Chapter 3
skunanuغرش جنگنده‌ی F16 Falcon تو آسمونای پادشاهی سلورین پیچید و با اجرای بی‌نقص فرمیشن چهارتایی، صدای تشویق و دست زدن تماشاگرها بلند شد.
بعد از اون جنگنده‌ها به آرومی سرعتشون رو کم کردن.
صدای گرفته‌ی خلبان وونگراوی از بیسیم پخش شد:
+ «اسکایلر - F16 از اسکادران ایگل هستم، درخواست اجازه‌ی فرود فوری روی باند پادشاهی سلورین.»
صدای خش‌دار خلبان توی رادیو پیچید.
توی برج مراقبت، مأمورای ترافیک هوایی سلورین رادار رو چک کردن و یه باند آزاد رو تأیید کردن.
یکی از کارمندها جواب داد: «اسکایلر - F16، اجازه فرود داری. باند 2B، موقعیت چهارم.»
+ «دریافت شد.»
خلبان کوتاه جواب داد و بعد بیسیم ساکت شد.
هواپیما وارد مسیر نهایی شد، و بعد از دریافت سیگنال تأیید از افسر فرود، به نرمی روی باند پایگاه نشست.
از روی سکوی سلطنتی، شاه ساروت، امگای پادشاهی سلورین، صاف وایستاده بود، و نگاهش از پشت عینک آفتابی مشکی برق می‌زد.
کنار اون دختر امگاش، ملکه‌ی مادر جولی، با افتخار دست می‌زد و نگاهش به پسر بزرگش بود که هواپیما رو فرود می‌آورد.
یونیفرم‌هاشون صاف بود، مشکی خالص نظامی سلطنتی سلورین با تزئینات طلایی و ردیف مدال‌های افتخاری که روی سینه‌شون می‌درخشید.
پادشاه دست‌های دستکش‌دارش رو روی نرده گذاشت، قیافه‌ش آروم ولی پر از افتخار بود.
وقتی مانور نهایی تموم شد، کابینِ جنگنده با صدای آرومی باز شد و خلبان رو نشون داد.
صدای تشویق جمعیت بلند شد.
کاپیتان اسکای وونگراوی، شاهزاده‌ی سلورین، از نردبون پایین اومد، کلاه ایمنی زیر بغلش بود.
صورتش هنوز نصفه با ماسک تاکتیکی پوشیده بود.
چشمای تیزبینش جمعیت رو نگاه کرد.
کوچک‌ترین شاهزاده سلورین، جمینای نوراویت، به سمت برادر بزرگش رفت، به نشونه‌ی پیروزی مشت‌هاشون رو آروم به هم‌زدن و بعد با هم از بین جمعیت به سمت سکوی اصلی رفتن، جایی که بقیه اعضای خانواده سلطنتی منتظر بودن.
اونا افتخار سلورین بودن.
دو آلفایی که برای اولین بار توی نسل سلطنتی امگای غالب به دنیا اومده بودن.
مردم عاشقشون بودن.
ارتش بهشون احترام می‌ذاشت.
اسکای و جمینای کنار هم تو یونیفرم پروازشون بین جمعیت تشویق کننده‌ها قدم می‌زدن، و با تکون دادن دست ها و سرشون جواب می‌دادن.
آسمون‌های سلورین همیشه برای اونا بود.
پشت خانواده سلطنتی، شاهزاده فیلم راچانون، یه امگا، با دو انگشتش سوت بلندی زد که بالافاصله همسر آلفاش، شاهزاده نامتان تیپناری، گونه‌ش رو نیشگون گرفت تا آروم بگیره.
فیلم اخم کرد در حالی که نامتان با محبت خندید، لحظه‌ای که اون جو رسمی رو سبک کرد.
ساروت از سکو پایین اومد و به سمت دو آلفا رفت، اونا رو تو یه بغل محکم و پرافتخار کشید. جولی فوری بهشون ملحق شد و یه بغل خانوادگی شکل گرفت.
* «بهت تبریک میگم بابت تکمیل کردن دوره‌ی آموزش با اسکادران ایگل توی پادشاهی ریکسندار.»
ساروت گفت و موقعی که عقب کشید، با یه لبخند پرافتخار به نوه‌ی بزرگش نگاه کرد.
اسکای ماسکش رو برداشت و خطوط جذاب صورتش که زیرش قایم شده بود پیدا شد.
چشمای تیز و باریک، بینی بلند، لب‌های پر، و پوست بی‌نقص و روشن.
چهره‌ای که خیلی‌ها بهش غبطه می‌خوردن.
+ «ریکسندار متحد خوبی بود. حمایتشون بهمون کمک کرد یه اسکادران جدید بسازیم. با این، ارتش سلورین قوی‌تر از همیشه‌ست.»
اسکای آروم گفت، کنار پادشاه ساروت راه رفت و برای جمعیتی که برای جشن پایان دوره آموزشش جمع شده بودن دست تکون داد.
خانواده سلطنتی با وقار توی مسیر تعیین شده حرکت کردن، هرچند چهره‌ی اسکای سرد و تیز موند ولی لبخند جذاب همیشگیش رو داشت.
یه دفعه چشمش به پسر کوچیکی افتاد که لباس پرواز تقلیدی شبیه خودش پوشیده بود. با یه گرمای نادر توی چشماش، موهای پسر رو بهم ریخت و جلوش زانو زد.
شاهزاده وونگراوی نشان اسکایلر - F16، نشان مخصوص خودش رو که به لباسش چسبیده بود، درورد و به پسر داد.
+ «مطمئن می‌شم وقتی بزرگ شدی تو واحد نظامی ببینمت.»
اسکای با یه لبخند کوچیک گوشه‌ی لب‌هاش گفت.
دوربین‌ها بی‌وقفه فلش زدن و اون لحظه دل‌انگیز رو ثبت کردن.
بعد، با یه سر تکون دادن، اسکای بلند شد و به سمت ون مشکی براقی که منتظر خانواده سلطنتی بود، راهش رو ادامه داد.
بعد از پنج سال آموزش رزمی، بالاخره آماده بود با مهارت‌هاش به پادشاهی خدمت کنه. حالا با درجه کاپیتان، جزو بالاترین افسرها توی ارتش سلطنتی سلورین بود و همچنین افتخار ارتش و مردم.
توی ون، جولی سکوت رو شکست.
' «یه دعوت‌نامه گرفتیم.»
اعلام کرد و نگاهش رو به پسرش داد.
اسکای کنار مادر و پدربزرگش نشسته بود، در حالی که خواهر و برادراش تو یه ماشین دیگه پشت سرشون میومدن.
+ «دعوتنامه‌ی چی؟»
اسکای پرسید، در حالی که زیپ لباس پروازش رو کمی باز کرد، چشمای تیزبینش بین پدربزرگ و مادرش چرخید.
جولی تبلت رو به پسرش داد.
صفحه از قبل باز بود، موضوع ایمیل پررنگ و بلند توی صورت اسکای خورد.
دعوت‌نامه: گالای خیریه پادشاهی نرویا
فک اسکای سفت شد وقتی عنوان رو خوند.
+ «نمیرم.»
آلفا کوتاه گفت، تبلت رو به دست‌های مادرش پس داد.
جولی به پدرش نگاه کرد.
هر دو یه نگاه به هم انداختن.
ساکت، ولی با معنی.
' «پسرم، می‌فهمی که این می‌تونه اتحادمون با نرویا رو قوی‌تر کنه؟»
جولی با نرمی گفت، لحنش با دقت تنظیم شده بود.
اسکای جواب نداد.
نگاهش به منظره‌ای که از پنجره‌ی ماشین می‌گذشت قفل شد.
' «حالِ پادشاه ناوین داره بدتر می‌شه»
جولی آروم ادامه داد.
' «و می‌دونی چقدر به پدربزرگت نزدیکه. این فقط سیاست نیست، این شخصیه.»
باز هم اسکای چیزی نگفت.
ولی سکوتش بلندتر از هر بحثی حرف می‌زد.
جولی آروم نفسش رو بیرون داد، مطمئن نبود باید بیشتر فشار بیاره یا نه.
اون پسرش رو می‌شناخت.
وقتی تصمیمش رو می‌گرفت، به ندرت عوضش می‌کرد.
ولی می‌دونست یه چیز عمیق‌تر زیر این مقاومت آروم درحال جوشیدنه.
ساروت کمی به جلو خم شد، بازوهاشو روی هم گذاشت و نیم‌رخ سفت نوه‌ش رو نگاه کرد.
* «اسکای»
ساروت با صدای پایین ولی محکم گفت.
* «این یه دستور نیست، ولی مهمه. نرویا الان تو یه نقطه‌ی شکننده‌ست. شوراشون دنبال یه اتحاده. اگه بریم، با این‌کار پیام اتحاد و قدرت می‌فرستیم.»
+ «من اون پیغام رو توی آسمون فرستادم، اسکادرانی که از ریکسندار برگردوندیم رو دیدن. این کافی نیست؟»
اسکای جواب داد، هنوز به تار شدن درختا و ساختمون‌های بیرون نگاه می‌کرد.
چهره‌ی جولی نرم شد.
' «اون پیغام از یه سرباز بود. کلی چیزی که حالا لازم دارن اتحادیه که قدرتشون رو نگه داره.»
اسکای تکون نخورد، ولی یه چیزی توی فکش جابه‌جا شد.
این فقط وظیفه نظامی نبود.
امتناعش فقط سیاسی نبود و مادرش حسش می‌کرد.
+ «نمی‌تونم قول بدم، هنوز برای مأموریت صلح توی مرز آوارینث-نرویا به من نیاز دارن.»
ساروت آهی کشید و شقیقه‌ش رو مالید، معلوم بود از لجبازی نوه‌ش خسته شده.
' «این ربطی به وظیفه نظامی نداره، نه؟»
جولی پرسید، بازوهاشو روی سینه‌ش گذاشت.
نگاهش تیز شد.
' «با یکی از شاهزاده‌ها کینه شخصی داری، نه؟»
اسکای جواب نداد.
فکش سفت شد و نگاهش به مناظر بیرون پنجره قفل موند.
جولی منتظر موند، قیافه‌ش یه کم نرم شد.
' «پنج سال گذشته، اسکای. هر چیزی که بینتون اتفاق افتاده، فکر نمی‌کنی دیگه وقتشه ولش کنی؟»
اسکای زیر لب پوزخند زد، ولی هیچ شوخی‌ای در کار نبود.
+ «تو اونو مثل من نمی‌شناسی.»
ساروت به سمت نوه‌ش برگشت، ابروهاش جمع شد.
* «اسکای!»
شاهزاده بالاخره بهشون نگاه کرد، چشماش سرد ولی پر از یه چیز عمیق‌تر، یه چیز حل‌نشده بود.
اسکای با صدای پایین گفت: «اون منو تحقیر کرد. اون موقع مثل یه جوک باهام رفتار کرد، انگار متولد شدن تو یه خانواده امگا شرم آوره! بعدشم قبل از اینکه بتونم چیزی بگم غیبش زد. قبل از اینکه بتونم توی صورتش تف کنم که من آلفام. فقط غیبش زد.»
' «نوجوون بودین، و حالا هر دوتون بزرگ شدین. تو عوض شدی، شاید اونم عوض شده باشه.»
جولی با نرمی جواب داد.
اسکای دوباره نگاهش رو از مادر و پدربزرگش گرفت و دوباره به بیرون خیره شد.
ساروت با صدای محکم ولی آروم گفت: «چیزی بیشتر از سیاست تو خطره، اسکای. پادشاه ناوین رهبر محترمیه. همچین فرصتی هم همیشه پیش نمیاد. اگه شانسی برای ساختن یه چیز پایدار بین پادشاهی‌هامون باشه، چیزی که به جنگ ختم نشه، با تو شروع می‌شه.»
چند لحظه گذشت.
بالاخره اسکای تو صندلیش لم داد، چشماش رو برای یه لحظه بست.
+ «بهش فکر می‌کنم.»
جولی یه لبخند کمرنگ زد، و به پدرش نگاه کرد.
جواب اسکای نه «آره» بود و نه «نه»، و این برای حالا کافی بود.
وقتی ون به کاخ رسید، اسکای سریع پیاده شد، معلوم بود کلافه‌ست.
مادرش چیزی نگفت، اجازه داد توی سکوت جلوتر بره.
فیلم دنبال برادرش دوید و با شیطنت روی کمرش پرید.
اسکای یه کم تکون خورد ولی سریع خودش رو تنظیم کرد تا وزن خواهرش رو تحمل کنه.
بعضی از خدمه کاخ جا خوردن، ولی به بازیگوشی این خواهر و برادر عادت کرده بودن.
نامتان و جمینای با سرگرمی سرشون رو تکون دادن و دنبالشون راه افتادن، در حالی که ساروت و جولی با فاصله کمی پشت سرشون بودن.
همه‌شون با هم لبخند زدن، با دیدن رابطه نزدیک بزرگ‌ترین آلفا و بچه وسطی امگا دلشون گرم شد.
«مامان و بابابزرگ دوباره اذیتت کردن؟»
فیلم در حالی که گونه اسکای رو آروم فشار داد، پرسید.
آلفا با حرف جواب نداد، فقط آروم زمزمه کرد.
فیلم سرش رو کج کرد، با کنجکاوی به برادرش نگاه کرد.
«می‌شه دو تا آلفا با هم ازدواج کنن؟»
فیلم پرسید، چون از دعوت‌نامه پادشاهی همسایه خبر داشت.
اسکای همون لحظه جواب نداد.
راهش رو ادامه داد، فیلم رو راحت روی پشتش حمل کرد، ابروهاش زیر سایه عینک آفتابیش جمع شده بود.
+ «بستگی به پادشاهی داره، بعضیا اجازه میدن. اما اکثرا نه.»
اسکای بالاخره زیر لب گفت.
«ولی ما مثل اکثرا نیستیم»
فیلم گفت و چونه‌شو روی شونه اسکای گذاشت.
«سلورین رو بابابزرگ اداره می‌کنه و اون امگاست.»
اسکای آروم جواب داد: «پادشاهی ما جزو معدود پادشاهی هایی هستش که اجازه میده چون هیچ شورای سلطنتی کنترلمون نمی‌کنه.»
فیلم لباش رو غنچه کرد، فکر کرد.
«منطقیه. قوانینمون از خیلیا پیشرفته‌تره، شاید چون براشون تهدید به حساب نمیایم.»
اسکای یه پوزخند کمرنگ زد.
+ «داری مثل مامان حرف می‌زنی.»
«مامان بیشتر وقتا راست میگه. تو فقط از این خوشت نمیاد که مامان ثابت می‌کنه اشتباه کردی.»
جمینای از پشت سرشون خندید.
- «راست میگه.»
اسکای چشماش رو چرخوند ولی بحث نکرد.
وزن فیلم رو یه کم تنظیم کرد و دوباره حرف زد، این‌بار آروم‌تر.
+ «ازدواج دو تا آلفا مشکل نیست. مشکل زمانی به‌وجود میاد که یکی زورگو باشه و اون یکی قربانی.»
فیلم پلک زد.
«این درباره اون شاهزاده‌ست؟»
اسکای جواب نداد، و سکوتش همه‌چیز رو گفت.
فیلم با سر تکون دادن گفت: «ولی اهم خوبه، توی آکادمی همکلاسیم بود.»
اسکای سرش رو تکون داد.
+ «اون نه. برادر بزرگش.»
توی اون لحظه، نامتان هم به گفت‌وگو پیوست.
«منظورش شاهزاده نانیه.»
اسکای سر جاش وایستاد.
جمینای و فیلم یه نگاه گیج به هم انداختن.
- «بابابزرگ ناوین یه نوه دیگه هم داره؟»
جمینای با ابروهای جمع‌شده پرسید.
فیلم سرش رو تکون داد، از کمر اسکای پایین پرید.
اسکای عینکش رو درآورد و زیپ یونیفرم پروازش رو باز کرد، و دور کمرش گره داد.
زیرش، یه زیرپوش نازک و بدون آستین به هیکل پهنش چسبیده بود.
روی مبل چرم بزرگ توی سالن اصلی کاخ لم داد.
نامتان وقتی روی مبل روبه‌رو نشست، گفت: «آخرین چیزی که شنیدم، اون شاهزاده داشت خارج درس می‌خوند.»
فیلم کنارش مچاله شد، مثل کوآلا بهش چسبید.
جمینای روی دسته مبل کنار اسکای نشست، به برادر بزرگش نگاه کرد.
- «باهاش دعوات شده؟»
جمینای با تعجب پرسید. «فکر نمی‌کردم یکی به منظمی تو دعوای شخصی راه بندازه.»
اون شوخی می‌کرد، ولی اسکای لبخند نزد.
+ «چون تو یه خونواده سلطنتی امگا به دنیا اومدم بهم از بالا نگاه کرد، حتی قبل از اینکه به سن کافی برسیم که جنسیت ثانوی‌مون رو بدونیم.»
اسکای از بین دندون‌های قفل‌شده گفت، اون خاطره هنوز توی ذهنش واضح بود.
- «وای، واقعاً انقدر بد بود؟»
جمینای با کلافگی از خودش پرسید.
نامتان سرش رو تکون داد: «تعجبی نداره، این‌جوری رفتار کرد چون تو یه خونواده سلطنتی آلفا به دنیا اومده. ولی مغرور بودن و زورگو بودن دو تا چیز جداست. نرویا همیشه توسط آلفاها اداره شده. احتمالاً با این فکر که از همه بهتره بزرگ شده.»
فیلم و جمینای ساکت شدن، اجازه دادن بزرگ‌ترا حرف بزنن.
«گذاشتی اذیتت کنه؟»
فیلم با نگرانی تو صورتش پرسید و به اسکای نگاه کرد.
+ «ساکت موندم. همه بهم بد نگاه می‌کردن، ولی برام مهم نبود. تمرکزم روی درس بود، به هر حال سال آخر بود.»
اسکای با شونه بالا انداختن گفت، و هر دو خواهر و برادر با تحسین نگاهش کردن.
- «دفعه بعد که ببینیش، باید سرت رو بالا بگیری و نشونش بدی! نشونش بدی که دیگه اون امگایی نیستی که مسخره‌ش کرد.»
اسکای با این حرف آروم خندید.
به مبل لم داد، بازوهاش رو پشت سرش تکیه‌گاه کرد، چشماش رو برای چند لحظه بست و نفسش رو بیرون داد.
اسکای زیر لب گفت: «این برای سال‌ها پیش بود. احتمالاً حتی منو یادش نمیاد.»
«ولی تو یادته.»
نامتان با جدیت و نرمی گفت.
اسکای جواب نداد.
لازم نبود.
جمینای بازوهاش رو بالای سرش کشید.
- «خب، اگه توی مراسم خیریه پیداش بشه، امیدوارم آماده باشه تا با یه ورژن خیلی متفاوت از تو روبه‌رو بشه.»
نامتان پوزخند زد: «پشیمون می‌شه که افتخار سلورین رو دست‌کم گرفته.»
+ «قرار نیست دراما درست کنم این درباره زندگی شخصی من نیست. درباره دیپلماسیه.»
اسکای درحالی که بلند می‌شد، گفت.
«آره، دیپلماسی با نگاهای یواشکی و لبخندای مغرور.»
نامتان سعی کرد اذیتش کنه.
اسکای پوزخند زد.
+ «با اون؟ خیال‌بافیات رو برای خودت نگه دار.»
فیلم خندید و با نامتان موافقت کرد: «آره، آره. ولی این‌بار دیگه اون دانش‌آموز ساکت دبیرستانی نیستی.»
- «بیا فقط به‌عنوان نماینده‌های سلورین بریم»
جمینای پیشنهاد داد.
- «نه به‌عنوان کاندید های ازدواج یا هر چی. منم باهات میام. اگه واقعاً اونجاست، می‌خوام قیافه‌ش رو ببینم وقتی که می‌فهمه تو حالا کی هستی.»
اسکای چیزی نگفت، ولی نگاه پشت چشماش به اندازه کافی حرف می‌زد.
سپس زیر لب زمزمه کرد: «حتی اگه من و اون آخرین آدمای روی زمین باشیم، هیچ‌وقت به‌عنوان همسر انتخابش نمی‌کنم.»
⊹ Ongoing... ⊹