Chapter 10 - part 2
@Wongrawhippedسینت با حال و روزی درهم و ناامید، سوار موتورش شد و به خونهای رفت که توش بزرگ شده بود. پدرش از دمِ در، پشت لیوان ویسکیش، نگاهش میکرد تا اینکه سینت اومد و روی صندلی روبهروش نشست.
«بالاخره اومدی خونه.» پدرش ساده گفت.
سینت شونه بالا انداخت و لیوان ویسکی رو از جلوی پدرش کشید و گذاشت وسط میز.
«بالاخره که باید یه روزی برمیگشتم.»
پدرش برای چند لحظه به چشمهاش خیره شد، بعد نفسش رو پُرفشار بیرون فرستاد.
«این دفعه دیگه چه غلطی کردی؟»
«چی؟»
«معلومه که دوباره داری از شین قایم میشی.»
همون لحظه گوشی سینت با دریافت پیامی صدا داد. سینت بهجای اینکه جواب پدرش رو بده، ترجیح داد پیام رو بخونه.
نوشته بود: «لطفاً برگرد خونه.»
پدرش پرسید: «از طرف اونه؟»
سینت سر تکون داد.
«بازم یه چیزایی رو به خودتت گرفتی و فرار کردی؟»
«نه دقیقاً. قضیه پیچیدهست.»
«خب، پیچیدگیش رو از بین ببر.»
«نمیدونم چطوری.»
«میتونی از فرار نکردن شروع کنی. بعضی وقتها جواب اینه که فقط وایسی و دیگه فرار نکنی.»
«واقعاً؟»
«مگه من پدرت نیستم؟»
سینت سر تکون داد.
«پس به حرفم گوش کن.»
پدرش دستش رو دراز کرد، لیوان رو برداشت و سرش رو اونقدر کج کرد تا آخرین قطرهی ویسکی که تهش مونده بود، روی زبونش ریخت.
«ریخت و قیافهت افتضاحه. برو یه دوش بگیر و قبل از اینکه برگردی، یه چیزی بخور.»
«ممنون، بابا.»
***
دو ساعت طول کشید تا سینت بالاخره به خونه برگشت.
همین که از در ورودی گذشت، افکار مختلف با سرعت توی سرش میچرخیدن. اشتیاق و دلتنگیای که برای شین داشت، با عذاب وجدان و ترس آلوده شده بودن. آرزو میکرد کاش میتونست از کاری که کرده بود پشیمون باشه.
خونه ساکت بود، اما حضور شین بهش جون دوباره میداد.
سینت حضورش رو حس میکرد. همهجا.
آرومآروم از پلهها بالا رفت و با هر قدم، سنگینی بیشتری روی پاهاش احساس میکرد.
هنوز به پاگرد پلهها نرسیده بود که درِ اتاقخواب مشترکش با شین باز شد.
شین از اتاق بیرون اومد.
سینت همین که اونو دید، شناختش. درست همونطور که از همون اول فهمیده بود، نانی، شینِ خودش نبود.
شین به طرز نفسگیری زیبا بود.
کافی بود سینت فقط یه بار توی چشمهاش نگاه کنه تا دنیای اطرافش پر از رنگ بشه. هوا تازهتر به نظر میرسید و نفس کشیدن براش راحتتر شده بود.
نفسش رو بیرون داد.
شین هم با هیجان منتظرش مونده بود و نگاهش میکرد؛ روی پنجهی پاهاش بالا و پایین میشد. یه تیشرت مشکی معمولی و شلوارک مشکی پوشیده بود. دستهاش دو طرف بدنش مشت شده بودن و لرزششون رو نمیتونست کنترل کنه.
اما اون جزئیات کوچیک باعث شد سینت همونجا خشکش بزنه؛ قلبش طوری میکوبید که انگار هر لحظه ممکن بود از سینهش بیرون بپره.
دور مچ دست راست شین، یه نخ قرمز باریک بسته شده بود.
امکان نداره...
سینت یه قدم به طرفش برداشت. با هر ثانیهای که میگذشت، ضربان قلبش تندتر میشد.
«نانی؟»
لبخند از روی صورت شین محو شد.
تلوتلوخوران عقب رفت و به دیوار خورد؛ از دستهای درازشدهی سینت فاصله گرفت.
چشمهای قهوهای و زیبای شین که همیشه پر از زندگی بودن، حالا زیر سایهی خیانت کدر شده بودن. نگاه درموندهش روی صورت سینت میچرخید و اشک داشت کمکم جلوی چشمهاش رو میگرفت.
«شین...»
صدای سینت لرزید.
«نه، صبر کن.»
«تو باهاش خوابیدی.»
صدای شین بهسختی به گوش میرسید؛ تقریباً یه زمزمه بود. صدای شکستهش درست بهاندازهی حالت صورتش دردناک بود.
«شین، عزیزم، گوش کن...»
«چرا انکارش نمیکنی؟ انکارش کن، سینت! چرا هنوز فراموشش نکردی؟ چرا منو به اسم اون صدا زدی؟!»
سینت با درموندگی سرش رو تکون داد.
«قضیه اونطوری که فکر میکنی نبود. اون...»
اما قبل از اینکه بتونه حرفش رو تموم کنه، شین با خشم حرفش رو برید.
«از اینکه منم، ناامید شدی؟ آرزو میکردی هیچوقت برنگردم؟»
«نه! هیچوقت! من هر روز دعا میکردم که برگردی پیشم.»
«بااینحال، باهاش خوابیدی.»
دست سینت ذرهذره به سمتش جلو رفت، اما شین با خشونت دستش رو پس زد.
«شین، میتونم بغلت کنم؟ دلم برات تنگ شده بود. بذار بغلت کنم.»
شین اشکهاش رو از چشمهاش پاک کرد.
«تو عاشقشی. وقتی فکر میکردی من اونم، نگاهت هیچ فرقی نکرد. همونطوری بهش نگاه میکردی که به من نگاه میکنی.»
«خب، باید چیکار میکردم؟ اون اینجا بود و اون همون تو بود.»
«نه! اون من نبود! اون هیچ شباهتی به من نداره! من شینم؛ بهترین دوست تو! اونم فقط نانیه. نانیِ لعنتیِ بینقص! اصلاً اون چه چیز خاصی داره؟!»
نگاه زهرآلودی به سینت انداخت و بعد با لحن آرومی، بدون ذرهای تردید، گفت: «میکشمش. به خدا میکشمش!»
با عصبانیت از کنار سینت رد شد و با سرعت از پلهها پایین رفت.
سینت قبل از اینکه شین بتونه از در ورودی بیرون بزنه، خودش رو بهش رسوند و شین رو گرفت.
بعد از ماهها، این اولین باری بود که دوباره لمسش میکرد. این اصلاً اون دیدار دوبارهای نبود که سینت توی ذهنش تصور کرده بود، اما همین که پوستشون به هم برخورد کرد، چشمهاش رو بست.
اما خیلی زود خوشحالیش تموم شد؛ چون شین تقریباً بلافاصله خودش رو با خشونت از دستش بیرون کشید.
«ولم کن!»
«کجا داری میری؟»
«میرم یه شکاف لعنتی توی این دنیای لعنتی پیدا کنم و نانی رو بکشم! من فکر میکردم که...» صداش شکست. «فکر میکردم عاشقمی.»
«هستم! بیشتر از هر چیزی توی این دنیا دوستت دارم. شین، تو رو خدا بذار بغلت کنم.»
«قرار بود من مهمترین آدم زندگیت باشم!»
«هستی.»
«پس اون چی؟»
سینت زبونش رو گاز گرفت و نتونست چیزی بگه.
«گمشو! من نمیخوام تو رو با هیچکس دیگهای شریک بشم. من هیچی ندارم! هیچی ندارم جز تو.»
«تو منو داری. همیشه هم منو خواهی داشت.»
«من نصف تو رو نمیخوام. من همهی تو رو میخوام، تمام و کمال. من...»
خشم روی صورت شین کمکم به طوفانی سهمگین تبدیل شد. «من با اسکای خوابیدم.»
بعد از گفتن این جمله مکث کرد؛ انگار میخواست تمام جزئیات فروپاشی سینت رو از نزدیک ببینه و هیچ لحظهای رو از دست نده.
«چی؟» سینت با ناباوری و صدایی خفه این کلمه رو به زبون آورد.
«خودت شنیدی. من با اسکای خوابیدم.»
سینت از سر تا پای شین رو نگاه کرد. شین میخواست طوری به نظر برسه که انگار از روی کینه این کار رو کرده، اما سینت لرزش دستهاش رو میدید. دلشکستگی توی چشمهاش رو میدید. حتی لرزش لبهای کوچیکش رو هم میدید که باعث میشد چونهش گاهی گود بیفته.
بالاخره فهمید شین باید چه عذابی رو تحمل کرده باشه.
سینت حتی نمیتونست فکر لمس شدن شینِ خودش توسط یه نفر دیگه رو تحمل کنه؛ حتی اگه اون یه نفر، نسخهای از خودش از یه دنیای دیگه بود.
درست مثل شین، دلش میخواست شکاف بزرگی توی تار و پود جهان ایجاد کنه و اسکای رو پیدا کنه.
فکش رو محکم به هم فشار داد.
«سرش رو از تنش جدا میکنم!»
«اوه، گمشو بابا!»
«چرا گذاشتی لمست کنه؟»
«تو دیگه از چی حرف میزنی؟! شاید من با اسکای خوابیده باشم، اما محاله بهت خیانت کنم و تو رو به اسم اون صدا بزنم!»
«من فکر کردم... نخ قرمز رو دیدم و خیال کردم اونه.»
حالت تهوع به سینت دست داد.
«من... پیشونیش رو هم میبوسیدی؟»
«الان این دیگه چه اهمیتی داره؟»
«بوسیدن پیشونی مخصوص خودمونه. با لقبهای عاشقونه هم صداش میکردی؟»
«نه. ولی لعنتی، با اینکه- سینت... بیخیال، این کار رو نکن. گریه نکن.»
«با هم دوستپسر بودین؟»
سینت بین اشکهاش پرسید.
«رابطهمون اونقدر جدی نبود.»
این جواب برای آروم کردن سینت کافی نبود.
«خیلی درد داره، شین.» شین لبهاش رو به هم فشرد و اشک روی صورتش جاری شد. فقط سرش رو تکون داد تا تأیید کنه که اون هم همینقدر درد میکشه.
سینت دیگه سعی نکرد دوباره بغلش کنه. شین هم دیگه تلاش نکرد ازش فرار کنه.
مدتی گذشت تا اینکه شین بالاخره حرف زد. صداش از اشک و بغض سنگین شده بود.
«حالا باید چیکار کنیم؟ از اینجا به بعد باید کجا بریم؟»
«نمیدونم.»
«نمیدونم چطوری فراموش کنم.»
«کاش میتونستن کاری کنن که همهچی رو فراموش کنیم.»
شین سر تکون داد و زیر لب گفت: «منم همینطور.»
سینت نفس عمیقی کشید.
«نمیدونم باید چیکار کنم یا چطوری از این ماجرا بگذرم و به زندگیم ادامه بدم، اما واقعاً دلم میخواد بغلت کنم. شین، میتونم بغلت کنم؟» دستهاش رو به امید در آغوش گرفتن شین باز کرد. «دلم برات تنگ شده... میخوام بغلت کنم.»
سینت انتظار داشت شین ردش کنه. این اولین باری نبود که شین برای تنبیه کردنش بهخاطر کارهایی که کرده بود، اجازه نمیداد لمسش کنه.
بااینحال، وقتی شین از در ورودی فاصله گرفت و خودش رو توی سینهی سینت جا داد، سینت غافلگیر شد.
بلافاصله دستهاش رو دور شین حلقه کرد و محکم اونو توی آغوشش گرفت؛ جوری که انگار میخواست ازش محافظت کنه و نذاره هیچچیزی بهش آسیب برسونه.
«دلم برات تنگ شده بود.» این رو کنار گردن شین، درحالیکه هنوز بغلش کرده بود، زمزمه کرد.
«خوشحالم که برگشتی خونه.»
«منم همینطور. خوشحالم که برگشتم خونه.»
«یه راهی پیدا میکنیم.»
شین نه حرفش رو تأیید کرد و نه مخالفتی نشون داد.
«دوستت دارم، شین.»
شین با لحن تلخی جواب داد: «و ظاهراً تعداد بیشماری نسخهی دیگه از من رو هم دوست داری.»
سینت آهی کشید.
آره، معلوم بود قراره مسیر طولانی و پرپیچوخمی در پیش داشته باشن.
ادامه دارد...