Chapter 10

Chapter 10


وقتی سه‌تایی پاشون رو تو خونه‌ی بزرگ خانواده‌ی دائو گذاشتن، نور گرم ریسه‌هایی که بالای سرشون چشمک می‌زد، انگار بهشون خوشامد می‌گفت.

بوی کاج تازه از درخت‌های اطراف با یه عطر ملایم غذای خوشمزه از آشپزخونه قاطی شده بود.

دائو برای تولدش حسابی سنگ تموم گذاشته بود، از همون لحظه که به خونه رسیدن معلوم بود.

داخل خونه ترکیبی عالی از دنج و مدرن بود، با پارکت چوبی تیره، مبل‌های نرم و یه سالن بزرگ که به سالن غذاخوری وصل می‌شد، جایی که یه میز بلند پر از تنقلات و نوشیدنی بود.

موسیقی تو پس‌زمینه پخش می‌شد، اون‌قدر شاد که فضا رو پرجنب‌وجوش کرده بود.

صدای خنده از گوشه‌وکنار خونه می‌اومد، دوست‌ها گروه‌گروه توی پیست رقص جمع شده بودن، می‌نوشیدن و بلند بلند حرف می‌زدن.

اسکای، که همیشه مرکز توجه بود، فوری جلو رفت و با یه سلام معمولی برای کسایی که می‌شناخت سر تکون داد، حضورش بدون اینکه تلاشی کنه جلب توجه می‌کرد.

پی‌پی، مثل همیشه، اتاق رو نگاه می‌کرد تا بیلکین رو پیدا کنه.

مانی یه لحظه عقب موند، با کمی تردید که توی قدم‌هاش به وضوح مشخص بود، فضای داخل رو نگاه کرد.

لعنتی، پارتی رو دوست داشت ولی همیشه یادش می‌رفت چقدر درون‌گراست.

خوبه حداقل دوستاش بودن تا کمکش کنن قاطی جمع بشه.

حتی اگه این نبود، همیشه الکل بود.

یه دوست خوب، ولی گاهی خائن، که باعث می‌شد رازهاش رو لو بده یا بهترین دوستش رو ببوسه اونم وقتی می‌دونست که اون سال‌هاست کسی رو نبوسیده.

نانی افکارش رو کنار زد.

زیر لب گفت: «لعنتی، انگار کلوبه.»

به نورهای چشمک‌زن و شلوغی نگاه کرد.

اسکای خندید و نگاهی به صحنه انداخت.

- «می‌دونی دائو چه جوریه. نمی‌تونه هیچ جایی رو بدون اینکه پارتی کنه، ول کنه.»

نانی خندید.

+ «آره، می‌فهمم.»

پی‌پی، که هنوز دنبال بیلکین بود، دستش رو تکون داد.

* «تا وقتی مشروب باشه، من اوکیم.»

نانی با یه آه گفت: «راستش، منم همین.»

صدای آروم به‌هم خوردن لیوان‌ها رو شنید وقتی چند نفر با خنده و نوشیدنی تو دست از کنارش رد شدن.

انرژی فضا کم‌کم تو رگاش رخنه کرد.

به بدی چیزی که فکر می‌کرد نبود.

با موسیقی‌ای که توی گوشش می‌کوبید و فضای پرهیجانی که توی خودش می‌کشیدش.

ولی هنوز یه گره کوچیک توی دلش بود.

هنوز مانو رو جایی ندیده بود.

اسکای حالا وسط جمع بود، یه گروه دختر به زور کشوندن بردنش.

پی‌پی هم تقریباً فوری بیلکین رو پیدا کرد و دوتایی تو یه گوشه غیبشون زد، غرق حرف زدن، یا بهتره بگیم غرق بوسیدن.

نانی یه لحظه همون‌جا وایستاد، بین پیوستن به دوستاش و گوشه‌ای نشستن گیر کرده بود، سعی می‌کرد به شلوغی یا صدای بلند موسیقی‌ای که توی گوشش می‌کوبید فکر نکنه.

گوشیش توی جیبش ویبره کرد و از افکارش بیرون کشیدش.

گوشی رو درآورد، امیدوار بود از طرف مانو باشه، ولی صفحه فقط یه پیام از مامانش نشون داد که می‌پرسید حالش خوبه و درست غذا می‌خوره یا نه.

نانی آهی کشید، و جواب کوتاهی داد که نگرانش نکنه.

حال نداشت توضیح بده توی پارتیه، وسط یه عالمه آدم، و داره وانمود می‌کنه که اونجا اضافی نیست.

گوشیش رو توی جیبش گذاشت و همون موقع یه چهره‌ی آشنا جلوش پیداش شد.

صدایی که نانی رو شوکه کرد، گفت: «خب، خب، ببین کی بالاخره اومد.»

دائو بود، با یه لبخند گشاد و یه لیوان توی دستش.

جذابیتش توی لبخند راحت و گرمای چشماش معلوم بود.

+ «هی، دائو.»

سعی کرد معمولی به نظر بیاد، با اینکه سینه‌ش از استرس می‌سوخت.

باید می‌فهمید مانو این‌جاست یا نه.

با ذوق اضافه کرد: «تولدت مبارک.»

دائو خندید، چشماش برق زدن وقتی دستشو روی شونه‌ی نانی گذاشت.

* «مرسی، رفیق! خوشحالم که اومدی. می‌دونی، بدون تو این پارتی، پارتی نمی‌شد.»

نانی یه خنده‌ی کوتاه کرد.

+ «نه، اشتباه می‌کنی. بدون تو این‌جا پارتی نبود، بهرحال امشب، شب توئه. راستی، کادوتم یادمون نرفت. از طرف من و اسکایه.»

دائو پلک زد، ابروهاش از خوشحالی بالا رفتن.

* «اوه؟»

با یه لبخند گشاد کیسه‌ی کادو رو گرفت، برق ذوق‌زدگی تو چشماش می‌رقصید.

* «وای خدا، خیلی ممنون! زودی بازش می‌کنم. ولی حالا...»

مکث کرد، یه نگاه سریع به اتاق انداخت و بعد به نانی برگشت، با نگاه شیطونی پرسید: «نوشیدنی لازم داری؟»

نانی خندید، نگاهش به کیسه‌ی کادو افتاد که دائو بی‌خیال رو یه صندلی نزدیک پرتش کرده بود.

ذوق دائو یه جورایی واگیردار بود، و با وجود شلوغی دورشون، نانی احساس کرد تنش توی شونه‌هاش کم‌کم شل می‌شه و از بین میره.

+ «آره، چرا که نه؟»

و به سمت میز نوشیدنی‌ها اشاره کرد.

* «عالیه.»

نانی رو به سمت میز برد، حواسش بین سلام کردن به دوست‌ها و گشتن دنبال نفر بعدی که می‌خواست بهش خوش‌آمد بگه، تقسیم شده بود.

گرمای میز نوشیدنی‌ها، فضا رو کمی راحت‌تر کرد، و نانی زودی احساس کرد داره آروم می‌گیره.

دائو یه لیوان بهش داد و با یه لبخند شیطون گفت: «بگیر.»

* «به هیچ‌کس نگو، ولی این رو مخصوصا برای تو درست کردم. تنده.»

نانی ابروش رو بالا برد، لیوان رو از دستش گرفت.

+ «چیزی می‌خوای، دائو؟»

دائو با چشمک گفت: «چقز خاصی نیست. فقط لطفا توی سالن با مانو لب نگیر.»

نانی خشکش زد، برق توی چشماش خاموش شد.

پس اون این‌جا بود...

با لحن بی‌حسی گفت: «می‌دونی که این اتفاق نمیوفته.»

دائو زیر لب فحش داد، قیافه‌ش با عذرخواهی درهم رفت.

* «لعنتی، کامل یادم رفت شما دوتا—»

حرفش رو قطع کرد، با کلافگی دستش رو توی موهاش کشید.

* «خیلی متأسفم، نانی. نمی‌خواستم اینو پیش بکشم.»

نانی لبخند ضعیفی زد و سرش رو تکون داد.

+ «نه، اشکالی نداره. فقط... بگو کجاست.»

دائو لب پایینش رو گاز گرفت، از اینکه فراموش کرده بود خجالت کشید.

کاملا یادش رفته بود نانی و مانو دیگه با هم نیستن.

* «آخرین بار تو پیست رقص دیدمش. فکر کنم هنوز اون‌جاست.»

نانی سر تکون داد، سعی کرد با وجود تپش عصبی توی سینه‌ش آروم بمونه.

+ «مرسی، دائو. و... دوباره تولدت مبارک.»

دائو دستش "و دراز کرد و گونه‌ی نانی رو نیشگون گرفت.

* «ممنونم، نانی. حالا اگه اجازه بدی، باید به چند تا مهمون دیگه هم خوشامد بگم.»

نانی زیر لب گفت: «حتماً.»

دائو توی جمعیت غیب شد، با مهربونی بین مهمون‌ها می‌چرخید.

نانی با یه نفس عمیق برگشت و به سمت نزدیک‌ترین گوشه‌ی سالن رفت، امیدوار بود یه جای ساکت پیدا کنه که از اونجا بتونه پیست رقص رو به خوبی ببینه.

بهترین شانسش بود که جمعیت رو نگاه کنه و مهم‌تر، دنبال اونی بگرده که دلش براش تنگ شده بود.

مانو.

لیوان به دست، نانی یه گوشه‌ی عالی پیدا کرد، به دیوار تکیه داد، لرزش موسیقی تو بدنش نفوذ کرد.

چشماش پیست رقص شلوغ رو گشتن، بدن‌هایی که با ریتم موسیقی تکون می‌خوردن رو نگاه کرد.

زیاد طول نکشید که نگاهش بالاخره به اون افتاد.

مانو.

لحظه‌ای ضربان قلبش رو احساس نکرد و بعد، وقتی دید که اون تنها نیست، لرزید.

یه پسر کنارش بود، تقریباً بهش چسبیده، دست‌هاش کامل دور کمرش بود و با همدیگه می‌خندیدن.

این صحنه مثل یه مشت به سینه‌ی نانی خورد.

یه ترک دردناک توی قبلش به‌وجود اومد، انگار قلبش به هزار تیکه شکسته شد.

گلوش تنگ شد، قورت دادن بغضش سخت بود، ولی بازم سعی کرد، و پیک رو به لبش برد.

ولی این بار فایده نداشت.

تشنه نبود.

نمی‌خواست دردش رو با نوشیدنی از بین ببره، چون این‌دفعه می‌دونست چه اتفاقی میوفته اگه این کارو می‌کرد...دوباره یه دردسر درست می‌کرد، و این آخرین چیزی بود که لازم داشت.

به جاش فقط وایستاد، نگاه کرد که مانو جلوی چشماش با اون پسر لاس می‌زد، انگار اون یه سالی که با هم بودن واسش هیچی نبود.

دست‌های پسره دور کمرش می‌چرخید، مانو بهش لبخند می‌زد، چشماش به شکلی برق می‌زدن که هیچ‌وقت برای نانی نزده بودن.

و همین‌جوری، درد توی سینه‌ش غیرقابل تحمل شد.

احساس کرد چشماش پر شدن، سوزش آشنای اشک تهدیدش کرد.

لیوانشو روی زمین گذاشت، دلش درهم پیچید.

یه قطره هم ننوشیده بود، ولی حالش بد بود، تا مغز استخونش درد می‌کرد.

نگاهش به مانو قفل شد که با پسره می‌رقصید، کمرش با یه حس خاصی واسش تکون می‌خورد.

به خاطر این ترکش کرده بود؟

چون به اندازه‌ی کافی راضیش نکرده بود؟

چون به اندازه‌ی کافی باهاش صمیمی نبود؟

بدتر اینکه، پسره همه‌‌ی اون چیزایی که نانی داشت رو، داشت.

کاملاً برعکس.

عضلانی، خوش‌تیپ، با اعتماد به نفس...همه‌‌ی چیزایی که انگار مانو توی یه مرد دنبالش بود.

نانی کنارش احساس کمبود کرد، لباس‌هاش یهو نامناسب به نظرش اومد.

قشنگ بود، آره، ولی هیچ‌چیزش مثل انرژی جذاب اون پسره نبود.

مانو «خوشگل» نمی‌خواست.

سکسی می‌خواست.

و نانی... خب، اون نبود.

برای فرار از حس خفگی‌ای که توی سینه‌ش پیچیده بود، نانی نگاهش رو گرفت، چشماش به دائو افتاد.

خنده‌ی دائو رو شنید که با دوستاش گپ می‌زد.

براش خیلی راحت به نظر می‌رسید، تقریباً نانی رو قانع کرد که اضطراب اجتماعی برای دائو فقط یه رویای دوردست بود.

معلومه، دائو حالش خوب بود.

بالاخره تولدش بود.

بعد چشمای نانی به بیلکین و پی‌پی افتاد که یه گوشه نشسته بودن، غرق تو دنیای خودشون.

بیلکین سرش رو به شونه‌ی پی‌پی تکیه داده بود، و گردن دوست‌پسرش رو می‌بوسید.

نانی درست فکر کرده بود: بیلکین کامل دیوونه‌ی پی‌پی بود و اصلا خجالت نمی‌کشید که این رو به همه نشون بده.

کی می‌تونست سرزنشش کنه؟

پی‌پی یه مرد جذاب بود، اعتماد به نفسش توی اون سطحی بود که نانی هیچ‌وقت نمی‌تونست بهش برسه.

راستش، نانی حسودیش می‌شد، به اینکه چطور این‌قدر راحته.

و بعد اسکای بود، که نانی بیشتر از همه بهش حسودی می‌کرد.

چون اسکای... خب، اسکای بود.

جذابیت و باحال بودنش انگار یه هدیه‌ی مادرزادی بود.

الان بهترین دوستش نزدیک بار وایستاده بود، و مشغول گپ زدن با دختری بود که بی‌پروا باهاش لاس می‌زد. انگشت‌های دختره رو شونه‌های پهنش می‌چرخید و هردو می‌خندیدن.

نانی دندون‌هاش رو روی همدیگه فشار داد.

چرا همه این‌قدر توی خوش‌گذرونی و حال کردن حرفه‌ای بودن؟

چرا همه این‌قدر راحت از پسش بر می‌اومدن، وقتی اون فقط یه گوشه وایستاده بود، و بقیه رو تماشا می‌کرد؟

کلافه شد، تصمیم گرفت به خودش ثابت کنه اشتباه می‌کنه، به خودش نشون بده اونم می‌تونه عوض بشه.

مصمم بود امشب با یه دختر لاس بزنه و ببینه تا کجا می‌برتش.

بالاخره اسکای تو راه چی گفته بود؟

اگه حسش باشه، برو دنبالش، نه؟

خب، نانی دقیقاً همین کار رو می‌خواست انجام بده.

دنبال حواس‌پرتی نبود؛ آماده بود فقط یه کاری، هر کاری، انجام بده تا درد توی سینه‌ش رو بی‌حس کنه.

نوشیدنی فایده نداشت.

هیچ‌وقت نداشت.

ولی این فرق داشت.

یه چیز جدید و هیجان‌انگیز بود.

اون مرد بالغی بود، هیچ‌کس نمی‌تونست جلوش رو بگیره.

نگاه دیگه‌ای به مانو انداخت، قلبش دوباره فشرده شد.

به زور می‌تونست نگاهش کنه اونم وقتی با یکی دیگه‌ست، حسادت داشت خفش می‌کرد.

ولی با یه نفس عمیق، نگاهش رو گرفت و به سمت بار رفت.

شلوغ بود، ولی خوشبختانه یه دختر خوشگل نزدیک پیشخون دید که با دوستش می‌خندید.

یه زیبایی طبیعی داشت، با یه لبخند گرم و دعوت‌کننده.

تو چشمای نانی به قشنگی مانو نبود، ولی جذابیتی داشت که کنجکاوکننده بود.

نانی چند قدم جلو رفت، هنوز از چیزی که دیده بود عصبی بود، ولی افکارش رو کنار گذاشت.

می‌خواست هر جور شده این حس‌و‌حالش رو درست کنه.

با صدایی که کمی معذب بود ولی یه ذره اعتماد به نفس داشت، گفت: «هی.»

ادامه داد: «قبلا اینجا نبودی، نه؟»

دختره نگاهب با دوستش رد و بدل کرد، و بعد دوستش با یه لبخند زیرکانه گفت: «خب، من می‌ذارم شماها حرف بزنید. به هر حال داشتم می‌رفتم پیست رقص. خوش بگذره!»

با یه چشمک توی جمعیت غیبش زد، و اونا رو تنها گذاشت.

نانی و دختره خندیدن، بعد دختره به سمتش برگشت، یه برق تعجب توی چشماش بود.

گفت: «آره، اولین باره این‌جام. من لیندام.»

نانی با یه لبخند زورکی گفت: «نانی.»

دستش رو دراز کرد.

دختره دستش رو گرفت، و همین تماس کوتاه کافی بود که قلب نانی تند بزنه، به شکلی که مطمئن نبود می‌خواد حسش کنه یا نه.

لیندا با کج کردن سرش پرسید: «اینجا بهت خوش می‌گذره؟»

انگشتاش روی لیوانش چرخیدن.

نانی آروم گفت: «دارم سعی می‌کنم.»

حالا که حرف می‌زدن، اعصابش کمی آروم شده بود.

ادامه داد: «راستش، زیادی شلوغه.»

لیندا ابروش رو بالا برد، معلوم بود حسش رو می‌فهمه.

گفت: «آره، دائو حسابی بلده پارتی راه بندازه، نه؟»

یه جرعه از نوشیدنیش نوشید، چشماش از نانی جدا نشد.

ادامه داد: «ولی فکر کنم وقتی یکی باشه که حواست رو از این شلوغی پرت کنه، راحت‌تر باشه.»

چشمای نانی با انتظار برق زدن.

+ «فکر کنم ایده‌‌ی خوبیه.»

یه لحظه بینشون سکوت شد، و بعدش نانی احساس کرد چقدر به هم نزدیکن.

موسیقی توی سینه‌ش می‌کوبید، ریتمش با تپش تند قلبش یکی شده بود.

لیندا کمی به جلو خم شد، نفسش کنار گوش نانی گرم بود، وقتی زمزمه کرد: «می‌دونم برای چی این‌جایی.»

نانی خشکش زد، دلش پیچ خورد.

لیندا با صدای وسوسه‌انگیزی ادامه داد: «دنبالم بیا.»

قبل از اینکه نانی بتونه کامل حرفاش رو بفهمه، دختره راه افتاده بود، از روی شونه‌ش نگاه کرد که مطمئن بشه نانی دنبالش میره.

بدون فکر، نانی دنبالش رفت، به این فکر می‌کرد که قراره چیکار کنه.

از بین جمعیت رد شدن و به پشت خونه‌ رفتن، جایی که سر و صدای پارتی کم‌کم محو شد و جای خودش رو به صدای قدم‌هاشون روی کف چوبی داد.

لیندا نزدیک یه گوشه‌ی تاریک وایستاد، و با یه لبخند شیطون به سمتش برگشت.

با صدایی که به زور شنیده می‌شد گفت: «خب، رسیدیم.»

ادامه داد: «حالا؟»

نانی تردید نکرد.

ترکیب احساسات غریبه و جدید، درد توی سینه‌ش از دیدن مانو، و نیاز یهویی به احساس کردن چیزی، بهش غلب کرد.

بدون فکر، لیندا رو به دیوار چوبی چسبوند.

خم شد و بوسیدش، تنش توی بدنش وقتی لباشون به همدیگه رسید، غیب شد.

لیندا فوری جواب داد، دستاش دور گردن نانی پیچید و نزدیک‌ترش کرد.

بوسه نرم و آروم نبود، نه مثل بوسه‌هایی که عادت داشت.

تند و تقریباً ناامید بود، ولی نانی توش گم شد، که البته شروع خوبی بود.

برای یه لحظه، تنها چیزی که مهم بود حس لبای دختره روی لباش بود، و گرمای بدنش که بهش چسبیده بود.

دست‌های لیندا روی سینه‌ش پایین اومد، انگشتاش کنارای بدنش رو نوازش کرد و نزدیک‌تر کشیدش.

فشار تو سینه‌ی نانی غیبش زد، و جای خودش رو به چیزی سبک‌تر داد، چیزی که دردش رو حتی برای یه لحظه از بین برد.

کامل نبود، همون چیزی نبود که می‌خواست، هرچند الان، تنها چیزی بود که داشت.

ولی یه صدا توی ذهنش زمزمه کرد که وایسه.

یه التماس مداوم که می‌گفت این درست نیست.

و آخرش، اون صدا برنده شد.

نانی از بوسه عقب کشید، نفسش نامنظم بود، و نگاهش به زمین افتاد. قبل از اینکه لیندا حرف بزنه، احساسش کرد، که گیج شده بود.

لیندا با ابروهای گره‌خورده پرسید: «چی شد؟»

نانی به سختی آب دهنش رو قورتش داد.

+ «ببخشید. فقط... دیگه حالشو ندارم.»

بدون هشدار، لیندا به عقب هولش داد، عصبانیت توی صورتش برق زد.

گفت: «جدی می‌گی؟ لعنتی، چه اتلاف وقتی.»

با این حرف، چرخید و با عصبانیت از اونجا دور شد، و نانی رو تنها گذاشت، حالا خالی‌تر و سردتر از قبل بود.

احساس کرد هوا توی خونه خفه‌کننده شده، و روی سینه‌ش فشار می‌آورد.

باید از این‌جا می‌رفت.

حالا.

از بین جمعیت رد شد، با عجله عذرخواهی کرد، وقتی به سمت در خروجی می‌رفت، به زور چهره‌های اطرافش رو دید.

زمانی که پاش رو بیرون گذاشت، نسیم نیمه‌شب ریه‌هاش رو پر کرد، خنک و آرامش‌بخش.

نفس عمیقی کشید، سعی داشت خودش رو آروم کنه.

ولی بعد، بدون هشدار، دیدش تار شد.

چشماش پر شد، و قبل از اینکه بتونه جلوش رو بگیره، اشک‌های داغ روی گونه‌هاش سرازیر شدن.

خدا، چرا این‌جوری بود؟

چرا همه‌چیز این‌قدر روش اثر می‌ذاشت؟

خنده‌ی تلخی توی گلوش گیر کرد.

هیچ‌کس نمی‌تونست یکی مثل اونو که زیادی حساسه، زیادی دراماتیکه و زیادی خسته‌کننده‌ست رو دوست داشته باشه.

و حالا همه‌چیز براش مشخص شد.

اینکه چرا همه ترکش می‌کنن.

چرا هیچوقت به جمعی تعلق نداره و فقط از دور نگاه می‌کنه.

اون هیچی نبود.

و کی می‌خواست یه هیچی رو دوست داشته باشه؟ هیچ‌کس.

ناگهان، صدایی از پشت سر گفت: «نانی.»

نه...حالا وقتش نبود اسکای این‌جا باشه.

نانی برنگشت، چون نمی‌خواست اسکای این‌جوری ببینتش.

با صدای لرزون بین هق‌هق‌های آرومش گفت: «لعنتی، اسکای، نکن.»

دستش رو آروم بلند کرد، و بدون اینکه نگاهی به اسکای بندازه، با تکون دادن دستش بهش اشاره داد که بره.

+ «فقط...نکن.»

ولی اسکای از اونایی نبود که گوش بده.

- «دیدم اومدی بیرون.»

به سمت نانی قدم برداشت و نزدیک‌تر شد.

ادامه داد: «فکر کردم باید از حالت مطمئن بشم.»

نانی به سختی بغضش رو قورت داد، گلوش تنگ شده بود.

+ «برو.»

اسکای تکون نخورد.

- «خوبی؟»

خشم و یه چیزی نزدیک به ناامیدی یهو تو نانی ریخت.

نمی‌تونست اینو تحمل کنه.

نه حالا.

نه با اسکای.

پس دوید.

نمی‌دونست پاهاش کجا می‌برنش، فقط می‌دونست باید از اونجا بره، در حال‌حاضر هر جایی بهتر از اینجا بود.

وقتی بالاخره وایستاد، نفسش بریده بود، دستاش روی دیوار آجری خونه‌ای می‌لرزید.

صدای خفه‌ی موسیقی‌ای از داخل خونه می‌اومد، و دنیایی که الان ازش فرار کرده بود رو یادش می‌آورد.

بعد، صدای قدم‌هایی از پشت سرش شنید.

معلومه، اسکای دنبالش اومده بود.

- «نانی—»

اون موقع بود که اسکای اشک‌هاش رو دید.

بهترین دوستش جلوش وایستاده بود، شونه‌هاش می‌لرزیدن و چشماش از غصه برق می‌زدن.

بدون فکر، فاصله‌ی بینشون رو کم کرد و صورت نانی رو بین دستاش گرفت.

با صدایی که بین مهربونی و خشمی که کنترل‌شده بود، می‌لرزید گفت: «کی اشکت رو درآورده، فرشته؟»

مهربون، چون نانی همیشه نقطه‌ضعفش بود، و خشن، چون یکی جرأت کرده بود نانی رو اذیت کنه، اونم وقتی اسکای اون دوروبره.

نانی به آرومی دست‌های اسکای رو هل داد، ولی تلاشش بی‌جون بود، و توی هق‌هق‌هاش گم شد.

انگشتاش مشت شدن و بعد بی‌حال کنار بدنش افتادن.

شکست‌خورده، سرش رو پایین انداخت، شونه‌هاش خم شده بودن، می‌خواست ناپدید بشه.

اسکای با صدایی نرم‌تر پرسید: «مانو بود؟»

ادامه داد: «تو اون‌جا دیدیش؟»

صورت نانی رو دوباره بالا آورد و زمزمه کرد: «نانی، چشماتو باز کن. باهام حرف بزن.»

ولی نانی تند سرش رو تکون داد، کل بدنش این ایده رو رد کرد.

نمی‌تونست تو چشمای اسکای نگاه کنه.

خجالت مثل یه سنگ روی دلش سنگینی می‌کرد.

آره، اسکای قبلاً اشک‌هاش رو دیده بود، ولی این‌دفعه فرق داشت، چون این بار شکسته و بی‌پناه بود به شکلی که ازش متنفر بود.

و بدتر؟ می‌ترسید اسکای اینجوری ببینتش.

- «خواهشاً، نانی... بذار یه کم از غصه‌هاتو به دوش بکشم. لازم نیست تنهایی تحملشون کنی.»

نانی با هق‌هق گفت، نفسش می‌لرزید: «چرا دوستم نداره، اسکای؟ چیکار کردم که این‌جوری بی‌خیالم شده؟»

اسکای نفسش رو بیرون داد، سینه‌ش پر از همدردی شد.

- «مستی، نانی؟»

نانی آروم سرش رو تکون داد.

+ «نشد که بنوشم. امروز حالشو نداشتم...»

- «پس می‌خوای بریم خونه—»

نانی حرفش رو قطع کرد: «چرا همه منو ول می‌کنن؟»

آخر حرفش صداش شکست.

با هر دو دست اشک‌هاش رو پاک کرد، خشم با غصه‌ش قاطی شده بود.

+ «چرا همه منو مثل یه چیز بی‌ارزش یه گوشه‌ پرت می‌کنن؟»

ابروهای اسکای گره خوردن، قلبش از این صحنه درد گرفت.

- «این درست نیست.»

چشمای نانی باز شدن، پر از ناامیدی بود.

دست‌های اسکای رو هل داد، خشمش بیشتر شده بود.

زمزمه کرد: «توام دروغگویی.»

کلمات بین لباش لرزیدن.

+ «حتی تو هم بدون من خوب بودی. تو پارتی حالمو نپرسیدی. منو به دوستات معرفی نکردی. حتی به روی خودت نیاوردی—»

اسکای ساکتش کرد.

نه با حرف، بلکه با لباش.

نانی خشکش زد، نفسش بند اومد.

از بین همه‌ی احتمالات توی ذهنش، این قطعا یکی از اونا نبود.

جواب بوسه رو نداد، ولی عقب هم نکشید.

اون لحظه انگار دنیا وایستاد.

وقتی اسکای آروم عقب کشید، نگاهش به چشمای گشاد و شوکه‌ی نانی قفل شد.

نانی زمزمه کرد: «چرا این کارو کردی؟»

- «چون داشتی چرت و پرت می‌گفتی. چشمام هیچ‌وقت ازت برداشته نشد، نانی. فکر می‌کنی چرا این‌قدر سریع دنبالت اومدم؟»

نانی بهش زل زد، چشماش هنوز از اشک برق می‌زدن.

بعد، بدون هشدار، یقه‌ی ژاکت مشکی اسکای رو گرفت و به خودش نزدیک‌ترش کرد.

+ «دوباره انجامش بده.»

اسکای پلک زد، غافلگیر شد.

- «چی؟»

نانی مطمئن نبود چی داره می‌گه یا قراره چی کار کنه.

کلافه پوفی بیرون داد، بعد اسکای رو نزدیک‌تر کشید و فاصله‌ی بینشون رو از بین برد.

لب‌هاشون به شدت روی هم قرار گرفت، حتی کمی بی‌پروا.

اسکای با اینکه شوکه بود، عقب نکشید.

دست‌هاش بالا اومد، انگشتاش آروم روی فک نانی کشیده شد، بعد پشت گردنش موند، نزدیک نگهش داشت.

بوسه برای یه لحظه عمیق‌تر شد، قبل از اینکه اسکای خودش رو مجبور کنه عقب بکشه.

پیشونیش رو به پیشونی نانی تکیه داد.

هر دو نفس‌نفس می‌زدن.

اسکای با صدایی که به زور شنیده می‌شد، زمزمه کرد: «لعنتی، این درست نیست.»

واقعیت بی‌رحمانه روی سرش خراب شد، از اینکه دوباره نتونسته بود خودش رو کنترل کنه ناامید شد.

یه قدم عقب رفت، دستش رو توی موهاش کشید، پشیمون بود.

- «ببخشید، نانی... نباید می‌بوسیدمت. تقصیر منه.»

نبود دست‌های اسکای روی صورت نانی، مثل یه نسیم سرد زمستونی بود، خنک و خالی.

نانی به زور دستش رو بلند کرد، انگشتاش دور چرم ژاکت اسکای پیچید.

+ «نه، اسکای. این بار تقصیر منه.»

نگاه اسکای به دستی که ژاکتش رو گرفته بود پرید، و بعد به صورت نانی برگشت، گلوش تنگ شد.

نانی ادامه داد و اسکای رو نزدیک‌تر کشید: «ولی ما دو بار این اشتباهو کردیم.»

+ «فکر نمی‌کنی دیگه بی‌فایده‌ست اگه وانمود کنیم هیچ‌وقت اتفاق نیوفتاده؟»

- «نانی—»

+ «خواهشاً، بذار حرفم رو تموم کنم.»

ادامه داد: «شاید اشتباه باشه. شاید حتی بزرگ‌ترین اشتباه عمرم. شاید همه‌چیز بینمونو خراب کنه.»

نفسش بند اومد، چشماش زیر نور ماه برق می‌زدن.

+ «ولی دیگه برام مهم نیست. دارم اذیت می‌شم، اسکای. فقط می‌خوام تو این درد رو ازم بگیری.»

اسکای خشکش زد.

- «این یعنی چی؟»

نانی به سختی آب دهنش رو قورت داد، و خودش رو جمع‌وجور کرد.

+ «بیا حواسمونو پرت کنیم. بدون هیچ احساسی. بدون پیچیدگی. فقط یه راز بین خودمون.»

- «صبر کن—»

انگشت نانی روی لباش نشست، ساکتش کرد.

+ «یه لحظه فکر کن. این می‌تونه جواب بده. من می‌خوام مانو رو فراموش کنم، و تو...»

صداش نرم شد، انگار چیزی می‌دونست که اسکای فکر می‌کرد به خوب از دنیا قایمش کرده.

+ «تو می‌خوای دست از با این و اون خوابیدن برداری. ولی من می‌دونم چرا این کارو می‌کنی. تو هنوزم بهش فکر می‌کنی.»

اسکای فقط یه آه ناراضی کشید، ولی نانی ادامه داد.

+ «هر دومون شکسته‌ایم، پس چرا به همدیگه کمک نکنیم؟ لازم نیست کسی بفهمه.»

اسکای با ناباوری پرسید: «حواست هست چی میگی، نه؟»

توی صورت نانی دنبال ذره‌ای تردید گشت.

ولی نبود.

نانی جدی به نظر می‌رسید، مطمئن سر تکون داد.

+ «تو بهترین دوستمی، اسکای. بهت اعتماد دارم.»

یه سکوت طولانی بینشون به‌وجود اومد.

بعد، بالاخره، بعد از چیزی که انگار یه عمر طول کشید، اسکای نفسش رو بیرون داد و گفت: «باشه.»


⊹ Ongoing... ⊹

Report Page