Chapter 10
skunanuهوا سنگین از تنش و اضطراب بود. نانی قبلاً دو تا تست بارداری استفاده کرده بود، هر دو منفی. این آخرینش بود.
نانی لب پایینش رو گاز گرفت و با نگرانی منتظر نتیجه موند. بالاخره وقتی تست آخر هم منفی شد، یه نفس طولانی از سر راحتی کشید.
یه ضربه به در دستشویی خورد.
«نی؟»
فورث آروم صداش کرد.
در آروم باز شد و نانی سرش رو بیرون آورد، یه لبخند گشاد رو صورتش نشست.
«باردار نیستم»
نانی اعلام کرد و مثل خودش، فورث هم با راحتی نفسش رو بیرون داد.
«خداروشکر»
دستیار زیر لب گفت.
«حداقل حالا لازم نیست بهونه‌ای برای عقب انداختن عروسی جور کنیم.»
نانی سرش رو تکون داد و دوباره در رو آروم بست.
بعد از اینکه کیت‌های تست رو تو سطل زباله انداخت، به سمت سرنگ قایم‌شده زیر سینک رفت و یه تزریق دیگه از مخلوط پوشاننده فرومون آماده کرد. دستش یه کم می‌لرزید وقتی سوزن رو به شکمش فشار داد. وقتی مایع وارد خونش شد، یه آه نرم کشید و خودش رو جمع و جور کرد.
پیرهنش رو صاف کرد و یه بار دیگه تو آینه به خودش نگاه کرد، بعد از دستشویی بیرون اومد.
«باید تزریق رو کمتر کنی، نی»
فورث فوری گفت، قیافه‌ش از نگرانی سفت بود.
«بابابزرگت گفته حداکثر روزی یک بار. ولی این روزا دیدم سه بار تزریق می‌کنی.»
نانی با لجبازی سرش رو تکون داد و روی تخت ولو شد، در حالی که فورث لباس‌ها رو تو چمدون برای سفر رسمی به پادشاهی سلورین تا می‌کرد.
«اگه فیلیپ و تریتا بفهمن من چی؟»
نانی بحث کرد.
«اونا آلفان. قطعاً بوی فرمونامو حس می‌کنن.»
فورث مکث کرد و آه کشید، در حالی که یه پیرهن دیگه رو مرتب تو چمدون می‌ذاشت.
«می‌فهمم. ولی تو شکست‌ناپذیر نیستی، نی. این چیزا بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی به بدنت آسیب می‌زنه.»
نانی ساکت موند. نگاهش به سقف بود، بین ترس و وظیفه گیر کرده بود.
«هنوز تعجب می‌کنم چرا شاهزاده دیو درخواست ما برای بازدیدش به پادشاهی‌مون رو رد کرد. مگه اون شب اون نبود؟»
نانی گفت، روی تخت دراز کشیده بود و به سقف پلک می‌زد.
فورث به تا کردن لباس‌ها ادامه داد و هر از گاهی به شاهزاده امگا نگاه می‌کرد.
«شاید اشتباه گرفته باشی»
فورث آروم جواب داد.
«یا شاید فقط سعی داره روابط دیپلماتیک خوبی رو با آوارینث حفظ کنه. اونا هم مرز مشترک دارن، یادته؟»
نانی اخم کرد و آه کشید.
«چاره‌ای نداشتم جز اینکه از بابابزرگ بخوام به سلورین بگه کاندیدای دیگه‌ای دارم، فقط برای وقت خریدن، امیدوار بودم شاهزاده دیو دعوت ما رو قبول کنه. ولی همه‌چیز برعکس شد.»
فورث یه لبخند کوچیک زد.
«حداقل سلورین واقعاً به تو علاقه نشون داده.»
نانی بازوهاش رو روی سینه‌ش قفل کرد.
«با این حال عجیبه، نه؟ ازدواج دو تا امگا؟ تا حالا همچین چیزی ندیدم. ولی می‌فهمم، اسکای نمی‌دونه که من امگا شدم.»
فورث مکث کرد، آخرین پیرهن رو تا کرد و یه تای ابروش رو بالا برد.
«خب، چرا انقدر مطمئنی اون امگاست؟»
نانی پلک زد، اصلاً به این فکر نکرده بود. همیشه فقط فرض کرده بود. نه، اصرار داشته بود که اسکای قطعاً اومگاست. توی دبیرستان خیلی شکننده به نظر می‌رسید. ساکت. هیچ‌وقت مقاومت نمی‌کرد. ولی حالا، اطمینانش لرزیده بود.
«...مطمئن بودم»
نانی زیر لب گفت، شک برای اولین بار داشت توی وجودش نفوذ می‌کرد.
فورث روی لبه تخت نشست و دقیق‌تر از چند ثانیه قبل به شاهزاده نگاه کرد.
«آدما عوض می‌شن، نی. پنج سال گذشته. تو عوض شدی. شاید اونم عوض شده باشه.»
نانی ساکت موند، بعد دوباره حرف زد.
«عوض شدن؟ منظورت چیه؟ اگه طبیعتش امگاست، پس همیشه امگا می‌مونه»
نانی با اخم اعتراض کرد.
فورث سرش رو تکون داد.
«می‌دونی که فقط به تربیت یا ظاهر مربوط نیست. جنسیت ثانویه همیشه مستقیم از والدین به ارث نمی‌رسه، ژنتیک هم تعیین‌کننده‌ست. احتمال آلفا بودن اسکای به اندازه امگا شدن تو بالاست.»
نانی ساکت شد. ضربان قلبش با این فکر تندتر شد. اینکه اسکای، کسی که قبلاً مسخره و کوچکش می‌کرد، آلفا از آب دربیاد.
ولی این فکر رو تکون داد.
«یونیفرم من کجاست؟»
نانی پرسید و موضوع رو عوض کرد.
فورث که تازه چمدون رو آماده کرده بود، به سمت کمد رفت. یه یونیفرم سلطنتی سرمه ای اتوکشیده درآورد و بهش داد.
نانی که هنوز فقط شورتک و پیراهن تنگ تنش بود، شلوار رسمی و بعد کت رو پوشید. جلوی آینه رفت، به خودش نگاه کرد و دکمه‌های کت رو بست.
فورث جلو اومد، نشان نرویا رو نزدیک سینه نانی سنجاق کرد و بعد یقه بلند رو تنظیم کرد تا کامل بنشینه.
«اینم از دستکشات»
فورث گفت و دستکش ها رو سمتش گرفت.
بعد دوباره کنار کمد زانو زد و یه جفت چکمه مشکی براق درآورد و کنار شاهزاده گذاشت.
بعد از اینکه نانی نشست و بند چکمه‌هاش رو بست، فورث آروم موهای قهوه‌ای مرطوبش رو شونه کرد و چند تار طبیعی رو روی پیشونیش انداخت.
عقب رفت و با لبخند نرمی گفت:
«ببین. دقیقاً مثل یه شاهزاده واقعی شدی.»
فورث گفت.
نانی یه نگاه آخر به خودش توی آینه انداخت. پشت یونیفرم و ظاهر مرتب، هنوز ذهنش بهم ریخته بود.
فورث قبلاً رفته بود تا لباس خودش رو عوض کنه. چند دقیقه بعد برگشت، تازه و مرتب تو یه یونیفرم سرمه‌ای هم‌رنگ.
نانی رو کاناپه نشسته بود و بند چکمه‌ش رو می‌بست که فورث جلوش زانو زد تا بهش کمک کنه.
«آماده‌ای، شاهزاده ی من؟»
فورث با لحن بازیگوش پرسید.
نانی بلند شد، غبار خیالی رو از آستین‌هاش تکوند و یه نگاه نهایی به خودش انداخت و سرش رو تکون داد. قیافه‌ش جدی شد، چونه‌ش بالا رفت.
فورث در رو براش باز کرد، نانی از اتاقش بیرون اومد و از راهروی بزرگ رد شد. خدمه کاخ دو طرف وایستاده بودن و موقعی که شاهزاده از راهرو رد می‌شد، با احترام تعظیم می‌کردن.
وقتی از پله‌های بزرگ پایین می‌رفت، متوجه شد که کل خانواده سلطنتی نرویا تو ورودی بزرگ منتظرشن.
پادشاه ناوین اولین کسی بود که بهش خوشامد گفت، قیافه‌ش از دیدن نانی با یونیفرم رسمی روشن شد.
«امیدوارم توی این سفر دیپلماتیک خوش بگذره. بالاخره اولین سفرته»
پدربزرگ با گرمی گفت.
نانی لبخند زد.
«حتما می‌گذره، پدربزرگ.»
ولی حس می‌کرد چشمای تیز فیلیپ و تریتا از اون گوشه دارن نگاهش می‌کنن. معلوم بود از تصمیم پادشاه راضی نیستن.
با این حال نانی آروم موند.
«سعی می‌کنم توی این بازدید روابط دیپلماتیک بین نرویا و سلورین رو قوی‌تر کنم.»
نانی گفت و کمی تعظیم کرد، یه دست روی سینه‌ش گذاشت.
«سفر خوبی داشته باش.»
مری جلو اومد و گفت.
نانی لبخند زد و اون رو توی آغوشش کشید.
«سعی کن زیاد دلت برام تنگ نشه، برمی‌گردم.»
با شیطنت گفت و خنده مری رو درآورد.
کنار پادشاه، شاهزاده اهم با یونیفرم نظامی-سلطنتی وایستاده بود، تضاد واضحی با یونیفرم رسمی و تشریفاتی نانی داشت. چون اولین بازدیدشون به پایگاه نیروی هوایی سلطنتی سلورین بود، اهم به‌عنوان عضو محترمی از ارتش سلطنتی، لباس مناسبی پوشیده بود.
نانی به سمتش چرخید و متوجه شد کلاه کمی کج نشسته. نزدیک‌تر شد و آروم تنظیمش کرد، اهم کمی خم شد تا برادر بزرگترش راحت‌تر باشه.
اهم با لبخند نرمی بهش نگاه کرد.
«آماده‌ای که نرویا رو نمایندگی کنی؟»
اهم آروم پرسید.
نانی سرش رو تکون داد، اعتماد به نفس آروم مثل گَرد روش نشست.
«به اندازه‌ای که می‌تونم آماده‌ام.»
صدای چکمه‌های براق روی کف مرمر پیچید وقتی نانی و اهم با محافظت یه رژه کوچیک از نگهبانای کاخ، بیرون رفتن. پرچم سلطنتی تو باد تکون می‌خورد، کاروان زرهی جلوی پله‌های کاخ منتظر بود. ماشین اصلی، یه لیموزین سلطنتی شیک با نشان نرویا، از قبل آماده بود.
فورث در عقب رو برای نانی باز کرد و اهم کنارش نشست. جو داخل ماشین آروم ولی سنگین از انتظار بود.
وقتی کاروان حرکت کرد، نانی به بیرون پنجره نگاه کرد. از خیابون‌های آشنا رد می‌شدن، مردم محلی وایمیستادن و تعظیم می‌کردن، بی‌خبر از وزنی که پشت اون شیشه‌های دودی حمل می‌شد.
توی مسیر، هیچ‌کدوم از شاهزاده‌ها زیاد حرف نزدن. اهم گاهی گوشیش رو چک می‌کرد، برای با خبر شدن از تیم نظامی نرویا که با کاخ سلورین هماهنگ می‌کردن.
نانی آروم نشسته بود، دستاش روی پاهاش جمع شده بود، چشماش به جاده جلو بود ولی ذهنش خیلی دورتر.
توی بخش خصوصی فرودگاه سلطنتی نرویا، نگهبانا با یونیفرم سرمه‌ای تو آرایش وایستاده بودن و وقتی کاروان وایستاد بهشون سلام دادن.
در باز شد و نانی اول پیاده شد، باد موهای مرتبش رو بهم ریخت وقتی اطراف رو نگاه کرد. یه بوئینگ خصوصی با نشان سلطنتی نرویا روی باند منتظرشون بود و زیر نور خورشید وسط روز می‌درخشید.
فرش قرمز از ماشین تا پله هواپیما کشیده شده بود. خلبان و یه خدمه کوچک برای استقبال ازشون کنار پله‌ها وایستاده بودن و با احترام تعظیم کردن.
فورث کنار نانی ظاهر شد، یه پوشه مرتب و آماده دستش بود.
«اینا مدارک برنامه امروزته. ارائه‌ت برای هیئت نظامی سلورین تو بخش آخره.»
فورث گفت.
نانی سرش رو تکون داد، پوشه رو گرفت و یه نگاه سریع به کاغذها انداخت و زیر بغلش گذاشت.
«سعی کن قیافه کسی که داره از داخل می‌میره رو نداشته باشی.»
فورث با لبخند خشک اضافه کرد.
نانی پوزخند زد.
«اینو کسی میگه که وقتی گفتم ممکنه باردار باشم نزدیک بود غش کنه.»
اهم که چند قدم جلوتر بود، از این حرف اخم کرد ولی برنگشت.
نانی با یه نگاه آخر به پادشاهی‌ای که پشت سر می‌ذاشت، آروم نفسش رو بیرون داد، شونه‌هاش رو صاف کرد، از پله‌ها بالا رفت و وارد هواپیما شد.
داخل کابین، فضا لوکس بود، طراحی‌شده برای راحتی خانواده سلطنتی، با صندلی‌های چرم کرم و تزئینات طلایی. نانی کنار پنجره نشست و اهم روبه‌روش نشست، در حالی که خدمه برای پرواز آماده می‌شدن.
وقتی موتورها به صدا دراومدن و هواپیما روی باند حرکت کرد، انگشتای نانی رو دسته صندلی جمع شد.
مقصد بعدی، سلورین بود.
پادشاهیِ مردی که مسخره‌ش کرده بود، چشمایی که خیلی بیشتر از چیزی که باید بهش فکر می‌کرد.
نمی‌دونست اون‌طرف ابرها چی منتظرشه. ولی از یه چیز مطمئن بود.
دیگه راه برگشتی نبود.
----
اسکای به سمت جتش راه افتاد، دو تا مارشالر هواپیما دو طرف نردبونی که می‌خواست ازش بالا بره وایستاده بودن. چند قدم قبل از انتهای نردبون وایستاد، حالت بدنش رو صاف کرد و یه سلام به هر دو مارشالر داد، بعد توی کابین تنگ رفت.
همین که در کابین با یه صدای نرم بسته شد، کلاه ایمنی رو سر کرد و توی حالت خلبان رفت.
«اسکایلر اف-۱۶، آماده مأموریت همراهی. آماده دریافت هواپیمای ورودی حامل شاهزاده‌های نرویا»
اسکای با آرامش از پشت ماسک اکسیژن از بخش رادیو گزارش داد.
انگشتاش با مهارت روی پنل کنترل حرکت کردن و کلیدهای لازم رو زد.
بیرون، یکی از مارشالرها علامت پرواز داد. اسکای از پشت شیشه بهش خیره شد و هر حرکت رو با دقت دنبال کرد.
موتور با قدرت کامل به صدا دراومد، یه آتش کنترل‌شده زیر دستای ثابت اسکای. یه بار دیگه ابزارها رو چک کرد. ارتفاع، گاز، سطح سوخت، هر کدوم دقیقاً جایی که باید باشه.
باند جلو کشیده شده بود.
«برج کنترل، این اسکایلر اف-۱۶، آماده پرواز. درخواست مجوز.»
اسکای تو رادیو اعلام کرد.
«اسکایلر اف-۱۶، اجازه پرواز داری. باد آرومه. باند ۲آ، ادامه بده.»
همون لحظه جواب گرفت.
آروم نفسش رو بیرون داد و گاز رو محکم‌تر گرفت.
«کپی. پرواز می‌کنم.»
با مهارت گاز رو جلو داد. جت به جلو پرید، چرخ‌ها روی باند پریدن. فشار باد به کابین می‌خورد، ولی اسکای ثابت موند، متمرکز.
سرعت سریع بالا رفت. منظره‌‌ی اطراف تار شد. دماغه هواپیما بالا اومد. با یه بلند شدن نرم، چرخ‌ها از زمین جدا شدن و جت به آسمون پرید.
پادشاهی سلورین توی دیدش کوچیک‌تر شد. اینجا بالا، تاجی نبود. تختی نبود. تاریخی نبود. فقط سکوت و آسمون.
اسکای جت رو تثبیت کرد، ارتفاع و سرعت رو تنظیم کرد و دوباره تو رادیو حرف زد.
«اسکایلر اف-۱۶ تو آسمونه. دارم به سمت مختصات دیدار برای دریافت هواپیمای ورودی نرویا میرم. تخمین دوازده دقیقه.»
به صفحه مأموریت نگاه کرد، جایی که مسیر واضح نشون داده شده بود.
اون‌طرف مرز، شاهزاده نانی بود، شاید تنها کسی که هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد دوباره باهاش روبرو بشه.
بالای ابرهای نرم، آسمون صاف و وسیع بود، یه کشش بی‌انتهای آبی که جت جنگنده سلورین مثل یه تیغه نقره‌ای ازش رد می‌شد.
اسکای نفسش رو ثابت نگه داشت، چشماش به صفحه رادار قفل بود.
«اسکایلر اف-۱۶، داری به حریم هوایی مرزی نزدیک می‌شی. هواپیمای دیپلماتیک نرویا دو دقیقه دیگه وارد کریدور مشترک می‌شه.»
«کپی.»
اسکای جواب داد، صداش ثابت بود. ابزارها رو دوباره چک کرد، ارتفاع رو تنظیم کرد و یه کلید زد تا با کانال دیپلماتیک مشترک بین دو پادشاهی همگام بشه. یه وزوز نرم اتصال رو تأیید کرد.
چند ثانیه بعد، یه هواپیمای نقره‌ای و سرمه‌ای از دور پیدا شد، مثل روح از ابرها بیرون اومد. بال‌هاش نشان طلایی نرویا رو داشت.
«اونا هستن.»
اسکای زیر لب گفت.
«اسکایلر اف-۱۶ به هواپیمای دیپلماتیک نرویا، این همراه شماست. ارتفاع و جهت رو نگه دارین. خوش اومدید به حریم هوایی سلورین.» اسکای با صدای واضح توی میکروفون اعلام کرد، چشماش به هواپیمای نزدیک‌شونده قفل بود.
تو هواپیمای نرویا، شاهزاده نانی کنار پنجره نشسته بود، با یونیفرم رسمی و درخشان. سکوت کابین فقط با صدای موتور و اهم که روبه‌روش نشسته بود و پوشه برنامه اون روزش رو ورق می‌زد، شکسته می‌شد.
«شاهزاده‌ها»
صدای خلبان از اسپیکر اومد.
«همین الان وارد حریم هوایی سلورین شدیم. جت جنگنده سلورین تماس بصری برقرار کرده و حالا داره همراهیمون می‌کنه.»
نانی غریزی به سمت پنجره چرخید.
و اونجا بود. شیک. متمرکز. موازی با اونا فقط توی چند متر فاصله پرواز می‌کرد.
اف-۱۶ فالکن، خاکستری تیره با لبه‌های کروم براق، نشان سلورین رو داشت.
بیرون، دو هواپیما با هماهنگی کامل حرکت می‌کردن، مثل دو شریک تو یه رقص ساکت.
چشمای اسکای از هواپیمای دیپلماتیک جدا نشد. حتی وقتی به پایگاه هوایی سلطنتی سلورین که از دور پیدا شده بود نزدیک‌تر می‌شدن، گرفتن کنترل‌ها محکم بود.
«برج کنترل، اسکایلر اف-۱۶ و هواپیمای نرویا تو رویکرد نهایی. آماده پروتکل فرود.»
اسکای تو رادیو اعلام کرد.
«کپی، اسکایلر. خدمه زمین و هیئت سلطنتی آماده استقبالن.»
وقتی پایگاه هوایی از پایین پیدا شد، دو هواپیما یه کم با هم پایین اومدن و به سمت باندهایی که توی دامنه کوه کنده شده بود پرواز کردن.
اسکای یه نگاه آخر به هواپیمایی که همراهیش می‌کرد انداخت، بعد آروم جت رو هدایت کرد و پشتش جا گرفت.
از توی کابین تنگش با سکوت نگاه کرد که هواپیمای نرویا فرود اومد.
«هواپیمای نرویا حامل شاهزاده نانی و شاهزاده اهم با ایمنی تو پایگاه نیروی هوایی سلطنتی سلورین فرود اومد.»
برج مراقبت اعلام کرد.
اسکای نمی‌دونست چرا، ولی یه آه راحت و آروم از لباش دراومد.
«اسکایلر اف-۱۶ درخواست پروتکل فرود. آماده فرود توی ده ثانیه. باند رو تأیید کن.»
اسکای تو رادیو گفت.
«باند ۲بی خالیه. ادامه بده، فرود بیا.»
برج اعلام کرد.
«کپی.»
کلیدهای لازم رو زد و چرخ‌ها رو پایین آورد. هواپیما آروم پایین اومد، موتورها با قدرت می‌چرخیدن. یه تکون نرم وقتی چرخ‌ها باند رو بوسیدن و جت آروم روی باند غلتید.
اسکای طبق راهنمایی مارشالر جت رو هدایت کرد و با دقت تو موقعیت پارک کرد تا زمانی که کامل وایستاد.
با یه صدای نرم، کابین باز شد. اسکای کلاه ایمنی و ماسک اکسیژن رو برداشت، موهای مشکیش از عرق خیس شده بود، چند تار به پیشونیش چسبیده بود.
از نردبون پایین اومد، چکمه‌هاش با صدای محکم به باند خورد. یونیفرم پرواز رو درآورد و به یکی از پرسنل های نظامی داد.
یکی از مارشالرها با یه مشت معمولی بهش سلام کرد که اسکای ساکت جواب داد.
نزدیک آشیانه هواپیما، کمیته استقبال رسمی از قبل جمع شده بود. نگهبانای سلورین تو حالت احتیاط وایستاده بودن، محاصره‌شده با چند تا افسر نظامی رده بالا و پرسنل سلطنتی با بهترین لباس‌هاشون.
ولی چشمای اسکای ازشون رد شد و روی هواپیمای نرویا قفل شد، جایی که دو تا شاهزاده از پله‌ها پایین می‌اومدن.
حتی از این فاصله، شناختش. شاهزاده نانی، با یونیفرم سرمه‌ای و رسمی نرویا، دستاش دستکش‌دار کنار بدنش با چهره‌ای ملایم و نرم.
سینه اسکای تنگ شد. واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد.
زیپ لباس پروازش رو تنظیم کرد، شونه‌هاش رو عقب داد، کلاه نظامی مشکیش رو سر کرد و شروع کرد به راه رفتن به سمت سلطنتی‌های تازه‌رسیده. عینک آفتابی خلبانی‌ش سر جاش نشست و چکمه‌هاش تیز رو باند صدا می‌داد.
این یه بازدید دیپلماتیک معمولی نبود. این شروع تمام جواب‌ها بود.
⊹ Ongoing... ⊹