Chapter 1
skunanuموقعی که بلندگوهای فرودگاه اعلام کردن پرواز از «پادشاهی کوال» رسیده، فورث ناتاوات روی نوک پاهاش ایستاده بود و از شدت هیجان نمی‌تونست خودش رو کنترل کنه.
توی دستش یه پلاکارد گرفته بود که اسم شاهزاده پادشاهی‌شون پررنگ روی اون نوشته شده بود.
مردی که همیشه برای اون مثل یه برادر بزرگتر بود، بالاخره بعد از سال‌ها زندگی کردن توی خارج، به پادشاهی نروویا برمی‌گشت.
بین جمعیت مسافرا که وسایلشون رو همراه خودشون از درهای خروجی می‌کشیدن، یه هیکل بلند و لاغر پیدا شد.
یه عینک آفتابی مشکی چشماش رو پوشونده بود، و با یه حرکت مطمئن، انگشت‌هاش رو تو موهای قهوه‌ای تیره و کوتاه و نرمی که حالا داشت، کشید.
چشمای فورث برق زد.
دستش رو بالا برد و با هیجان تکون داد.
* «نانی!»
صداش کرد.
مرد با شنیدن اسمش وایستاد، لباش به یه لبخند روشن خم شد و همون‌قدر پرهیجان متقابلا دست تکون داد.
+ «فورث! واقعاً اومدی!»
شاهزاده نانی هیرانکیت از نروویا، که حالا یه طراح مد تازه‌کار با مدرک کارشناسی مد بود، با خنده خودش رو بهش رسوند.
دوتایی همدیگه رو بغل کردن، خندیدن و مثل بچه‌هایی که بعد از سال‌ها دوباره به هم رسیدن، دور خودشون چرخیدن.
دیدار پر از انرژیشون لبخند رو لب تماشاگر های اطراف نشوند، که از این صحنه دل‌انگیز خوششون اومده بود.
نانی عقب کشید تا صورت فورث رو خوب نگاه کنه، نگاهش با ناباوری و پر از محبت روش چرخید.
+ «بزرگ شدی.»
موهای فورث رو بهم ریخت.
+ «هنوز بیبی فیسی، ولی خب، قدت بلندتر شده.»
فورث لپ‌هاش رو جمع کرد، دستش رو کنار زد.
* «دیگه بچه نیستم، می‌دونی. وقتی تو داشتی درست رو تموم می‌کردی، من به پادشاه ناوین یاد می‌دادم چطور از اکسل استفاده کنه، شاهزادهی من.»
نانی خندید و دسته‌ی چمدونش رو کنار خودش کشید.
+ «اون سفر بیشترش بیدار موندن شبانه، سختی‌های زبانشون، و غذاهایی که مجبور بودم برای زنده موندن بخورم بود.»
مکث کرد، لبخندش نرم‌تر شد.
«ولی موفق شدم. و حالا برگشتم خونه.»
لبخند فورث عمیق‌تر شد.
* «و درست به موقع. مراسم خیریه یه ماه دیگه‌ست.»
+ «بذار مامان اونو برام هندل کنه.»
با یه چشمک گفت.
+ «الان فقط غذای خونه می‌خوام، یه خواب درست حسابی که با اختلاف ساعت خراب نشه، و یکی که منو با همه‌چیزایی که از دست دادم آپدیت کنه.»
فورث با شیطنت بازوی نانی رو گرفت.
* «پس شانس آوردی. من هم مشاورت، هم منبع شایعه‌ها و هم دستیار شخصیتم.»
با هم از فرودگاه بیرون رفتن، نور خورشید رو پیاده‌رو پاشید. اون طرف شیشه‌ها، شهر پر از زندگی بود، و آماده برای اینکه دوباره نانی رو توی آغوش بگیره.
* «هنوز نفهمیدم»
وقتی کنار جاده منتظر وایستاده بودن، فورث با یه نگاه از گوشه چشم گفت.
* «چرا رفتی خارج درس بخونی وقتی می‌تونستی همین‌جا درست رو تموم کنی؟»
نانی با صدای نرمی جوابش رو داد.
+ «خودت می‌دونی چطور بود. من تنها امگای خانوادم. اون موقع به اندازه کافی بالغ نبودم که بفهمم این واقعاً یعنی چی، چه هزینه‌ای داره که تو یه خونواده سلطنتی آلفا، به عنوان یه امگا به دنیا بیای. به فضا نیاز داشتم که خودمو پیدا کنم. و بالاخره یاد گرفتم چطور دووم بیارم.»
صداش آروم‌تر شد، یه سایه از تلخی پشت لبخندش بود وقتی بالاخره فورث نگاه کرد.
فورث آروم بازوی نانی رو فشار داد، توی سکوت حمایتش کرد.
+ «اهم می‌دونه برگشتم؟»
فورث سرش رو تکون داد.
* «آره. ولی الان تو جلسه‌ست.»
نانی جوابی نداد.
نگاهش به خیابون کشیده شد، دور و خالی.
* «فقط به خاطر تموم کردن درست برنگشتی، نه؟»
فورث با احتیاط پرسید، نانی رو از افکارش بیرون کشید.
+ «شنیدم شورای سلطنتی داره به یکی از ما فشار میاره که ازدواج کنه»، آروم گفت.
+ «تنش‌های سیاسی درحال بالا رفته، و تهدید پادشاهی‌های رقیب هم مدام بیشتر می‌شه.»
فورث با نگرانی نگاهش کرد.
* «همه فکر می‌کنن تو بهترین گزینه‌ای، مخصوصاً با لجبازی‌های اهم و با توجه به اینکه اون پسرِ صیغه‌ی پدرته.»
نانی یه لبخند محو زد، و زیرلب گفت: «شورای سلطنتی دیوونه می‌شن وقتی بفهمن من اون آلفایی که فکر می‌کنن نیستم.»
چشماش به زمین افتاد.
فورث با جدیت گفت: «اگه هیچ‌کدومتون پا پیش نذارین، می‌دونی که شاهزاده فیلیپ منتظر یه لحظه مناسبه. اگه این اتفاق بیفته، اون ولیعهد پادشاهی نروویا می‌شه.»
قبل از اینکه نانی بتونه جواب بده، یه وَن لوکس جلوی اونا وایستاد. راننده شیشه رو پایین کشید و با احترام سرش رو خم کرد.
«شاهزاده نانی.»
داویان با احترام گفت، و با گذاشتن دست روی سینه‌ش سلام داد، یه علامت رسمی برای احترام به خانواده سلطنتی.
نانی همون حرکت رو با یه لبخند مودبانه تکرار کرد.
+ «داویان، خوشحالم که دوباره می‌بینمت.»
لبخندش محو نشد.
داویان با خنده گفت: «از آخرین باری که دیدمت خوشگل‌تر شدی. اون مدل بچه دبیرستانیِ سرد با موهای دم‌اسبی هم جذابیت خودشو داشت، ولی این ورژن نرم و درخشانِ جدیدت؟ قطعاً بیشتر بهت میاد.»
با یه پوزخند اذیت کرد.
نانی نتونست جلوی خنده‌ش رو بگیره.
+ «لطفاً یادم نیار. از اون موقع خیلی بهتر شدم.»
گفت و بعدش رفت تا روی صندلی عقب ون بشینه.
توی دبیرستان، نانی یه تلخی و گناه بی‌نام و نشون با خودش حمل می‌کرد. اون موقع هنوز بالغ نشده بود، جنسیت ثانویه‌ش رو نمی‌دونست. وقتی حقیقت بالاخره معلوم شد، اینکه یه امگاست، مثل سیلی خوردن تو صورتش بود. هنوز یادشه که وقتی برای اولین بار توی هیت رفت، تا حد مرگ گریه کرد. درست بعد از فارغ‌التحصیلی، جلوی پدربزرگش زانو زد، التماس کرد.
نه، خواهش کرد که بفرستنش به یک جای دیگه. نمی‌تونست اون خجالت، اون بار سنگین، اون فشارِ تنها امگا بودن توی یک قبیله آلفای غالب رو تحمل کنه.
مخصوصاً بعد از اینکه اون شاهزادهی آروم و ساکت پادشاهی سلورین رو مسخره کرده بود؛ کسی که از یه خاندان قدرتمند امگا به دنیا اومده بود.
و آخرش، خودش هم یکی از اونا بود.
* «شورای سلطنتی یه لیست از شوهر اای احتمالی آینده‌ت درست کرده.»
فورث گفت، همون‌طور که ماشین وارد جاده اصلی شد.
یه تبلت به نانی داد، که اون اول مکث کرد ولی بعد گرفتش.
چشمای نانی روی صفحه چرخید، دنبال یه اسم خاص گشت و وقتی پیداش نکرد، نفس راحتی کشید.
معلومه که توی لیست نبود.
نه با اسم اون خونواده.
نه به‌عنوان یه امگا.
نانی شروع به اسکرول کردن عکس‌ها کرد.
پرتره‌های شاهزاده‌هایی که لباس رسمی به تن داشتن و رنگ‌های پادشاهی‌شون توی لباسشون بود.
انگشت باریکش روی یه عکس مکث کرد.
یه مرد جوان و جذاب مستقیم به دوربین نگاه می‌کرد، صورتش تیز و محکم، موهای تیره‌ش مرتب حالت داده شده بود، و یونیفرم تشریفاتی سبز زمردیش روی بدن چهارشونه‌ش با غرور نشسته بود.
* «شاهزاده دیو جیراوات»
فورث وقتی مکث نانی رو دید، گفت.
* «شاهزاده آلفای پادشاهی ریکسندار. سه سال از تو کوچیکتره. ریکسندار به برتری نظامیش و هوش تاکتیکیش معروفه. اگه استراتژیک فکر کنی، اتحاد خوبی می‌سازه.»
نانی با حواس‌پرتی سر تکون داد، ولی فکرش اصلاً دنبال اتحاد و پادشاهی‌ها نبود.
به اسکرول کردن ادامه داد، از کنار چهره‌های ناآشنا و لقب‌های پر زرق و برق رد شد.
آلفاهایی از سرزمین‌های دور، همه به طرز قشنگی بسته‌بندی‌شده برای سیاستِ پادشاه‌ها.
نانی یهو تبلت رو خاموش کرد و با شدت نفسش رو بیرون داد.
+ «واقعاً باید این کارو بکنم؟»
با نگاهی پر از ناامیدی رو به فورث پرسید، چشماش پر از استیصال خاموش و التماس برای یه راه فرار بود.
* «نمیگم باید فوری ازدواج کنی»
فورث با نرمی گفت، سعی کرد تنش صداش رو کم کنه.
* «فقط حالا که برگشتی، دارن پیشنهاد میدن.»
ولی فایده نداشت.
+ «پادشاهی‌مون واقعاً انقدر ناامیده؟»
نانی زیر لب گفت، تلخی تو صداش خزید.
+ «انقدر ناامید که منو مثل یه مهره معامله بفروشن؟»
حالت صورت فورث به نگرانی تغییر کرد.
* «پدربزرگت ماه پیش سکته کرد»
آروم گفت.
* «سکته قلبی بود.»
نگاه نانی سریع به سمتش برگشت، با ترس و نگرانی.
اما قبل از اینکه چیزی بگه، فورث ادامه داد: «خودش نمی‌خواست کسی بهت بگه، حتی مامان. وسط امتحانات نهایی بودی، و می‌دونست چقدر با پروژه‌ت مشغولی.»
صدای نانی نرم شد.
+ «چی باعثش شد؟»
فورث یه لحظه مکث کرد، بعد جواب داد.
* «حاکم جدید آوارینث داره به پادشاهی‌مون فشار میاره»
توضیح داد.
* «یه اختلاف مداوم سر دهکده لوسن هست، یه جای مرزی پر از منابع طبیعی، اصلی‌ترین منبع اقتصادی‌مون. و حالا آوارینث ادعا می‌کنه جزوی از قلمروی اونه.»
نانی اخم کرد، چشماش تنگ شد.
+ «ولی ارتشمون قویه، نه؟»
* «هست.»
فورث سرش رو تکون داد.
* «ولی نه به اندازه کافی. آوارینث چندتا اتحاد داره. پشتیبان دارن. در حالی که نروویا تقریباً هیچ اتحاد محکمی نداره. ما زیادی به ثروت طبیعی و قدرت داخلی‌مون تکیه کردیم. و حالا، آوارینث داره دورمون می‌چرخه، منتظر یه بهونه برای حمله‌ست.»
نانی ساکت موند، فقط گوش داد. وزن ماجرا مثل یه بار سنگین روی شونه‌هاش نشست.
* «شورای سلطنتی به پدربزرگت فشار آورده که یه اتحاد درست کنه؛ یعنی دیدارهای دیپلماتیک، مذاکرات ازدواج، ایجاد روابط جدید توی مرزها با کشورهای دیگه.»
مکث کرد، صداش محکم‌تر شد.
* «همه حاضر نیستن فقط چون یه پادشاهی قوی آلفا محوریم باهامون کار کنن. دیگه فقط جایگاه کافی نیست.»
فورث حالا مستقیم بهش نگاه کرد، لحنش جدی بود.
* «مسئله رتبه‌بندی و مقام نیست. مسئله بقاست. و الان، بهترین راه برای تضمینش اتحاده.»
سکوت دوباره ماشین رو پر کرد، ولی این‌بار سنگین‌تر بود. پر از وزن وظیفه، گناه، و حقیقتی که نانی سال‌ها ازش فرار کرده بود. صورتش رو به سمت پنجره چرخوند، به شهر نگاه کرد که مثل رگه‌های طلایی و خاکستری از کنارش رد می‌شد. همه‌چیز همون‌جور به نظر می‌رسید و هیچ‌چیز دیگه آشنا نبود.
+ «حالش چطوره؟»
نانی بالاخره پرسید، صداش به زور بالاتر از زمزمه بود.
فورث تردید کرد، بعد صادقانه جواب داد.
* «الان حالش ثابته، ولی ضعیف‌تر شده. شورا نمی‌خواد علنی بگه، ولی دارن خودشونو برای جانشینی آماده می‌کنن و اگه پدربزرگت اتحاد رو قبول نکنه، مجبورش می‌کنن که تخت رو واگذار کنه.»
نانی به سختی قورت داد، فکش سفت شد.
+ «و می‌خوان من ازدواج کنم.»
* «انتظار دارن.»
فورث با نرمی اصلاح کرد.
* «تو نوه‌ی بزرگشی. اهم حتی تو جلسه‌های شورا شرکت نمی‌کنه. اگه هر دوتون ایم رو رد کنین، شاهزاده فیلیپ به‌عنوان حاکم بعدی انتخاب می‌شه، چون وقتی که پادشاه ناوین داوطلبانه کنار بره، شورا به تنهایی قدرت تصمیم‌گیری داره.»
نانی چشماش رو بست. بار همه چیز یهو سنگین‌تر شد.
زیرلب گفت: «اگه بدونن، بهم احترام نمی‌ذارن.»
فورث بهش نگاه کرد.
* «اینکه امگایی؟»
نانی سرش رو تکون داد.
+ «اونا یه شاهزاده آلفا می‌خوان. یه حاکم که بتونه نروویا رو اداره کنه. نه یکی مثل من.»
فورث محکم گفت: «تو فقط یه نفر نیستی! تو شاهزادهی نروویا هستی. پدربزرگت تو رو قوی بار آورد، فارغ از اینکه چه جنسیت ثانویه‌ای داری.»
+ «ولی من برای اداره این پادشاهی به دنیا نیومدم.»
اعتراف کرد.
+ «من یه کلاهبردارم. یه امگای ضعیف. فرار کردم چون ترسیده بودم. دور موندم چون نمی‌تونستم باهاش روبه‌رو بشم. دیگران رو مسخره کردم چون به خودم مطمئن بودم و حالا ببین کجام.»
صداش حالا می‌لرزید، نگاهش هنوز به دنیای بیرون پنجره بود. ماشین به جاده خصوصی منتهی به عمارت سلطنتی پیچید. دروازه‌های آهنی بلند کاخ جلوی چشم اومد.
* «لازم نیست حالا تصمیم بگیری.»
اضافه کرد: «فقط برو ببینش. پدربزرگت رو. باهاش حرف بزن. بقیه‌چیزا می‌تونن منتظر بمونن.»
نانی ساکت سرش رو تکون داد، گلوش تنگ شده بود.
وقتی ماشین جلوی پله‌های کاخ آروم وایستاد، نفس عمیقی کشید.
امگا از ماشین پیاده شد و فوری با یه صف از کارکنان کاخ روبه‌رو شد که از پایین پله‌ها تا درهای بزرگ کاخ ایستاده بودن.
«به خونه خوش اومدی، پسرم.»
مری با یه صدای گرم گفت.
نانی هنوز فرصت واکنشی نداشت که توی یه بغل محکم از یه آلفای کوچیکتر فرو رفت. مری، پرستارش.
+ «مامان..»
نفس کشید و صورتش رو توی شونه‌ش فرو برد، اجازه داد توی اون آرامشی که سال‌ها دنبالش بود غرق بشه.
«دیگه تماس تصویری در کار نیست.»
مری با یه لبخند نرم عقب کشید.
«بالاخره خودت اینجایی. روبروم.»
یه لحظه نانی رو برانداز کرد.
مرد قدبلند و لاغر جلوی روش دیگه اون پسری نبود که فرستاده بود بره. خطوط صورتش نرم‌تر شده بود، بالغ‌تر. موهای بلند و بهم‌ریخته‌ش حالا به طرز مرتبی کوتاه شده بود، و به‌شکل جذابی صورتش رو قاب می‌کرد.
مری با لبخند رضایت‌آمیز سر تکون داد. این ورژن از اون رو بیشتر دوست داشت.
نانی آروم گفت: «دیگه قصد رفتن ندارم.»
مری به‌عنوان جواب، با شیطنت گونه‌ش رو نیشگون گرفت.
«خوبه. حالا بیا، پدربزرگت منتظره.»
با یه لبخند روشن، نانی رو به داخل هدایت کرد.
نانی همون طور که از درها رد می‌شدن، سالن ورودی رو نگاه کرد. کاخ مدرن بود، ولی عوض نشده بود. درست همون‌جوری که پنج سال پیش به یادش بود.
وقتی دست در دستِ مری از پله‌های بزرگ بالا رفتن، فورث بی‌صدا پشت سرشون حرکت می‌کرد.
بالای پله‌ها دو آلفای آشنا وایستاده بودن. شاهزاده فیلیپ و همسرش، پرنسس تریتا.
وقتی نانی نزدیک شد، به سمتش چرخیدن.
«خب، خب...»
فیلیپ با طعنه گفت، کنایه توی صداش موج می‌زد.
«بالاخره راه برگشت رو پیدا کردی.»
تریتا ساکت موند، نگاه تیزش نانی رو از سر تا پا برانداز کرد. به زور یه لبخند خیلی کوچیک تحویل داد، اما حالت تمسخر توی چهره‌ش مثل چاقو هوا رو برید.
نانی صورتش رو بی‌حالت نگه داشت، هرچند سفتی فکش طوفانی که زیر پوستش می‌چرخید رو لو می‌داد. با این حال صاف وایستاد، اجازه نداد ضعفش رو ببینن.
+ «می‌بینم هیچی عوض نشده.»
نانی آروم گفت و نگاهش رو بین اون دو جابه‌جا کرد.
«بعضیامون زیادی مشغول خدمت به پادشاهی بودیم که بخوایم فرار کنیم.»
فیلیپ تند جواب داد، بازوهاش رو روی هم گذاشت.
+ «و بعضیامون به اندازه کافی عاقل بودیم که بدونیم کِی آماده نیستیم.»
نانی محکم ولی استوار جواب داد.
+ «همه این شانس رو ندارن که وانمود کنن بی‌نقصن.»
فیلیپ ابروش رو بالا انداخت و چیزی نگفت. سکوتش همیشه بلندتر از هر حرفی بود.
«فکر کنم برگشتی که تاج و تخت رو بگیری، نه؟»
تریتا بالاخره حرف زد، دست‌هاش رو به طرز تنبلی روی سینه‌اش گذاشته بود.
نانی ساده گفت: «برگشتم چون درسم تموم شد. نه بیشتر و نه کمتر.»
«اون مریضه. فکر کردی می‌تونی همین‌جوری برگردی و همه‌چیز رو ازش بگیری اونم وقتی این ما بودیم که همه‌چیز رو سر پا نگه داشتیم؟ تو هنوز بوی خاک غریبه میدی.»
فیلیپ صریح گفت.
نانی آروم پلک زد.
+ «خوبه. این یعنی هنوز اینجا مثل بقیه‌تون نپوسیدم.»
فورث درحالی که پشت سر نانی ایستاده بود از حرفش جا خورد، ولی مری آروم دست نانی رو فشار داد و بینشون وایستاد.
«اعلی‌حضرت...»
مری با احترام گفت.
«اگه گستاخی به نظر میاد ببخشید، ولی اعلی‌حضرت منتظر شاهزاده نانی هستن. الان وقت جنگ بی‌مورد نیست.»
کمی سرش رو برای احترام خم کرد، ولی لحنش جایی برای بحث نذاشت.
فیلیپ پوزخند زد و برگشت، در حالی که با شونه‌ش ضربه‌ی محکمی به نانی زد.
تریتا هم بدون حرف دنبالش رفت، اما نگاهش رو یه لحظه بیشتر از حد لازم روی نانی نگه داشت
همین که رفتن، نانی نفس لرزونی بیرون داد.
زیرلب گفت: «درست مثل قدیما.»
«خشمت رو کنترل کردی.»
مری با نرمی گفت.
«بیشتر از چیزی که خیلیا می‌تونستن.»
نانی با خستگی لبخند زد.
+ «هنوز وقت دارم فرار کنم؟»
مری آروم خندید، یه تار مو رو از پیشونیش کنار زد.
«تو برای یه دلیل برگشتی خونه. و خودت بهتر می‌دونی دلیلش فقط تموم شدن درست نیست.»
نانی سرش رو تکون داد.
+ «کجاست؟»
«توی بال شرقی.»
مری گفت.
«بیداره. و از صبح منتظرته.»
نانی به راهروی بلند جلوی بال سلطنتی نگاه کرد، جایی که پنج سال طولانی پاش رو اونجا نذاشته بود.
هر قدم به جلو حالا مثل قدم گذاشتن تو یه زندگی‌ای بود که هیچ‌وقت نخواسته بود، ولی دیگه نمی‌تونست ازش فرار کنه.
+ «بریم.»
نانی گفت و همراه با مری و فورث تو اون راهروی ساکت به سمت اتاقی رفتن که قوی‌ترین آلفای پادشاهی منتظرشون بود.
⊹ Ongoing... ⊹