند کوسن رو روی پاهاش گذاشت و آرنجهاش رو بهش تکیه داد.
"مربوط به بابا پووینه"
لنا از جا پرید و با لحن ذوقزدهای گفت:"تولد بابایی نزدیکه!"
پوند اخم مصنوعیای برای دخترکش کرد و جواب داد:
"لطفا نظم جلسه رو حفظ کنید خانم ناراویت"
لنا ریز خندید و سرجاش صاف نشست، اخم الکیش روی صورتش نشست و اینبار نوبت نوآ بود با صدایی بم شده حرف بزنه.
"ما به مقدار زیادی بادکنک نیاز داریم آقای ناراویت"
لحنش با اون صدای بم بانمک سد خودداری پوند رو شکست و با خنده به سمت بچههاش حمله برد. جیغ بچهها بلند شد و هردوشون بعد از کشتیای سهنفره، روی شکم پوند نشستن.
"آقای ناراویت نظم جلسه رو بههم زدی!"
لنا با لحن سرزنشگری گفت و پوند با عشق گونهش رو بوسید.
"عذرمیخوام مادرمازل، نتونستم در برابر تکسلولیهام مقاومت کنم"
نوآ درحالیکه با انگشت اشارهی کوچیکش داشت بازوی برجستهی پدرش رو فشار میداد، گفت: "بهنظرم این ماه باید از حقوقتون کم بشه آقای ناراویت"
پوند از پایین به چهرهی جدی بچههاش خیره شد و لبخندی پهن زد.
"نمیشه اینبار بنده رو ببخشید نوآ ساما؟"
"اصلا امکان نداره"
بازوهاش رو دور کمر ظریف بچهها حلقه و هردوشون رو از روی شکمش بلند کرد. صدای تقلاهای دوقلوها بلند شد و پوند هردوشون رو روی پاهاش نشوند. لنا روی پای راست و نوآ چپ.
"پیشنهادهاتون چیه؟"
"یه عالمه بادکنک و شکلات!"
"یه کیک خیلی بزرگ و خوشگل هم میخوایم"
هردو همزمان چیزهای مختلفی بیان میکردن و آلفا با حوصله بهشون گوش میداد.
"ولی اصلا بابایی که اینجا نیست"
نوآ با لبهایی آویزون گفت و پوند موهای پسرش رو از روی پیشونیش کنار زد.
"ما قراره بریم ژنو و سوپرایزش کنیم، تازه عمو است هم اونجاست"
لنا سرش رو به شونهی پدرش تکیه داد و از پایین با چشمهای گردش نگاهش کرد.
"پدر"
"بله شکوفهی من؟"
لنا کمی با انگشتهای کوچیکش ور رفت و در نهایت لب زد: "میشه اونجا ویالون بزنی؟"
نوآ هم به سرعت خواهرش رو با تکون سر تایید کرد و پوند مردد نفسی عمیق کشید.
"باید تمرین کنم عزیزِ پدر"
"بابایی خوشحال میشه وقتی ویالون میزنی"
حرف پسرکش، شبیه به دستی قلبش رو فشرد.
"باشه عزیزای من"
روی پیشونی هردوشون بوسه گذاشت و لبخندی بهشون زد.
"هرچی که برای تولد میخواستید که بنویسید که بخرم، باشه؟"
نوآ و لنا نگاهی شیطانی رد و بدل کردن و کف دستهاشون رو بههم کوبیدن.
"بسپارش به ما پدر!"
پوند میدونست این حرف قرار نیست عاقبت خوبی بههمراه داشته باشه اما لبخند زد و کارهای تزئینات رو به دوقلوهاش سپرد.
"زود برید بخوابید! فردا کارهای زیادی داریم"
هردوشون چشمی گفتن و روی گونهی پوند بوسه گذاشتن. با قدمهایی هیجانزده به سمت اتاقشون رفتن و در حین راه صدای بحثشون برای تولد به گوش میرسید. آلفا آهی کشید و به سمت اتاق خواب خودش و همسرش راه افتاد. تنهایی و شبهای طولانیش روی تخت، بدون حضور رایحه شیرین هلو و مگنولیا اصلا به دلش نمینشست و میدونست اون شب هم قرار نیست به راحتی بخوابه. وارد اتاق شد و تخت کینگسایز خالی و مرتب توی ذوقش زد. پووین معمولا این ساعت شب جلوی آینه مینشست و داخل روبدوشامبرهای ساتنیش روتین پوستی شبش رو انجام میداد. آلفا هم ازش بوسه میدزدید و صدای معترضش رو در میآورد. در کمد رو باز کرد و کیف محافظ سازش رو بیرون کشید. ویالونش آرامیده در سکوت انتظارش رو میکشید و مدتها میشد که سیمهاش آوایی رو به صدا در نیاورده بودن. انگشتهاش با احترام روی سطح صیقلی چوب نشست و به پووین فکر کرد، به غمی که این روزها زیاد انتهای چشمهای عسلیش دیده میشد، به سکوت و صبر همیشگیش، به دست دردناکش و احساس گناهی که هربار پوند با دیدن اون زخم به گلوش چنگ میزد.
آلفا میدونست حرفهای زیادی برای گفتن بینشون هست، فاصلهای که شاید کلمات از بین میبردن و همسرش نیاز داشت که بشنوه. ذهنش به مکالمهی صبحش با پدرش برگشت، بهای تصمیماتش رفتن پووین بود و اگر حال عزیزترینِ زندگیش اینطوری بهتر میشد، پوند میذاشت که آزاد باشه. انگشتهاش با ملایمت آرشه رو برداشتن و به اولین باری که برای پووین نواخت، فکر کرد. دوازده سال زندگی صادقانه و عاشقانهای که بینشون قرار داشت، پووینی که جوان بود و از فریاد زدن نمیترسید.
"فقط یکم دیگه صبر کن... فقط یکم"
زیرلب زمزمه کرد و تسلیم شده روی زمین نشست. پوند همسرش رو برمیگردوند، اما قبل از اون نیاز داشت بندهایی پوسیده و قدیمی رو از بین ببره.
درود به شما. امیدوارم که حالتون خوب باشه و بالای درخت سیب گیر نکرده باشید، این پارت تلاش بر این بود که شخصیت ویلیام رو کمی عمیقتر ببینیم و مقداری پوند روهم درک کنیم. امیدوارم که ازش لذت برده باشید و مثل همیشه شنوای نظرات نازتون هستم
(بابت جواب ندادن نظرات قبلی خیلی خیلی خیلی متاسفم اما همشون رو خوندم و عاشقتونم)
مثل همیشه، کوچیک شما آدری.