Chapter 10 - part 1

Chapter 10 - part 1

@Wongrawhipped

شین حتی قبل از اینکه چشم‌هاش رو باز کنه، می‌دونست که توی اتاق‌خواب خواهر کوچیکش خوابیده. وقتی توی اتاق چینگ‌چینگ می‌خوابید، پاهاش یه کم از تخت بیرون می‌زدن. سرش داشت از درد می‌ترکید و گلوش از شدت تشنگی می‌سوخت. دستش رو به سمت بطری آب روی میز کنار تخت دراز کرد و بعد از اینکه تمام آبش رو سر کشید، نفس‌نفس‌زنان نفسی تازه کرد.


بالاخره خونه بود! بالاخره برگشته بود!


همین که این حقیقت رو درک کرد، گرمای دلنشینی وجودش رو پر کرد. اگه سرش این‌قدر درد نمی‌کرد، از خوشحالی فریاد می‌کشید. فعلاً به لبخند زدن به عکس قاب‌شده‌ی چینگ‌چینگ بسنده کرد؛ عکسی که توش چینگ‌چینگ به بازوی شین و سینت آویزون شده بود.


سینت این عکس رو، همراه با عکسی که بعد از آشتی و دوباره به هم رسیدنشون به‌عنوان «اولین عکس دونفره‌شون» گرفته بودن، قاب کرده بود.


سینت.


قلب شین دو ضربان جا انداخت و برای لحظه‌ای نفس توی سینه‌ش حبس شد.


دلش براش تنگ شده بود. به‌اندازه‌ی برگ‌هایی که توی زمستون دلشون برای خورشید تنگ می‌شه. به‌اندازه‌ی آدم گرسنه‌ای که حسرت غذاخوردن رو می‌کشه.


و آره، شین هم گرسنه بود؛ از تنها چیزی که بهش انرژی و قدرت می‌داد، محروم شده بود.


سینت.

سینتِ خودش.


آخرین باری که شین اونو دیده بود، حرف‌های وحشتناکی بهش زده بود. دیگه نمی‌تونست حتی یک ثانیه‌ی دیگه صبر کنه تا همه‌چیز رو بینشون روشن کنه. باید به سینت می‌گفت که چقدر عاشقشه؛ عشقی به وسعت تمام دنیا، بی‌انتها و عمیق.


باید تمام شکل‌هایی که سینت رو دوست داشت، براش توضیح می‌داد؛ هم جنبه‌های خشونت‌آمیز عشقش رو و هم جنبه‌های لطیفش رو. هم بخش‌های ناخوشایندش رو و هم تمام لحظه‌های دلپذیر و شیرینش رو. هم اون قسمت‌هایی رو که باعث می‌شدن گریه کنه و هم اون‌هایی رو که شادی رو به وجودش هدیه می‌کردن.


شین حالا بیشتر از هر زمان دیگه‌ای مطمئن بود که سینت تنها کسیه که برای اون ساخته شده.


دیگه از آینده نمی‌ترسید، چون می‌دونست سرنوشتشون اینجا و توی تمام واقعیت‌های دیگه‌ای که بشر می‌شناسه، به هم گره خورده. اون‌ها برای هم ساخته شده بودن.


یکی از چیزهایی که شین از بازی کردن در نقش نانی یاد گرفته بود، این بود که نباید از احساساتش فرار کنه.


شاید نانی از نظر قدرت جسمی چندان قوی نبود، اما از نظر احساسی آدم محکمی بود. احساساتش رو تا آخرین حد ممکن تجربه می‌کرد؛ چه غم بود، چه شادی و چه عشق. هیچ‌وقت وانمود نمی‌کرد کسیه که نیست یا احساسی داره که واقعاً نداره.


شین هم می‌خواست مثل اون، احساساتش رو بی‌پرده و آشکار نشون بده. می‌خواست بدون هیچ قید و شرطی عشق بورزه؛ مخصوصاً حالا که می‌دونست سینت هم همین‌طوری عاشقش بود.


با عجله از اتاق‌خواب چینگ‌چینگ بیرون زد و به سمت اتاق‌خواب خودش و سینت رفت، اما صدای نرمی وسط راه متوقفش کرد؛ صدایی که ماه‌ها نشنیده بود.


«پی شین، بالاخره بیدار شدی.»


«چینگ‌چینگ!»


خواهرش رو توی آغوشش بلند کرد و با وجود سردرد وحشتناکش، دور خودش چرخوند.


چینگ‌چینگ خیلی کوچولو و ظریف بود و بوی پودر بچه می‌داد.


شین بالای سرش رو بوسید.


«دلم برات تنگ شده بود! خیلی زیاد! تو هم حتماً دلت برام تنگ شده بود، نه؟»


چینگ‌چینگ گفت: «نمی‌تونم نفس بکشم.»


شین فوراً ازش فاصله گرفت.


چینگ‌چینگ با لب‌های غنچه‌شده بهش خیره شد؛ همون حالتی که خبر می‌داد قراره یه جواب حاضر و آماده و زبون‌درازانه تحویلش بده.


«تو همیشه وقتی با پی سینت دعوات می‌شه، این‌طوری رفتار می‌کنی. وقتی با هم دعوا می‌کنین، هردوتون بیش از حد به من توجه می‌کنین، چون بدون همدیگه نمی‌دونین باید چیکار کنین.»


شین با شیطنت گونه‌هاش رو نیشگون گرفت.


«از کی این‌قدر زبون‌دراز شدی، هان؟»


سه ماه دور از خونه بود و خواهر کوچولوش توی همین مدت از قبل هم شیطون‌تر شده بود.


شین یاد سینت افتاد و پرسید: «راستی، سینت کجاست؟»


«پی سینت از خونه رفت بیرون.»


«چی؟»


«گفت باید یه سری سفارش رو صبح زود تحویل بده.» چینگ‌چینگ این بار لب‌هاش رو به شکل دیگه‌ای غنچه و آویزون کرد. «چشم‌هاش قرمز بودن. گفت یه مژه رفته توی چشمش، ولی من حرفش رو باور نمی‌کنم. فکر کنم به خاطر اینه که تو ناراحتش کردی.»


«باشه، خانم همه‌چیزدان! این چیزها رو از کجا یاد گرفتی؟ مامان کجاست؟»


«مامان اینجاست.» آنیا، درحالی‌که دو تا چمدون رو با خودش می‌کشید، از اتاقش بیرون اومد. «شین، قیافه‌ت جوریه که انگار دوباره تا نصفه‌شب نشستی بازی ویدیویی کردی.»


چینگ‌چینگ فوری از برادرش دفاع کرد.

«این کار رو نکرده، توی اتاق من خوابیده بود.»


آنیا نگاهی به شین انداخت و گفت: «با سینت دعوات شده.» این جمله رو طوری گفت که انگار داشت یه حقیقت مسلّم رو اعلام می‌کرد. بعد هم نگاهی بهش انداخت که به‌وضوح نشون می‌داد از نظرش مقصر این دعوا خودِ شین بوده.


«من دیگه حرفی باهات ندارم. درستش کن، شین! اون پسر توی این خونه همه‌ی کارها رو انجام می‌ده. از وقتی برگشته، خونه خیلی سرزنده‌تر شده. این وضعیت رو واسه من خراب نکن.»


شین با اعتراض گفت: «اون که خدمتکار شخصی تو نیست، مامان! تازه، چند ماهه گذشته. چطوری هنوز همه‌چی رو این‌قدر واضح یادت مونده؟ دلت برام تنگ نشده؟ نکنه نانی رو بیشتر از من دوست داری؟»


آنیا با اخم سرش رو کج کرد. «بهتره بری یه کم دیگه استراحت کنی. بهم قول بده که می‌تونی سه ماه از خودت مراقبت کنی.»


شین با تعجب گفت: «چی؟»


«اگه نمی‌تونی، همین الان با خودم می‌برمت.»


چینگ‌چینگ خندید و گفت: «اون‌وقت پی‌سینت دوباره گریه می‌کنه.»


آنیا لبخندی زد. آهی کشید و بهشون نزدیک‌تر شد؛ بی‌خبر از فکرهایی که با سرعت زیادی توی سر شین می‌چرخیدن.


به نظر می‌رسید مغز شین تازه از خواب بیدار شده بود و داشت کم‌کم همه‌چی رو کنار هم می‌ذاشت.


با احتیاط صدا زد: «مامان...»

قلبش فرو ریخت.

«کجا داری می‌ری؟»


جواب رو می‌دونست، اما بااین‌حال، وقتی چینگ‌چینگ با هیجان اعلام کرد که قراره برای گذروندن تعطیلات همراه پدرشون به چیانگ‌مای برن، شین از تعجب نفسش بند اومد.


احتمالاً رنگش پریده بود، چون آنیا نگران‌تر به نظر می‌رسید. «شین، حالت خوبه؟ می‌تونم سفر رو کنسل کنم.»


شین سرش رو تکون داد و احساس کرد دلش داره به هم می‌پیچه و حالش داره به هم می‌خوره. معده‌ش خالی بود، اما بااین‌حال، محتویات باقی‌مونده‌ش انگار داشتن با سرعت از روده‌هاش بالا می‌اومدن.


لعنت به این دنیا!

لعنت به کائنات!


با صدای گرفته‌ای گفت: «ببخشید، مامان.»


بعد با عجله به سمت دستشویی رفت. به‌زور تونست قبل از اینکه بالا بیاره، دو طرف کاسه‌ی سرامیکی توالت رو بگیره. اون‌قدر استفراغ کرد تا گلوش درد گرفت و چشم‌هاش شروع به سوزش و اشک ریختن کردن.


مادرش حتماً یه جایی وسط این ماجرا وارد دستشویی شده بود، چون کمکش کرد بلند بشه و یه لیوان آب بهش داد.


«دهنت رو بشور و آب رو بیرون بریز.»


با چشمانی تیزبین و مراقب نگاهش کرد تا مطمئن بشه شین همون کاری رو که گفته بود انجام می‌ده.


«حالا آب بخور.»


صبر کرد تا شین تمام آب لیوان رو بنوشه، بعد با لحن قاطعی اعلام کرد: «همینه که هست. من می‌مونم.»


«نه، نه، مامان. حالم خوبه. جدی میگم.»


«ولی خوب به نظر نمیای.»


«خوبم.»


شین می‌دونست برای اینکه دست از سرش برداره، باید بهش دروغ بگه. «دیشب یه کم مشروب خوردم. سینت عصبانی شد. برای همین با هم دعوامون شد.»


«شین ناروبت!»


نگرانی آنیا جاش رو به سرزنش داد.

«وقتی برگردم، با هم حرف می‌زنیم!»


«باشه.»


«و با سینت هم آشتی کن. اگه دیگه برات غذا نپزه، می‌خوای چیکار کنی؟ از گرسنگی بمیری؟»


شین گفت: «مامان، سینت خیلی بیشتر از یه آشپز و آچارفرانسه‌ست.»


«اینو می‌دونم.»


نگاه مادرش نرم‌تر شد. موهای شین رو از روی صورتش کنار زد و گفت: «برای همین می‌خوام باهاش آشتی کنی.»


شین نگاهش رو از مادرش دزدید. زیر اون نگاه موشکافانه‌، احساس می‌کرد به کوچیکی یه مورچه‌ست که زیر میکروسکوپ قرار گرفته.


«باشه.»


«دیگه باهاش دعوا نکن.»


«باشه.»


«مراقب همدیگه باشین. چشم به هم بزنی، برگشتیم.»


«باشه.»


«بیا اینجا.»

دست‌هاش رو باز کرد تا بغلش کنه.


شین معمولاً توی چنین موقعیتی چشم‌‌‌هاش رو توی حدقه می‌چرخوند و ازش فاصله می‌گرفت، اما لعنتی... واقعاً دلش برای مادرش تنگ شده بود... پس خودش رو توی آغوش گرمش انداخت.


«بچه‌ی خوبی می‌شم.»


گریه نمی‌کرد، اما اشک چشم‌هاش رو می‌سوزوند.

مادرش بوی تمیزی می‌داد؛ بوی صابون و آفتاب.


«دلم برات تنگ می‌شه.»

دلم برات تنگ شده بود...


دستش رو دراز کرد و خواهر کوچیکش رو هم به خودش نزدیک‌تر کشید.

«تو هم همین‌طور، وروجک کوچولو.»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


بعد از اینکه مادر و خواهرش رفتن، شین تاریخِ روی گوشی‌ش رو بررسی کرد. روی صفحه نوشته بود ششم ژانویه؛ چیزی که شک و تردیدهاش رو تأیید می‌کرد.


خسته و بی‌رمق روی تخت ولو شد و وقتی دید تخت برخلاف همه‌‌ی چیزهای اطرافش از هم نپاشیده، نفس راحتی کشید.


زمان به نقطه‌ی شروع برگشته بود و فقط خودش جابه‌جایی دنیاها رو به یاد داشت. جای تعجبی نداشت که سینت همون اول صبح از خونه بیرون زده بود.


وقتی با شین دعواش می‌شد، کارش این بود که ازش دوری کنه.


برای شین، سه ماه گذشته بود؛ سه ماه پر از اتفاقات مختلف که باعث شده بودن خاطره‌ی دعواشون کم‌رنگ‌تر بشه. اما برای سینت فقط چند ساعت گذشته بود.


شین ناله‌ای کرد و صورتش رو با کف دست‌هاش پوشوند. دوباره به دنیای واقعی خودش برگشته بود؛ دنیایی که مشکلات واقعی خودش رو داشت.


اینجا نمی‌تونست با قمار کردن خودش رو از دردسر نجات بده، چون عواقب کارهایی که انجام می‌داد، توی این دنیا باقی می‌موندن و به این راحتی‌ها از بین نمی‌رفتن.


توی دنیای اسکای و نانی همه‌چی چقدر راحت بود!


سر به سر گذاشتن اسکای مثل نفس کشیدن براش طبیعی بود. کنار زدن دیوارهایی که دور خودش کشیده بود، کار آسونی بود؛ چون می‌دونست اگه خرابکاری کنه، اون‌قدر توی اون دنیا نمی‌مونه که شاهد دوباره بالا رفتن همون دیوارها باشه.


جمع کردن گندی که به بار می‌آورد، به عهده‌ی نانی بود.


اما حالا، اینجا و توی همین لحظه، با خرابکاری‌ای روبه‌رو بود که خودش از قبل به جا گذاشته بود و باید جمعش می‌کرد.


دستش رو توی جیبش فرو برد و نخ قرمزی رو بیرون آورد که اسکای با دست‌های لرزونش توی جیبش گذاشته بود.


نخ رو بین انگشت‌هاش گرفت و مدام چرخوندش و براندازش کرد تا جایی که چشم‌هاش شروع به درد گرفتن کردن.


سریع پلک زد تا جلوی سرازیر شدن اشک‌هاش رو بگیره و هر احساسی رو که داشت توی گلوش بالا می‌اومد، به زور قورت داد.


باید همه‌چیز اون دنیا رو فراموش می‌کرد.


اسکای و نانی.

اسکای‌نانی.


قبل از برگشتن به دنیای خودش، تنها نگرانی شین این بود که نکنه سینت نانی رو به اون ترجیح بده. اما حالا دیگه لازم نبود نگران چنین چیزی باشه.


خط زمانی خودش رو ترمیم کرده بود. سینت قرار نبود نانی رو به یاد بیاره و شین هم باید اسکای رو فراموش می‌کرد.


شین مدتی به نخ قرمز خیره موند.

باید دورش می‌انداخت؟ یا از وسط پاره‌ش می‌کرد؟

فکر انجام دادن این کار، قلبش رو به درد می‌آورد.


این نخ قرمز یه زمانی برای آدم‌های زیادی، از جمله خود شین، معنای بزرگی داشت. تنها چیزی بود که از اسکای و زمانی که با هم گذرونده بودن براش باقی مونده بود.


با زحمت زیاد و کلی پیچ‌وتاب دادن به دستش، نخ رو دور مچ دست راستش محکم کرد.


بعد از کشمکش بین عقل و قلبش، دوش گرفت، دندون‌هاش رو مسواک زد و از پله‌ها پایین رفت تا چیزی بخوره.


توی خونه هیچ غذای آماده‌ای پیدا نمی‌شد؛ فقط یه مقدار نون و شیر داشت.

با اخم به داخل یخچال خیره شد.

توی سه ماه گذشته، هر روز غذاهایی در حد پادشاه‌ها خورده بود.


کاش قبل از برگشتن، یه کم پول به حسابم منتقل کرده بودم!


با وجود غرغر کردن‌هاش، وقتی روی میز وسط آشپزخونه نشست و مشغول خوردن همون غذای ساده شد، لبخندی روی لب‌هاش نشست.


مزه‌ی خونه رو می‌داد.

حس خونه رو داشت.

خونه جایی بود که سینت اونجا بود.


دفعه‌ی بعد، کائنات باید یه لطفی در حقش می‌کرد و سینت رو هم همراهش می‌آورد.

دلش می‌خواست کنار سینت غذاهای خوشمزه بخوره.

سینت شکموی بزرگی بود و حتماً از اون همه غذای شیک و مفصل خوشش می‌اومد.


دلش می‌خواست باهاش بیرون از شهر پیک‌نیک بره و بعد، کنار دریاچه با عشق و لطافت باهاش عشق‌بازی می‌کرد.


پیک‌نیک کنار دریاچه، اسکای و ترسو بودنش رو یادش می‌نداخت. اگه همه‌چی توی تمام دنیاهای موازی یکسان پیش می‌رفت، پس اسکای باید تا الان شین رو فراموش کرده بود. حتماً داشت با احتیاط دور نانی می‌چرخید، با تک‌تک رفتارهاش عشقش رو بهش نشون می‌داد، اما هنوز زیادی می‌ترسید که احساساتش رو به زبون بیاره.


شین درحالی‌که آروم‌آروم نونش رو می‌جوید، به این فکر کرد که چقدر ناعادلانه‌ست اگه اسکای رو به‌خاطر این موضوع ترسو صدا کنه؛ چون دوست داشتنِ کسی، بدون اینکه انتظار داشته باشی اونم دوستت داشته باشه، خودش شجاعت می‌خواد. عشق اسکای به نانی، از این نظر، عشق پاکی بود.


بعد از صبحونه، دوباره روی تخت دراز کشید و به فکر فرو رفت. به سینت، نانی و اسکای فکر کرد. بعد به سینت زنگ زد.


«من بهت آسیب زدم، پس لیاقتت رو ندارم.»

این دقیقاً از اون طرز فکرهای همیشگی سینت بود. تامنیتیت... جواب تلفنش رو نداد.


شین براش یه پیام فرستاد.

«لطفاً برگرد خونه.»


‌ ‌ ‌ ‌ ‌***


وقتی سینت از خواب بیدار شد، دنیا به شکلی فریبنده آروم بود. همین بهش می‌فهموند که یه آشوب تازه در راهه. همین بهش می‌گفت که هرج‌ومرج زیبای زندگیش دوباره بهش برگشته.


شین کنارش نبود، اما سینت می‌تونست حضورش رو یه جایی توی خونه حس کنه. یه جایی توی این دنیا. نیمه‌ی گمشده‌ش دوباره پیدا شده بود و حالا وجودش بار دیگه کامل بود.


اولین چیزی که به سراغش اومد، شادی‌ای بود که مثل انفجار دینامیت به جونش افتاد. خوشحال بود؛ اون‌قدر خوشحال که کم‌کم احساس عذاب وجدان کرد. انگار به‌جای اینکه از برگشتن شین جشن بگیره، داشت به رفتن نانی ادای احترام می‌کرد.


نانی واقعی بود. واقعاً وجود داشت، اینجا بود و سینت باهاش چیز زیبایی رو تجربه کرده بود.


اشک‌هایی که بی‌اختیار از چشم‌هاش سرازیر می‌شدن رو پاک کرد و روی تخت نشست؛ هم‌زمان با میگرنی که داشت سراغش می‌اومد و قلبی که محکم و بی‌وقفه توی سینه‌ش می‌کوبید، دست‌وپنجه نرم می‌کرد.


قبل از اینکه با شین روبه‌رو بشه، باید ذهنش رو مرتب می‌کرد. اینکه همین حالا بره سراغش، درحالی‌که دلش هنوز برای یه نفر دیگه تنگ شده بود، بی‌احترامی به شین محسوب می‌شد. شین فقط کافـی بود یه نگاه بهش بندازه تا همه‌چیز رو بفهمه. سینت نمی‌تونست چنین ریسکی بکنه.


اما درست جلوی در، با شوکی روبه‌رو شد که شکل و شمایل چینگ‌چینگ رو داشت!


با چشم‌هایی گرد‌شده از تعجب، همون‌جا خشکش زد. چینگ‌چینگ با ست لباس خواب بامزه‌ای که روش پر از پرنسس‌های دیزنی بود، روی نوک‌پا از اتاق خوابش بیرون اومد.


«هیسسس.»


انگشت اشاره‌ی کوچولوش رو روی لب‌های حتی کوچیک‌ترش گذاشت.


«پی‌شین هنوز خوابه.»


«چینگ‌چینگ؟ تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ چطوری...؟»


شونه بالا انداخت.

«نمی‌دونم. چشم‌هاش رو بست و...»


«نه، نه. این‌جوری نیست... بی‌خیال.»

سینت خم شد و بغلش کرد.

«دلم برات تنگ شده بود.»


چینگ‌چینگ خودش رو از بغلش بیرون کشید تا به صورت سینت نگاه کنه.


«ما که هنوز نرفتیم.»

بعد اخم‌هاش عمیق‌تر شد.

«پی‌سینت، گریه کردی؟»


«نـ... نه. یه مژه رفته توی چشمم.»


«به‌خاطر اینه که دیشب با پی‌شین دعوات شد؟»


همین کافی بود تا سینت بفهمه دنیا دوباره یه بلایی سرشون آورده. به گوشی‌ش نگاه کرد و همین که تاریخ رو دید، زیر لب فحش داد.


چینگ‌چینگ فوراً گفت: «پی‌سینت حرف بد زد!»


«به کسی نگو، تا منم برات بستنی بخرم.»


«این که عادلانه نیست. من دارم می‌رم چیانگ‌مای.» درست می‌گفت.


«پس وقتی برگشتی، به‌اندازه‌ی یه هفته برات بستنی می‌خرم.» صدای آنیا از پشت سرش اومد.


«این شامل منم می‌شه؟ چون منم شنیدم چی گفتی!»


سینت با شنیدن صدای آنیا صاف ایستاد. درحالی‌که از خجالت پشت سرش رو می‌خاروند، لبخند زد.


«ببخشید.»


آنیا درحالی‌که هنوز لبخند می‌زد، سرش رو تکون داد. «این‌قدر زود از خونه کجا می‌ری؟ می‌خوای با ما بیای؟»


چینگ‌چینگ بی‌معطلی جواب داد: «با پی‌شین دعواش شده.»


«چینگ‌چیییینگ!»


«تازه، گریه هم کرده.»


وقتی سینت دوباره به آنیا نگاه کرد، لب‌های آنیا به هم فشرده شده بودن. با دلسوزی نگاهش کرد و بعد چشم‌هاش رو به سمت اتاق چینگ‌چینگ چرخوند. «لازم نیست هر بار که با هم دعواتون می‌شه، فرار کنی.»


«من فرار نمی‌کنم.»


واقعاً هم فرار نمی‌کرد. واقعاً قصدش این نبود. «فقط باید چندتا سفارش رو صبح زود تحویل بدم.»


آنیا طوری نگاهش کرد که انگار حرفش رو باور نکرده، اما درحالی‌که چینگ‌چینگ رو به خودش نزدیک می‌کرد، سر تکون داد.


«زیاد طولش نده. مواظب خودت باش.»


«ممنون، مامان.»


سینت با عجله از اونجا دور شد و همین که در ورودی پشت سرش بسته شد، نفسش رو بیرون داد.


سوار موتورش شد و با سرعت راه افتاد. باد سرد به گوش‌هاش می‌کوبید و اون همچنان پیش می‌رفت.


من فرار نمی‌کنم.

این جمله رو مدام با خودش تکرار می‌کرد، درحالی‌که تصویر خونه توی آینه‌ی بغل موتورش هر لحظه کوچیک‌تر می‌شد.


از خیابون‌های آشنایی گذشت که درخت‌های بلند و باریک دو طرفشون ردیف شده بودن. از کنار غذاخوری‌های موردعلاقه‌ش رد شد و بعد از کنار اون خونه‌ی بزرگ عاجی‌رنگی گذشت که یه روز به شین قول داده بود بالاخره براش بخره.


تقریباً به مقصدش رسیده بود که تازه فهمید ناخودآگاه داشت کجا می‌رفت.


Taste of the universe

طعم جهان.


اینجا دنبال چی می‌گشت؟ جواب؟

همون‌طور که حدس می‌زد، رستوران ناپدید شده بود. سینت زیر لب فحشی داد و موهاش رو از جلوی صورتش کنار زد.


باشه، شاید واقعاً داشت فرار می‌کرد.


قلبش تند می‌زد و عرق، پیراهنش رو به پشتش چسبونده بود. حال و روزش افتضاح بود؛ یه افتضاحِ تمام‌عیار. می‌ترسید وقتی شین بهش نگاه کنه، همون آدمی رو ببینه که پشت سرش جا گذاشته بود.


سینت قرار بود عوض شده باشه. قرار بود به آدمی تبدیل بشه که شین بتونه با افتخار بگه مال خودشه؛ کسی که شین از داشتنش احساس غرور کنه.


یه آدم بهتر و متعادل‌تر نباید عاشق نانی می‌شد، اما سینت شده بود. چون همون‌طور که شین گفته بود، اون هیچ کنترلی روی احساساتش نداشت.


اگه قرار بود اوضاع همین‌طور پیش بره، شین هیچ‌وقت سینت رو لایق خودش نمی‌دونست.

Report Page